Het debuutalbum van de jonge Belgische zangeres Tanaë. Heerlijke soulpop dat het vooral moet hebben van de stem. Een echte eigen sound is er nog niet en de nummers zijn niet bijzonder sterk. Maar ik kan me voorstellen dat ze nog wel gaat groeien. Alleen voelt het nu dat ze nog te veel geleid wordt en niet helemaal haar eigen ding kan doen.

Tasmin Archer maakte met Sleeping Satellite een heerlijke popsong. De rest van het album is minder memorabel maar slecht is het ook niet. Gewoon eenvoudige popmuziek dat wat overgeproduceerd is. Geen muziek die blijft hangen, maar best te genieten is op de achtergrond.

Dit album leren kennen via de versie van Ryan Adams die het hele album een jaar later coverde. Hij bracht de nummers terug naar de basis met een soft rockkleedje. Daaruit bleek nog maar eens dat Taylor Swift best wel een goeie songwriter is.

Haar eigen versie ligt mij qua stijl iets minder door de arrangementen. Al zit er wel genoeg variatie in en de nummers zelf zijn zeker in orde. 1989 is voor Swift de stap van folk/country zangeres naar popdiva. Dat hoor je wel, het is in dit genre een album dat opvalt. Maar ik hou liever van haar folk en countrynummers. Daar komen haar nummers meer tot hun recht.

Dit blijft een heerlijke album dat een mix is tussen een filmsoundtrack en een gesampled loungefeestje. Gezellig om naar te luisteren met de nodige speelsheid. Ik heb enkele jaren geleden de band live aan het werk gezien en de beelden passen mooi bij de sound.

Ik ken The Band via de muzikale concertfilm The Last Waltz. Dat geeft toch een heel ander beeld dan deze Collection. Het is wel zo dat je hier een goed beeld krijgt van de groep met de grootste nummers. Ik heb geen andere albums van hen, maar ben overtuigd dat er betere verzamelalbums bestaan. Dit is eerder een samenstelling op basis van hun hits, en niet zozeer een bewust album samengesteld met de juiste nummers op de juiste plaats. Het is een kennismaking en een goeie ook. Maar het kan beter.

Het idee is wel leuk. The Baseballs gieten veel van deze hits in een swingend kleedje. Maar een coverband moet wel goed zijn om meer dan een gimmick te worden die gaat lopen met het hitgehalte van bekende nummers. Het is alsof je een gerecht aanpast door er een sausje over te gieten. Smaakt ineens helemaal anders. Maar als je diezelfde saus overal overkapt, smaakt het ook maar naar diezelfde saus. Bovendien maken ze nooit die nummers persoonlijk. Bij een cover moet je het nummer echt uitkleden en je eigen stijl er op los laten. Dat gebeurt te weinig. Alles draait bovendien rond de zang, wat voor meezingers leuk zal zijn. De begeleiding is zeer standaard en klinkt als puur betaalde muzikanten die er (gelukkig) hun brood mee verdienen. Dat is net iets anders bij de bonus live nummers. Daar merk je wel dat het vooral een ambiance covergroep is.

Blijft een heerlijk album met frisse bluesrock. Uit mijn geheugen heb ik ooit nog de groep gezien Rock Werchter. Maar het zit vaag, ik kende de groep nog niet zo echt en heb het toen ook niet ten volle beleefd. Volgens mij moet dat in 2010 geweest zijn, het jaar dus van dit album. Wat misschien verklaart dat de muziek toch altijd is bij gebleven. Al kan het ook iets langer geleden zijn. Hopelijk krijg ik nog een herkansing om de groep te zien, maar dan met volledige aandacht.

Brother is een stevig album waar geen nummers te veel op staan. Het album moet wat groeien, maar de muziek komt toch altijd weer boven drijven. Als het nog geen echte klassieker is, zal het dat zeker nog worden.

Blijft een geweldige zangeres met een ongelofelijke stem. Ook op dit album staan heel veel mooie nummers, al wordt het wel aangevuld met andere artiesten. Deel 1 is wel het beste deel met de nummers van Whitney Houston. Deel 2 is een verzameling van andere nummers. Passend voor de tijdsgeest, maar de nummers zijn minder sterk. Ik had graag de songs van Houston gehoord, aangevuld met score van Alan Silvestri. Maar op zich wel een mooi album.

Het album is toch minder dat ik had verwacht, ondanks leuke hits als Cannonball en Divine Hammer. Er zit duidelijk wat sleet op het album. Maar er staan gelukkig wel genoeg goeie nummers op. Maar ik mis de echt power die volgens mij komt door een wat mindere productie. Live zal dit eens zo goed klinken waarschijnlijk.

