Het moet in 1999 zijn dat ik Tamara en Davina leerde kennen toen ik animatie en muziek deed toen ze nog kind waren. Een jaar later ook Britt en de rest van de dansgroep (Malisa) waar het trio bijzat. Dat was op de vooravond eigenlijk van de start van M-Kids. De drie meisjes zongen kinderpop voor kinderen. En ook al ben ik zelf geen doelpubliek, nummers als Swingen, Halloween en Een mooie droom zijn toch wel sterke nummers. Misschien ben ik wel wat bevooroordeeld omdat ik hen als medewerker en vriend heb leren kennen. Door de juiste begeleiding zijn de M-Kids toen kind kunnen blijven en dat straalt ook uit op het podium.

M-Kids waren op dat moment al tieners geworden en je merkt wel dat ze zich wat willen losweken van het kinderlijke zelf. Anderzijds nemen ze op die manier hun fans mee. Je merkt wel dat ze gegroeid zijn. Ik ben natuurlijk geen doelpubliek (ken hen als begeleider van de dansgroep waar ze in zaten), maar de nummers sloegen wel aan. Het bewijs dat ze geen eendagsvlieg waren en de concurrentie met K3 (toen nog niet bij Studio 100) perfect aankonden. The Funky Monkey en The Jungle Song werden trouwens ook in het Frans uitgebracht met een bescheiden succes in Franstalige België. Te weinig om er echt door te breken, maar altijd wel leuk en niet evident voor een Vlaamse artiest. En ook hier weer een nummer met de prachtige tekst van de helaas te vroeg overleden Jenny Van Den Eeden die de begeleidende dansgroep leidde: Waarom.

Dit is een echt tieneralbum dat ook gemeend klinkt. Onderwerpen als sms en kussen. Ook het openingsnummer hoor ik nu nog steeds op vele feestjes dat dankzij de In Zaïre herkenbaarheid een volle dansvloer veroorzaakt. Vooral de show in het sportpaleis was zoals het 9e nummer zegt 'Kicken'.

Hier ook melden dat m'n beoordeling subjectief is omdat ik als medewerker van de dansgroep waar de meiden vandaan komen er persoonlijk anders tegenover kijk. Muzikaal gezien ligt dit verder niet in de lijn van mij muzieksmaak (ben dan ook geen tiener meer).

Met Paper Planes had M.I.A. een mooie hit te pakken. Elektronische hiphop met de nodige humor. Op het album is er weinig van die animo te bemerken. Veel van de beats zijn gewoon vervelend en ze overheersen het album wel. Ik wijt het deels aan het slechte producen. Er zit helemaal geen warmte in dit album. Toch wel een teleurstelling, hier had ik meer van verwacht.

Wat een album! Mariah Carey zong lange tijd vooral popliedjes die het wel goed deden op de radio, maar ze week alsmaar af van de soul en r&b songs die oprecht klonken. Met The Emancipation of Mimi staat ze er weer helemaal terug. De gaststemmen zijn ook echt gaststemmen en zijn er niet om het album recht te trekken, want de grootste troef is Mariah zelf nog altijd. Heerlijke muziek.

Maxwell kreeg credit als vormgever van de neo soul in de 90s. Hij zal wel niet alleen geweest zijn, maar in elk geval een grote speler. De vergelijking die ik las met Prince of Marvin Gaye gaat me dan wel te ver. Ik kende hem vooral via het nummer Ascension, een heerlijk groovy nummer. Maar je kan het niet vergelijken met de nummers van de echte grote soulartiesten.

Zijn neosoul mist wat soul eigenlijk, ook al is het mooi gezongen met een zachte fluisterende stem. Maar qua muziek zweeft het op een 'gevaarlijke' dunne lijn tussen triphop en muzak. Whenever wherever whatever valt nog wel op met de intieme gitaar. Maar het geheel is wel heel dromerig zodat je eerder in slaap valt in plaats van in ontroering.

