Logisch dat Raphael Saadiq verder borduurt op het grote succes van z'n vorige plaat. Ik zeg expres "verder borduren" want het is allerminst een herhaling van het kunstje.

Terwijl in dit genre de gelegenheidsgroepjes als paddestoelen uit de grond schieten, is Saadiq bezig geweest met het verder uitdiepen en onderzoeken van zijn geliefde sound. De rock 'n roll, de blues, het zijn rake toevoegingen tot een rijker geluid. De uitwerking is gevarieerder, origineler en daarmee ook een pak 'moderner' dan op The Way I See It. Vast een vreemd woord voor velen om hier te lezen, maar het zit 'm in de opbouw van zijn nummers, de eigenzinnige combinatie met de zangeres op Good Man, de finale van Just Don't, ... niemand doet het zoals Raphael Saadiq, niet de sixtieszangers en zeker niet die gelegenheidsgroepjes. Dat de songs an sich minder imponeren is geen struikelblok, de uitwerking is namelijk behoorlijk indrukwekkend. De soul zit hier niet in een ontroerende falsetto of een reeks prachtige ballades, maar in het hart voor het vak. De energieke precisie, dat is de "échte soul" van Stone Rollin'.

Woman is een gevoel. Een zevende hemel, haar doel voor ogen, het ultieme genot. Woman is daar. Voor ons, zichzelf, en de rest. Woman is gevoelig. Beetje zeemzoet, beetje weemoed, maar romantisch bovenal, niet alleen in zijn en doen, ook in zijn kijken naar de wereld. Haar kijken naar de wereld. Zijn kijken naar de wereld... Ze is de sensuele r&b-song, het zachte funkgefonkel, gewichtloze electronica, zij. Perfect geschapen, Woman in balans. De streling, na het gevoelige gekrab. Bloedheet. Vastberaden volgt Woman haar pad. Haar labiliteit verdrinkend in zijn armen. Nog steeds bloedheet. De sleur. De streling. Een sleur om niet te doorbreken. Woman kan het niet helpen vrouw te zijn...

Maar ook man. Woman is testosteron. De expliciete r&b-song, de statige synthesizer, onder het botergeile beatwerk, zij. Het evenwicht in Woman. Zij is, hij ontkent niet. Gedwee, zij tweeën, naar zij. In Woman. Eén gemoedstoestand, ergens tussen zeemzoet en weemoed. Daar heerst zij zijn zijn. Hij haar zijn... Haar aanschouwend. Woman is betoverend. Haar belevend, met open geest. Heel even is Woman God. Alvorens de krab. De sleur. Laat ze sleuren, de sleur. Het is Woman, niets minder dan. In al haar repetitiviteit is zij. Zacht, zachtaardig, aardig. Zoet, zoetsappig, sappig. Volmaakt, geplooid met de tijd, imperfect, gedoogd met de tijd. Woman is liefde. Liefde is...

Met een gastenlijst vergelijkbaar op HardGroove van trompettist Roy Hargrove, is deze plaat eveneens een gooi naar het ultieme crossoveralbum tussen jazz, soul, funk en hiphop. Met dat kleine, niet onbelangrijke verschil dat Robert Glasper vanuit de piano vertrekt, wat gelijk al een heel andere sound creëert. Gelukkig weet hij net als zijn collega niet in opgewarmde cliché’s te vervallen. Black Radio vermijdt veelal een softe uitwerking en brengt een sterk uitgedacht prikkelend geluid. Het zijn echter vooral de goede vibes waar dit album op teert. Het songmateriaal is steeds bovenmaats, maar te weinig nummers maken een impact en geven zo een weinig memorabel beeld van het project. Het blijft heerlijk vingerknippen en hoofdschudden, maar tot een hoger niveau komt het zelden. Zo houd je van deze sterk gekleurde muziek slechts een gezellig zondagmiddagproduct over. Ware het niet dat de plaat teveel dode momenten kent in onnodige intermezzo’s of outro’s. Het vingerknippen vervalt dan voor lange seconden in een ongemakkelijk heen en weer schuiven en plots kan je op zondag alleen nog maar aan de nakende maandag denken. Misschien onderdeel van het “radio-concept”, maar het enige dat dit doet is de middelmatige songwriting extra in de verf zetten. Eens men klaar is met de onderbrekingen is het wel het spel van Glasper en zijn gasten zelf dat schittert! Vooral wanneer de piano duidelijk van zich laat horen of de geleverde zang ietwat apart is zoals bij een Erykah Badu, Meshell Ndegeocello of Stokley Williams, komen we soms dicht bij magie. Het doet je afvragen waarom er met zulke ingrediënten zulk een gemiddelde taart uit de oven is gekomen...

