Gestructureerd en uitgelijnd. Binnenin ruimte
latend voor de buiten de lijntjes, uitgedrukt in
vorm en kleur. De volle noten in dialoog over
slanke balken. De levenslustige energie in ‘n
stijlvol pak getrokken. Uitgerekt dan wel inge-
trokken, om de juiste toon in de exacte tint te
zetten. Blue, frisgroen, de donkerte treurend,
opfleurend. Het stromende water dat geen ijs
kan worden. Of het ritselend gebladerte in de
killer wordende bries. Vanachter het dubbele
glas in een tot aan het plafond reikend raam.
Tijd om alle gedachten op een rijtje te zetten.
Het gevoel in de rede en de reden achter het
gevoel. Het andere in Somethin’ Else. Maakt
het bijzondere in Somethin’ Else. Die kamer-
vullende sax van Cannonball Adderley, pure
kamerovervloeiende sax. Hartbonzend tegen
de muren, zonder kleerscheuren, uniek inge-
kleurd. Vloeiend naast het gecentreerde spel
van Miles Davis, vrij cirkelend rondom de uit-
gezette lijnen. Kogels afvurend, kogel onder-
steunend. De man achter de man. De Jones’
over elkaar, met elk hun eigen uitgestippelde
wegen. De eens leidende, dan weer bereden
pianomars van Hank, tastend in de schemer,
verblind door flitsen licht. Het bonzende bas-
werk van Sam, die voelbare stappen zet, ge-
voelsmatig en baldadig. En dan Art Blakey’s
drums die bas vervoegen en de vorm van de
lijn meebepalen. Krakend aanwezig of er net
vederlicht doorzwevend. Zijn kwintet voltallig.
Rechtdoor, met een weemoedige gaap naar
links en een romantische kijk naar rechts. Er
dwars diagonaal/diagonaal dwars doorheen.
Schuivend, of trippelend. Verschuivend, ver-
pletterend. Een tot perfectie uitgevoerd dans-
spel. Een synchronie naar eigen hand gezet.
Een symfonie met 5 man opgezet. Ritmes en
solo’s en rust en stiltes zo gespatieerd dat ‘t
plaatje perfect past. Waarmee tevens de ver-
houding van Reid Miles ten einde komt; geen
letter die nog iets toe te voegen heeft.

Specifieke verwachtingen verdwenen een beetje meer met elk ChesnuTTloos muziekjaar, nodeloos te zeggen dat je dan na 10 jaar behoorlijk vrij aan de uiteindelijke opvolger kan beginnen. Zeker geen negatieve trend voor zowel liefhebbers als tegenstanders van The Headphone Masterpiece (langs beide kanten toch behoorlijk talrijk): als een blank blad aan het tweede album van een hedendaagse cultheld beginnen. Hij kan gewoon een tweede debuut maken, hetgeen hij eigenlijk ook doet.

De afgelopen jaren bleek al aan de hand van wat losse nummers en een EP dat de magie van de eersteling niet iets was dat herhaald kon worden. Het zou, om eerlijk te zijn, ook geen steek houden om zijn unieke slaapkamerkunstjes te gaan herhalen. The Headphone Masterpiece was meer iets van het moment, het omvatte de Cody ChesnuTT van toen, daar kan een artiest onmogelijk in blijven hangen. De vele voorsmaakjes op Landing on a Hundred lieten dan ook al een heel andere uitgewerkte vorm van zijn soulmuziek horen, eentje voorzien van een meer beheerste sound en een bijzonder funky inslag. Vooral de expliciete aanwezigheid van de afrobeatritmes is zo onderhand een nieuw paradepaardje geworden van ChesnuTT, en dat kan nu met deze tweede langspeler eindelijk ten volle worden tentoongespreid.

Het plaatje is proper afgewerkt (stel je voor), al blijven er zekere oneffenheden inzitten die de sound ietwat rauw en tastbaar houden. De vuige drums en schelle blazers geven authenticiteit en eigenheid aan zijn nieuwe Felagetinte soul. Toch kan je niet om enkele melige keuzes heen (niks nieuws onder de zon voor Cody), hier vooral merkbaar in de teksten en rijke strijkersarrangementen, met als ultieme voorbeeld Love Is More Than a Wedding Day. Het maakt gewoon allemaal deel uit van de gerichte focus op dit werk. Anders dan eerder lijkt hij hier een vrij duidelijk beeld voor ogen te hebben dat, haast eenvoudigweg, nummer na nummer bijzonder kleurrijk ingevuld wordt, zowel in de rustigere nummers als de vele explosieve uitspattingen. Nergens neigt Landing on a Hundred naar het geniale, dat deed The Headphone Masterpiece misschien (met moeite objectief terugkijkend) in wezen ook absoluut niet, maar bij Cody ChesnuTT komt het simpelweg hoorbaar van een echte plaats.

