Dat Paco de Lucia een pak gitaar kan spelen, lijkt me evident. Het album is dan ook een sterke voorstelling van de Flamenco. Technische hoogstandjes van een virtuoos die de gitaar duidelijk meester is. Alleen mis ik de zuiderse warmte, het album is eerder technisch dan overtuigend. Je moet al een liefhebber zijn denk ik en ook als ik de man hoor is dat met meer respect dan dat ik er echt van kan genieten.

Een heerlijk album dat bij de leeftijd van de voormalige Beatle past. Na The Beatles ging McCartney eerder de poprichting in. Met The Wings had hij nog wat rock, maar daarna maakt hij vooral popliedjes. Wat zelfs leidde tot het nummer Silly Love Songs na 'kritiek' van John Lennon. Het leek toch zo in mijn perceptie en de interesse naar latere muziek van hem was bij mij stilaan uitgedoofd.

Een tijd terug kon ik hem live aan het werk zien, een combinatie van solowerk met oude hits van zowel The Beatles als Wings. En ook al komt er slijt op zijn stem, was hij wel een stevige rocker. Die rocker komt ook boven in het album Egypt Station. Er klinkt geen grootse revolutie meer in, maar dat moet ook niet. De nummers zijn goed gemaakt en enkele nummers zullen ook live heel goed zijn volgens mij. Met dit album laat hij horen dat hij één goeie songs kan schrijven EN dat hij ooit nog in een baanbrekende rockband zat. Kwaliteit op leeftijd.

Paul Simon is duidelijk een artiest die z'n eigen ding doet, weliswaar door ideeën te gaan lenen bij andere genres. Maar hij is zeer creatief en dat leidt tot goeie en minder goeie albums, naar gelang je die als luisteraar kan smaken. Ik kon echt genieten van Simon & Garfunkel en het was de vraag of Simon dat kon evenaren nadat beide heren uit elkaar gingen. Dat Paul Simon een carrière zou uitbouwen is geen verrassing, hij was vroeger al de muzikale kracht achter het duo. In de jaren '70 maakt hij nog pareltjes die mooi pasten in de tijdsgeest van de singer-songwriter. Later kwam de concurrentie op van disco, punk, new wave en hardrock. Het is dan ook zeer sterk dat hij midden jaren '80 zich los weekte van de toenmalige commerciële muziek en zijn eigen talent als liedjesschrijver met nieuwe opnametechnieken, nieuwe klanken en ook nieuwe stijlen. Simon was nooit echt een man van ritme geweest, maar eerder van tekst en melodie. In de 60's en 70's kon dat geen kwaad, maar gaandeweg werd het wat minder persoonlijk en ook vrij saai moet ik zeggen. De sterke kwam dus naast die nieuwe klanken ook in de combinatie van aanstekelijke ritmes en de teksten en melodieën van Paul Simon. You can call me All heeft het album samen met Graceland bekend gemaakt, maar nummers als Diamonds in the soul of our shoes, Under African Skies en Homeless zijn nummers die nog meer kloppen en de juiste sfeer weergeven. Hoe een man als Simon de sfeer van Afrika kan weergeven. En daar is de verdienste van Ladysmith Black Mambazo zeker niet te onderschatten, net als andere artiesten en technici die voldoende vrijheid hebben gekregen van Paul Simon om onder zijn supervisie dit album mee tot stand te helpen. Moest een artiest met dit concept te arrogant geweest zijn om zijn eigen ding door te drukken, had het nooit zo goed kunnen worden. Een prachtalbum!

Stevig rockalbum dat aantoont dat Pearl Jam dik 10 jaar na hun grunge tijd nog steeds relevant is. Back to the roots, maar dan volwassen en strak gespeeld. De vernieuwing van de jaren '90 heeft plaats gemaakt voor ervarenheid. Heerlijke songs, al is er niet eentje dat meteen blijft hangen na eerste luisterbeurten, tenzij Sirens misschien. Maar best van genoten!

Best wel een goed album, al is het geen klassieker van de band. Maar Pearl Jam laat horen dat ze de grunge wat ontgroeid zijn en een volwassen album kunnen maken, zonder dat ze hun stijl helemaal achterlaten. Deze muziek zal live nog beter klinken (denk ik). Er zitten wel wat leuke nummers bij. Best wel goed!

De Cubaanse Pérez Prado was heer en meester met zijn mambo. Je hoort de zwoele beat in het keurslijf van de westerse orkesten. Je zou het bijna als een stijldans kunnen omschrijven. Beetje afgeborsteld dus, maar het klinkt op zich wel leuk. En als je dan toch kiest voor de mambo zit je uiteraard goed bij Prado.

Elektronica in de jaren '60, het idee alleen was genoeg om de plaat op te zetten. En dat valt nog best goed mee. Een aangenaam album met enkele covers. Je hoort wel duidelijk de beperkingen van toen en het cartooneske. Het lijkt soms wel muziek bij een tv-serie of animatie. De associatie met de ruimte is er ook duidelijk, te zien aan de titels. Het zal nog even duren voor de elektronica ook als volwaardig geluid in de muziekwereld wordt gebruikt.