Mag het ietsje meer zijn. Het album ontbreekt alvast niet aan overdaad. Een bombastisch rockalbum met een groot rock 'n roll gehalte. Opera met gitaren. Wie ooit DJ is geweest op trouwfeesten zal niet voorbij de grijsgedraaide Paradise by the dashboard light kunnen. Het album is meer dan dat gelukkig. Ik kan me voorstellen dat dit zeker eind jaren '70 een zeer geliefd album was. Het blijft een beetje circus waar je van moet houden, maar het zijn zeker geen slechte nummers. Dat Paradise by the dashboard light na al die jaren kapot gedraaid is, kan het album helaas niet veel aan doen.

Mélanie De Saedeleer, alias MEDS, zingt al een tijdje, maar maakt nu de gewaagde sprong om in het Nederlands te zingen. Vooral de combinatie met R&B maakt het gedurfd. Zingen in het Nederlands doet het wel goed, maar vooral bij mensen die heerlijke luisterliedjes brengen of rappen. De zangeres heeft een herkenbare sound en maakt boeiende liedjes. Het is nog even zoeken naar dat ene nummer dat haar helemaal op de kaart zal zetten, maar dit is toch al veelbelovend.

Metallica speelt hier op safe en brengt een leuk rockalbum dat helemaal in de lijn ligt van hun bekende werk. Herkenbaar dus en met de nodige rock 'n roll en loeiende gitaren, maar ook niets vernieuwend. En als je wat teruggrijpt uit het verleden is dat eerder door de kwaliteit van het verleden dan door de nieuwe songs. Het album gaat gewoon rechtdoor, geen speciale dingen, geen ballades, geen uitzonderlijke songs. Dat maakt het album zeker niet slecht, maar gewoon doorsnee.

Ik ben niet de superfan van Metallica, maar kan de groep wel smaken. Ride the Lithning is een gevarieerd virtuoos album geworden met 8 nummers, dus geen overbodige last. Ook wat afwisseling in de nummers, want bij sommige albums wil de verveling wel eens toeslaan. Je hoort dat de groep in vorm is.

De jonge Brusselse zangeres en producer Charlotte Meyntjens toonde al op haar 16 eigen muziek aan de wereld onder den aam MEYY. Ze is duidelijk gegroeid en met haar 2e ep Neon Angel heeft ze ook een duidelijke sound. Hier staat het nog wel onder R&B, maar het zoekt een weg tussen neo-soul en indiepop. Breekbaar en sfeervol. Als ze live even boeiend is zoals ze klinkt op ep, koop ik meteen een ticket.

De eerste ep van de jonge Charlotte Meyntjens uit Brussel die al enkele jaren muziek uitbrengt als MEYY. Spectrum is een heerlijk rustig album. Je merkt met opvolger Neon Angel dat ze nog verder zal groeien, maar deze Spectrum is alvast een sterke start. Een mix van R&B, Neo Soul, Indie pop en triphop.

Door mijn leeftijd (was 13 jaar in 1991) heb ik persoonlijk meer feeling met dit album dan z'n andere albums. Ik ben opgevoed met Black or white en Heal the world ipv Thriller en Billie Jean.

DIt is het meest 'Michael Jackson'-album van allemaal. Quincy Jones ontbreekt hier en het grootste deel van het album is in handen van Jackson zelf die z'n kwaliteiten laat zien als zanger, songwriter, componist, muzikant, producer, samensteller, .... Daardoor is dit volgens mij het meest persoonlijke album geworden van hem. En hij laat ook zien dat hij deels de 80's is ontgroeid. Ook is dit zowat het meest volwassen album van allemaal.

De muziek van Michael Jackson kwam van een man die vooral goed wist waar hij mee bezig was. Je hoort een evolutie van zijn Jackson-jaren tot zijn laatste echte album Invincible. Niet alleen als zanger en performer, maar ook muzikant en producer.