Wellicht is dit de Cody-plaat geworden voor wie vond dat hij bij The Headphone Masterpiece nog net iets te vaak zijn wenkbrauwen moest fronsen. Maar ook voor degenen die juist gecharmeerd werden door de ietwat naïeve maar tegelijk ontzettend verpletterende aanpak van het debuut is er geen reden om zijn nieuwe stijl de rug toe te keren. Het zijn dan nu haast twee compleet verschillende artiesten, de huidige en de tien-jaar-jongere, maar in essentie kun je niet om de muzikaliteit en het unieke talent van Cody ChesnuTT heen!

Volume I: “Your body is a temple”, gniffel wordt gehijg, smerig sensuele gitaren nemen over, “So you wrote this with me in mind”, wie ben je Sonja, waar kom je vandaan, wat klinkt je stem zo verdomd sexy, “Let me dance for you just right”, laat het nog maar eventjes doorrollen, blow, out, seks, maar ook rock & roll, die andere beste vriend elke jongen, laat maar scheuren, en uitbollen, boylife in momma’s house, “I got a hard dick with a curve and that’s all you deserve, bitch I’m broke”, alle sensualiteit de deur uit, geen “hot boyz with Platinum Visa’s” voor Missy, in de plaats een veeg uit de pan en “a big fat dick”, moment van gein, maar niet zonder betekenis, Serve This Royalty, een soortgelijke boodschap iets meer aangekleed, een dreigender sfeertje met die orgel en subtiele sax, “People think that I’m lazy, people think that I’m this fool, because I give a fuck about the government, I didn’t graduate from highschool, but I’ve learned how it’s done, so I’m gonna be number one”, “Thank you Jesus for my momma”, en natuurlijk op z’n Cody’s: “And I thank you bitches for my money”, het neemt het gewicht een beetje weg en maakt deze song perfect uitgebalanceerd, seks en rock & roll, maar ook een beetje soul searching, maar vooral ook seks, “I push my seed in her bush for life” en dus ook... “If Mary drops my babygirl tonight I would name her Rock & Roll”, je zou voor minder wat nostalgisch worden, naar het zorgeloze bestaan van weleer, of het zorgeloze bestaan van weldra: “It would be the most beautiful shame, if our beauty didn’t stay the same”, maar goed, we hadden seks en rock & roll en..., o ja, “Yeah”, “Yeah”, “God is good...”, euh, ik bedoel: “We smoke and love”, stutterende drums en een gitaartje dat niet kan volgen, drugs, het verhaaltje begint compleet te raken, allemaal des duivels, zelfs de electrobliepjes kunnen Michelle niet overhalen zijn onzuivere praktijken te vergeven, al zal No One Will wel haar hart doen smelten, het mijne vormt al een plas, door deze lofzang aan ware liefde met ware flaws, de ware schoonheid, wat is er toch allemaal gebeurt met liefde sinds die eerste keer “in the backyard, in the treehouse, in the springtime of our youth”, gelukkig hoeft het niet altijd gecompliceerd te zijn, Can’t Get No Betta’, als alles goed zit, met de juiste dosis synths en percussie gaat het enorm lekker, alleen, alles kan nooit gewoon goed zitten voor een mens, er is altijd die twijfel, prachtig geïllustreerd door Cody’s off-falsetto en keys-drukken in She’s Still Here, what have I done to deserve this, this much beauty, het antwoord volgt al snel, door hem zelve: “Can we teach each other how to love tonight, let’s not stop until we get it right”, hij weet weer de juiste dingen te zeggen, communication is the key, in liefde, in bed, ...en rock & roll, daar zijn weer zware synths, stevige drums en harde piano, The World Is Coming to My Party, “I’m expecting the rest of the world at 9, Hollywood I’ll see you at 10”, “C’mon, Shout! Shout!”, tuutende oren, zo zwaar, de synths en het feestje, en de -“Sexy bitches that I fuck with my big black penis, think that I’m a motherfucking musical genius” (broodnodige 14 seconden op de plaat)- morning after, tijd om de brokken weer aan elkaar te lijmen, en dus mag het wat gentler voor The Make Up, maar daarom niet minder geil en zonder knipoog, zo ook op het laatste gitaar(bijna-kampvuur)nummertje, “Out of nowhere where she comes”...

