Best wel een mooi album. Gaat ook een pak dichter tegen triphop dan echt dance, maar is nooit slaapverwekkend. Enkele nummers springen er wat bovenuit (1 Come One, Tarantula, Muhammad Ali) maar het blijft een geheel. Vooral verrast eigenlijk door Not Enuff Love. Echt een prachtig nummer. Dit is een album dat ik nog wel meer ga opzetten.

Iemand had onlangs de naam van Father John Misty nog laten vallen en het feit dat hij nog drumde bij Fleet Foxes. Toch benieuwd naar zijn eigen muziek en dan kwam ik alvast bij dit album uit. Qua sound helemaal iets anders dan Fleet Foxes. Qua zang is het niet bijzonder. Niet dat het vals klinkt, maar mij kan het alvast niet bekoren. En de muziek is ook vrij doorsnee. Op een festival zou dit leuk zijn voor 2 nummers om dan toch maar iets te gaan zoeken om te eten of zo.

Met een achtergrond bij Fleet Foxes en een plaat dat toch wat rock uitstraalt is dit vrij pop-gericht. Ik wou het album in het begin zelfs al terug af zetten. Gaandeweg gaat het wel wat beter, maar dit is mijn ding toch niet.

Wie het eerste rock 'n roll album heeft uitgebracht is kwestie van interpretatie. Maar sowieso zat Fats Domino mee op de eerste rij. Rock 'n roll singles waren er eerder al en soms waren het ook 'maar' snellere versies van oudere hits. Fats Domino schreef de meeste nummers zelf en zet een ijzersterk album neer. Elvis rond die tijd ook zijn debuutalbum uitgebracht. Hij noemde Fats Domino 'The real king of rock 'n roll'. Zelf zag Fats Domino het genre ook eerder als R&B en naar eigen zeggen speelde hij gewoon de rhythm and blues nummers zoals hij eerder deed. Alleen werd het met de komst van witte sterren als Elvis, Buddy Holly en Bill Haley bestempeld als 'rock 'n roll'.

Rock and Rollin' with Fats Domino is het debuutalbum van Fats Domino, die al enige tijd bezig was. Met nummers die hij eerder uitbracht als single in de voorbije jaren. Een mooie binnenkomer en gelukkig nog net op tijd. En gelukkig verkocht het enorm goed en werd denkelijk de best verkopende Afro-Amerikaanse rock & roll ster van de 50s.

Nogal zwaarmoedige emo-muziek van Fiona Apple. De muziek is even wennen, maar het is zeker niet slecht. Mooie kunstzinnige liedjes, al klinken ze voor mij toch wat afstandelijk. Denk niet dat ik me meteen zou amuseren met een live optreden van haar. Maar haar album is wel consequent en sommige nummers zijn best goed uitgewerkt. Je moet er wat voor zijn natuurlijk.

Niet hun beste album, maar toch al een mooie start. De zussen zijn mooi op elkaar ingesteld met de stemmen die heerlijk in harmonie klinken. Het geeft de folk muziek een vrolijke kant, die je minder hoort in het genre. Maar als je hiermee kan starten, zit je toch al goed.

De twee zussen spelen buiten de drum alles zelf. Ze zijn zeker geen slechte muzikanten, maar ze blinken niet overal in uit en het zorgt voor wat beperking. In het volgende album klinkt de muziek alvast wat voller. Ook het songschrijven is er op vooruit gegaan. Ik mis nog wat de fun in veel nummers. Hier zit duidelijk nog meer traditie in.

Ik kom zelf uit Antwerpen (district Deurne), een stad waar altijd veel artiesten actief waren en zijn. Ook zangers in het dialect, dat voor mij als Antwerpenaar heel vertrouwd en volks aanvoelde. Ik kende praktisch geen artiesten uit een ander dialect, buiten een verloren hit dat nooit de impact had als de Antwerpse artiesten. Ik denk dat Willem Vermandere de enige uitzondering was.

Pas eind jaren '90 kwam het dialect terug wat op, oa in de hiphop. Dan nog was het voor mij eerder St. Andries MC's uit Antwerpen dan 't Hof van Commerce. Als Flip Kowlier solo ging was ik al wat meer overtuigd. Met zijn solo debuutalbum viel hij op met songs als Ik ben moe, Welgemeende, Verkluot en vooral Min Moaten. Gegrepen door zijn muziek en stap voor stap door het dialect worstelend, ook met de teksten. Toch benieuwd hoe niet-Antwerpenaren luisteren naar bvb Clement Peerens of Katastroof.