Op het album Immortal wordt het oeuvre van Jackson gereduceerd tot een hoop popliedjes waar een eentonige sound over gegoten wordt. Dan klinkt een gewoon verzamelalbum nog beter. Sommige tracks zullen het wel goed doen op feestjes met een paar pinten op, maar als album doet het toch onder voor de kwaliteit van de King of Pop.

Ik kan me niet altijd vinden in het gevarieerde repertoire van Miles Davis, maar dit is toch wel zijn meesterwerk (voor zover ik zijn materiaal al beluisterd heb). Ik heb de film al gezien, maar ook zonder beelden is dit een geweldige muzikale trip. De opening met de trompet die al na een paar noten in een melancholie kruipt.

Ik las hier al dat de muziek de mix van de Amerikaanse jazz en de Franse filmwereld is. En dat klopt wel. De muziek past ook heel goed bij het genre van de Europese neo noir (vooral Franse en Italiaanse) waar jazzmuziek al wat in het dna van de film zit.

Veel filmmuziek komt past tot haar recht in combinatie van de beelden. Een hele kunst die de film mee kan versterken en voor (extra) sfeer zorgt. Niet alle filmmuziek leent zich er toe om het ook apart als album te beluisteren, of verliest wat in kracht. Bij Ascenseur pour l'échafaud kan je evengoed genieten zonder de film gezien te hebben. Al kan ik je de film best wel aanraden.

15 jaar na haar debuutalbum is Mira nog meer volwassen geworden en 2 kindjes verder. Dat zorgt voor andere verhalen op haar album. Productie van Nicolas Rombouts die met het nummer Engelke al mee speelde op dat debuutalbum. Mooie volwassen nummers, al lijkt het soms of de stem wat opzij wordt geschoven. Maar de nummers staan er wel. Ook mooi hoe het album 'maar' 10 nummers heeft en er dus niet teveel ballast is. Ik blijf nog altijd meer fan van puur Mira aan de piano. Maar de muzikale aankleding is best wel goed gedaan.

In 2005 heb ik Mira leren kennen als zangeres door mee te werken aan tapijtconcerten die enkele vrienden waren begonnen. Concerten op 3 plekken in het Antwerpse met letterlijk een tapijt waarop de artiest speelde en kussens en een paar stoeltjes voor het publiek. Jonge artiesten als Buurman, Mira en Hannelore Bedert voor ze echt bekend werden en gevestigde waarden als Jean Blaute of Guido Belcanto.

Mira had toen haar eerste ep bij met daarop 4 nummers: En uwe maat, Voal weecees, Engelke en Openbare Weg. Mira aan de piano met haar heerlijke teksten. Die nummers kwamen een jaar later ook op haar debuutalbum terecht, met een iets meer aangekleed arrangement. Het was net die eenvoud van de ep waar ik zo fan van was. Haar stem en teksten bij de piano waren sterk genoeg. Maar het is zeker niet slecht op het album, gewoon even wennen. En Mira heeft duidelijk alle teugels nog in handen. Met de juiste muzikanten en producers naast zicht, weet ze gelukkig Mira nog centraal te houden op het album. Niet de eerste keer dat bij het producen van beginnende artiesten, de originele sound wordt afgevlakt en de ziel er wat uit gaat.

Je hoort duidelijk dat ze deze nummers eerst een tijd live bracht voor ze op het album kwamen. Dit is Mira die liedjes vertelt aan de piano, af en toe wat versterkt met extra muzikanten. Heerlijk gewoon.

Mira brengt een album dat terug de persoonlijkheid heeft van haar debuutalbum. Op het 2e album werkte ze nog met Jean-Marie Aerts, maar voor haar 3e album gaat ze terug naar Christophe Albertijn die ook al co-producer was bij het debuutalbum en zorgt voor de gitaar. De muziek is veel meer 'Mira' dan het voorgaande album. Er is muzikaal ook meer variatie, wat de nummers meer persoonlijkheid geeft. Mira zal altijd bij hetzelfde genre blijven en geen nieuwe dingen uitvinden. Maar ze vertelt wel elke keer iets nieuws en verfijnt haar muziek, samen met het ouder worden.

