menu

Hier kun je zien welke berichten kemm als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

James Blake - James Blake (2011)

5,0
Je kan het toetsen aan zijn EP's, misschien wat vergelijken met andere artiesten, om te achterhalen hoe dit te omschrijven. Enige feit is dat het momenteel al voor de derde keer vandaag loopt af te spelen. Deze muziek raakt me diep in deze weemoedige winter.

Gaan zingen, het was de beste beslissing die James Blake had kunnen nemen. "My brother and my sister don't speak to me, but I don't blame 'em", de enige zin die in de vijf minuten van I Learnt to Share wordt uitgesproken, met Londens accent waarbij zijn stem elke keer weer dreigt weg te vallen tegen de huilende electronica, het is alles wat we moeten horen om ons verlangen naar ons gemis aan te wakkeren. Op dezelfde manier wist hij al tegen Feist op te jammeren in Limit to Your Love, bijna een wedstrijd (gestaakt door een betraande jury). Je hoort het soms op dit album, maar James Blake is een van de weinige artiesten die a capella gerust een heel album zou kunnen boeien, niet vanwege een prachtige stemkleur of de perfecte beheersing, maar puur om hoe hij het weet te brengen. Nina Simone is nog zo'n artieste, zij het op iets andere wijze. Niet slecht voor iemand die het leeuwendeel van zijn leven aan knopjes heeft zitten draaien. Al is het goed dat hij daar ook wanten van weet. Het staat hem toe zijn verhaal op de juiste manier uit te kleden en uitkleden gaat soms moeilijker dan aankleden, zeker als het om muziek gaat. De teksten staan bol van onzekerheden, twijfels en angsten, maar de aanpak getuigt van ontzettend veel lef. Hoe verloren het soms ook klinkt, Blake weet verdomd goed waar hij naartoe wil.

Het is hem dan ook van harte gegund, maar het zou toch wel sneu zijn mochten we de beste plaat van volgend jaar nu reeds achter de rug hebben...

James Blake - Overgrown (2013)

4,5
Het lijkt alsof hij weet waar hij mee bezig is, met de onwetendheid nog steeds aanwezig. Zijn verhaal wordt duidelijk, haast kristalhelder, uiteengezet. Rechtlijnig en compleet, nergens onbezonnen. Een strak plan, tot in de puntjes uitgewerkt. Zijn muziek wordt gedirigeerd, tot elk nummer in de plooi valt, ook onderling. Hij is een zanger, meer nu dan een vocalist. Eigenlijk is dit geheel niet te vergelijken met zijn debuut, hoewel het toch heerlijk vertrouwd klinkt. Alsof Overgrown al een lifetime je leven kleurt.

Daar heeft zijn vorige de weg voor geplaveid, alsof het hier nu uitkomt zoals het toen bedoeld was. Druipend in soul, opgescherpt met de herkenbaar intense elektronische vibraties. Uitgesprokener in zijn visie, maar subtieler in uitvoering. Enkel met nummers als DLM en Our Love Comes Back moet hij opletten dat het niet te anoniem wordt. Vaak heeft Blake niet meer nodig dan een catchphrase om zijn zanglijnen op verder te bouwen, een bijzonder rijk palet met slechts de broodnodige kleurschakeringen. Met hetzelfde uitgangspunt zijn ook de muzikale lagen opgetrokken. Life Round Here en To the Last zetten dit intens treffend uiteen, verdronken in een verloren romantiek, die én nog vers én al melancholisch in het hoofd weergalmt. Alles op Overgrown steekt voldoende af om de nodige prikkels door te sturen en de houvast een klein beetje te verliezen, terwijl een totale serene omkadering de innerlijke rust ondertekent.

Met deze opvolger krijgt al wie na Limit to Your Love wat verloren liep in zijn titelloze debuut dan toch de langverlangde Jams Blake te horen (zelf blijf ik het eigenaardige, vage karakter van zijn debuutplaat een warm hart toedragen). De groei is overduidelijk. En geruststellend; hij is vast alweer wat centimeters aan het bijkweken voor zijn volgende!

James Blake - The Colour in Anything (2016)

4,5
James Blake opent zijn schetsboek. De aanzet als finaal werk, met delen van het blote doek nog zichtbaar, in een decor waar het rode doek nog het halve podium bedekt. The Colour in Anything is meer een tocht dan een album, met losse gedachten, schommelingen en echo’s die hun weg in elkaar vinden. Blake klonk in vervormde vorm nooit helderder.

