De enige Engels-talige CD die de groep onder de naam 'Nemesis' heeft uitgebracht. Later gingen ze verder als 'Age of Nemesis'. Deze plaat heb ik gekocht uit curiositeit omdat ik de twee hierop volgende albums wel op prijs stelde. Dat was een grote fout. Dit is progressieve metal à la Dream Theater, maar dan op een niet-leuke manier. Zeker, er zitten wat pakkende lijntjes in, en de composities zijn zeker wel van hoogstaande kwaliteit, maar een zanger die op de plaat vals kan zingen? Daarmee verliezen ze mijn respect. Wel een erg leuke ervaring is het Hongaarstalige Viragenek.

Het allereerste album van de grootste progmetal band van Hongarije. Die titel klinkt als heel wat, maar stelt in principe niets voor, want Hongarije telt niet zo veel progmetal bands. Dat neemt niet weg dat deze Dream Theater-kloon alleraardigst materiaal schrijft op dit in eigen beheer uitgebrachte debuut. Hier nog niet met de internationaal bekende line-up met zanger Zoltán Kiss, maar nog met de in 2000 overleden Ákos Thorday. Thorday's stem is wat veel van deze matiger opgenomen Hongaarse versies doet zegevieren over de Engelse versies die met Kiss zijn opgenomen in het Engels op Eden? uit 2002. Zijn stem is minder fel, maar hij kan een sfeer een stuk beter neerzetten en zo is Kapu Elõtt dus al een stuk meer genot dan de Engelse versie Reality's Door, waar Kiss nog vals op zingt ook. En eigenlijk is de taal en de zang het grootste verschil. Wat ook nog meespeelt dat de nummers in het Hongaars geschreven zijn en het daarom al een stuk natuurlijker klinkt in die taal.

Twee nummers staan hierop die niet opnieuw zijn opgenomen in een andere taal, en dat zijn Léptek en Ébredj Fel. De eerste is een sfeervolle progballade waar de waarde van Thorday's stem nogmaals onderstreept wordt, en de tweede is een stevig progrock nummer met een stevige knipoog naar 6:00 van Dream Theater. Die knipogen naar DT zijn over het hele album eigenlijk wel hoorbaar, maar waar Nemesis zich voornamelijk onderscheidt is het weglaten van de lange solo's. Dat neemt niet weg dat gitarist Zoltán Fábián zich af en toe niet laat gaan, he.

Verder neem ik niet aan dat mensen dit album gaan beluisteren als ze niet eerst Eden? hebben gehoord, want daar is makkelijker aan te komen. De rest zal dus reeds bekend zijn en heeft in vele gevallen niets van de kracht ingeboet. Menekülés is net als Escape nog steeds het minpuntje van de plaat. Alleen vind ik Honvágy hier nog wel mooier, weer dankzij Thorday. De hidden track aan het einde van het nummer is het thema dat we later tegenkomen als intro van Goddess Nemesis op Psychogeist.

Tot slot nog even de vertalingen en de link naar de Engelse varianten.

1. Reality's Door
2. Eternal Circle
3. [Google Translate vertaalt als "Have"]
4. Predestination
5. [Vertaalt als "Wake Up"]
6. Escape
7. Virágének (Hungarian Folksong)

Neo Prophet maakt een soort combi tussen prog en glam rock, compleet met lekkere 80s hard rock riffs en proggy synths. Dit wordt helemaal afgemaakt met een zanger die het charisma en de kracht heeft van een echte hard rock zanger, maar toch de finesse en veelzijdigheid die deze band nodig heeft. Denk hierbij aan dikke gitaarsolo's uit een vergeten tijdperk (in de stijl van Arjen Lucassen) en lekkere progritmes. Alles schreeuwt "jaren 80", maar zo modern hebben die jaren zelden geklonken, voor zover prog modern te noemen valt. Ik vind het een geweldige plaat van deze Belgische band. Muzikaal doet het me denken aan een Ayreon meets Vengeance, maar er zijn nog allerlei invloeden uit progbands die ik allemaal niet weet te noemen. Dit wordt gecombineerd met een zanger die mij zeer doet denken aan John Wetton (King Crimson, Asia), maar ook aan Leon Goewie (Vengeance) en Andi Deris (Helloween). Ik ben er eigenlijk nog niet helemaal uit waar hij precies op lijkt, maar het geluid komt me heel bekend voor. Dit wil echter niet zeggen dat het een kopieband is. Integendeel, dit is precies wat de huidige progscene nodig heeft; het intellect dat prog biedt met de vurigheid en passie van 80s hard/glam rock. Het resultaat? Een ijzersterk album dat zeker mijn jaarlijst gaat halen.

