De 21e eeuw bracht verschillende Belgische groepjes en de vraag is of ze net als de vele groepjes in de jaren '90 voor goeie muziek zouden zorgen en vooral of het meer zou zijn dan een leuke hit. Balthazar komt binnen met Applause als debuutalbum. Voordien waren ze al wel te horen op radio, maar met dit album zou blijken of het bij die enkele hits zou blijven.

Je merkt wel dat ze nog een beetje zoeken naar hun sound. Dat is niet slecht en levert verschillende hits op. Maar waar Rats een completer album is, heb ik dat minder met Applause. Je merkt ook wel dat hier veel meer vergelijkingen worden gemaakt met andere groepen. Vanaf Rats hebben ze hun eigen klankkleur en kunnen zich zo ook veel sterke profileren in de Belgische muziek. Het blijft een stevig album dat als debuut zeker kan tellen.

Jaren terug was ik verkocht door Absynthe Minded, de creatieve opvolger misschien wel van dEUS. Maar snel vond ik toch dat het live qua verdere originaliteit niet zo sterk was. En toen kwam Balthazar. Met Applause kwamen ze via de achterdeur de muzikale wereld binnen. En het album Rats toont aan dat ze snel gegroeid zijn en zich hebben genesteld als sterke band. Ook live blijven ze overtuigen op diverse festivals. Hun hits werden wel gedraaid, maar dat kwam vooral door de kwaliteit. Sommige groepen worden gewoon meer gehypet en hoor je hun muziek bijgevolg gewoon wat meer. Balthazar is een groep met nog meer potentie.

Het heeft misschien niet de wissende creativiteit van dEUS of Absynthe Minded, maar is over de hele lijn dan weer heel goed. En kan steeds z'n klankkleur bewaren en goeie nummers neerzetten. Bij veel groepen moet je als luisteraar zelf nog het kaf van het koren scheiden. Balthazar gebruikt geen trukjes en is een band die zelf alles in handen heeft. Dit is een blijvertje waar we nog veel van gaan horen.

Hasseltse indieband met enkele synthesizers om het aan te kleden. De groep heeft een aangename sound, maar er klinkt weinig fun in het album. Denkelijk zullen ze live veel beter zijn. Het ontbreekt ook aan een nummer dat er echt uitspringt. Voorlopig zullen ze nog niet echt doorbreken lijkt het me. Maar wel benieuwd naar live optredens.

Wat een mooi album! Ik was meteen verkocht door Voilà. Ik hoorde het nummer onlangs nog eens terug en legde de link niet met Eurosong. Het is dan ook een tijdloos nummer. Barbara Pravi doet me meteen denken aan de Franse chansons van de jaren '50 en '60. En dan bedoel ik vooral de songs zelf. Wat een elegantie! Echt heerlijk om te horen. De productie is er ook in geslaagd om die traditionele nummers fris en hedendaags te late klinken, zonder afbreuk te doen aan de nummers zelf. Het blijven nostalgische Franse nummers maar dan in het heden gezongen. Het hele album klinkt trouwens zo, dit is absoluut geen excuus om een Eurosonghit verder te verkopen en het album dan maar op te vullen tot er een volledig album is.

Zeer aangename verrassing!

Ik leerde Bat for Lashes vooral kennen via haar 2e album Two Suns en dan nog eerder via haar live optredens rond die tijd in Later with Jools Holland. Daar maakte ze meteen indruk. Ik ben meteen verkocht door dit debuutalbum. Wat een opener ook met Horse and I! Dit is zo'n album dat ik keer op keer kan beluisteren. Als ik door Two Suns niet had gehoord, was ik via dit album wel fan geworden. Het blijft ook boeien, gewoonlijk gaat het over een goed idee of een interessante sound waar dan weinig mee gedaan wordt. Bat for Lashes weet duidelijk waar ze mee bezig was toen ze voor het eerst de studio in trok.

In tegenstelling tot haar vorige album heeft Natasha Khan nu wel iets te vertellen blijkbaar. Heerlijke muziek en het is zelfs geen gemis dat er niet echt hits uit gekomen zijn. Maar het klinkt wel boeiend met de bruid aan het altaar als rode draad. Of moet ik witte draad zeggen in dat geval? Volgens wikipedia is ze nu alleen producer en ik denk dat ze nu meer controle heeft over haar eigen muziek. Waardoor die ook persoonlijker wordt. Ze valt alvast niet in herhaling en tegelijk wijkt ze ook niet teveel af van haar muzikale basis.

Een wat minder persoonlijk album van Bat for Lashes naar mijn gevoel. Zeker na de wat ruwere eerste albums waarmee de zangeres van zich liet horen. Meer producers ook en Natasha Khan zat even met een writersblock. Uiteindelijk komt het talent wel boven en zitten er enkele mooie nummers bij zoals Horses of the Sun, Laura, Winter Fields en Rest Your Head. Maar anders nummers voelen nogal onpersoonlijk. Als debuut zou dit nog werken, maar we zitten ondertussen aan een 3e album. En het niveau van die eerste 2 albums kan de zangeres helaas niet halen.