Exit Planet Dust opent interessant met Leave Home. Vanaf dan vind ik het eerder vervelend en weet ik meteen terug waarom ik nooit echt fan ben geworden van The Chemical Brothers. De aandacht die ze bij mij hadden bij het openingsnummer, kunnen ze nooit meer terug krijgen in de nummers nadien.

Dromerige indie rock met uitschieters als Linger, Dreams en Pretty. Maar het geheel heeft een mooie sfeer, dit is muziek bij kaarslicht maar dan zonder romantiek. De band kon die sfeer maar enkele albums volhouden om dan in een vervelende herhaling te vervallen. Maar hier gaat het zeker goed, met zo'n debuut kon de band zich meteen op de kaart zetten. Het was een middenweg tussen de grunge en de singersongwriter en zou met het verdwijnen van de grunge ook deels overbodig worden.

Dave Brubeck zit op de hoes aan zijn piano met daarnaast de mooie dame die 'red, hot en cool' is. Maar het klinkt ook wel door in zijn muziek. Brubeck vindt het mooi evenwicht tussen de luchtige swing en de eerder complexere jazz. De nummers zijn meestal covers, met als eigen nummer de uitschieter The Duke, een ode aan Duke Ellington. Je merkt amper dat het een live album is, je zit ook meteen in de muziek. Hier en daar hoor je een enthousiaste kreet uit het publiek bij een indrukwekkende solo. Het kwartet is een geoliede machine samen, het viertal werkte al vanaf de start samen. Ik had graag op dat feestje in N.Y. geweest...

De soundtrack is een verzameling van ouwe traditionele nummers om de sfeer te creëren van de zuiderse Amerikaanse staten rond de jaren '50. Met folk, blues en country. Aangevuld met eigen score van Danny Bensi en Saunder Jurriaans die voor een dreigende sound zorgen. Beiden komen uit de westkust en misschien geeft hun blik van buitenaf wel die beklemmende sfeer die de film met zich mee draagt. In tegenstelling tot veel gelijkaardige soundtracks met een verzameling nummers, zijn de aparte liedjes wel wat beter op elkaar afgestemd. Groots wordt het niet, ik denk dat een deel van de impact verloren gaat als je de film niet gezien hebt.

Leuke popband, ik heb in 2018 Human League nog live gezien. Als het wat meevalt zouden ze dit jaar in De Roma (Antwerpen) terugkomen, ter ere van 40 jaar Dare. Het album is sfeervol ingezet en neemt je mee op een feestelijke trip. Om dan te eindigen met 2 commerciële hits. Het blijft vooral popmuziek, maar best wel leuk gedaan.

Heerlijk album met de nodige dynamiek, maar ook oprecht. Je hoort de gitaren er heel duidelijk door, knappe productie! De band nam tijd om eerst live ervaring op te doen en te concentreren op het songschrijven. Je hoort die akoestische gitaar er regelmatig door, en dat maakt het wel mooi. Af en toe wat blues, maar uiteindelijk wel een eigen moderne sound. Stevig debuutalbum!

De voorloper van de hiphop en het moet duidelijk nog wat bijgeschaafd worden. Het is ook meer spoken word met percussie, veel melodie komt er niet echt aan te pas. Ongetwijfeld van belang in de muziekgeschiedenis, maar ik kan hier als luisteraar van het album niet echt van genieten. Opvallend in een tijd waarin het instrumentale aandeel in veel nummers net toenam met lange gitaarsolo's (of andere instrumenten). Het klinkt (anno 2020) ook meer als een uitloper van de 60s dan een voorloper van de verdere 70s en 80s.

Ik leerde Notorious B.I.G. eigenlijk nogal laat kennen. In België was hij commercieel nooit echt doorgebroken. Ik denk dat hij mij pas opviel als hij stierf en Puff Daddy er het nummer I'll be missing you over schreef. Ik was überhaupt nog niet zo thuis in hiphop en was aangewezen op de nummers in de hitlijsten.

Met de jaren gelukkig wel leren kennen en alsmaar meer leren waarderen. Niet alleen zijn muziek is zo sterk, maar vooral zijn raps. En na een paar docu's over hem, zijn muziek wat beter leren begrijpen. Life After Death is een ijzersterk album dat ik graag meermaals opzet. Hij doet gewoon zijn ding, en sommige nummers klinken wat lichter, anderen dan weer vanuit de buik. Maar nooit het idee dat hij muziek maakt dat in een vakje hoort, of om trends te volgen en te zetten. Maar helemaal zijn eigen ding.