Mira is opnieuw mee producer van haar plaat, samen met Tim Vandenbergh zorgt ze voor een heerlijk album. En opnieuw zijn het de zeer persoonlijke nummers die er uit springen zoals Enkel Glas, Woorden en Ze Kunnen Al Veel. Maar ze laat horen dat een 'verhaaltje' als Marie Rose ook mooi klinkt. Niet alle nummers blijven zo goed hangen. Maar de sound is wel mooi. Niet haar beste album, maar zeker de moeite.

Mira maakte een geweldig debuut met haar ep Klein Gevaarlijk Afval en het debuutalbum . Speels met de taal, groots in de eenvoud en teksten die verhaaltjes uit het hart waren. Bij het vervolg trekt ze de sound wat open met Jean-Marie Aerts als producer (terwijl ze daar bij het vorige album zelf mee aan werkte als co-producer). Het album is daardoor wat meer radiovriendelijk, enkele nummers deden het vrij goed. Maar de oprechtheid van het debuutalbum moet wel wat inboeten. Op Stukken van Mensen staat ook geen memorabel nummer als In de Fleur, dat nu nog steeds wordt gedraaid en soms in toplijstjes verschijnt.

Als ik bijna 20 jaar Moloko leerde kennen vond ik er niet veel aan. Maar enkele jaren geleden terug live gezien (Róisín Murphy toch) en blij verrast door de muziek. Dan toch maar een album opgezet en daar komt de muziek veel beter tot haar recht. De single versies zijn nogal standaard helaas. Al is Moloko/Róisín Murphy live nog beter.

De indie rockband nam hun 2e album op tijdens in de zomer als ze even tijd hadden met hun studies. De groep is vooral aan het genieten van het muziek maken. Benieuwd wat het geeft als hun studies afgelopen zijn en ze er nog meer tijd in kunnen steken. Het is de herkenbare 90s sound die wat meer terug opduikt, maar daar is niets mis mee. Ze leveren een mooi album af.

Nogal een triest album, maar dat is ook niet moeilijk als je het overlijden van je partner verwerkt in je muziek. Niet evident, maar ik kan me voorstellen dat het therapeutisch werkt. Alleen klinkt het zeer persoonlijk en ben je daar als buitenstaander minder mee. Al heb ik gelukkig geen partner verloren zoals deze zanger en is de herkenbaarheid daardoor wat minder. Ik ben verder niet veel met het album.

Mumford & Sons vielen mij op 2009 met hun dynamische folkrock en banjo's. Op papier klinkt dat vrij duf, maar in praktijk had de band wel de nodige dynamiek en zelfs enkel hits! Babel ging op dat elan verder. Wilder Mind is op zich wel een degelijk album, maar ik heb toch het gevoel dat het wat mee surft op het succes van de vorige albums. Wat Mumford & Sons wat eigen maakte is wat verdwenen. De groep is nu één van die vele indiebands. De band klinkt strak en heeft ervaring. Maar het album is toch wat afstandelijk. En na een paar luisterbeurten blijft er ook niet echt een nummer hangen.

Ik ben geen grote fan van Muse, maar dit album klinkt wel goed. Ze klinken wel wat meer mainstream met invloeden van andere glamrock bands. Dus wel wat meer toegankelijk, maar helaas het ruwe kantje er ook af. Ook al ben ik geen grote fan van de band, kan ik me voorstellen dat veel fans dit een wat minder album zullen vinden.

Ik leerde My Morning Jacket kennen via het gekende (in België toch) radioprogramma Duyster dat indie muziek brengt dat perfect onder de titel van het programma past. Z valt daar ook mooi onder, een wat duister en sfeervol album dat een mooie mix vindt tussen indierock, blues en postrock. Met genoeg gitaarwerk en weemoedigheid om tegelijk te genieten als er bij weg te dromen.