Ik leerde de groep kennen via Later with Jools Holland waar ze nummers uit dit album speelde. Meteen verkocht dus en het album aangeschaft. Het is een album waar je in moet groeien, maar dat wel fascinerend goed is. Acher de nummers zit een passionele groep met boeiende muziek en een even intrigerende zangeres. In België denk ik dat we dit wat kunnen vergelijken met Intergalactic Lovers of School Is Cool. Al is dit gewoon Bat For Lashes. Ik hoop ze zeker eens live te kunnen zien.

Two Suns is zo'n album dat je niet meteen bij je topfavorieten zet, vooral omdat Bat For Lashes in België niet zo'n grote naam is als in haar eigen land. Maar als je het album tegenkomt wel gegarandeerd terug opzet om er ten volle van te genieten. Ideaal trouwens ook voor eenzame autoritten. Sfeervolle hits met een aparte begeleiding van vooral piano, bas en drum. Natasha Khan neemt veel van de instrumenten zelf voor haar rekening, wat het plaatje net iets meer doet kloppen. Mooi en hoog tijd om meer van Bat For Lashes te horen.

Wat een heerlijk album, dat me persoonlijk beter ligt dan het latere materiaal. Daar heb je meer de raprock, terwijl hier nog meer soul en funk wordt gebruikt. Wat minder revolutionair misschien, maar de groep is het genre duidelijk meester en weet een consistent album te maken met een mooie reeks aan nummers.

Samen met Les Misérables en Phantom of the Opera de beste musical van de 21e eeuw. Zowel de film als de muziek straalt Broadway uit met een cast die het vak ook meester is. Hugh Jackman floreerde in Broadway voor hij bekend werd als Wolverine. En de man kan ook een pak zingen. Net als de rest. Het is maar een enkeling die vervangen werd bij het zingen door een extra stem achter de schermen.

Het helpt natuurlijk als je de film hebt gezien, maar dat zal bij alle films en musical wel een beetje zijn. Toch kan ik ook genieten van het album op zich. En zijn er verschillende nummers die meteen in het oor zijn gekropen. A Million Dreams, Never enough, This is me en From now on bvb. Bij de film kreeg ik af en toe kippenvel, en ook nu nog is het genieten bij het album.

De bandnaam en de songtitels stralen veel humor uit, wat minder in de muziek zelf zit. Onder de leuke teksten, zit een vrij standaard indie rock muziek. Maar je moet het Peter Houben (aka Benny Zen) wel aangeven dat zijn teksten goed zijn. De man verloor in 2008 met de crisis zijn job en met de ontslagpremie maakte hij dit album. Het zal vooral uit een uitlaatklep geweest zijn. De man had vooral succes in de jaren '90 met Nemo. Naast Ultracowboy rond 2001 werd het daarna wat stiller rond hem, toch wat de spotlights betreft. Je hoort aan het debuutalbum van Benny Zen dat hij wat in die jaren '90 is blijven hangen.

Hij doet het niet slecht, maar ik had de indruk dat de teksten en titels de wat pover muziek deels moeten verdoezelen. Misschien dat hij live beter is.

Ik zat nog maar aan het 2e nummer en had het gevoel dat dit album al een eeuwigheid opstond. In die zin dat ik het toen al beu was. Er zit weinig in de rest van de nummers. Het genre 'pop' zou ik ook niet meteen gebruiken. Lo-fi komt beter in de buurt. Misschien nog goed op de achtergrond, maar echt boeiend is het helaas niet.

Een mooi popalbum met interessante gasten. De sound is niet slecht, je merkt wel dat Beyoncé volwassen geworden is. Dit is meer dan het geluid van een producer met wat samples en een popster die daarna de zang mag komen doen. Wel heb je nooit de indruk de echte Beyoncé te horen, het geluid van marketing klinkt nog te veel door.

Uit een tijd waarin een album vooral bestond uit een verzameling nummers. Geen idee hoeveel Billie Holiday zelf te zeggen had over het samenstellen van het album. Met een album als dit heb je toch echt het gevoel dat je de echte Billie Holiday nooit op haar best hebt kunnen horen. Maar tegelijk staan de nummers er wel met songs die ze ofwel zelf schreef, ofwel mooi naar haar hand zette. Een stem die bijna op is, maar de toon nog wel kan houden. Het geeft de nummers iets triests mee. En natuurlijk het hoogtepunt met Strange Fruit, waarvan de impact in de jaren '50 nog veel groter moet geweest zijn. Al zindert het nu nog na.

Relevante soul in die zin dat het best wel fris klinkt. Veel soulplaten teren vooral op een nostalgisch geluid. Niet per se slecht, want er werd vroeger geweldige muziek gemaakt. Maar Black Pumas speelt soul van nu. Met vleugjes psychedelische rock en blues erin.

