Heerlijk album. Ik kende Ondara niet, ben er per toeval op gekomen via Spotify. Tales of America klinkt in het begin als een zoveelste singer-songwriter. Maar hij overtuigt toch wel met zijn nummers. Het klinkt alvast alsof hij iets te vertellen heeft. Een album dat ik nog wel meer zal opzetten. Mooi!

Nooit fan geweest van Jack White, maar dit album is nog zo slecht niet. Leuke bluesrock met de nodige gitaren. De stem van Jack White ligt me niet, maar het went wel. Hij kan wel goed spelen, maar zo interessant vind ik z'n nummers ook niet. Best gezellig op de achtergrond.

Het album is qua thema heel boeiend als liefhebber van live muziek en artiesten on the road. Ik leerde het album vooral kennen door het duo live nummer The Load Out / Stay. Een tweeluik van twee nummers die samen een geheel vormen. De enige live nummers bij het studio album, maar het past wel goed zo. Samen vatten ze de dankbaarheid voor mensen achter de schermen zo goed samen. De liefde voor het podium, het werk bij de opbouw en het respect nadien voor de afbraak als de sfeer van live muziek nog nazindert.

Verder een heerlijk album met prachtige nummers. Niet te zwaar, maar wel oprecht. Ook al komt er wel wat te veel cocaine bij kijken, maar het is wat het is natuurlijk. En het is opvallend dat studio albums en live muziek elkaar zo goed aanvullen zonder dat het verschil te groot wordt.

Ik ben niet zo gek van haar stem, maar verder klinkt het album van Jamila Woods best goed. Al doet het niet zo veel bijzonders. Het blijft voor mij wat afstandelijk. Toch niet meteen een artieste waarvoor ik een ticket zou kopen.

In 1987 was het Vlaamse lied zo goed al dood, zeker de folkmuziek. Net dan komt Jan De Wilde terug na lange tijd met een album. Je zou nooit zeggen dat het uit 1987 komt. De zanger neemt ook weinig risico en laat zich omringen door vertrouwde gezichten, waaronder producer Jean Blaute. Het resultaat is een mooi album als je van zijn muziek houdt, maar nieuwe zieltjes zal hij met deze plaat niet aantrekken. Enkel het nummer Zussen springt er wat uit. Op zich niets mis met het album, maar heel bijzonder wordt het nooit. Daarvoor is het wachten op Hé Hé om een echte klassieker te brengen.

In 1990 ging ik net als de voorgaande jaren op vakantie naar de camping in Kasterlee. Rond die periode begon de scouts ook met een jaarlijkse 'Herfstontmoeting' tussen de verschillende groepen in de nabije Hoge Rielen. Elk jaar kwam (en komt) daar een artiest optreden en in 1990 was dat Jan De Wilde die net zijn cd Hé Hé had uitgebracht. Het moet één van mijn eerste festivalervaringen geweest zijn (het voelde toch zo aan) en meteen verkocht aan de Vlaamse troubadour. In het pré-tijdperk van downloaden en mp3-spelers, haalde ik mijn muziek via radiozenders (toen nog geen eenheidsworst zoals nu) en cassettes van oudere neven die mij de klassiekers bijbrachten. Hé Hé was mijn eerste cd, en ik kan de nummers nog altijd met veel plezier meezingen.

Jan De Wilde is een vertellende zanger die niet slecht is in zijn teksten, maar iets minder in zijn melodieën. Daarom misschien dat deze plaat zijn beste is geworden. Verschillende liedjes waren covers of geschreven door Lieven Tavernier. Producent Henny Vrienten zorgt voor de ideale mix tussen folk, kleinkunst en luisterpop. En Jan De Wilde is in topvorm om deze melodieuze verhalen geloofwaardig weer te geven. Ik ken de versies van Lieven Tavernier en die kan met zijn zang niet tippen aan Jan. Bij Jan De Wilde lijkt het wel biografisch te zijn.

