Sterk album van deze Nederlandse progband. Incidense stelt zich op hun debuut voor als een veelzijdige band met talrijke invloeden. We krijgen te maken met progmetalritmes, akoestische passages en lekkere toetsensolo's en daarmee is het label 'prog' snel geplakt. Het songmateriaal is ook sterk. Mijn favorieten zijn het spannende, opbouwende 'Silence Must Break'; het instrumentale 'Remnants of the Past' en de ballad 'Nothing Left'.

De zwakke puntjes, en de valkuil voor velen, zijn de slechte productie en de vocalen. De productie had gewoon ruimtelijker gemoeten. Dit klinkt als een demo en dat is jammer, want het materiaal zelf is zeker sterk en verschaft plezier. Daarnaast ben ik niet zo kapot van de zanger, die een klein bereik heeft en vaak rauw probeert te klinken, maar wat niet goed klinkt, zoals op 'Silence Must Break' of 'Abeyance'. Op de ballad 'Nothing Left' waar hij juist een grote rol heeft, klinkt hij daarentegen erg goed en heeft hij zijn sterke kant gevonden.

Op het moment zit deze band in de studio om hun tweede plaat op te nemen en ik hoop dat ze nu iets meer geld kunnen uitgeven zodat het genietbaar klinkt en zodat de gitaren eruit komen.

Ach, vooruit, nog een halfje erbij. Brave New World was het eerste volledige album van de band die ik met mijn eigen zakcentjes kocht, en ik was compleet teleurgesteld bij de eerste luisterbeurt. Na Best of the Beast via de bieb destijds te hebben geleend, had ik gehoopt op een album vol met van die krakers als 'Aces High' of 'Fear of the Dark'. Wie dat wil zit hier natuurlijk compleet verkeerd, en een 15-jarig snotjong met weinig muzikaal besef zag dan ook met lede ogen aan hoe zijn broer albums als Piece of Mind, Somewhere in Time en Seventh Son voor zijn verjaardag kreeg.

Toch heb ik de CD nooit weggedaan. Tegenwoordig is dit voor mij misschien wel de beste Maiden met Bruce op zang, als niet de beste van alle albums. Eigenlijk gewoon een verlenging van de Blaze periode, muzikaal gezien dan. Lange nummers, zwaar uitgebouwd, en episch, met een verdwaalde kraker als 'The Wicker Man' of 'The Fallen Angel' om het tempo erin te houden. Nummers als 'Ghost of the Navigator' of 'Dream of Mirrors' nemen me mee op een epos zoals alleen Maiden die kan maken. De prachtige hoes en de reünie-vreugde maken het album af, evenals het feit dat Dickinson hier erg goed bij stem is. Geweldig album!