Volume II: ...en rock & roll en drugs, lurkend aan een stickie, gierend en brullend over transeksuele buren en andere nonsens, met de familie in de achtergond en daarover wat funkiness en een extreem catchy, meer passend dan gedacht, rerein: “Day can be cold as the night and your heart can be filled with despair,
but just keep on shining, your pocket can be broke, you can feel all alone ‘cause your friends are all gone,
but just keep on trying”, seks, rock & roll, drugs, er is dus meer, vol weemoed gaat hij verder met My Women, My Guitars, zichzelf begeleidend op gitaar “I’ve been living hard, my breakdown is on the way”, hij meent het serieus als hij een tweede, huilende achtergrondstem opzet en de mondharmonica, die niet weet of het nu moet blazen of toch maar niet, een van de mooiste momenten hier, alsof hij op de tweede schijf volwassen wordt, gedropt in het gehaaste leven, “I don’t have time for sex and movies”, “I only have time to think about the time I don’t have”, en voor geweldige rock & roll gelukkig ook nog, duidelijk een groot voorbeeld, Eric Burdon, Cody gaat zich hier verder bevragen, “Forgive me God, if I’m nothing at all without my mojo”, wederom ontzettend eerlijk gebracht, zonder een greintje self pity, een groot relativeringsvermogen heeft deze man, als hij vervolgens verder gaat, Juicin’ the Dark, een tripped out hiphopbeat, “and the track ends.”, de rit gaat verder, de elektrische piano zorgt voor een melancholisch sfeertje, 5 On a Joyride, een rit na een zware nacht, als de oogjes klein zijn, en Daylight is daar om ons wakker te schudden, sporen om te wissen, “Depending on the rising sun, to do what you ain’t done”, soms is het beter in the subconscious, weer heerlijk tripped out, met de nodige tempowisselingen, Daddy’s Baby, de lullaby, brengt je weer met de voeten op de grond, ook de nuchtere, scheurende gitaren van If We Don’t Disagree kloppen, “It ain’t rock, it ain’t roll, the tension is what makes it good”, hokjes zijn te benauwd voor Cody ChesnuTT, luister hoe hij je misleid in Look Good in Leather, beginnend in een typische sixties-soulsound, snel overschakelend naar al zijn akoustische en elektrische gitaren, maar steeds met de nodige portie nostalgie, in de slotsong maakt de speelsheid plaats voor de breekbaarheid/vastberadenheid van 6 Seconds, “I'm gonna make sure I'm three steps in front of it, when the beat that brought me here is over with
I'm gonna live it up and leave, gonna make sure I'm the biggest part of it, before the talk gets 'round that I'm outside of it,
I'm gonna live it up and leave”, waarna hij zijn bluesy gitaar laat wegsoleren.

Onder de radar, daar maakt Coultrain muziek. Heel even leek hij definitief bovengronds te komen als leading man op het tweede album van Platinum Pied Pipers, al bleek dat meer een methode om luisteraars naar zíjn radar te lokken dan andersom. Zijn nieuwe plaat, voor het eerst op een label die naam waardig, is alvast niet van plan compromissen te sluiten. Zijn eigenzinnige stijl van soul, funk, r&b, electronic en jazz blijkt juist standvastiger dan ooit.

Een ware aanslag wordt ingezet op de trommelvliezen met extreem poppende drumbeats, en het hele lijf davert door ongezien doordringende ritmes. Coultrain gaat hier meer voor een sound dan een liedjespakket, en dat zul je elke seconde gevoeld hebben. Zijn Jungle Mumbo Jumbo mix zit tot het nok gevuld. Het feit dat je al struikelt over de titel is een treffende voorbode. Het gaat hard, maar je nek, rug en ledematen zullen waarschijnlijk achteraf pas gaan klagen. De soms jazzy insteek moet wat rust geven aan het geheel, al snak je na een tijd toch naar meer tastbare rustpunten. Het popt en davert aan een sneltempo door. Zelfs de tragere nummers zijn muzikaal zo levendig voorzien dat aan de gemoedsrust nooit echt tegemoet komt. Eens de play-knop is ingedrukt ren je ook best recht op het epicentrum van de bevingen af. Eraan ontsnappen, dan heb je simpelweg de verkeerde knop ingedrukt.