Ik ben een groot liefhebber van singer-songwriters, welk genre ook, omdat die vertolkers ook de nummers mee hebben gemaakt en de muziek zo veel persoonlijker wordt. Maar zoals je ziet kan een zanger liedjes zingen alsof hij ze zelf zou geschreven hebben. En dat is zeker het geval bij Jan De Wilde en zijn album Hé Hé.

Een leuk popalbum dat doet vermoeden dat Janelle op een podium nog beter is. Het is best wel genieten, klinkt fris en vrolijk. Maar het kent maar enkele uitschieters. Maar kom, het is toch een genre dat me iets minder ligt en ik ben ook niet het doelpubliek van de nieuwe jonge muziekhypes. En toch sprak de muziek me tussen al die popartiesten aan. Niet slecht van Janelle.

Ik was nooit echt fan van Jay-Z, maar deze plaat kom me toch al beter overtuigen. Hij klinkt al wat volwassener en met de juiste mensen om zich heen is dit een sterk hiphopalbum geworden. Heerlijke samples ook en goeie rap. Hij klinkt zelfzeker met een mooi sound. Zowel up tempo als momenten van ademruimte.

Enkele maanden voor hij helemaal zou doorbreken op Woodstock maakte Joe Cocker dit geweldige album. Het klinkt alsof hij al jaren op de planken stond, en enigszins was dat ook zo met verschillende groepjes. Hij is één van de weinig zangers die echt helemaal weg geraakt met covers en die zo naar zijn sound zet. Ook al herken je meteen het nummer en weet je dat het niet origineel van hem is.

Paul McCartney en John Lennon vonden zijn cover van With a Little Help from My Friend zo goed dat hij in zijn vervolgalbum nog een paar Beatles-covers mocht zingen. Omringd door sterke muzikanten (oa Steve Winwood op het orgel), een producer die de warmte kan vastleggen en de unieke gedreven stem van Joe Cocker maken dit één van de beste albums van de 60s. Heerlijke muziek!

Het album van John Denver leverde hem een Country Music Assocation Award op als Entertainer of the Year. Als de prijs werd uitgereikt door Charlie Rich nam hij de enveloppe met de winnaar van de award en stak het op het podium in brand. Het was een zeer opvallend protest tegen pop in de country.

Om maar aan te geven dat de lichte aanpak van John Denver ook onder (conservatieve) countryliefhebbers voor de nodige protest zorgde. De muziek is ook niet wat je gewoon bent van country met teksten over vervlogen liefdes of drankproblemen. Het is vrij vrolijk met de nodige liefde zelfs (Annie's Song). Back Home Again heeft enkele klassiekers want naast Annie's Song krijgen we ook Grandma's Feather Bed en Thank God I'm a Country Boy.

Denver is die man met zijn gitaar die met blonde haren en een grote smile op zijn gezicht aan het kampvuur liedjes komt zingen. De grens tussen entertainment en een irritante gimmick is vrij dun. Het is bijna de schlagerversie van country. Maar met dit album geraakt hij er nog wel mee weg en is het best wel genieten.

Het laatste album van John Lennon voor zijn overlijden. Ik vraag me af of dit zonder zijn plotse overlijden wel zo'n succes zou hebben. Anno 1980 misschien nog wel, omdat het toen al 5 jaar geleden was dat hij nog een album had uitgebracht. En het album Rock 'n' Roll in 1975 waren ook alleen maar covers. Als je Double Fantasy tegen zijn repertoire van The Beatles of solo begin jaren '70 houdt, is dit toch een teleurstelling.

Met starting over en Woman heeft hij nog wel twee hits te pakken. Leuke popnummers met een nostalgische sound. De (muzikale) revolutie is niet meer te horen. Het beetje creativiteit met ironisch genoeg van Yoko Ono komen, die niet bepaald een sterke zangeres is. En het blijft bij goeie pogingen, maar ook niet memorabel. Bij Yes, I'm Your Angel moest ik meteen denken aan Makin' Whoopee. Toch maar even opzoeken en blijkt dat ze inderdaad werd aangeklaagd voor plagiaat, maar het buiten de rechtbank werd afgehandeld.