Een passende soundtrack die mooi de tristesse na de oorlog ondersteund. Geleid door de piano en viool van de hoofdpersonages. Met de minimalistische melodie (niet altijd) sluit het aan met de stukken die ze in de film spelen. Bij de wat vrolijkere momenten komen de strijkers er bij om het warmer te maken.

Ook al de 11e film van Ozon waar Rombi aan meewerkt. Je hoort wel dat de componist de stijl van de regisseur goed kent. Ze passen goed samen. Heerlijke muziek, ook al wordt het nooit te zwaarmoedig. Heel mooi!

Een prima emo-folk album, al klinkt het echt wel donker. Nummers als Kyoto springen er dan wel even uit, zodat het ook geen sleur wordt gelukkig. Verder wel een mooie klankkleur, de jonge Phoebe weet wel wat ze doet. Dit is het eerste album dat ik van haar hoor. Dit is muziek die je een paar keer moet horen, voorlopig blijft het nog niet echt hangen.

Ik ken Pilot vooral van hun aanstekelijke hit Magic. De sound doet me denken aan tijdsgenoten Supertramp. Andere band en andere producer met Alan Parsons bij Pilot achter de knoppen. Maar Richard Hewson die hier zorgt voor de arrangementen werkte ook mee aan oa Crime of the Century van Supertramp datzelfde jaar. En de link met Alan Parsons Project is ook snel gemaakt natuurlijk.

Op het eerste gehoor valt vooral Magic op, maar het is niet dat de rest bladvulling is. Ook al zijn dat geen klassiekers of zeer opvallende nummers, ze mogen gerust naast Magic staan en zijn best goed geschreven. Het album is soft poprock met een band die duidelijk gaat voor hun muziek en minder voor de spotlights. Gezellige muziek dat uiteindelijk beter is dan je zou verwachten.

Dit zijn geen nummers die van Pixies een legendarische band maken, maar het is wel allemaal strak gespeeld. Geen gedoe, gewoon rechtuit gitaarwerk. Anno 1991 als veel bands de grunge opgaan, doen ze gewoon hun eigen ding. Heerlijk om naar te luisteren, ook al ontbreekt het wat mij betreft aan echte hits.

Steve McQueen knalt mooi binnen met Faron Young en houdt de sfeer stevig vast met Bonny en Appetite. Het wordt dan wat rustiger als When Love Breaks Down weerklinkt. De rest van de A-kant kabbelt rustig verder op die sfeer. De B-kant is helaas een pak minder en haalt nergens het niveau van de eerste nummers. Jammer na zo'n mooie start. Het is zeker niet slecht, maar de helft blijft helaas veel minder hangen.

Pretenders is bij velen vooral bekend van de poprocknummers als Brass in Pocket, Don't get me wrong of I'll stand by you. Maar Chrissie Hynde is echt opgegroeid in de punkwereld. Ze werkte in de punkwinkel SEX van Malcolm McLaren die met klanten van die winkel Sex Pistols zou starten. Hynde zat in de band die zonder haar verder ging als The Damned en maakte muziek met Mick Jones voor die The Clash oprichtte. Met Pretenders had ze eindelijk haar eigen band. Het debuutalbum heeft nog wel wat punkhits, maar we zijn ondertussen al 1980 en ze weet ook wel dat er meer nodig is dan harde punk om groot te worden.

Nick Lowe (I love the sound of breaking glass) was nog producer bij Stop Your Sobbing maar de rest werd afgewerkt door Chris Thomas die ook al meewerkte bij Sex Pistols en Roxy music. De single Stop Your Sobbing is trouwens van Ray Davies van The Kinks. Hynde en Davies hadden ondertussen samen een relatie en enkele jaren samen een kind.

Ik heb Pretenders ondertussen al een paar keer live gezien, maar het is moeilijk om in te schatten voor mij hoe ze klonken anno 1980. Waarschijnlijk nog een pak ruwer dan wat we op de plaat horen. Maar het is wel een ijzersterk debuut van een band die precies al jaren ervaring heeft. Met een mix tussen punk en pop. Ik las hier ergens de Britse tegenhanger van Blondie, daar is wel iets voor te zeggen. Pretenders lieten zich in elk geval niet in één hokje duwen.

Believe the hype! Als je wil kennis maken met hiphop is dit waarschijnlijk niet de beste keuze, maar als je je wil verdiepen in hiphop kan je nooit om dit pareltje heen. Het genre was al vanuit de straat, maar hier wordt het nog meer een statement. De link tussen de klassieke hiphop en de gangstarap. In hetzelfde jaar kwam ook Straight Outta Compton van N.W.A. uit trouwens.

Ik heb Public Enemy in 2015 live gezien in het Openluchttheater Rivierenhof in Deurne (Antwerpen). Heerlijk band en de muziek staat ook nu nog stevig overeind.