Het vergt een andere manier van luisteren, alsof je zelf met elke nieuwe draaibeurt het album aan het opbouwen bent. Hij zet de toon met veel ruimte voor kleur. Een kleurboek dat de meest felle kleuren kan krijgen of gewoon een sobere lijntekening blijft. Een concept dat uiteindelijk de meest verhelderende liedjes vormt en een completer beeld schetst van de artiest achter de muziek.

Een frisse en gedurfde aanpak die z’n doel niet mist: The Colour in Anything vraagt betrokkenheid en neemt je ononderbroken op een hemelse rit. Muziek waarvan je de schoonheid haast terstond ziet groeien.

Janelle Monáe - The Electric Lady (2013)

Alternatieve titel: Suites IV and V

4,5
In een alternatieve versie van deze wereld scoort zij de YouTube-hits van Miley Cyrus en legt ze de verkoopcijfers neer van Adele. Dus creëert Janelle zelf maar een alternatieve versie van wat een wereld zou kunnen zijn, van een verhaal dat maar niet uitgepraat raakt, van stijl en leven.

Janelle zal het altijd opnemen voor het andere en de ander. Miley heeft de bakvissen, Adele de viswijven, zij doet het voor de rest van de vijver. Echte vrouwen luisteren The Electric Lady, zíjn de Electric Lady, de Ghetto Woman, de Q.U.E.E.N.

Kracht uit het alternatieve en schoonheid in het andere. Ze zoekt het in het verguisde tijdperk der soul. Maakt de sign o’ the times weer begrijpbaar, het gladde smeerbaar tot ver in de toekomst, ongetwijfeld. Funk weer knotsgek en zang zonder grenzen. Het Prince-duet kon niet vadsig genoeg tot Janelle aan nog een paar uitschuivers te buiten gaat. Vadsig genoeg en nog meer. En als je over vijf minuten doof wordt en je kan er nog één song doorjagen is vanaf nu het enige juiste antwoord Dance Apocalyptic!

De freak verkondigt vrijheid, de koningin deelt ze uit. Het plezier wordt niet beperkt door de serieux, of andersom. Omdat ze rapt, rockt en universums rondreist. Janelle Monáe doet zich te goed aan gulzigheid. Een botergeile powerballad uit de jaren ’80 staat er zonder schroom en zonder schade naast een treurende jukeboxballad uit de jaren stillekes. En nooit vergeet je dat vorig jaar december de wereld is vergaan. Haar blik bekijkt het 19u journaal van nu, ziet verder. Zelfs tijdens die machtige blaxploitationschijf uit de jaren ’70...

De schreeuwerige interludes worden gerechtvaardigd door het concept, haar suite, al schijnt het overkoepelende idee voldoende door in het songmateriaal, zij het minder volhardend dan op The ArchAndroid. Ander, alternatief, het zijn woorden die ondertussen al meermaals zijn opgedoken; de liefhebbers herkennen de levenslange zoektocht die op haar debuut begon. De rest herkent een eigenzinnig R&B-album van een unieke artieste, slechts 100.000.000 views verwijderd van waar ze verdient te zijn...

Janet Jackson - Control (1986)

4,0
Control is een baanbrekend album omwille van z'n baanbrekend geluid. De nadrukkelijke elementen van hiphop en electronic in R&B-muziek was een behoorlijk nieuw fenomeen, zeker in de regionen waar Janet Jackson er mee in de hitlijsten wist te vertoeven. Dit kan best gezien worden als een voorloper op (het succes van) de New Jack Swing stijl die de komende jaren het R&B en hiphop landschap zouden inpalmen. De weg die hier wordt ingeslaan is natuurlijk vooral de visie van producersduo Jimmy Jam en Terry Lewis, die gezien hun eerdere prestaties wel raad wisten met zulke beladen sound vol drumcomputers en synthesizers. Vaak is het zelfs Janet die de zwakste schakel is in dit ambitieuze project. Haar zachte stem lijkt het meermaals te gaan begeven onder de drukke instrumentatie. Hoewel de teksten vaak de vernieuwde en verstekte positie van de vrouw in de maatschappij moeten schetsen weet ze die rol vocaal zelden kracht bij te zetten. Ze heeft later dingen gedaan die misschien minder betekenden, maar wel beter bij haar kwaliteiten als zangeres pasten. Hier ligt de controle duidelijk in andermans handen... Gelukkig hoeft dat geen groot struikelblok te zijn. De punch in nummers als What Have You Done for Me Lately en Nasty komt even hard aan en kunnen gerust beschouwd worden als sleutelnummers uit deze periode, uit dit genre en van deze artiest. Rustigere nummers als Let's Wait Awhile en Funny How Time Flies maken dan minder indruk, ze zorgen voor een aangename balans op het album en laten van Janet zelf alleszins de best kant zien. De producties zorgen het hele album lang voor een scherp en ongerept karakter, destijds haast ongezien voor een vrouwelijke popartiest. Ondanks zijn vooruitstrevende geluid en een handvol sterke songs is Control niet de klassieker geworden die het had kunnen zijn. Daarvoor zijn een aantal nummers te gemiddeld, zowel qua songwriting als uitwerking. Geen Thriller dus, waar elke track een legendarische status lijkt te bezitten, maar Control heeft zeker zo zijn eigen legendarische momenten!