Als je de muziek hoort, zou je nooit zeggen dat het gemaakt is met een band van 5 personen. Een kort gezellig album, maar het wordt ook nooit ergens speciaal. Je kan met je muziek bescheiden zijn, maar dit zit echt wel ergens in de schaduw. Goed als gezellige achtergrond, maar veel heeft het niet te vertellen.

Een gevarieerd album dat wat mij betreft de juiste toon niet vind en eerder een verzameling van losse nummers is. Het voelt ook al gedateerd aan en niet omdat het folkmuziek is. Maar verschillende nummers zijn best wel leuk en ik denk als je The Pogues een keer wil beluisteren, je best dit album neemt.

Fairytale of New York is het hoogtepunt, maar door de kerstsfeer misstaat het een beetje op een niet-kerstalbum. Maar blijft een heerlijk nummer. Fiesta is dan weer iets helemaal anders, dat ik via Studio Brussel ooit heb leren kennen. Dat voelt dan weer wat moderner aan en mis ik een beetje bij andere eerder traditionele liedjes.

Eind jaren '70 vonden reggae/ska en punk in elkaar een bondgenoot. Naast Bob Marley waren het vooral blanke artiesten (zoals wel meer gebeurde...) die het genre naar het grote publiek brachten. Ook The Police maakt er gebruik van. Stevige punkrock die mee dankzij de reggae en een leuke melodie meer werd dan de hardere punkmuziek die enkel bij het jonge punk-publiek in de smaak viel. The Police wist mee de stap van punk naar de nieuwe wave te zetten. Vooral knap omdat de groep met Outlandos D'Amour al meteen een stevig debuutalbum neer zet. Zowel qua sound zitten ze meteen goed en het album kent ook de nodige hits die nog steeds klassiekers zijn.

Een album waar ik op korte tijd al meer en meer uit heb gehaald. Geen standaard hiphop album, maar met wat klassiek en jazz er tussen. Een opvallend goed album. 14 nummers, maar met een dikke 38 minuten is het zeker niet te lang. Dit is geen album met vullertjes geworden. Dit ga ik ongetwijfeld nog wel meer opzetten.

Iemand beweerde onlangs dat het The Ideal Crash van dEUS het meest iconische Belgische album was. Het eerste album dat bij mij direct ook opkwam was Royalty in Exile. We hebben nog meer sterke albums natuurlijk, maar na een periode van pop, kleinkunst, new wave en geweldige belpophits komen The Scabs met onversneden rock 'n roll blues die we nog niet echt kende. Ze werden dan ook wel eens de Belgische Rolling Stones genoemd. Kleinschaliger natuurlijk, maar The Scabs hebben hiermee een heerlijk rockalbum neergezet in een land waar dat niet zo evident is. En niet zomaar wat gitaarwerk, maar ook goeie nummers. Het album blijft meer dan 30 jaar later nog echt overeind staan.

In de jaren '90 was het ineens terug de mode om in je eigen taal te rocken. Raymond van het Groenewoud en De Kreuners deden het al en er kwamen nieuwe namen als Gorki, De Mens en Noordkaap. Sommige groepen uit Nederland deden het op dat moment ook goed in Vlaanderen, al was dat niet met het grote succes. Je had Blof, De Dijk en Trockener Kecks, maar de enige band die het in mijn herinneringen echt goed deed was The Scene. Nog steeds kennen we de hits Blauw en Iedereen is van de wereld. En aansluitend ook Rigoureus. Een heerlijk album dat zorgt voor toegankelijke rock, maar ook mooie teksten die eenvoudig lijken maar wel mooie poëzie bevatten. En tegelijk meezingbaar zijn.

Sterk album dat de tijd goed doorstaan heeft. Eentje dat ik af en toe nog eens op zet.

Ondanks de foto van Bob op de hoes is het ook nu nog Gust Torfs die de muziek heeft ingezongen. Hij verliet het podium voor meer tijd met zijn gezin, maar bleef nog teksten schrijven. De opener 'k Hem Geblet is alvast een klassieker. Al ken ik het ook nog meer door een persiflage jaren geleden in onze parochie door de lokale vrouwengild, toen ik er als kind mee ging zien naar hun jaarlijkse feest. Ook Zorba is een gekend nummer van de groep.

Met Nee, nee laat da hebben ze hun eerste cover van een Eurovisiesongfestival nummer. De cover werd zeer populair met een enorm vraag zodat de platenfirma niet kon volgen. Het zou daarna een traditie worden om het winnende (of bekendste liedje) van het jaar op het festival te coveren. Oekandana was zelfs even op de BBC te horen. Niet dat ze er iets van verstonden, maar het origineel was gekend en de klanken klonken leuk.