Terwijl Paul McCartney gaandeweg een nieuwe richting heeft gevonden met zijn muziek (al is het meer pop dan we gewoon waren van The Beatles) hoor je aan de sound van Lennon dat die toch wat in de 60's is blijven hangen. We zullen nooit weten wat hij nog had kunnen maken als hij langer had blijven leven. Tenslotte was het ook al 5 jaar geleden dat hij nog iets had gemaakt en was hij in die jaren ook niet echt met muziek bezig. Het album klinkt als een valse start, maar de man is helaas nooit veel verder meer geraakt...

Het afscheid van de zanger die dit jaar overleed. Het klinkt niet als een afscheid (gelukkig maar), maar is wel een waardig afscheid. Een stem waar ervaring uit klinkt en met nummers die iets te vertellen hebben. Fris en toch vol traditie. Je mag het gerust naast de 'afscheidsalbums' van Leonard Cohen en David Bowie zetten (of dat van Johnny Cash zelfs), zonder dat we meer van hetzelfde krijgen. Het album deed het ook al goed in 2018 in de Amerikaanse hitlijsten en werd gelukkig al gewaardeerd zonder dat het puur een eerbetoon is na zijn overlijden. Want het album is meer dan enkel een teken van waardering, het is gewoon een goed album.

Een mooie verzameling van nummers, want dat is het eigenlijk wel. Niet helemaal samenhangend als album, maar wel voldoende sterke nummers om er een album rond te maken. Als debuut mag het best wel tellen. Te bedenken dat voor Cash het beste nog moest komen. Maar op zich blijft het wel een heel aangenaam album!

Ik heb altijd gemengde gevoelens met dit album. Qua songs is Joni Mitchell alvast sterk met een verzameling mooie nummers. En vooral gevarieerd in opmaak van gitaarkampvuurnummers tot intieme songs achter de piano. En toch klinkt het album als een geheel. Dat komt vooral door de hoge stem van Mitchell als een extra instrument. En daar wringt voor mij het schoentje, want die hoge zweverige stem is niet zo voor mij weggelegd. Maar in zijn geheel is dit best een goed album.

Je hoorde in Radiohead al wat invloeden van filmmuziek, of ze hadden een film in gedachten bij hun muziek. Jonny Greenwood werkte al mee aan bekende titels als There will be blood, The Master en Inherent Vice. Knap hoe hij de muziek maakte op vraag van regisseur Paul Thomas Anderson. Het resultaat is een mix tussen de Britse 50s folkmuziek en klassieke barokstijl. Prachtige muziek die echt wel bij de film past. Misschien iets minder tot haar recht zonder de beelden, maar zelfs dan mooi om naar te luisteren.

Wat een fijn album, nu al een tijd opgezet. Ze doet me wat denken aan Alicia Keys, maar wel zonder een copy te zijn. Mooie soulmuziek met r&b grooves, of r&b met soul. Hoe je het graag wil noemen. Een genre dat al snel pop wordt, maar hier overtuigd de zangeres wel en lijkt ze ook wel iets te vertellen. Een zangeres die ik ooit wel eens live wil zien. En een album dat ik gerust nog meer zal opzetten.

Een album dat volgens mij niet de aandacht heeft gekregen (bij ons toch) dan het verdient. De Britse zangeres brengt zeer sfeervolle neo-soul met een warme sfeer. Schrijft mooie songs en zorgt met haar debuut voor een evenwichtig album. Ik hoop dat ze in 2022 toch breder wordt opgepikt. Wel benieuwd naar haar volgende album en haar live optredens. Als dit nog maar het begin is...