Komt hij of komt hij niet, de nieuwe Drake-plaat van Aaliyah? Tussen alle geruchten en speculaties door levert Rochelle Jordan met P R E S S U R E alvast doodleuk de blauwdruk af. Haar geluid en manier van zingen herbergt niet geheel onopvallend de geest van de veel te vroeg overleden R&B-zangeres in zich, terwijl de met drumcomputers beladen producties duidelijk de moderne maniertjes van hip volk als Drake volgen. Het zorgde al meermaals voor mooie wisselwerkingen en ook Rochelle Jordan en producer KLSH is als duo goed op elkaar ingespeeld. Op hun best zweven ze richting hogere sferen, zoals Losing daar gaat, of knettert het wat lekker ruw onderhuids, zoals het titelnummer doet. Want als de bitch in Rochelle naar boven komt en ze er al eens een droge rap tussengooit weet ze zich echt te onderscheiden van de doorsnee zangeres en kan ze haar eigen plek gaan zoeken naast de reeds gevestigde concurrentie. Zoals een Aaliyah inderdaad.

Een geluid beïnvloedt door interessante invloeden is gevonden, maar nu is het tijd om er echt mee aan de slag te gaan. P R E S S U R E biedt dan toch nog te weinig variatie en mist de nodige kleur om een diepere indruk na te laten dan de potentie die nu te horen is. De ping-pong-geluiden in Touch is toch niet helemaal hoe Flying Lotus het deed en de grote portie Stevie op het einde van haar Visions is ook nogal een bedenkelijke keuze. En waarom je het in deze tijden nog over “somebody that I used to know” wil hebben is mij ook een raadsel... Los van enkele kleine, vergeeflijke misstapjes en het té consistente karakter van het album (nu dat weer) toont deze muziek zeker een mooi nieuw gezicht in het genre. Misschien is dat ook alles wat een gratis download als P R E S S U R E hoort te doen: op een genietbare manier de naam Rochelle Jordan naar voor brengen, zonder al te veel geld mis te lopen... I’m totally fine with that!

Free download: P R E S S U R E

Rocket Juice & The Moon is een ambitieus project, alleen al om de hoofdrolspelers tegelijkertijd in één kamer te krijgen! Ergens tussen zijn oneindige bezigheden vond Damon Albarn toch de tijd om samen met een full-time RHCPepper de afrobeat van een nog springlevende Nigeriaanse zeventiger bij te staan. Ontvoer nog een Ghanese rapper, een Malinese zangeres en de altijd kosmische Erykah Badu naar dat kamertje en de term wereldmuziek lijkt plots vatbaar! Toch zorgt die grote vertegenwoordiging aan ‘s werelds uithoeken niet voor een muzikale clash. Integendeel, alles klinkt verrassend coherent, niet in het minst door de prominente rol voor het drumwerk van Tony Allen. Dat rechtlijnige karakter bepaalt de toon van de plaat.

