Twee jaar na één van mijn favoriete albums van 2014 komt muzikale doe-het-zelver Tom de Wit met een uitvoerige promotie campagne voor zijn zesde voltijdsalbum die in 2017 zal uitkomen. Niet alleen heeft hij voor het eerst een live band rondom zijn soloproject TDW gevormd genaamd Dreamwalkers Inc., maar ook zijn voorgaande albums opnieuw uitgebracht, maakte hij zijn live debuut op ProgPower Europe (of all places), en kregen mensen die het album voorbestelden deze exclusieve Aphrodisia EP toegestuurd. Ik ben een echte sucker voor dit soort extra exclusieve limited edition deluxe geheime uitgaven, dus uiteindelijk dan toch maar de voorbestelling gedaan. Het vorige album Music to Stand Around and Feel Awkward to had, naast een geniale titel, immers een hele goede indruk op mij gemaakt, dus het was de gok waard.

Deze EP bevat vier nummers die zich ook op het uiteindelijke album zullen bevinden, hetzij in een andere mix. Ik heb begrepen dat het album uit twee schijfjes zal bestaan, waarvan de eerste wat harder en donkerder is, terwijl de tweede wat ingetogener en lichter is. Op deze EP zijn beide schijven met twee nummers vertegenwoordigd. 'Aphrodisia' en 'Anthem' behoren tot de eerste schijf. Wat meteen opvalt is dat TDW ditmaal met een echte drummer werkt, wat qua totaalgeluid een hele verbetering is ten opzichte van de vorige plaat. Het geheel klinkt nu wat ruiger en ruimtelijker; een beeld dat past bij het idee dat het project nu door de live band is ingespeeld. Deze nummers variëren van catchy meezingrefreinen tot aan chaotische tussenspelen. De stem van Tom de Wit zelf lijkt ook te zijn vooruitgegaan t.o.v. het vorige album; regelmatig voegt hij een nare sneer toe of neemt hij een onverwachte toon aan en dat is precies wat ik voorheen een beetje miste. 'Dirge' en 'Lovesong' komen van de tweede schijf, en dit lijkt niet mijn favoriet te gaan worden, maar wie weet vallen de nummers op hun plek in het album zelf. Vooral eerstgenoemde is erg ingetogen en traag, en daar heb ik vaak niet het geduld voor, hoewel 'Butterfly' van MTSAAFAT me wel erg raakte. 'Lovesong' kan me beter bekoren, maar na 'Anthem' merk ik dat ik in een knalbui ben.

Voor mensen die niet bekend zijn met TDW, ik vind de muziek lastig te vergelijken met andere bands. Ayreon hoor ik er zeker in zodra er electronica klinkt in de rustigere delen, maar ook in de verhalende stem van TDW zelf. Echter toch wijkt het enorm af van de genoemde band; als je eenmaal een album van TDW hebt gehoord zal je direct de hand van Tom de Wit herkennen als die ergens opduikt. Wie houdt van kleurrijke prog, een stevige dosis grunt-vrije metal, en van over het algemeen redelijke schizofrene muziek, die zal geen fout begaan door het aankomende album The Antithetic Affiliation eens goed in de gaten te houden... de single 'Anthem' valt te beluisteren op youtube. Deze EP zelf is een smakelijk voorgerechtje, maar op zichzelf vooral een object voor verzamelaars.

Dit is mijn eerste kennismaking met TDW, wat eigenlijk een eenmansproject is van Tom de Wit (Mind:Soul, Nyx Aether). In eerste instantie was hij van plan om enkel oude stukken van eerdere solo albums opnieuw op te nemen in een nieuw jasje, maar uiteindelijk zijn er ook een stel nieuwe nummers bij gekomen, en daar ben ik heel blij mee, hoewel het voor mij natuurlijk allemaal nieuw was. Zo stonden "Surface Scratching", "The Mourning After II" en "Jimmy" al op Up Close and Personal uit 2006, en waren "Chameleon" en "Home" al op The Haunts uit 2008 te vinden. Kortom, de nummers die helemaal nieuw zijn, dat zijn "Some Things I" & "II", "Heading Back", "Butterflies", "Dreamwalk II - The Descent" en "Shock Awakening".