Dit geeft beginnende bandjes hoop dat ze ooit een platenmaatschappij zullen krijgen. Want als er platenmaatschappijen zijn die prut als dit een contract aanbieden... nou... dan is de muziekwereld toch minder hard dan men zegt.

Waarom dan? Goed, de Neoandertals hebben een concept voor hun band, en dat is de Neanderthalers. Ze doen hard hun best om een primitieve en barbaarse sound te creëren, en dat lukt aardig. Denk je eens in, keiharde Brutal Death Metal of Grindcore, wat je ook wilt, en dan een primitieve vorm? Hier komt géén gitaar in voor. Helemaal geen. Alleen de drums en de bas doen mee. De drumster ramt alles bij mekaar op haar drumstel en de bassist gromt terwijl hij wat op zijn instrument ramt. En dan krijg je dus dit. Concept geslaagd? Ja: dit klinkt barbaars en primitief als een stel hersenloze Neanderthalers.

Nadeel: het is niet om aan te horen. Elk nummer klinkt hetzelfde. Melodie is nergens. De zeer aparte productie voegt ook niets toe aan de toegankelijkheid van de muziek. Dit is gewoon puur herrie. Leuk voor het concept, maar niet voor het oor.

Neon Synthesis is een cyber metal band uit Italië. En een erg bombastische daarbij. Dansbare synthesizers, elektronische effecten en diepe, zware gitaren zijn de meest prominente kleuren op hun palet, gemengd met een lage, diepe, wat gothic aandoende stem. Soms wordt er ook gegrunt, maar niet vaak. Met Alchemy of Rebirth laten deze Italianen een goede indruk achter. In de verte doet het wat denken aan genregenoten als Pain en over het algemeen zit het wat meer in de bombastischere hoek van de industrial. Tot mijn favoriete nummers behoren openingstrack Nihil en Solitude Fear. De band moet echter wel oppassen dat zo'n plaat niet te eentonig wordt, wat op zich een fenomeen is dat veel bands uit dit genre zich eigen hebben gemaakt, maar die maken meestal dan ook albums van rond de 35 minuten.

Drie jaren zitten er tussen de EP Transhuman en de huidige golf van releases die zijn begonnen met het album Antagonist. Heeft Wulf nog wat veranderd aan het geluid van de band in die tijd, of is Antagonist gewoon het kwadraat van Transhuman geworden? Dat laatste zou ook helemaal niet verkeerd zijn, maar het is niet helemaal het geval. Dit is nog steeds zeer herkenbaar Neurotech natuurlijk, maar dan nog grootser en bombastischer dan voorheen. De naar de cyber-metal leunende invloeden van de vorige EP zijn verminderd en het symfonische aspect is verder uitgediept, zonder het industriële uit het oog te verliezen. De grootse productie maakt de wall of sound zeer helder en luisterbaar, waardoor het geheel enkel nog kan vallen door slecht songmateriaal. Maar ook dat zit helemaal snor op Antagonist. Het is eigenlijk één van de meest solide industrial-platen die ik de laatste tijd gehoord heb. Diepe, zware gitaren; prettige, diepe grunts; hoge, duistere en soms met een gothic-sfeertje aankomende synths, vergezeld van de nodige pianopartijen om het een eigen smoel te geven. Kortom, Neurotech heeft met zijn eerste voltijds-album absoluut niet teleurgesteld. Ik heb al zin in het nieuwe album Decipher dat in 2013 gaat verschijnen.

Waar Antagonist als album een stel goede liedjes bevat, neemt Blue Screen Planet je mee op een reis door het brein van Wulf. Lange nummers, toenemende epiek en een poel van elektronica worden ons toegeworpen.

Het eerste nummer, Axiom, introduceert het concept met een zware metalen lading vol met industriële verwijzingen. De tien minuten razen voorbij en vervelen geen moment. Het tweede nummer, Revelation, is een kalme vorm van ambient electronic, wat in de verte met mijn beperkte kennis van EBM ietwat doet denken aan Jean Michel-Jarre, wat ik ook niet als een belediging beschouw.