De groep blijft vooral covers zingen, al zullen ze stilaan ook af en toe eigen nummers schrijven en met de jaren betere muzikanten aantrekken (waaronder latere Stranger Nest) die het niveau open trekken. Van eigen nummers is nog weinig spraken, hier is dat De nieven tram, al klinkt het wel heel hard als de Sinjorentram uit het eerst album.

Muzikale vooruitgang, de groep krijgt hulp van muzikanten René Van Laeken en Nest Adriaensen (later zelf een Stranger). Dat zorgt voor wat meer variatie in de nummers. Na het eerder nostalgisch album 15 jaar, is 15 jaar + 1 een album waarin elk nummer bijna een act is. Dat zal nog beteren met de jaren. Echte hits staan hier niet op, al zijn er wel enkele fijne nummers op.

15 jaar Strangers, tussen '51 en '64 nog als THE Strangers maar na jaren optreden en een eerste album werd het DE Strangers. Op dit 3e album is voor het eerst 'nieuwkomer' Bob te horen die in '64 één van de originele zangers Gust Torfs heeft vervangen. Het album kijkt bij die 15 jaar Strangers duidelijk naar het verleden met de Strangerstonnen die elk een deel van de vinyl mogen openen. Tussendoor nog de gekende covers natuurlijk, maar ook meer eigen nummers als Zij zee tegen mij, Kindjes Kopen, Jan van Pee en Melanie. Maar dat is duidelijk hun sterkste kan nog niet, de covers doen het beter.

Daardoor klinkt het album een pak ouder dan de 2 voorgangers en lijkt het hier wel dat de groep is blijven hangen in het verleden. Het enige dat de moeite is, is Mie Lor (Milord). Waarmee ze afstappen van de Charleston nummers.

Het lijkt wel of de Strangers zijn blijven hangen. Weinig investering in de muziek, meer in de humor. Nochtans is het de combinatie die werkt, omdat de liedjes dan beter blijven hangen. Je hoort hier ook het nostalgische Decap-orgel dat vooral in 'Amaai, m'n orgel' aanwezig is. Leuke tekst, maar dit komt duidelijk uit een andere tijd. Het enige dat wat modern klinkt is Amaiamai da ze al zongen voor de Muppets er succes mee hadden. Maar verder niet echt een sterk album.

Meer eigen nummers op dit album, vooral van Frank Rover. Maar zo sterk zijn die nummers helaas niet. Ze komen pas tot hun recht door de humor van De Strangers. Al vervelen ze muzikaal wel wat. De covers zijn ook van oude volksliedjes. Hierdoor krijgt het album een verouderde uitstraling. Hier en daar wel leuk gebracht, ze hebben duidelijk ervaring op het podium en maken van hun voorstelling een echte act. Maar ze moeten de koers nog wat bijstellen als ze ook muzikaal iets willen betekenen.

Niet het eerste album van De Strangers, dat dateert al van 1958, 6 jaar nadat ze als groep begonnen. Origineel nog in het beschaafd Nederlands, want dialect kon niet. Geïnspireerd door volkse liedjes en een samenzang als een soort barberquartet. Maar dat waren nog ep's naast hun vele optredens. In 1964 verscheen de eerste lp.

Het album is een vervolg op hun reeds lange verleden. Hoofdzakelijk als groep gezongen en vrij statisch qua muziek met een eigen tekst. Al blijft die nog niet altijd helemaal hangen. Enkele nummers schieten er wel al bovenuit zoals de Sinjorentram en Pa springt ni van 't dak af, die de aanpak laten horen waar ze gaandeweg zich meer op gaan toeleggen. Het klinkt als gezongen sketches met een meezingbaar refrein. Later zou het nog meer zijn dat de lead door één van de leden werd bezongen, ondersteund door de rest om samen dan het refrein te zingen.

Hier nog zonder Bob trouwens, maar met Gust Torfs die zingt. Gust werd na de twee eerste albums vervangen door Bob. Gust trok zich terug van het podium, maar bleef nog lang actief als tekstschrijver.

Een album dat vooral uitblinkt in de teksten. De zanger laat het alvast overkomen als een preek vol vertrouwen. Niet alle nummers zijn even interessant, maar over het algemeen is dit wel goed.

Het gaat voor mij helaas wel relatief snel vervelen. Normaal zet ik een album gemakkelijk een paar keer achter elkaar op, zeker als ik het wil beoordelen hier op de site. Maar na een tijd heb ik echt wel gehad, wat ik bij veel sterke albums niet zo ervaar. Denkelijk omdat het (voor mij althans) muzikaal gezien weinig variatie biedt.