Jean Plum & Veniece - Bluesoul Belles Vol. 3 (2000)

Alternatieve titel: The Hi Recordings 1965-1978

4,5
Het zag er goed uit voor Bettye Jean Plummer. Na een paar singletjes op verscheidene labels, vond deze gospelzangeres in 1975 onderdak bij het befaamde Hi Records. Willie Mitchell schaarde zich achter haar en verkortte, met het oog op een grote carrière, haar naam tot Jean Plum. Datzelfde jaar nog verscheen haar op gejuich onthaalde, eerste 45-toerenplaatje "Look at the Boy / Back to You". Jammer genoeg kwam dat gejuich enkel van critici en echte soulfans, en bleef het chartsucces uit. De opnames van wat haar eerste fullalbum had moeten worden bleven in de kast, enkel twee extra 45's werden Plum nog gegund...

Het was de B-kant van haar eerste Hi-single die mijn aandacht wist te trekken. Back to You had al de ingrediënten die de Memphis-sound van Willie Mitchell zo aantrekkelijk maakte: stevig rollende drums, een heerlijk sputterende en soms uit de band springende piano/orgel en perfect zwevende, nooit overheersende string arrangements. Maar wat dit lied echt naar een hoger niveau tilt (het hoogste niveau!) zijn de zangpartijen van Jean Plum zelf. Ze weet hier op een ludieke manier haar frustraties van een break-up weer te geven. Haar 'ballsy' stem leent zich daar ideaal voor. Meer van dit!
Gelukkig heb ik na het horen van Back to You geen 35 jaar moeten wachten om meer van dit te kunnen horen, zoals anderen ongetwijfeld wel. Want het was pas met deze release in 2000 dat de opnames voor haar nooit verschenen album publiek werden gemaakt. Nu heb ik me al vaker druk gemaakt over wonderschoon, door labels achtergehouden, opnamemateriaal, maar dit slaat werkelijk alles! Wat hier van Jean Plum te horen is kan moeiteloos concurreren met het werk van labelgenoten als Al Green en Ann Peebles. Het weet het bij momenten zelfs te overstijgen! Vooral de tragere nummers zijn erg overtuigend, omdat ze dankzij deze zangeres nooit zoet worden en juist een zekere attitude meekrijgen. Luister naar de ode aan haar man, I Love Him, en huiver bij het horen van "You don't know my man, he's out of sight" op een achtergrond van zinderende orgel. Hoor hoe ze in het ingetogen Loneliness na "You never saw a flower blossom" je bijna verplicht "Now smell the fragrance, the fragrance of spring", en je dat gegarandeerd zal doen. Erken hoe ze de cover van Today I Sing the Blues helemaal naar haar hand zet, en de oorspronkelijk zangeres compleet naar huis zingt (de zangeres luisterend naar de naam Aretha Franklin!). En zo laat geen enkel nummer hier je onberoerd, ook al is de cover van Ma (He's Making Eyes at Me) minder sterk dan de voorgenoemde cover en is Pour On the Loving duidelijk in een latere sessie opgenomen dan de rest. Kortom: deze muziek verdient na 35 jaar in de kast eindelijk zijn 5 sterren en een plek in m'n top 10!...


Driewerf helaas!!! Het album is nog niet afgelopen. Want Veniece besloot ook zangeres te worden. Ze heeft een leuk snoetje, maar zingen kan ze amper. En het songmateriaal is naargelang. Haar opnames zijn ook van een heel pak vroeger dan die van Plum; de Memphis-sound stond hier duidelijk nog niet op punt. Meer dan een 'aardig' kan ik er voor Veniece niet uitkrijgen. De 4,5* is enkel om Jean Plum niet tekort te doen. De 9 nummers van Veniece zijn wel net lang genoeg om te bekomen van al dat prachtigs voorheen.