Een grootse toekomst verwacht ik voor Neurotech, want wat ze in drie verschillende uitbrengsels al aan diversiteit en progressie hebben laten zien beloofd nog wat voor in latere jaren.

Op dit eerste deel uit de Decipher trilogie lijkt Wulf verder te borduren op het geluid van Antagonist. Het is wederom de sfeervolle en synthvolle omlijsting van elektronische metal die we al van hem kennen. Geen uitschieters dit keer, gewoon vier lekkere nummers. De productie kent wat accentverschuivingen. De gitaren en grunts staan wat meer naar achteren en de synths zijn naar voren gehaald, waardoor deze vier nummers een stuk liever klinken dan wat we op Antagonist gehoord hebben. Wie van Neurotech houdt zal hiermee echter wel raad weten.

Dit tweede deel van de Decipher EP gooit de hele Neurotech-sound over een compleet andere boeg. Er staat zelfs een heuse single op, maar of die succes had weet ik niet. Wat ik wel weet is dat Wulf heeft gesleuteld aan het herkenbare geluid. De grunts zijn verdwenen, de gitaren zijn nog meer naar de achtergrond en de elektronica is prominenter geworden. De vocalen worden nu verzorgt door Tanja Ravljen, die met de juiste songwriters zo op Slam FM mag worden gedraaid (dat is geen compliment) en nog steeds door Wulf zelf, die dit keer een soort van fluistert en daar iedere keer stevige effectjes op zet.

Ja, nu heb je een commercieel rock/dance geluid te pakken, maar dit is hopelijk een eenmalige actie. Het is niet slecht wat hier op staat, maar ik heb het liever wat harder. Het songmateriaal zelf is ook wat meer gericht op het dansen heb ik het idee. Er staan echter wel een aantal leuke nummers op, met name 'A Clouded Mind' en 'Unconditional', ofschoon gebrekkige grammatica bij de laatstgenoemde enigszins stoort.

Nee, Wulf. Decipher deel drie is hopelijk weer wat harder.

Het laatste album van Neurotech. Misschien maar goed ook. Niet dat ik niet geniet van de muziek van deze Sloveense eenmansband, maar in de afgelopen drie, vier albums valt maar moeilijk stilistische vooruitgang te ontdekken. Alsof hij moe is geworden.

Dit neemt niet weg dat ook The Catalyst weer fijn wegluistert; een plezierige combinatie van industrial metal, dromerige synthpop, en gematigde dancebeats. Dit alles is overgoten met een enorme geluidsmuur die enigszins doet denken aan Devin Townsend. Wie Neurotech kent, weet dat Wulf aan deze naam een bepaald geluid heeft verbonden dat eigenlijk rond het album Infra Versus Ultra voor het eerst echt goed gedefinieerd is. Dit afscheidsalbum is eigenlijk ook een compilatie van waar het bij Neurotech om gaat. Ook nu weer enkele heerlijke nummers, met het titelnummer, 'Our Burial Ground', en 'Thoughts Become Air' als mijn favorieten. Met name de laatstgenoemde is een prachtige afsluiter.

Hierna zal Wulf onder een andere naam muziek uitbrengen van een ander kaliber. Ik ben benieuwd.

Tja, dit "The Decipher Volumes" is in wezen natuurlijk gewoon een combinatie van de eerste twee Decipher volumes die als EP zijn uitgebracht in 2012, met een gloednieuwe Decipher Volume 3 toegevoegd. Voor mijn mening over de eerste twee volumes, lees maar bij desbetreffende topics.

Decipher deel 3 is niet zo hard als deel 1, maar wel net zo vaal. Dit deel bevat niet de zangeres van deel 2, maar is wel net zo dansbaar en toegankelijk. Ik denk zelfs dat je kan zeggen dat de negatieve delen van beide volumes op deze zijn verzameld. Wulf fluistert nog steeds, de muziek is nog steeds dat commerciële dansbare rockgeluid van deel 2, maar de composities zijn ditmaal ook echt gewoon saai en nietszeggend. Ben ik Neurotech ontgroeid? Nee. Ik luisterde net even de hele plaat, en Volumes 1&2 zijn ook echt gewoon beter en fijner. Het lichtpuntje van dit derde volume is het laatste nummer "Decipher" dat geheel electronisch is en een mooi thema opbouwt en wat doet denken aan de EP Blue Screen Planet.