Hoewel duidelijk geïnspireerd op afrobeat, komt het op de plaat zelden echt zover. Daarvoor mist het spontaniteit in de muziek en vrijheid in de uitvoering. Ook over de vele gastvocalen en de kunsten van kopergezelschap Hypnotic Brass Ensemble blijft een zekere controle, wat eveneens bijdraagt tot het strak gestructureerde spel van Rocket Juice & The Moon. Op deze manier wordt het haast een eigentijdse (en westerse) kijk op een aloud (en niet-westers) genre, en dat maakt het interessant. Het steeds terugkeren van elementen, de haast als samples toegevoegde blazers en allerhande elektonisch aandoende ‘prullaria’, het zijn dingen waar meerdere hedendaagse artiesten mee experimenteren. Het creëert een haast hypnotiserend geluid. Hun wereldmuziek wordt bijna buitenaards. Da’s nog de grootste link naar Fela Kuti: de manier mag anders zijn, het effect komt wel -euh- in de buurt...

Net zoals bij de grote meester gaat het hier vooral om de lange trek. De gezangen van Fatoumata Diawara en Erykah Badu moeten dan wel enkele nummers afbakenen, hun sporadische vertoningen zorgen eerder voor een aangename toets dan dat ze duidelijk afgewerkte nummers verzorgen. Hetzelfde geldt voor de raps van M.anifest. En voor de bass van Flea, en eigenlijk voor alle muzikanten. Losse tracks worden het interessants als ze de gehele essentie van het album in zijn toegekende minuten weten te vatten, zoals bijvoorbeeld There daar gaat: Afrikaans op begrijpelijke wijze, Afrobeat op eigentijdse wijze. Het album gaat zo zelf wel wat langs de gehele essentie van zijn genre, maar was dat ook het uigangspunt? Plezier maken stond zo te horen hoger op het lijstje!

Hoog tijd om het lijstje soulgrootheden met o.a. Stevie, Marvin, Curtis en Donny weer wat te vervolledigen! Al gaat het bij deze man niet echt over de stem, eerder omwille van zijn talent als componist en, vooral, zijn magnifieke spel op de vibrafoon! Geen artiest die zo overweg kon met dit instrument als Roy Ayers. Het drukte een stevige stempel op zijn hele oeuvre, van de vroege pop-jazz over de meer soulvolle jazzsound uit de late sixties tot zijn meest funky werk uit de seventies, de beste periode uit zijn carrière.

He’s Coming is deels geïnspireerd door Jesus Christ Superstar, een rockopera uit 1970 over de laatste week van Jezus' leven vanuit het standpunt van Judas. Met Ayers’ vibes (en ook orgels) tegenover stevige drumbeats, wah wah gitaartjes en hemelse string arrangements is dit een zeer eigenzinnig, licht-psychedelische, uitgave geworden. Zijn instrumentale versies van de evergreens ‘He Ain’t Heavy, He’s My Brother’ en ‘I Don’t Know How to Love Him’ (uit die opera) brengen de luisteraar helemaal in vervoering. De zachte, ietwat abstracte, zangpartijen, hetzij van Roy zelf of van de zangeressen uit zijn Ubiquity maken het allemaal nog goddelijker en dragen eveneens bij tot de heerlijke roes waarin je dit hele album doorbrengt. “Ain’t got time to be tired, the war has just begun”, zingt hij op een manier die zegt dat die war morgen ook nog wel bezig zal zijn: nu is het vooral genieten, met de voetjes omhoog.
Er zijn ook genoeg momenten dat het iets harder gaat, om niet helemaal in zwijmel te geraken, songs die extra indruk maken door hun sterke opbouw. De titeltrack doet dat goed, met o.a. een mooie fluitsolo. Het subtiel voortstuwende, romantische ‘Sweet Tears’ doet zo mogelijk nog beter. De hoofdprijs gaat echter naar ‘We Live in Brooklyn Baby’. Hoe de enkele pianotoetsen uit de intro veranderen in een leger strings, waarna alle andere instrumenten komen invallen, is verheffend! Hoe de bijna stoïcijnse zanglijn onder deze dreigende tonen het stadse leven weet te schetsen: erg treffend!

Roy Ayers is een man met het hoofd in de wolken, maar met twee tenen op de grond. Die combinatie maakt dit album geschikt voor Saturday-latenight-after-afterparty-relaxing of voor Sunday-lazy-afternooning of Monday-evening-chilling,... muziek met net genoeg karakter om de hele week gemakkelijk door te komen.