Ga voor de bijl. De enige optie tijdens de keuze van uw wapen. Overgave om te overleven tijdens deze veroveringstocht. Hiatus Kaiyote lokt je meermaals in de val met schijnbare smoothness, enkel om het angstzweet nadien dubbel zo hard te laten uitbreken. De arm om de schouder om je makkelijker te doen struikelen.

Choose Your Weapon is een melodieuze wervelwind, een clash aan indrukken. Zelfs in een enkel nummer geven ze blijk van meer dan één gelaat. Een lekkere groove stomend vanuit jazz en funk vormt de basis, om de band vervolgens tot diep in de kosmos te katapulteren, daar waar soul, electronic en wazigheid één warme waas vormen. De stevige basis laat hen toe de bovengrondse structuur geheel vrij op te bouwen. Elke kruising, elke melkweg met een eigen verhaal, zet alweer het volgende in gang. Samen creëert dat een bedachtzame en bijzonder boeiende aaneenschakeling van indrukwekkende muziekpartijen en extreem pakkende refreinen.

De rol van Nai Palm als frontvrouw is onmisbaar in het plaatje. Deze dame is een stijl op zich. Zacht meeneuriënd tussen de instrumentatie of klaar en duidelijk de vloer vegend met haar bandmates, is ze subtiel als het moet en excentriek als het mag. Haar teksten raken soms kant noch wal voor ons outsiders, maar in al dat spirituele gezwets is er meer dan genoeg ruimte voor complete vervoering. De connectie met de luisteraar zonder zich volledig bloot te geven.

Een mix aan stijlen is de stijl van Hiatus Kaiyote. Leg je focus en huiver bij de schoonheid van de verschillende componenten. Of laat je juist overvallen door al dat verpletterend tumult. Een wapen dat tegelijk een schild is.

Een tekstboekje, godbetert. Waar je bij het vorige werk mocht gissen naar welke woorden er tussen de soep en de patatten verdraaid werden, staat hier alles mooi lyric per lyric uitgeschreven. Al staat het ook op zijn gezicht te lezen, dat voor zijn derde van een porseleinen profiel in een driekwart zoomfoto is veranderd. Een full frontal zal het wel nooit worden. Tom Krell zou How To Dress Well niet zijn, mocht er niets uit te kleden zijn.

Vocaal heeft hij niet meer dan een paar kousen aan zijn voeten. Dat hij daarbij zijn diepste worstelingen toont, is zowel beangstigend als bewonderenswaardig. “Waar heeft hij het nu over?” blijft echter een veelgestelde vraag op “What Is This Heart?”. Niet meer door de dekkende ruis, wel door zijn soms moeilijk te volgen, doch overtuigd gezongen gedachtenkronkels. Of uit ongeloof van zoveel meligheid. Ach, How To Dress Well die in Repeat Pleasure langs zijn neus weg een acapella “My heart will go on” uitslaakt, het zou niemand meer mogen verbazen. Vaak nefast voor de geloofwaardigheid van een muzikant, maar net die omarming ervan bezorgt How To Dress Well zijn geloofwaardigheid. Ironie, al bedoelt hij het misschien niet zo. Toch kan enkel hij, met Precious Love, een geslaagde indieversie van zo’n typische (stiekem goeie) foute ballad met volle overtuiging brengen.

Een makkelijke melodie daargelaten, zeker geen gemakkelijke plaat. Teksten open en bloot, met alle voor- en nadelen, overtuigingen en twijfels, terwijl muziek eerder als een verstopt naakt de luisteraar verleidt. Een tempowisseling is op het hele album amper op te merken. Het zijn de subtiliteiten die de flow bewaren en de ware schoonheid prijsgeven. De nummers leunen daarbij vooral op melodie en uitwerking, die als uit de losse pols klinken, zonder voor gemakzucht te kiezen, en tegelijk heel secuur worden opgebouwd, maar nergens zijn doodgewerkt. Een onnodige opzwelling is niet geheel afwezig en de twijfel of de opener, in al zijn geringheid, niet net te veel is, blijft door het hoofd spoken, maar “What Is This Heart?” is teveel een verhaal om te blijven hangen in voetnoten.

Een verhaal zonder plot, “What Is This Heart?” heeft geen antwoord, het is een verzameling van reflecties, speculaties en observaties, en meer vragen. Niet dat ik plezier schep in andermans misère en onzekerheden, maar laat ‘m nog maar even zoeken naar het antwoord!

“Zo moet mijn muziek klinken”, schrijft hij. Waarbij hij twee foto’s op z’n blog plaatst, wazig door de gelaagdheid, getroffen door een grove structuur, maar met herkenbaar naakt tussen de schemer. En dat is haast exact wat hij met Total Loss laat horen, op het beangstigend benaderende af... Terwijl de man zijn hart uitstort achter de microfoon, probeert de muziek alles angstvallig weer in te slikken. Achter mat glas zet How To Dress Well zijn diepste gedachten uiteen, zwevend tussen de bittere realiteit en een aangrijpende romantiek. Ijskoud en hartverwarmend tegelijk zijn beschouwingen over verlies en verloren zijn, over liefde, onvoorwaardelijk of op voorwaarde. Op een haar na net niet tastbaar. Woorden verdrinken in muziek, muziek omvat de woorden, woorden worden muziek. Geruis en gekraak zijn niet meer nodig, zijn diepe gedachtekronkels zitten reeds dieper weg. Gelaagd en gestructureerd, de stem in instrumentatie verweven, vocalen fluisterend zacht ingemixt, de hemelse hoogte in, uiteenzettingen door drums

onderbroken. R&B kan nogal opdringerig zijn, maar de R&B die How To Dress Well maakt is net het tegenovergestelde. De muziek vergt inspanning, zowel van artiest als luisteraar. Het schetst een intiem portret, inhoud parallel met de muzikale uitwerking. De instrumentatie klinkt net zo scherp als de opvisbare flarden tekst, met homemade percussie, sfeervolle geluidsfragmenten en spontane pianoriedeltjes. Zelfs heuse strijkersarrangementen komen als een huiskamersolo naar voren. Total Loss prikkelt. Het sterk uitgewerkte concept en de doorheen de hele plaat aanwezige thema’s schetsen een fascinerend beeld van How To Dress Well. Sereen, maar niet terughoudend de scheve schaats te rijden. Romantisch, hoewel voorzien van het macabere randje. Slim, doch worstelend in onzekerheid. Het confronterende menselijke aspect is wat Total Loss zo intens maakt. De imperfectie van het door emoties geleide wezen, het schemert door in elke noot van deze plaat. Muziek, niet met elk woord, maar wel altijd op gevoel, verstaanbaar!