menu

Hier kun je zien welke berichten kemm als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Willis Earl Beal - Acousmatic Sorcery (2012)

4,0
Zijn muzikale aanpak is als de boodschap in zijn zelfgetekende pamfletten: onbezonnen maar vastberaden, ietwat naïef zelfs maar toch doelbewust. Muziek maakt deze man uit noodzaak. Dat hij daarbij kennis en vaardigheid mist is dan ook bijzaak. Met hetgeen hij zichzelf heeft aangeleerd op gevonden instrumenten en een geheel eigen geconstrueerd opnamesysteem gebaseerd op een aftands karaokemachine, vindt Willis Earl Beal in zijn beperkte, imperfect gespeelde klanken en zijn door de opnames bekomen dissonante effecten de ideale taal voor zijn zoekende teksten. De als tekeningen vermomde oproepen naar een lief, naar vrienden, naar eender wie hem wil bellen om zijn liedjes te horen, zijn naast aandoenlijke -zelfs humoristische- pogingen naar affectie van de buitenwereld, ook haast hopeloze pogingen naar een uitweg uit zijn hopeloosheid. Want hoewel je zowel uitwerking als tekst af en toe met een korrel zout kunt nemen, zijn thema’s als Sehnsucht, Mal du Siècle, Das Unheimliche en andere onmogelijk naar het Nederlands te vertalen filosofische termen overduidelijk oprechte gevoelens waar hij mee worstelt. Dakloos, werkloos, eenzaam en eentonig, hij heeft het allemaal gezien, ziet het misschien soms nog. De tekeningen die hij tekent met dat ene potlood, de muziek die hij speelt met zijn beperkte spectrum, de verhalen die hij schrijft op papier, tekent, speelt en schrijft hij uit een dwang; door er zijn vinger op te leggen en te zoeken naar betekenis, zo ontsnapt Beal uit zijn realiteit. Door tevens met hetzelfde potlood fantasierijke pornografische prenten te tekenen, binnen dat gelimiteerde spectrum met wazige opnames aparte en dromerige muziek te creëren, op die papieren vellen de meest verontrustende plotwendingen neer te pennen, bekomt hij zijn eigen realiteit. Dan zingt hij luid en zelfzeker terwijl de potten en pannen kletteren, de oorverdovende effecten de oren verdoven en alle vrouwen zijn lul wilen zuigen. Meer nog verlost hij zichzelf eigenlijk nooit werkelijk van de werkelijkheid. Dan treurt hij met bevende stem terwijl het eentonige gitaargepingel een roes veroorzaakt, de effecten nog steeds oorverdovend zijn en alle vrouwen hem straal negeren. De manier waarop hij zijn plaats zoekt in de huidige wereld, met zijn 7 miljard mensen, 7 miljard individuen, is een herkenbaar hedendaags fenomeen. De opbouw doet dan weer denken aan oude tijden: de traditionele blues, later de ongecompliceerde folk van Bob Dylan, en nog later de trips van Tom Waits. De kwaliteit van de bijzondere opneemwijze zou ook aan de allereerste vinylplaatjes kunnen doen denken, maar vertoont eigenlijk meer raakpunten met de huidige YouTube-generatie, die hele GSM-concerten online kan bekijken zonder zich ook maar aan een pixel minder te storen. Acousmatic Sorcery mag dan digitaal aan 320 kbps worden verkocht, eigenlijk is het een dikke middelvinger eraan. De vorm is op een andere manier van groot belang. De waarde van dit geluid is grotendeels te danken aan de manier waarop dit opnameproces is bekomen en reflecteert daarmee deze artiest evenveel als zijn teksten dat doen. Willis Earl Beal valt letterlijk en figuurlijk uit de toon, en het klinkt goed!