Eindelijk is de nieuwe plaat er dan. Een aantal rondjes verder en het is gelukkig geen volle throwback naar de sound van Hybrid Theory/Meteora. Uiteraard verwijzen sommige songs er naar, maar als mensen gaan verwachten dat ze weer klinken zoals vroeger, dan zullen ze teleurgesteld zijn. En gezien het mediacircus rondom de nieuwe zangeres gaan veel mensen die de band allang links hebben laten liggen toch stiekem weer even luisteren, om vervolgens te concluderen dat dit nog steeds niet voor hen is.

Wie de albums na Meteora echter een warm hart toedraagt zal hier echter wel wat mee kunnen. Het klinkt allemaal op zich bekend, maar het is toch geen herhaling van zetten. Het gaat van hele catchy rock nummers als 'Emptiness Machine' naar snoeiharde nu-metal als 'Casualty', met nostalgische tracks als 'Heavy is the Crown', maar ook R&B-achtige vibes in 'Overflow'. Van begin tot eind is de band lekker in vorm, en waar een nummer als 'Two-Faced' me op zichzelf een beetje saai af deed, valt die binnen de albumcontext op de juiste plek.

Ik ben blij dat een van mijn favoriete bands weer een doorstart heeft gemaakt, en Emily Armstrong blijkt een fijne toevoeging op het totaalgeluid. Chester blijft natuurlijk onvervangbaar, en dat zal voor sommige fans een probleem blijven, maar zelf kan ik er goed van genieten als dit de toekomst van Linkin Park betekent.

Living Things is een compromis. Na het zware geëxperimenteer op A Thousand Suns en de negatieve ontvangst daarvan door de 'fans', besloot Linkin Park dat het tijd was om ze weer een beetje terug te winnen met hun volgende plaat. Zo kunnen ze een nieuwe richting inslaan zonder meteen alle luisteraars te vervreemden. Daarmee omvat Living Things de structuren van de eerdere twee albums, met de catchiness van de Minutes to Midnight era en tot slot de electronische kant van A Thousand Suns.

We beginnen meteen met een reeks van vijf knallers. Lost in the Echo doet denken aan de oudere albums, maar het geluid is splinternieuw. De gitaren klinken lang niet zo zwaar en dragen een dosis special effects met zich mee, waar Joe Hahn verantwoordelijk voor is. Maar het pluspuntje voor velen zal zijn dat er weer stevige gitaren te horen zijn. De daarop volgende nummers zijn allemaal in dezelfde stijl, met wat minder geschreeuw, maar behouden die pakkende combinatie, die verrassend fris klinkt, ofschoon I'll Be Gone doet denken aan New Divide. Door weer een serie korte, stevige liedjes achter mekaar te zetten begin je zowaar de indruk te krijgen naar de opvolger van Meteora te luisteren, hetzij met een stijlverandering.

Hierna volgt de tegenpool van dit nostalgische begin. Castle of Glass had zo op A Thousand Suns kunnen staan wat betreft de hypnotiserende melodie en daarmee roept het een gevoel bij mij op waardoor dit simpelweg mijn favoriet van deze plaat is. Victimized zou het heftigste nummer van Linkin Park ooit zijn, en dat gerucht riep al enige vraagtekens op in mijn hoofd, want het is gewoon niet waar. In minder dan twee minuten worden wij met een experimenteel, thrashy schreeuwnummer geconfronteerd dat het bijzonder goed zou doen in een conceptalbum, maar op een plaat waar geen concept in verwoven zit vraag ik me af of ze niet een langer nummer hadden kunnen maken, maar dat geld voor zowat elk nummer op deze plaat. Het gaat hoe dan ook mooi over in Roads Untravelled, dat de A Thousand Suns-sfeer weer oppakt en wat doet denken aan Iridescent. Skin to Bone pakt weer groots en bombastisch uit voordat we overgaan in Until It Breaks, dat stiekem wat leunt op When They Come For Me van de vorige plaat. Tinfoil en Powerless vormen een prachtige afsluiter en voor een plaat die wat nostalgisch begon is het einde redelijk in de nieuwe stijl van Linkin Park.

Kwalitatief vind ik dit een heerlijke plaat. Het enige gebrek is dat de nummers erg kort zijn. Als je er maar twaalf hebt waarvan de langste 3:50 duurt en er ook nog eens twee tussen zitten van onder de 1:50 gaat de tijd snel voorbij. Nummers als Castle of Grass, Victimized, maar ook In My Remains of Until It Breaks hadden van mij gerust langer mogen duren. Eer ze goed op gang zijn is het voorbij. Misschien voelt de band zich toch beter op zijn plaats met nog een concept-plaat á la A Thousand Suns, waar voor het eerst nummers wat langer waren en meerdere ontwikkelingen vertoonden. Maar al met al is Living Things gelukkig géén stap terug, maar wederom eentje voorwaarts.