Bij deze doe ik een oproep aan alle platenmaatschappijen om Jean Plum de solorelease te geven haar muziek waardig, zodat ik haar alsnog de 5 sterren en de top-10-plaats kan geven die ze verdient.

Jessie Ware - Devotion (2012)

4,5
Met enkele singles heeft Jessie Ware zich in een specifiek stukje muziek weten te specialiseren. Gedrenkt in gladde eighties pop, hier en daar zelfs verre roots in sixties soulpatronen, maar nooit te ver verwijderd van het tegenwoordige, R&B-getinte electronica-landschap, meewiegend met creatieve collaborateurs als SBTRKT en Disclosure. Deze zelf samengeraapte niche is wat haar naam de afgelopen maanden over vele tongen heeft doen rollen en wat dus ook haar ganse debuut kleurt. Dankzij sterke productie en songwriting en een inventieve uitwerking wordt de sleur gelukkig vermeden. Met steevast dezelfde ingrediënten worden zowel clubhits als slowballads geconstrueerd. Jessie Ware bewijst beide te kunnen dragen, getuigen 110% versus Wildest Moments. Al zweven de meeste nummers ergens tussen die twee extremen in, op zich al een boeiend gegeven. De rijk gevarieerde elektronische muzieklijnen tegenover haar bedrieglijk serene stem wekt de ideale synergie op om de zoekende teksten treffend te laten uitkomen. Jessie is verloren in de liefde en zoekt in elk nummer naar iets dat onbereikbaar lijkt. Het doorprikt de plastieken nasmaak die de synthesizers weleens nalaten en wekt tegelijk sympathie op. Haar hart ligt niet gewoon op haar tong, vaak mag je wat dieper gaan zoeken. Vastberaden van de verkregen liefde begint ze Still Love Me, om in fluisterende tonen als “Do you..?” te vervallen. Ze staat niet helemaal recht in haar schoenen en waggelt op bewonderenswaardige wijze doorheen haar eigen plaat. Met die heerlijke riffs en sterke beats allerhande merk je pas na drie luisterbeurten dat No to Love vrijwel rond één enkele zin is opgebouwd. Althans tot de one-liner “Who says no to love?” Ware-gewijs wordt verbroken met de openbaring “And what was I thinking of?”. Een mooi moment, compleet gemaakt met een welgekomen subtiele rap. Er valt muzikaal soms zoveel te beleven op Devotion dat je zelfs de mindere nummers met elke beluistering een beetje meer gaat waarderen. Zo komt ineens de soul van Night Light binnen en slaagt de melodrama van Swan Song plots wel ergens op. Enkel met de titeltrack en Taking in Water botert het niet, daarvoor komen de lyrics er te platvloers uit en blijft het muzikaal te nietszeggend. Ze staan in schril contrast met een doordachte non-bedroomsong als Sweet Talk, waarin Sade over de ranzige toiletvloer van een bedenkelijke nachtclub wordt gesleept. Van een ongehoorde geilheid!

Een zangeres die op alle vlakken weet te boeien in een ingenieus uitgewerkt samenraapseltje van een stijl, Devotion zorgt voor het totaalplaatje, en dan kun je die geringe skipmomenten er voor lief bijnemen. Van een meisje met enkele heerlijk eigenzinnige underground hitjes tot een artieste met simpelweg een van de interessantste releases van het jaar, Jessie Ware bevestigt en verrast. Benieuwd hoe hier op verder wordt gebouwd!

Jessie Ware - Tough Love (2014)

2,5
Het stond in de sterren geschreven. Als een gouden featuring maakte ze naam, om met haar debuut definitief voor de faam te gaan. Een frisse popsound met tonnen soul en een eigenzinnige electronica-toets, Devotion bracht met zijn heerlijk catchy popmelodieën en een vet uitgelijnd alternatief randje het beste van beide werelden samen. Jessie Ware was voorbestemd een der groten worden.

Het stond in de sterren geschreven. De titeltrack klonk nog wel leuk, maar de daaropvolgende singles die het album voorafgingen, en dat waren er wel wat, waren eerder verontrustend smakeloos, hoe smaakvol het ook is ineengezet. En ja hoor, Jessie Ware schiet met dit tweede album haar eigen ster aan flarden.