De muziek van TDW is erg veelzijdige progrock/metal en aan variatie is er op Music to Stand Around and Feel Awkward to dan ook geen gebrek. Er wordt veel afgewisseld tussen snelle, zware, agressieve passages en rustige, sfeervolle stukken. De stem van Tom de Wit is ook veelzijdig en weet gedurende de hele speeltijd te blijven boeien. Zijn toon is sowieso vrij warm met een prettig register, echter voor mij wordt het helemaal geweldig als hij iets rauwer gaat zingen als op "Some Things II" bij sommige delen, of juist iets totaal onverwachts doet met zijn stem als op "Shock Awakening". Zijn stem staat ook redelijk centraal op dit zang-georiënteerde album en daarbij ontkomt de luisteraar niet aan de tekstuele lading, die zowel op een maatschappij-kritische manier kan worden geïnterpreteerd, als op een persoonlijke of emotionele manier. Vooral dat laatste is iets wat ik vaak zoek in teksten en dat kan voor mij heel wat toevoegen aan het album.

De nieuwe nummers zijn voor mij favoriet. Vooral het duo "Some Things" is een ijzersterke progepic met hooks, toffe zanglijnen en een flinke energie. Ook het eerder genoemde "Shock Awakening", hoewel slechts een soort proloog voor "Jimmy", viel me erg op door zijn experimentele aard. Ook het loodzware "Jimmy" hoor ik graag, en het hele rustige "Butterflies" met een prachtige vioolbijdrage door Hanna van Gorcum weet ook een snaar te raken. En dat brengt ons bij de gastmuzikanten die Tom de Wit heeft gevraagd om wat te komen doen. Veel muzikanten schuilen ook onder het Layered Reality label waar Tom de Wit ook eigenaar van is, maar dat laat zien wat een talent er op dat label rondloopt: de heerlijke shredsolo van Sybren Boonstra (Dimaeon); een jazzy gitaarsolo door Tristan Visser (Sense vs Sanity); een stel prachtige melodische solo's vol emotie door Lennert Kemper (ReSolve); een duet met Rosita Reitsma (Amberlinn); de viool- en gruntbijdrages door Laura ten Voorde (Adeia); de soundscapes van Ben van Gastel (Sylvium); en nog een paar. Het laat zien dat de toekomst voor Nederland in het progmetal genre absoluut in goede handen is.

Ik was zelf een beetje verbaasd dat ik dit album zo goed zou gaan vinden, maar ik ben er blij om. Prog in Nederland ligt een beetje moeilijk, en dat is jammer. Echter, TDW weet de aandacht te trekken, met kwaliteit en een hele eigen sound. Daarnaast is het nog waard om te vermelden dat de limited edition CD package ook zeer de moeite waard is vanwege alle extra's die erbij zitten. De online versie wordt gratis verstrekt vanuit de officiële webshop, en iedereen die nieuwsgierig is geworden raad ik aan om even te gaan luisteren. Het is mij in ieder geval onbetwist duidelijk geworden dat we hier met een vaandeldrager der Nederlandse prog te maken hebben.

The Antithetic Affiliation... Hier wilde ik al een tijdje een recensie voor schrijven, en hoewel ik bij TDW meestal wel iets weet te schrijven kwam het nu wat lastiger. En het is niet omdat dit een doorsnee album is waar het moeilijk is om iets noemenswaardig te bedenken... integendeel! Op dit anderhalf uur durende album, verdeeld over twee schijfjes, gebeurt zoveel dat ik niet weet of pakweg vier alinea's genoeg zullen zijn om een beetje recht te doen aan dit album. Echter, laat ik dan toch eens een poging wagen.

