Jezus is niet herrezen.

Je zal me nooit horen beweren dat dit het beste hiphopalbum is van de laatste 5, 10 jaar, of zelfs langer. Wel durf ik vermoedens uitspreken dat dit een mijlpaal zal blijken in de muziekgeschiedenis. Daarin ligt voor mij de waarheid van de overweldigende reacties op My Beautiful Dark Twisted Fantasy.

Het is goed te horen waar Kanye West vandaan komt, welke weg is afgelegd naar zijn vijfde release toe. Het ouderwets soulsamplen van zijn eerste twee albums horen we terug in 'Devil in a New Dress', Dwele zweeft niet toevallig net als op Graduation ergens op het einde van 'Power' rond en was 'Runaway' verdronken in autotune, het had niet misstaan op 808s & Heartbreak. Maar in plaats van een samenvatting van het verleden plaatst hij alles in een nieuwe context en laat de man vooral zien waar hij nu voor staat en in de toekomst naartoe wil.

Hiphop is geëvolueerd en een van de weinigen die dat doorheeft is Mr. West. Wil je iets betekenen moet je platen verkopen en da's net waar de namen Rihanna, Rick Ross en Nicki Minaj goed in zijn. Over Kanye's lijk dat ze daarvoor zijn kunstwerk moeten verpesten: de zweep erop! De enige verklaring waarom deze personen op dit album wél kunnen presteren. Nu de charttieners mee zijn, staat niets Kanye in de weg om volledig zijn goesting te doen. Samplemateriaal uit alle hoeken van de popgeschiedenis komt voorbij, songopbouw even machtig als velerlei sympho-rock, de omarming van een hedendaagse folklieveling: de deuren mogen wagewijd open! Maar laat het duidelijk zijn: dit is geen popalbum. Tegenspreken is de evolutie van een genre in de weg staan.

Toegegeven: net door die brede, atypische samplekeuzes en bombastisch opgebouwde nummers kan het soms nogal geforceerd artsy overkomen. Ook het artwork rond dit project met de kortfilm als teaser draagt daar toe bij. Het maakt wel mee zijn naam als artiest, meer dan enkel rapper/producer, iets waar hij al sinds Graduation toch naar streeft. In dat opzicht is dit de beste release van de man dusver. Vooruitstrevend en grensverleggend of niet, niemand kan ontkennen dat My Beautiful Dark Twisted Fantasy iets betekent; niet in het minst dat het (soms is het zo makkelijk te verwoorden) heel erg goed is.

Jezus is niet herrezen. Kanye West is, gewoon, springlevend.

Jezus is herrezen.

Kanye West gaat zijn imago voorbij en creëert Überimago. Een directe aanval op het menselijke, zo onaantastbaar, dat het alle voeling met de realiteit verliest, zo onafhankelijk, dat alles kan en met alles de vloer wordt geveegd. Een alleswetend wezen om een radeloze artiest in te dekken.

Waar vorm en inhoud op zijn vorige twee platen elkaar recht gaven en rechthielden, schuift Yeezus alle kanten op. Kritische noten genoeg, maar zijn kritische blik lijkt wat vertroebeld. Hij weet nog steeds als geen ander wat er speelt en gaat deze keer voor smerige minimal en elektronische gruwel, zeker geen oninteressante keuze. Alleen lukt het hem niet er een duidelijk verhaal bij te verzinnen, met wazige bedoelingen en halfuitgewerkte ideeën tot gevolg. Of hoe less ook gewoon less kan zijn.

Het pleit voor hem dat hij het weer elders gaat zoeken en anders doet. Dat hij dan niet overal meester in is, moet geen schande zijn. Zoveel kommer en kwel brengt Yeezus ook niet, het blinkt gewoon te hard uit in halfbakkenheid. De ouwe old soul samplende Kanye van Bound 2 overtuigt dan nog het meest. Daar tast hij niet compleet in het duister, maar weet hij toch zijn stijltje te flippen zonder focus te verliezen. Niet dat dit dan terug doet verlangen naar zijn beginjaren, nee, dat hij volgende keer nog maar eens wat probeert.