Het probleem is dat er niet veel mis is met deze plaat. Aangenaam, gezelig op z’n best. Proper afgewerkt, op z’n minst. Braaf, veilig, alledaags en zooooooooo dodeijk saaaaaaai. Met je tweede luistert eindelijk de hele wereld naar je, en plots blijkt ze niets meer te vertellen te hebben. Op haar best weet ze nog de aandacht te trekken met de manier waarop, zoals de hogere stem in de opener of enkele producties die, halleluja, wat bruter klinken. Helaas moet je ook een hoop gezwijmel en wat plastieken strijkers slikken. Taking in Water, het zwarte schaap van haar debuut, is dan nooit ver weg.

Een weinig memorabel geheel, en dat ligt in de eerste plaats aan de ondermaatse songwriting, in de tweede plaats aan de grijze uitwerking (ondanks een toch niet onaardig producerslijstje). Dat ze haar volgende maar weer wat inhoud meegeeft, of Jessie Ware zal rap Jessie Who worden. Voila, een flauwe mop voor een flauw album, eigen schuld dikke bult. Tough love.

Joi - The Pendulum Vibe (1994)

4,5
Eens een veelbelovende naam, nu voornamelijk gekend om wat gastbijdrages voor o.a. Goodie Mob en OutKast en invaller voor Dawn Robinson bij Lucy Pearl, een groep waar ze nooit een noot voor op plaat zette. Ze is eigenlijk sinds dit debuut op de dool, met albums die door labelproblemen maar niet tot het daglicht konden komen. Alles had te maken met de povere verkoopcijfers van dit debuut. Nochtans kon The Pendulum Vibe rekenen op lovende kritieken. De frisse sound, de eigenzinnige producties, de kwaliteiten van Joi als zangeres, zelfs mogelijke superster, ... er viel genoeg te prijzen. Helaas valt zulks niet te cashen en wordt ze dus bijzonder weinig genoemd in het rijtje van die andere genredefiniërende generatiegenoten...

The Pendulum Vibe was tevens het eerste echte paradepaardje voor producer Dallas Austin, die later wereldsucces vergaarde met werk voor o.a. TLC, Pink en Madonna. Die laatste besloot met hem in zee te gaan na het horen van dit album. Joi en Dallas hadden elkaar duidelijk gevonden. Op basis van de eigentijdse R&B en hiphop, maar evenzeer beïnvloedt door de zang en instrumentaties van de soul, jazz en rock van weleer, wisten ze met iets nieuws op de proppen te komen. Overheersende drums, subtiel leuke baslijntjes, doordachte woorden, heldere zang en een album dat van de eerste tot de laatste noot blijft boeien, imponeren zelfs! Niet iets dat vanzelfsprekend was in dit genre.
Dit album doorbreekt weer een beetje de grenzen die rond R&B stonden. Met een originele en vakkundige aanpak maken ze alles weer wat vrij. De uitwerking van Freedom aan de hand van de woorden werkt verheffend! Het is een strijd voor het individu, je losrukken van de stempels die je vanaf de geboorte opgedrukt krijgt, de rol die je door de maatschappij opgelegd wordt; dat hele nummer wordt compleet door de megafoon gezongen en draagt daarmee haast de grote revolutie in zich. Alsof de hele wereld opmars gaat door de straten van de grootste steden. De innerlijke storm waait door naar het volgende nummer. Opgebouwd rond slechts vijf zinnen, over en overnieuw gezongen, telkens de nadruk verschuivend, de uithaal doordringender, Sunshine & The Rain zet zijn woorden kracht bij.

I’m feelin’ that pressure, now, now
I’m feelin’ that same old round and round, I can’t go forward
I need a boost to catapult me high
Feels like the come up is way too tight
Chokin’ and squeezin’ my life, every time


Tegen de troostende groove lijkt de druk, zelfs de wanhoop, steeds meer toe te nemen. Het typisch verhalende, specifieke situaties schetsend, waaraan veel andere collega’s zich laten vangen is niet voor Joi weggelegd. In de plaats krijgen we een glimps in het hoofd van een worstelende twintiger. De oerse kreten en pseudozelfzekere lyrics van I Found My Niche schetsen de verdere zoektocht naar haar plaats. Met talloze verwarde samples, hysterische fluitjes en wilde piano’s wordt dit ook muzikaal doorheen het album verder gezet. Soms leunt het erg tegen acid jazz aan, en daarmee wordt dit album duidelijk een product van de jaren negentig. Niet het struikelblok, eerder de charme van The Pendulum Vibe. Zelfs in een hartbrekend liefdesiedje blijft het muzikaal zeer rijk gevuld. De gebroken woorden lijken daarmee dubbel zo had binnen te komen.