Kom op, Wulf, ik mag je graag, maar blijf op het juiste pad!

Hoe deel ik mijn score nu in?
Decipher 1: 3,5*
Decipher 2: 3,5*
Decipher 3: 2,0*
Ik baseer mijn score voor dit "The Decipher Volumes" dan maar op een gemiddelde.

IJzersterke debuut EP van de Sloveense eenmansband Neurotech. Het brein hierachter staat bekend als Wulf en op deze eerste publicatie horen we geen hele originele, maar wel een zeer strakke vorm van industrial die wat meer leunt op de elektronische kant. Neem regelrechte technobeats, harde maar prettige grunts, de zware gitaren en een sferische omlijsting. Doe dat maal vijf en Transhuman verschijnt. Het komt allemaal heel rustgevend over en niet druk of hyper, zoals bij de meeste bands in het genre, waardoor Neurotech zich toch wel weet te onderscheiden.

Dit Night is het bandje dat Chris Thompson indook toen Manfred Mann's Earth Band even opgedoekt werd. Ook omdat hij zijn eigen geschreven nummers niet kwijt kon bij zijn werkgever Manfred Mann had hij een uitlaatpijp nodig voor zijn creatieve kant. Night is ontstaan uit Filthy McNasty en bevat enkele zeer degelijke, maar geen in het oog springende muzikanten, op de vocale bezetting van Chris Thompson en Stevie Lange na. Stevie Lange heeft een geweldig krachtige, soulvolle stem. Ze is een goede tegenspeelster voor Thompson.

De muziek zelf bevat enkele recht-toe-recht-aan composities die niet erg in het oog springen. Het is erg leuk en ook wel koddig om dit bandje bezig te horen gaan, want het is wel erg verzorgde en goed uitgevoerde pop/rock/blues muziek. Echter, Thompson heeft mij nog niet echt weten te verrassen in zijn werk buiten Manfred Mann's Earth Band. Wat Night op haar debuutalbum heeft staan is degelijk en leuk om eens te horen, maar daar blijft het dan ook bij.

Dark Passion Play is natuurlijk echt een problematische fansplitser. Het wordt allemaal wat bombastischer, wat orchestraler en wellicht ook nog meer mainstream. Met Once was dat pad al bewandeld, maar daar hadden ze een probleempje minder. Want hier ontbreekt ook het herkenbare stemgeluid van Tarja Turunen, ons aller favoriete Nightwish-zangeres.

Dus hier hebben we een stijl die de band eigenlijk niet eigen is --> onherkenbaar, en nog een ander vrouwtje die de microfoon vast houdt ook... wie hier nog Nightwish in kan horen zou een zesde zintuig nodig hebben.

Nou, als dat zo is dan heb ik die. Dit is toch overduidelijk Nightwish? Een ander zangeresje, ja, maar als je Once op prijs stelde mag je hier niet afhaken om een andere reden. En Anette Olzon is verre van bagger, dus de enige reden waarom men om haar zou afhaken is omdat ze Tarja niet is. Mocht dat de reden zijn dat je afhaakt, dan heb je de plaat dus niet beluisterd voor wat het is.

Want het is me toch wat. Bombast, orkestje hier, orkestje daar, toenemende epiek en vooral toffe nummers! Poet and the Pendulum natuurlijk, en naast de drie bekende singeltjes ook Cadence of Her Last Breath, For the Heart I Once Had of Eva. Stuk voor stuk mooie, genietbare nummers die misschien een ander sfeertje hadden als Tarja haar stem had laten horen, maar ik wil niet zeggen dat het dan ook mooier zou zijn geweest. Applausje voor mevrouw Olzon, want ze had een zware taak en die heeft ze goed uitgevoerd.

Nu op naar Imaginarium, ik kan niet wachten.