Voordat ik aan dit album begon was ik reeds bekend met voorgangers Scrapbook en Music to Stand..., evenals de Aphodisia EP, welke je alleen kon bemachtigen als je dit album voorbestelde. De muziek van mastermind Tom de Wit was altijd al van een hoog niveau en de thematiek vrij persoonlijk tot op het kwetsbare toe, maar op deze plaat wordt alles nog een niveautje omhoog getild. De thematiek vooral spreekt mij erg aan. De twee schijven weerspiegelen elkaars thema; de ene heet 'The Idealist' en klinkt wat positiever en lichter - de ander 'The Cynic', welke donkerder en harder klinkt. Elk thema wordt door beide perspectieven belicht, wat in twee zeer verwante, doch zeer afzonderlijke albums resulteert. Uiteraard zijn uiteindelijk beide perspectieven van één en dezelfde persoon; ze kunnen niet zonder elkaar. Dit doet mij hevig denken aan het werk van de 18de eeuwse dichter William Blake, die met zijn bundel Songs of Innocence & Experience eenzelfde filosofie hanteerde. De toepassing van deze thematiek bezorgt dan ook dikwijls kippenvel. De idealist wil meer herinneren, de cynic weet dat je dan minder vergeet; de idealist wil zichzelf kunnen zijn, de cynic weet dat ie dan alleen is; de idealist zingt over de liefde, de cynic betreurt de nare aspecten. Misschien wel de esthetisch meest interessante track is het tweeluik 'Monolith', welke de tweede maal hetzelfde nummer is met structureel precies de omgekeerde volgorde, met maximaal effect. Daar komt nog bij dat ik vermoed dat Tom de Wit het gehele album over zichzelf zingt, wat een enorme persoonlijke diepte toevoegt aan de nummers. Voor mij zijn de behandelde thema's erg herkenbaar, en De Wit brengt het zeer overtuigend over.

De muziek zelf, want daar gaat het uiteindelijk om natuurlijk, verdient een groter publiek. Met de beste productie op een TDW album tot nu toe, is het duidelijker dan ooit hoe deze progressieve mengelmoes van Epica, Ayreon, Marillion (op zijn tijd), en een gezonde dosis eigenzinnigheid ingenieus in elkaar zit. Het meest opvallend zijn de grote lappen van twintig minuten - 'The More We Remember' en 'Lest We Forget' - welke wegluisteren als complete avonturen. Met name de gastrollen van zangers Radina Dimcheva en Lennert Kemper, maar ook de viool van Hanna van Gorcum, voegen enorm veel diepte toe aan wat voelt als een episch schouwspel, waar elke stem een karakter vertegenwoordigt. Het geluid is groots, gevuld met vele lagen gitaar, dikke koortjes, en veel melodielijnen. De nummers vliegen alle kanten op, zonder dat de rode draad verloren gaat; de ultieme uitdaging binnen progmuziek. 'Anthem' en 'Aphrodisia' staan tegenover elkaar. Vooral eerstgenoemde is een meezinger, maar allebei staan ze hier beter op hun plek dan op de Aphrodisia EP, waar alle nummers wat uit hun verband gerukt waren. Gelukkig kan ik hetzelfde zeggen over de ballads 'Lovesong' en 'Dirge', waar ik voorheen wat moeite mee had, maar welke hier een verademing zijn en heel mooi op hun plek zitten. Vooral het duet met Cailyn Erlandsson op 'Dirge' is erg mooi. De twee 'Monolith' nummers zijn structureel het meest complex, maar vooral 'The Ascent' is misschien wel mijn favoriet van dit gehele dubbelalbum. Het is complexe, technische, progressieve muziek, maar de zogeheten catchiness wordt niet uit het oog verloren, en alles blijft volgbaar. Zanger en schrijver Tom de Wit verdient nog even een spotlight; hij laat op deze schijfjes horen dat hij een veelzijdig zanger is die van rustig en kwetsbaar naar hard en boos kan, en her en der voegt hij zelfs een beetje soul toe.

