Vampire Weekend, de band die leuke liedjes maakt. En dan Ya Hey. Ya Hey is niet leuk, het is wellicht de sterkste single van het jaar! Een van de interessantste nummers van de laatste jaren alleszins. Een plotse toevalsklassieker of de verwachte vuist, volgens Modern Vampires of the City mogelijk allebei, misschien iets daartussen, maar vooral niets van die twee.

Maar eerst nog wat bij Ya Hey blijven hangen, ik hang er ondertussen toch al weken (ten nadele van de album airplay). Nog steeds onder de indruk van de woorden en het spel, die grote en kleine subtiliteiten verraden. Het lijkt wel of de sound van Vampire Weekend hier met een paar kwadraten verintensifieert. De bevragende, religieuze toon krijgt met de uiterst soepele, melodieuze zang en speelse stemsamples het juiste tegengewicht, waarin zelfs die licht onnozele titel meeweegt. Gezond verstand vereist een gezonde dosis humor natuurlijk. Thematisch en karakteristiek gezien is dit een nummer dat vandaag, en hoogstwaarschijnlijk ook de komende jaren, veel kan betekenen. Ya Hey doet ertoe. De frisse uitwerking zorgt alvast dat het zolang kan meegaan, met een niet al te conventionele opbouw en tegelijk een aantal duidelijke elementen die de song sturen. Er valt veel uit dit nummer te halen. Of niet. En verrast je nog na meermaals luisteren. Of niet. Maar dan blijft het nog steeds een leuk liedje, toch?

Nog voor Ya Hey imponeerde de dubbele single Step / Diane Young ook al, twee nummers die elk op verschillende wijze ergens tussen die leuke liedjes van hen en de wellicht sterkste single van het jaar zitten. Step, een midtempo popnummer dat leunt op een mooie inkleuring en enkele krachtige oneliners, en Diane Young, een heerlijk schommelende brutale song met een al even dubbelzinnige titel als Ya Hey. De drie singles tonen een extra dimensie die ik niet direct in Vampire Weekend had gezien.

Die heilige drievuldigheid springt in Modern Vampires of the City dan ook duidelijk het meest in het oog. Geen volledige vuist dus, al doet Vampire Weekend evenmin aan toevalstreffers. Sterke melodieën en een luchtige benadering lopen als een rode draad doorheen het ganse songmateriaal, terwijl het album tevens plaats laat voor wat welgekomen sereniteit. Een verrassend mooie toevoeging dus, op die leuke liedjes van hen.

Van Hunt speelt als bevrijd! Hij laat de gitaren lekker scheuren, schreeuwt de longen uit zijn lijf. Het steekt allemaal zo nauw niet. Composities en producties zijn een pak rauwer. Watching You Go Crazy Is Driving Me Insane, pure punk poëzie!

Zou het door zijn hoofd gespookt hebben: "Deze ziet vast ook het daglicht nooit"? Dan heeft het hem in elk geval gestimuleerd gewoon zijn goesting te doen. Hij heeft nu ook meer dan ooit zijn eigen geluid te pakken. Vergelijkingen vallen nog altijd te trekken, maar zijn minder duidelijk en veel uitgebreider. De funk en punk van (naar eigen zeggen) respectievelijk Curtis Mayfield en Iggy Pop. Het album focust minder dan voorgaand materiaal op songwriting, meer op het creëren van een sound. Zelfs als de gitaren het even rustiger aan mogen doen, zitten we duidelijk nog in de nieuwe mindstate van Van. Zijn authentieke liefde voor het muziek maken schemert hier sterk door, muziek voor hemzelf, voor de mensen, niet voor labels. Zijn kettingen zijn los en hij rent in het rond als een wildeman. Demonen worden verjaagd, de paden zijn weer vrij. Van Hunt klonk nog nooit zo puur, zo eigen, eigentijds.

What Were You Hoping For? Wel, het wordt alleszins overtroffen: de grootste verrassing van het jaar, niet omwille van de kwaliteit van het materiaal (dat konden we wel enigzins verwachten), maar om wat het materiaal inhoudt. Artiesten die een nieuwe weg inslagen en toch kwaliteit kunnen blijven leveren zijn eerder zeldzaam. Dat Van Hunt het wel lukt is omdat hij geen tabula rasa maakt, maar met zijn nieuwe ervaringen verder borduurt op zijn reeds uitstekende oeuvre.
Benieuwd hoe dit verder zal evolueren...