Tsja, Linkin Park was natuurlijk altijd al een band die niet vies was van wat pop-invloeden, met Minutes to Midnight als meest poppy album... tot nu toe. Echter, One More Light is niet alleen poppy, de productie is spekglad; de rauwe randjes zijn eraf. Het resultaat is een verzameling liedjes die geschreven zijn vanuit de tekst en zangmelodie, en juist dat de interessantste elementen van dit inmiddels controversieel te noemen album.

Ik hoef me niet opnieuw uit te spreken over de hoeveelheid haat die dit album ontvangt. Deze vond ik niet terecht toen 'Heavy' werd vrijgegeven, en deze vind ik nog steeds niet terecht nu ik het album een paar keer heb gedraaid. Ik hou best van goede popmuziek. De meest recente albums van Coldplay heb ik vrij hoog zitten, maar ook een plaatje van Taylor Swift gaat er af en toe in als zoete koek. Qua muziek sluit One More Light daar dan ook goed bij aan, echter het is op het vlak van de teksten waar Linkin Park zichzelf blijft. Geen vrolijk verslag van een leuke of minder leuke date, geen zomerse teksten met een hoog feelgood-gehalte, maar teksten over persoonlijke problemen, het vechten met je demonen, en het alleen zijn in de wereld. Kortom: teksten die Linkin Park al sinds Hybrid Theory ten gehore brengt. Waar het in 2000 met name puberale problemen waren klinken ze nu volwassen. 'Heavy' spreekt mij enorm aan, vooral met de clip erbij en de uitleg van Chester Bennington zelf. Ik heb ook weleens te maken gehad met dat soort problemen, vrij recentelijk, en dat nummer hakt er dan in als een bom. En zo werkt het met de meerderheid van de nummers: de melodieën nestelen zich in je hoofd. Op de oppervlakte klinkt alles vrolijk en lijkt het alsof er niets aan de hand is. Als je even vluchtig dit album beluistert zodat je stemgerechtigd bent zal de ware betekenis van de teksten je ontgaan. Of het boeit je gewoon niet, en daar is niks mis mee (alhoewel... ).

Qua muziek is er dan de discussie of dit een gewaagde stap is of slechts een goedkope commerciële truc. Ik snap waarom mensen neigen naar het laatstgenoemde, maar wie een beetje bekend is met het werk van Linkin Park weet dat ze altijd streven iets nieuws te doen met hun geluid. Het feit dat ze het componeer-proces nu wederom zodanig anders hebben aangepakt laat zien dat dit project begon als een muzikale uitdaging. Het resultaat is vrij tam, dat geef ik toe, maar op de volgende plaat doen ze wellicht weer wat anders. Dat is het leuke van deze band. Ook al is dit niet het soort muziek dat ik wil horen van deze mannen, ik vertrouw ze zodanig dat ik het altijd een kans zal geven en met een open houding zal luisteren, wat ze ook uitbrengen. Niet iedereen heeft daar zin in of heeft daar tijd voor, en dat is prima. Juist daarom is dit een gewaagde stap geweest en geen commerciële truc, al zou het natuurlijk geen kwaad kunnen als ze hierdoor een aantal fans erbij winnen die normaal gesproken nooit naar deze band zal luisteren.

Het is jammer dat deze plaat omringd wordt door zoveel negativiteit. Niet zozeer extreem lage cijfers, maar gewoonweg agressieve reacties en felle discussies. Chill out, people! It's just music. Vrij lekkere muziek, moet ik toegeven. Vind je dat niet? Luister dan lekker wat anders. Genoeg muziek in de wereld! Mijn favoriete nummers zijn 'Heavy' (natuurlijk), 'Battle Symphony', en het aangrijpende 'One More Light'.

Toen ze weer beloofden om flink te beuken was ik bang één van mijn favoriete moderne bandjes te verliezen. Begrijp me niet verkeerd, Hybrid Theory en Meteora vind ik twee zeer degelijke albums die ik in die tijd helemaal grijs heb gedraaid, maar ik vind dat de band heel goed volwassen is geworden in het schrijven van muziek, en vanaf A Thousand Suns volg ik ze dan ook weer heel nauwkeurig. Wat me op dat album en Living Things zo aansprak was het nieuwbakken gevoel voor melodie en de daarbij horende voornamelijk elektronische begeleiding. Om nou weer een stap terug te zetten zou ik enorm zonde gevonden hebben. Ik mag tot mijn vreugde ondervinden dat zulk een nostalgische benadering absoluut afwezig is.