I guess when you deal with love
etiquette is not a factor


De lyrics van Fatal Lovesick Journey banen zich een weg door de vele lagen. Het levert een interessante energie op. Adoramus Te, Christe is het eerste echte rustpunt sinds de intro Stand, samen met If We Weren’t Who We Were drie acapella intermezzo’s. Doordat de meeste songs baden in een gezellige drukte met zware drums en trekkende bassen komen deze stukjes op het goede moment. Echt concurreren met de rest van het materiaal doen ze dan weer niet (hoeven ze ook niet te doen), daarvoor zijn die nummers te overtuigend in wat ze zijn!

Een groot geloof in eigen kunnen en geleverde prestaties straalt van deze plaat af. Terecht! Het balanceert tevens het twijfelende bevragen dat in een aantal teksten terugkomt. Het verklaart ook hun overtuigende, muzikale stijl. Om met iets nieuws te komen, en het te doen slagen, moet je zeker van je stuk zijn. Uitgebracht in 1994, wordt vaak naar dit album verwezen als het eerste (of een van de) dat als neo-soul kon bestempeld worden. Het termen plakken is nu net een beetje waar dit album zich tegen probeerde te keren, maar op zich is het niet zo’n vreemde opmerking. Het album kan moeitloos naast Brown Sugar, Maxwell’s Urban Hang Suite en Baduizm staan. Je moet er alleen iets harder naar zoeken.

Joni Mitchell - The Hissing of Summer Lawns (1975)

5,0
Juni, en het hissen kan eindelijk weer beginnen. En Joni, ze grijpt meer aan dan voortuinen. Hoe het voelbare zwart zijn weg ploetert in het groen van het vlak voorstedelijke grijs.

In wezen wordt dit album net dat; haar gekende moderne suburban wereld die clasht met een ontdekking van traditie en verlangen naar authenticiteit. Die laatste aspecten vindt ze in de vele Afrikaanse elementen op The Hissing of Summer Lawns.

All that jazz, of course, maar ook losser: zo drijft westerse glorie en, vaker nog, verval weleens over sterk percussieve ritmes, of worden woorden op zulke voortvloeiende en melodieuze wijze uiteengezet dat het wel dieper geworteld moet zijn.

Ze doet het kinken alsof het niet anders zou kunnen klinken, maar kan er ook nadrukkelijk experimenteel mee aan de slag. De Burundi drums die ze in The Jungle Line terugkoppelt aan een moog en haar akoestische gitaar beschilderen haar plastische tekst met ongezien felle kleuren, krachtig kletterend.

En de song in song aanpak van Harry’s House - Centerpiece, waar de intermezzo als een flashback (of flash forward) het nummer op stelten zet. Harmonieus, maar op stelten gezet. Andere tijden, maar tijdloze melancholie.

Of de van een Arp-Farfisa -een wat?- een Arp-Farfisa bevrijde a capella afsluiter Shadows and Light, waar de effecten de tegenstrijd nog eens grondig bovenaards onderstrepen. Galmend intens. James Blake had zich uiteraard al geout als Joni-fan.

Haar geëxperimenteer werkt omdat de zin ervan duidelijk naar voor komt en ze er niet voor terugdeinst dan ook volledig voor een idee te gaan. Geen halfbakken probeersels, maar grijpende inzichten.

Tekstueel houdt ze deze gedachte vast. Er is niets dat niet kan; haar aanpak en schrijfstijl is indirect genoeg om geen blad voor de mond te moeten nemen en direct genoeg om alles aannemelijk te maken. De poëtische kant laat veel ruimte toe, terwijl enkele sterk beeldende zinnen meteen een klaar gevoel schetsen.

Haast een plaat met twee gezichten -van blindness en sight / van day en night / van wrong en right- die onder de hoede van Joni Mitchell in dezelfde richting kijken. The Hissing of Summer Lawns heeft vele kanten, maar vertelt één verhaal. Onderbreek het niet. Darn right.