Nightwish is dus eindelijk terug met Imaginaerum. Was dit het wachten waard? Ik vind van wel. Alhoewel ik Dark Passion Play ook geweldig vond, kun je hier toch meer spreken van betere samenhang bij de nummers onderling en wellicht een betere chemie tussen de band en de 'nieuwe' zangeres Anette Olzon. De vocale wisselwerking tussen Olzon en Marko Hietala werkt hier dan ook geweldig en bij een nummer als 'The Crow, The Owl and the Dove' is het van buitengewoon toegevoegde waarde. Ook gitarist Emppu Vuorinen is weer aardig bezig. De riffs, voor zover aanwezig, klinken strak en zijn solo's klinken weer mooi. Hij is niet de man van virtuositeit maar zijn solo-geluid en spel kan ik altijd zeer waarderen en klinkt verfrissend bij de soms hectische nummers. Drummer Jukka Nevalainen drumt zoals altijd perfect in dienst van de nummers maar ik vind het juist op 'Song of Myself' leuk dat hij in het begin wat speelt met de 7/8 maatsoort.

Het album is een reis geworden van het zeer mooie ouverture 'Taikatalvi', via traditionele Nightwish-deuntjes en andere wat experimentelere orchestrale en folk-achtige thema's naar het grote nummer van de plaat, 'Song of Myself'. Nightwish is altijd al van de zware bombast en orkesten geweest, dus dat was geen verrassing hier. Maar meer dan ooit wijken de harde metalriffs voor de soms subtielere en vaak overwoekerende orkest-arrangementen. Mijn smaak wordt steeds minder metalgericht en wellicht kan ik daarom zeker waarderen dat het metal-element van de band wat naar de achtergrond verschoven is. Een nummer als 'Rest Calm' zal daarom nooit mijn favoriet worden. Wel vraag ik me af en toe nog af wat bandleider Tuomas Holopainen nou nog doet als al het voormalig toetsenwerk is vervangen door orkest. Tuurlijk, piano's bespeelt hij nog steeds, maar aangezien hij nooit aan solo's doet heeft hij het qua spelen niet erg druk. Het zij hem vergeven natuurlijk, want hij heeft tenslotte zowat alles wat hier op de plaat staat geschreven.

Zoals gezegd bevat deze plaat een aantal traditionele Nightwish nummers. Het introducerende 'Storytime', het wat 80s klinkende 'Ghost River', het snelle 'Last Ride of the Day'... allemaal spul wat we eerder al gehoord hebben, maar wat ook hier gewoon weer goed en krachtig overkomt. Meer dan ooit vind ik echter de wat rustigere nummers het sterkst: 'I Want My Tears Back', 'Turn Loose the Mermaids' en 'The Crow, The Owl and the Dove'. Hoogtepunt van het album blijft echter het fantastische 'Scaretale'; geweldig eng dat begin als je door het donker naar huis fietst door verlaten straten, en natuurlijk is het folky middenstuk erg verrassend. 'Slow, Love, Slow' klinkt wat experimenteler voor de band, maar echt graag luister ik er niet naar dit geflirt met slow jazz.

Dan het grote nummer 'Song of Myself' die ik best vind tegenvallen. Was dit nummer top, dan gaf ik graag de volle mep, maar ik vind het nummer ongeveer op de helft ontzettend inkakken. Geforceerd wordt metal gerag erin gegooid, wat ik niet vind passen. Het 'spoken word' gedeelte is op zich best mooi, maar hoort voor mijn gevoel niet in hetzelfde nummer. De flow was er toch al uit. Desalniettemin was het begin erg mooi en sterk. Gelukkig maakt de afsluitende orchestrale medley alles goed want die vat alle mooie melodieën die langs zijn gekomen even samen en maakt de plaat tot een sprookje... althans, zo vind ik het voelen.

Rechtvaardigt dit album het lange wachten na het voor velen teleurstellende Dark Passion Play? Absoluut.

Dit Nine Treasures is een folk metal band uit China, maar ze hebben erg veel affiniteit met Mongolië en diens cultuur, want ze zingen in het Mongools en naar men zegt gaan de teksten ook over Mongoolse volkslegendes. De aanpak van Nine Treasures is goed te vergelijken met Korpiklaani. Het gaat hier om korte, snelle songs die over het algemeen erg catchy zijn, basis gitaarbegeleiding hebben en een grommende zang. Al met al is het best aardig om eens te luisteren. De cover van Metallica is best aardig, maar nergens overstijgt dit album Arvan Ald Guulin Hunshoor de middelmaat en gaat het echt boeien, al blijft 'Nomin Dalai' je wel bij in positieve zin.