Misschien wel door de belemmering van de taal (wat op zich raar is, omdat Engels dan minder een probleem lijkt te zijn...) val ik terug op de muziek. En Kowlier maakt heerlijke liedjes. Als bassist kan hij er een groove in brengen en hij speelt ook soms gitaar en synths naast zijn zang. Bovendien had hij al ervaring als muzikant en componist, zodat het debuut zijn kennismaking is als solo artiest, maar niet de eerste stap in de muziekindustrie. Een zelfzeker album waar smart en humor elkaar mooi aanvullen.

Minder betoverend dan haar voorgangers. Het lijkt wel een hoop ballades met Michael Bay als producer. Niets mis met wat bombastische muziek, haar vorige albums waren best goed. Maar dit vind ik toch wat minder inspirerend. Met alleen dit album had de zangeres me niet kunnen overtuigen. Gelukkig wel enkele nummers die de moeite zijn, waaronder opener Ship to wreck en opvolger What kind of man. Maar dan loopt het wat verloren en heb je al zin om een ander album op te zetten.

Ik ben niet zo echt fan van de zangstijl van Yannis Philippakis, maar muzikaal zit het nog wel leuk bij Foals. Een frisse brede kleur met de nodige gitaren en synths. Ik kan me voorstellen dat ze live wel de moeite zijn (nog niet gezien). Best wel een aangenaam album. Er is niet echt een nummer dat blijft hangen, maar het is toch wel genieten.

Een album dat zeker niet blijft hangen. Het klinkt nogal vermoeid en weinig inspiratievol. Niet één van de nummers blijft hangen. Je merkt wel de kwaliteit van de groep, maar als je ziet (hoort) wat ze eerder hebben gemaakt is dit nogal een teleurstelling. Het moet al goed weer zijn en het bier goed om bij een festival lang te blijven hangen als dit gespeeld wordt.

Gezellig album van Foo Fighters. Het is zeker niet hun beste, daarvoor ontbreekt het wat aan de nodige dynamiek. Soms klinken de nummers zelfs wat vermoeid. Maar over het algemeen is het zeker niet slecht. Opvallend dat dit een Grammy heeft gewonnen. Grohl had eerder de lat al vrij hoog gelegd natuurlijk.

Als je willekeurig een album uit het repertoire van Sinatra neemt, zal je wel eens wat melige muziek tegenkomen. Maar In the Wee Small Hours is toch een ander kaliber. 1955, een goeie 10 jaar voor jonge rockbands de popmuziek door elkaar zouden schudden. En toch was hij al in 1955 aan een comeback bezig.

Rond 1950 was zijn carrière in een slop een jaar later was zijn liefde met Ava Gardner maar van korte duur. Halfvolle zalen, liefdesproblemen die zelfs voor een zelfmoordpoging zorgden. Tot hij in 1953 een Oscar won met From Here To Eternity en uiteindelijk verwerkte hij zijn liefdesverdriet en melancholie in één van de eerste conceptalbums: In The Wee Small Hours. Betere opnametechnieken die de zanger apart van het orkest beter kon opnemen. De betere nummers met meer jazz dan de gewoonlijke crooner-pop, Sinatra die meer gedreven en alert was en een meer volwassen stijl zorgden voor één van zijn beste (zo niet zijn allerbeste!) album. Sinatra was op de ster in de spotlights en hij zou nog lang blijven schitteren.

Een debuut dat zeker van zich laat horen. De Britse punkband Fresh komt met een album dat zeker geen overbodige muziek heeft. 11 nummers, samen goed voor zo'n 20 minuten indie rock en punk. Ik hoop dat ze live meer kunnen brengen natuurlijk maar als visitekaartje is dit echt wel de moeite. Een quasi rustige opener om er dan meteen in te vliegen. Jong en vol met goesting om te komen spelen. Meer van dat!

Zijn veelvuldig gebruik van de auto-tune geeft een aparte sound, maar het haalt de ziel wel uit de muziek. Leuk als gimmick, maar het verveelt wel snel. Future heeft wel enkele leuke nummers, maar daar is niets van te vinden op dit album Monster. Niet echt mijn ding dit.