Joss Stone - LP1 (2011)

2,5
Kon je haar eerste drie platen nog wat puberkwaaltjes toeschrijven, weet Joss Stone zich met haar 'volwassen' zelve helemaal geen blijf.
Ze is gegroeid, dat moet je horen! Aan de authenticiteit, de puurheid, het rauwe gevoel, ze is een échte artieste, dat moeten we geloven! Met de zwart-witte zoomhoes, een akoestische setting, die kerel van de Eurythmics, het expliciet vermelden van Nashville in elk mogelijk persbericht,... wordt er een dikke laag op gelegd. Niet dik genoeg, want een paar nummers ver valt die ballon al te doorprikken. "Puur" blijkt voor 'inspiratieloos' te staan en "die kerel van de Eurythmics" voor 'hopeloos oubollig'. Gooi daar nog een paar lelijke, ongepaste uithalen van madame tussen en "het rauwe gevoel" is ook weer gedekt. Het is maar wat je wil geloven. Wel leuk wordt het, als er wat pit aan te pas komt, zoals in "Don't Start Lying to Me Now", het gebeurt hier echt veel te weinig, waardoor LP1 de grijze middelmaat niet kan ontstijgen. Dit soort muziek is toch echt niet wat je wil horen van een talentvolle, frisse twintiger? En daar vloog "authenticiteit" de deur uit...
Ze lijkt in de ontkenningsfase, maar Joss loopt er al een tijd verloren bij. Ik geef ze nog tot LP3 om zichzelf te redden, nadien kan ze mijn authentieke reet kussen.

Joss Stone - The Soul Sessions Vol 2 (2012)

2,0
Ongeïnspireerd. Eigenlijk verraadt de titel het al, maar goed, ik had een belofte gemaakt, het kind verdient nog een kans. Bovendien zijn de originele Soul Sessions, het debuut, nog steeds haar beste werk! Het was destijds de ideale introductie van een talentvolle tiener in het toen nauwelijks nog ademend soulwereldje, en tegelijkertijd ook wel de ideale introductie van het eens zo broeierige soulwereldje aan een frisse curieuze tiener. De blauwprint leek gelegd voor grootse dingen, maar los van het succes is haar sound al te vaak een blauwprint gebleven, in de beste gevallen. Haar plaats in de muziekwereld blijft daarmee nogal vaag. Misschien vandaar dat ze het nog een tweede keer probeert, een nieuw debuut, na x-aantal jaren en albums. Het doet toch al een eerste wenkbrauw fronsen...

Ongeïnspireerd zijn ook de songkeuzes. Cliché’s worden gelukkig vermeden, al zijn daarmee de vraagtekens niet weggeveegd. De originelen lijken zich op voorhand al weinig te lenen voor geslaagd coverwerk, zeker als een dolende/dalende soulster als Joss alles in goede banen moet leiden. Dieptepunt hierbij is zonder twijfel de nogal rommelige uitvoering van het anders zo heerlijk strakke Teardrops. Weg zijn de statige beats, de koele emotie en de perfect beladen stoïcijnse levering van de vrouwelijke Womack en haar kompanen. De compleet willekeurige orgel en vervelend pathetische zang (en dan moeten godbetert de strijkers nog komen) in Stones invulling gaan volledig stuurloos langs de essentie van het nummer en tonen nog geen fractie van de kracht die een song als Teardrops kan bevatten. De scheurende gitaar die de rockcover The High Road begeleidt is ook bijzonder flauw gecast. Dan was het resultaat van Fell in Love with a Girl toch een pak bruisender, zonder in open valkuilen te moeten duiken. Dat het materiaal gretig over de decennia heen gaat komt de samenhang ook niet ten goede, ondanks dat men gepoogd heeft er een zo eenzijdig mogelijke brij van te maken...

Doet me eraan denken dat ook de uitvoering bijzonder ongeïnspireerd is, terwijl de tweede wenkbrauw zich mee in de frons heeft gezet, en ik naarstig op zoek moet naar een derde. Het is duidelijk dat schoon volk als ?uestlove, Betty Wright en Little Beaver tijdens deze sessies andere plannen hadden, en daarmee maakt de warme sound plaats voor dit lauwe gezwans. En nu niemand met de zweep op het wicht zat zingt Joss bovendien een pak puberaler dan op haar zestiende. Ze weet met zichzelf totaal geen blijf meer en moddert maar weer wat aan. Hé, waarom geen Soul Sessions Volume 2? Al drie albums is dat spelletje nu aan de gang en genoeg is genoeg! Joss, u mag bij deze de authentieke reet kussen!