Ik ontdekte het album dankzij hun song Colors. Het is duidelijk dat dit geen lucky shot was, maar de rest van het album ook de moeite is. Benieuwd of ze dit bij een opvolger ook kunnen vasthouden. De bonustracks zijn een brede verzameling van songs met covers, live versies en veredelde demo's. De kern is natuurlijk de 10 nummers van het album zelf.

Ik was in 2017 wel verkocht door haar nummer City Light, eindelijk nog eens een deftige inzending vanuit België voor Eurovisie. In 2018 was er een optreden van een bevriende zangeres in Trix (Antwerpen), en dat was als voorprogramma van Blanche. Leuk meegenomen en omdat ze hier enkel met City Light bekend was, viel de prijs goed mee. Een mooi optreden waar ik haar muziek verder heb leren kennen.

Die sound komt niet altijd goed tot haar recht op album, maar Empire is best wel een mooie plaat. Al kan ik ze toch wel live aanraden. Heeft een mooie stem en het optreden was meteen in sfeer.

Het voelt aan als vloeken in de kerk, maar dit is zeker niet mijn favoriete Dylan-album. Het is vooral muzikaal minder interessant, zijn teksten blijven sterk. Het album kent alvast een top openingsnummer met Hurricane dat de laat meteen hoog legt. Maar dan zijn er maar een paar nummers die me echt blijven hangen: One More Cup of Coffee en Sara bvb. Als ik het album opzette had ik niet meteen zin om er nog een keer naar te beluisteren.

Adembenemende film en de muziek snijdt mee doorheen je lijf. Als je het los hoort, lijkt het wel af en toe cliché met de spooky viool. Maar het zorgt in de film wel voor een spannend sfeertje. Zeer veel dreiging in de muziek. Voorlopig qua soundtracks het enige grote van Bobby Krlic. Maar hij mag dat zeker nog meer doen (zonder in herhaling te vallen).

Zeker horen is het nummer Gassed, al kan je beter de film zelf zien natuurlijk.

Een combinatie van metal en rap dat in de meeste gevallen hervalt tot nu-metal, maar hier duidelijk metal blijft waarin gewoon gerapt wordt. Heerlijk hard, al is het soms wat gedateerd. Ook wel een buitenbeentje dat uiteindelijk de mix van de 2 genres al in 1992 deed. Body Count was zijn tijd vooruit en het album is ook niet slecht.

Wel een mooi verhaal dat Justin Vernon een hoop demo's had die hij rond stuurde om een album te kunnen opnemen. Naar vrienden en platenlabels met veel vraag. Het album is eigenlijk die verzameling demo's geworden. Dat geeft de authentieke sound natuurlijk en de reden waarom de eerste persing waarschijnlijk minder van kwaliteit was.

Het debuut van Bon Iver wordt vooral goedgemaakt door het intieme van de nummers en de kwaliteit van enkele songs op het album die gaandeweg kleine hits zijn geworden. Ik moest meteen denken aan Llewyn Davis uit de film van de Coen Brothers. Waar de grens tussen hipster met principes en oprechte folkzanger heel dun lijkt te zijn. Heb ik soms ook wel bij Bon Iver. Maar verder klinkt het wel goed.

Bon Jovi maakt wat kitscherige rockmuziek, maar hier zit nog wel genoeg pit in en enkele leuke rockhits. Ideaal voor op festivals of fuiven en duidelijk uit de jaren '80. De groep heeft er duidelijk zin in en met nummers als You give love a bad name, Livin' on a prayer en Wanted dead or alive ook enkele klassiekers.

De troubadour van de Lage Landen begon zijn repertoire met folksongs en kreeg snel de stempel van protestzanger in navolging van Bob Dylan of Leonard Cohen. En net als beiden wou hij van die stempel afraken. Met Picknick volgt hij de psychedelische muziek van The Beatles met z'n eigen versie van het Sgt Pepper's album. Amper een jaar na The Beatles en zowat de enige uit de Lage Landen die zo'n album heeft gemaakt, of toch met dat succes. Boudewijn de Groot kan dan ook rekenen op een heerlijk team rond zich. Uiteraard tekstschrijver Lennaert Nijgh voor de soms poëtische meesterwerkjes. Maar ook Bert Paige voor het arrangement mag je absoluut niet onderschatten.

Picknick is sowieso een opvallend album in de Nederlandse popmuziekgeschiedenis. En met vakmanschap gemaakt. Sommige nummers klinken misschien wat gedateerd en het is een album van zijn tijd. Maar het is eigenlijk nog best genieten.

Het openingsnummer nodigt al meteen uit om je klaar te zitten voor wat komen gaat. Die aandacht kan Bright Eyes mooi vasthouden met een heerlijk album met een mix van luistermuziek en wat meer temponummers, maar wel telkens iets te vertellen. Zelden klonk folk tegelijk zo melancholisch, fris, stevig en persoonlijk. Heerlijke muziek.