Jezus is herrezen. Misschien kan hij Kanye reanimeren.

Er zijn al een aantal albums hiphopalbum van het jaar geweest dit jaar, maar nu het november is en, vooral, de nieuwe Kendrick Lamar er is, lijkt het lot bezegeld. Er galmt zelfs een behoorlijke eensgezindheid doorheen de muziekwereld! Nochtans is het album zeker geen voor de hand liggende beantwoording aan de hoge verwachtingen geworden.

De beats hip knetterend, maar tegelijk durft die goeie ouwe G-Funk weleens om de hoek loeren, terwijl Kendrick tekstueel zijn lontje aansteekt, brandend tussen nonsens en no-nonsense. 180 stemmetjes opzettend, 180° draaiende beats, maar een paar nummers ver. Stilistisch dondert en stormt het enorm. Eigenlijk zou deze plaat met zijn brokstukken compleet uiteen moeten vallen, maar elke ommekeer lijkt het gevolg van het voorgaande, met Kendrick Lamar gevangen in een tweestrijd. Zijn pure ziel op deze geschifte plek zet de rapper aan het denken en wees maar best on point om zijn gedachtegang te volgen!

Elk gevoel op het palet komt bij Kendrick met een humor-variant, wat hem zo’n 50 verschillende gevoelens voor humor moet opleveren. Wat er in Bitch, Don’t Kill My Vibe wordt meegedeeld staat dan ook bijna lijnrecht tegenover wat je van de titel verwacht, terwijl hij in Backseat Freestyle zonder schaamte zijn meest vadsige kant kan laten zien. Hij is duidelijk niet terughoudend om zijn ideeën en bezigheden uit te spuwen, maar dat geldt in alle richtingen van het gedachtepad. Zowel de diepgewortelde als de oppervlakkige, het komt er allemaal op de gepaste manier uit.

Geniaal en onnozel liggen dicht bij elkaar, en dat heeft ook Kendrick Lamar geweten. Het is met die twee zoiets als liefde en haat. Het ligt dicht bijeen en kan niet zonder elkaar. Want lokt niet elke geniale gedachte uiteindelijk een onnozele “uiteraard”-reactie uit? Zoals de drie geweerschoten na de eerste verse van Sing About Me, of de fade-out na de tweede verse, getimed op de lyrics. Uiteraard, maar geniaal! Het is die humor vlak naast die gevoelens. Sowieso een aangrijpend duo, Sing About Me dat met I’m Dying of Thirst extra dimensie krijgt, of omgekeerd ook. Een voortvloeiende ommekeer die duidelijk maakt waarom op het eerste gehoor muzikaal onverzoenbare stukken op één nummertje worden gezet, zie ook de vele intro’s en outro’s, de extended Swimming Pools, of de titeltracks (die in dit opzicht zelfs één titeltrack hadden kunnen zijn).

Zijn 180 stemmetjes, 180 gedachten vertellend, en toch zijn zijn genodigden er niet te veel aan. Stemmen nummer 181, 182, 183 etc. vullen het concept perfect aan. Nummer Anna Wise verdient hierbij een eervolle vermelding, niet eens zozeer voor haar aandoenlijk kinderlijke refreintje van Real, maar voornamelijk voor haar rol als rode draad, met vele bescheiden zanglijntjes, klein rapje en hemels geneurie doorheen het album die het geheel mee weten te kleuren. En natuurlijk kon ook Dr. Dre niet ontbreken, is het niet voor een opzienbarende bijdrage dan wel, gewoon, voor zijn broodnodige aanwezigheid aan een project als dit. Na veel heen en weer getrek trekt het knallende Compton zonder al te veel poespas de stekker uit. De rechtlijnige westcoast afsluiter onderstreept zo nog een laatste keer de onderliggende gedachte van deze plaat (zijnde het hiphopalbum van het jaar): you can take the good kid out of the m.A.A.d City, but you can’t take the m.A.A.d city out of the good kid. En da’s the truth, ya bish!