Justin Bieber - Purpose (2015)

3,0
OMGGG ik ben egt helemaal fan nu , hihi !!! Al mijn vriendinnen zijn egt al jaaaaaarenlang Beliebers, maar kvond egt niks aan zij bles en dat strontvervelende Baby bayb baby baby baby bay al hemelaal niks, BAH , maar DAMN hij is echt lekker geworden en beter & beter. Lekker stoer maar hij laat echt egt zijn geveolige kant zien wat heel romantisch is. ik hoor er nu helemaal bij! al vind Babs van ni omdat ik pas nu veel te laat belieber ben en zij al fan is sinds Baby en zn bles ,maar dat vindt ik egt belachelijk van haar. Zij wil hem gewoon voor zich zelf :-/

Maar ja ik kan nu ook alle nieuwe liedjes meezingen, skip geen enkel va, zn liedjes meer op de radio. Ik hoor soms zelfs m’n broer soms meezingen, what do you maen oe oe, lololol Haha hij killt me als ie dit leest

Wel was het eerste nummer egt erg toen ik de cd opzette, ik dacht oh nee hij heeft een paar goeie nummers gemaakt en de rest gevult met domme dolfijnengeluiden, dat zou egt een goeie prank zijn gewweest LOL want Justin prankt graag andere

gelukkig komen daarna zn beste nummers, I’ll show you, What do u mean? en sorry. hij werkte ook terug samen met die ook Were are u now hadden gemaakt. Ken hun niet en wist niet eens dat het hun weer was baha-LOOOOLL!! 1 van hen heeft echt zo van dat lang vettig haar. ik heb zo iemand in de klas hij is echt een freak. altijd van die enge cartoons aan het tekenen op de achterste rij . kvind em stiekem eigelijk wel sgattig, hihi, maar dat ga ik egt niet tegen Babs vertellen , dan lacht iedereen me voor de rest vh school jaar superhard uit .Maar anyways, ze hebbe echt lekkere beats ,w aar ik leker op kan dansen, maar ook zaalig op kan chilleuh enzo

love yourself is zo’n chill nummer dat gaat volgens mij over een meisje waar hij mee was ,maar die hem niet genoeg aandacht gaf teveel selfies trok enzo , maar dat vindt ik toch niet fair ik bedoel IEDREEN neemt toch selfies?!! Kijk maar even naar je eigen instagram, Justin!!! wel een beetje hyppocriet hoor justin. Maar Als ik z’n liefje was zouden we nooir ruzie maken daarover, hij mag gwoon altijd mee op m’n selfies lol SMILE lol

De rapperts klinken ook wel stoer maar ze kunne egt niet aan justin en Halsey vind ik helemaal ni passen en supervervelend. en das egt geen jaloersheid, hallo ik ben Babs niet hoor ik ben 3 en ene halve maand ouder dan zij en dus niet zo kinderachtig

Vele liedjes op het einde blijven wel niet helemaal plakken en viben ni helemaa lekker of het wordt te emo(en die periode ben ik ecgt wel ontgroeit hoor, mn Tokio hotel spulle liggen allang op het stort), egt goed dat er dan nog die lekker gekke Were are you now ertussendoor komt Helemaal WILD Gaan, dus ja dan kan ik niet anders dan gewoon een superdikke 5* voor deze nieuwe supergoeie Biebs!!! Justin

Justin Timberlake - The 20/20 Experience (2013)

3,0
Een radiopopster die zich niet aan de radiopoplimiet houdt maar er niet minder radiopopulair om wordt. Opvallend, gedurfd en ergens bewonderenswaardig. Maar uiteindelijk valt toch te constateren dat een aantal radiopophits wellicht beter tot hun recht waren gekomen zonder al die lollige intro’s, big breaks en losgelopen outro’s. Want ongeacht hoe lang een nummer doorgaat, 5, 6, 7 of 8 minuten, te vaak blijft een leeg gevoel achter. Het gaat daarbij niet echt natuurlijk, dat uitspinnen, het uitrekken tot de rek er uit is. Die trek lijkt op dit album het doel op zich: hoe lang tot Genoeg? Een onderzoek waar Timby en Timbo helaas niet tot een conclusie zijn kunnen komen.

Van de andere kant bekeken: het durft -ook in de toegevoegde tijd- wel degelijk ontzettend lekker klinken. Het productionele spel wordt zelfs weleens interessanter dan het wezenlijke songmateriaal. Als je het waagt op zoek te gaan naar de essentie van bepaalde nummers is het namelijk best mogelijk met niets meer dan een slappe vod in je hand te eindigen. De loop die de nummers nemen wordt zo haast noodzakelijk. Alleen bouw je dan composities in ruimte waar nauwelijks grond is. Lastig om overeind te blijven en ook een bubbel die snel doorprikt is. Wat dat oplevert zijn 5, 6, 7 of 8 minuten die tegelijkertijd het succes en de ondergang van de muziek betekenen. Een interessant fenomeen, maar niet echt ideaal voer voor een langspeler. Enkel om lang te spelen...