Usher is de weg kwijt. En misschien moeten we daar wel blij om zijn. Want z’n zoektocht naar zijn “nieuwe ik” brengt enkele interessante muzikale wendingen teweeg. Hij heeft zich altijd wel laten onderdompelen in de hedendaagse tendenzen van de r&b, maar dit keer zou hij dieper gaan, zei de eerste single. Climax laat een Usher horen die we niet meer dachten te zullen horen. Sensueel en soulvol in de vocals, scherp en subtiel in de productie.

Jammer dat hij zijn heil nog net iets te vaak in de club gaat zoeken, niet de ideale plaats om je identiteitscrisis te verdrinken. Vooral omdat ze daar het soort hitparadedance draaien dat zo populair was in het Europa van 10 jaar geleden, en dat heden ten dage te pas en onpas z’n intrede maakt in menig r&b-schijf. Usher voorziet er zo ook een handvol. Vaak niet eens onaardig, maar ze houden de vaart er te erg in, nu hij eindelijk wat tegendraads durft terug te spartelen. Alsof hij zichzelf niet helemaal wil vinden. Of er valt verder niets te vinden en zijn dit soort dancetracks z’n ware kleuren als artiest...

Een aantal nummers beweren toch anders. Ze vertonen eenzelfde soort wakkere electronica als de leadsingle, met veel punch, normaal ver verwijderd van hitparades, en waarom Scream de tweede single werd. De Usher die z’n nek uitsteekt, hoog, laag, halfrappend of zeer traag, zoekend naar een nieuwe stem, zal niet zo snel nog een single krijgen, maar is wel degelijk te vinden op dit album, tussen de Screams door. I Care 4 U schuurt tegen zijn eigen haren in en laat flarden zien van een groot artiest die niet voor de hand liggende keuzes durft maken. Zijn r&b is heel heden, zowel de haast volledig elektronische kant als Frank Ocean-achtige dingen (What Happened to U), maar ergens met die waaier aan varianten krijgt zijn r&b ook iets eigen. Soms schuift het ferm uit, maar dan zit het weer zo secuur goed dat je vol ongeloof vaststelt dat er toch ‘Usher’ staat te lezen.

Wel zeer duidelijk te herkennen zijn producersnamen als Neptunes (Pharrell) en Salaam Remi. Met zulk een drumbeat als in Twisted zijn Pharrell en de zijnen jarenlang kwistig omgesprongen en die stempel lijkt nu nog steeds niet vervaagt, er is hoogstend een nieuwe inktkussentje voorzien. Ook het strak gespeelde Sins of My Father kenmerkt een stijl van een man die er zijn strepen al mee wist te verdienen en die ook Usher verrassend goed af gaat. Beide tracks zorgen wel voor hoogtepunten, maar zijn zeker niet de toppunten van ’s mans nieuwe identiteit heden ten dage. Maar slim om hier toch even te komen zoeken!

Of Usher zichzelf nu volledig gevonden heeft is niet helemaal terug te vinden op Looking 4 Myself. Hij heeft duidelijk gezocht, wat enkele geniale vondsten heeft opgeleverd, maar misschien niet lang of diep genoeg om het volledige goud op te graven. Je hoeft alleszins niet ver te kijken om enkele pareltjes in het zand te zien blinken!