Het is namelijk nog steeds precies dezelfde band als die Living Things heeft opgenomen twee jaar eerder. Nog steeds die heerlijke pakkende melodieën en eigenzinnigheid zoals we van ze gewend zijn de laatste jaren, echter nu ruilen ze de elektronica voor een groot deel in voor dikke gitaren en brute drums. Het resultaat is een punk-achtige sound waarin Chester in ieder geval weer flink kan brullen en waar vooral drummer Rob Bourdon voor het eerst in de geschiedenis van de band me opvalt. De ritmes zijn niet zo straightforward zoals het zou kunnen zijn, en de gitaarriffs zijn ook geen geforceerde elementen in de nummers, waardoor dit eigenlijk heel natuurlijk klinkt voor de band. De productie is dan wat dof en ongepolijst, wat de sound alleen maar ten goede komt. En dan hebben we zowaar ook een aantal gitaarleads, waaronder zelfs enkele solo's. Daar had ik als solo-freak niet van durven dromen in de Meteora-dagen.

Met "Keys to the Kingdom" begint het eigenlijk al meteen goed. Een schreeuwende Chester verwelkomt ons op The Hunting Party. Zij die dat gemist hebben zullen meteen de aandacht erbij hebben. Het nummer stampt als een wrede. En zo begint het album met een vijftal beuknummers waarin het melodisch aspect ook niet verloren gaat. De coupletten van "Guilty All the Same" blijven in mijn hoofd hangen, en ook het refrein van "All for Nothing" is enorm lekker. Met "Until It's Gone" hebben ze een lekker pakkend nummer, waar alleen de zeer slappe tekst enorm stoort. "Rebellion" is misschien wel mijn favoriet. Dit is moderne Linkin Park op zijn best. Ook "Final Masquerade" is kandidaat voor die titel. Wederom, de melodieën zijn enorm te genieten.

Daarnaast moet ik vermelden dat ik de gastbijdrages niet echt een toevoeging vind. Rakim rapt lekker op "Guilty All the Same", maar dat had Shinoda zelf ook goed gekund. Tom Morello kan ik nauwelijks herkennen op "Drawbar". Dat Daron Malakian van System of a Down meespeelt op "Rebellion" kun je wel horen, omdat de riff well á la System klinkt, maar daar houdt het op. Het stoort allemaal niet, maar ik vraag me gewoon af waarom dit nodig was. Uitzondering op deze opmerking is de zang van Page Hamilton in het refrein van "All for Nothing", die zonder twijfel enorm lekker klinkt, al zou Shinoda dat ook goed gekund hebben.

Om tot een conclusie te komen heb ik deze fijne band nog zeker niet verloren. Het is nog steeds herkenbaar moderne Linkin Park, echter in een punkrock-jasje. De lage score is vooral te wijten aan de mensen die maar niet los kunnen laten dat Hybrid Theory intussen al veertien jaar oud is. Wie dat graag luistert moet die plaat opzetten. Laten we deze band niet vastzetten in een formule. Laten we creativiteit en verfrissing toejuichen en aanmoedigen!

LiveEvil is een bandje uit Tsjechië die over het algemeen gelabeld worden als Gothic Electronic Metal. Dan moet ik wel zeggen dat het in die stroming één van de meer genuanceerdere bands is. Ze incorporeren duidelijk invloeden uit de meer oldschool metal, wat uit de naam natuurlijk al goed af te leiden is, aangezien het waarschijnlijk afgeleid is van het legendarische live album van Black Sabbath uit 1982. Dit laat zich zien in de meer gitaargerichte arrangementen en riffs met pinch-harmonics op plekken die je niet verwacht van een elektronische metal band.

Dit is dus ook verre van industrial. De meeste nummers klinken als een redelijk standaard metalnummer met erdoorheen wat elektronische toetsenpartijen om de boel wat op te vrolijken. Menig nummer krijgt hierdoor een wat melig geluid, zeker omdat de zanger nogal laag zingt en met een zwaar accent kampt. De plaat is echter goed door te komen met als hoogtepunt het nummer 'Blackout', wat een geweldig nummer is.

Openingsbod: 3,5.
Het is een aparte plaat, maar hoe gek het ook klinkt hij kan mij best bekoren. Lou Reed vertelt een verhaal, Metallica geeft het vorm; een typische koptelefoon-plaat. Het is geen achtergrondmuziek voor tijdens een feestje; voor tijdens het gamen; of voor tijdens je werk. Nee, dit is een échte luisterplaat. Terwijl je je blijft afvragen waarom Lou Reed lijkend expres een beetje fout klinkt hier en daar, luister naar wat hij zegt. Luister naar wat de band speelt op het moment dát hij het zegt. Het lijkt hier belangrijker dan ooit tevoren. Ik ervaar de muziek als intens en het verhaal komt op mij eigenlijk best over (ik moet bekennen, wél na de uitleg van Lou Reed zelf in een interview).
Mijn favoriete nummers zijn hier The View en Pumping Blood; prachtige sterke narraties van Lou Reed met daarachter sterke, doch aparte begeleiding.

Het vergt wel veel van de luisteraar, maar op zich vind ik Lulu best geslaagd.