Het zijn niet meer dezelfde tijden. Toen dit ensemble zijn debuut maakte zaten ze middenin de beweging die vervlogen soultijden deden herleven. Hell, ze waren er al bij nog voor Back to Black de rage definitief ontketende. Geen meelopers dus, deze Finnen, maar kenners en liefhebbers van het eerste uur. Met momenten wisten ze zelfs een gouden combinatie als Sharon Jones & The Dap-Kings het nakijken te geven. Want vernieuwend waren ook zij niet natuurlijk, maar over hoe een fatsoenlijke nummer ineen te steken kon je hen maar weinig leren. En met een eigenzinnige zangeres en een speels strak spel staat Keep Reachin’ Up daarom vandaag nog steeds stevig op zijn benen.

Je zal het dus maar hebben: jarenlang aan een opvolger werken om dan te ontdekken dat het te laat is. De hanen kraaien niet meer, de beweging is grotendeels gaan liggen, wachtend op een volgende flashback. En is het dan werkelijk de uitgedoofde hype die ons niet meer wild kan maken voor de nieuwe Nicole Willis & The Soul Investigators? Dan toch slaaf van de mode? Nochtans is soul altijd soul geweest en zal het altijd soul blijven, onze soul, ons geliefkoosde soul. Soul, soul, soul. Het is simpel, Tortured Soul is gewoonweg minder opwindend dan wat er enkele jaren geleden werd gemaakt, en niet enkel door Nicole Willis & Co. Hun spel zit nog steeds knap in elkaar en Nicole, hoewel minder levendig, blijft een uitstekende zangeres, maar daar mag het niet stoppen. Dit album heeft nood aan enkele overtuigende nummers, die de passie weer kunnen doen opflakkeren. Het gaat soms nodeloos lang door of ontploft niet snel/intens genoeg. Mooie melodieën en leuke muzikale vondsten te over, al weten ze elkaar zelden te vinden om een waar statement neer te zetten. Tortured Soul is dus niet helemaal het scenario met de uit het oog verloren vriend waar het meteen weer mee klikt als was het gisteren. Het blijft eerder een aftasten van hoe beide partijen het weerzien ervaren. Een vriend, dat zeker, maar toch op voelbare afstand gekomen.

Al ligt het niet aan de tijden. Een aangenaam, vertrouwelijk gevoel en een verdienstelijke poging om een verloren draad weer op te pikken, maar ze weten ‘m niet helemaal meer tot op dezelfde hoogte te brengen.

Nu kan Nneka best heftig uit de hoek komen, maar niks kon waarschuwen voor de start van haar derde album! De eerste drie nummers van Soul Is Heavy razen als een wervelwind de ziel binnen! De instrumentate klinkt lekker vol! De teksten staan bijzonder scherp! De melodieën vloeien uit in ongelooflijk krachtige refreinen! Als zangeres stretcht ze zich zoals nooit tevoren! Kortom: we worden verwend door Nneka in het kwadraat!

Zoveel heftiger de uitbundige nummers zijn, des te intiemer leren we de zangeres kennen in de ingetogen songs. Met soms een minimale bezetting legt ze haar ziel bloot. Zachtjes komt een piano, gevolgd door een gemene gitaar, binnenwandelen als ze triest “You don’t need me no more” uitkermt. Subtiel zijn de strijkers binnengevallen om aan Restless een gepast eind te maken. Vocaal huiverend, terwijl haar materiaal doordacht wordt opgebouwd. In vele opzichten is Nneka gegroeid, zonder haar natuurlijke, soms wat onbezonnen, charme te verliezen. De filosofie achter de abstracte toeters van J vat het goed samen:

As the moon pulls the ocean, so the earth pulls the moon
In the same way I am what I am, ‘cause her existence defines my being
As my weakness is my strenght, so my tears define happiness
In the same way I know that your hate reflects boundless love

Oftewel de rake eenvoud van het bestaan.

Het titelnummer is nog zo’n nummer dat enkel deze dame had kunnen maken! Elementen van hiphop en reggae worden versmolten tot haar unieke soulsound, beladen met een stevige boodschap vanuit haar leefwereld, haar geliefde geboorteland. Muziek die zwaar weegt, zwaar durft te wegen!
Het mooie aan deze artieste is dat ze naast haar nek uitsteken, ook haar onzekerheden durft te delen, dat ze toegeeft het zelf ook niet altijd te weten. In Do You Love Me Now klinkt ze daar ook naar, wat leidt tot frustrerende schreeuwen en wanhopige uithalen. Ze speelt het kleine meisje. In Valley klinkt het: “Baby, would you walk with me, long way, Darling, would you take my hand, For I know nowhere to go”. Inderdaad, het is hetzelfde aandoenlijke kind dat zonet nog zonder problemen haar gal spuwde op de uitbuiters van het moederland. De uitersten zijn erg uitgesproken. De complexiteit van haar persoon kwam op plaat nog nooit zo mooi uit de verf.

Nneka weet dit veelzijdige album succesvol te dragen. Gastartiesten als Black Thought en Ms. Dynamite (die lijkt plots weer hip) zijn een leuke toevoeging, maar zetten de ster niet in de schaduw. Bijzonder is wel het trio op het laatste nummer, met Wura Samba en Mohammed, wat de belichaming van hedendaagse Afrikaanse muziek moet zijn. De eigenzinnige zang en raps tegen een achtergrond van electronische trommels en sexy trompetten sluiten het album op de juiste tonen af.

Nneka begint steeds zwaarder door te wegen als artieste. Ze ontplooit alle aspecten van haar zijn.
De zangeres. Nigeriaanse. Een vrouw.