Nu is het toch een enorme lap tekst geworden, maar als ik ergens vijf sterren aan uitdeel, dan moet ik dat toch even verantwoorden. Tom de Wit heeft zichzelf overtroffen, als ik dat zo nog mag zeggen. Dit is namelijk het eerste album waar TDW echt als een band wordt gepresenteerd, en niet langer als solo-artiest. Voor wie de CD fysiek aanschaft is er nog een bonus DVD waar het eerste akoestische optreden op ProgPower Europe als een soort officiële bootleg (met passende bootleg-kwaliteit) gepresenteerd wordt. Een leuk extraatje. Mede door het optreden op de releaseparty is het album nog wat in waardering gestegen, maar het is vooral de thematiek zelf die mij raakt. Mijn favoriete nummers: 'The More We Remember', 'Monolith - The Ascent', en 'Aphrodisia'.

Industrial metal is een ondergeschoven kindje binnen het metalgenre, en als gevolg daarvan zie je niet zo gauw een band uit de reguliere landen die dit genre bespeeld. Nee, veelal hoor ik bands uit Oost-Europa, en in dit geval zelfs Zuid-Afrika! Ze hebben zelfs een nummer in het Afrikaans gezongen ("Masjien"). Het feit dat je dan naar bands luistert uit 'exotische' landen geeft je in ieder geval het idee dat je een soort muzikale wereldreiziger aan het worden bent.

Goed, de muziek. Het is een volle, goed geproduceerde, songgerichte vorm van industrial metal, met vrouwelijke zang. En dan niet á la Within Temptation, zoals ik in eerste instantie had verwacht, maar juist een altstem met een harteloos karakter. Een echte Terminatryx. Als dan de muziek door de zware riffs met techno-effecten een machinaal karakter krijgt kun je niks anders doen dan helemaal los te gaan. Want naast dat het geluid erg aanstekelijk klinkt zijn de nummers ook gewoon goed. Erg gebonden allemaal, met hooks in elk nummer en een moddervette remix als afsluiter om een fijne nasmaak mee te geven. En dan is er onderling nog genoeg variatie en zelfs nog een verdwaalde gitaarsolo in het instrumentale "Outcast". Al met al een sterk album dat doet wat industrial metal moet doen: lekker driekwartier volstampen.

Favoriet: "Shadow [Industriezone Remix]"

Na de eerste paar vrijgegeven nummers was ik razend enthousiast! Na de album release via Spotify beluisterd en ik was wederom enthousiast. Halverwege nummer 5 was er iets mis en flipte het programma. Het bleek aan het album te liggen. Wachten tot ze dat gefixt hebben. En inmiddels wil ik niet meer verder dan nummer 4. Want de eerste vier nummers hakken erin met een furieuze bom rauwe energie en een snerpende Chuck Billy die over de razende drums van Gene Hoglan snauwt. De moddervette riffs van Eric Peterson die de weg vrijmaakt voor energieke solo's van zowel hemzelf als de grote Alex Skolnick. Testament op zijn best. Maar ja, er staan nog meer nummers op de plaat. Het syndroom van The Formation of Damnation herhaalt zich hier. Een handjevol goede nummers, aangevuld met middelmatige, standaard thrash. Ik vind het zo jammer. Na Dark Roots of the Earth kreeg ik hoop dat old school thrash nog niet dood was. Maar ja... deze is in ieder geval een pak beter dan die van Metallica.

Geweldig album en jammer dat ik het pas een jaar na uitgave ontdek, want anders had het zo in de top tien van mijn jaarlijst gekund. The Aurora Project. Ik dacht altijd dat ze zo'n dertien in een dozijn Nederlandse neoprogband waren, maar niets minder is waar. Deze band heeft catchiness voorop staan. Goede melodieën met doordachte uitwerking. Daarnaast klinkt het allemaal erg rustig en speelt gitarist Remco van den Berg ook alleen solo's wanneer ze echt iets toevoegen. Het kleurvolle, sferische maar ook zware landschap dat op Selling the Agression wordt neergezet is overzichtelijk, catchy, meeslepend en vakkundig. De ster is echter zanger Dennis Binnekade die het thema van het album perfect overbrengt met zijn heldere, wanhopige klank.

Het album heeft een boodschap over de wereld van vandaag die goed overkomt zonder dat het cheesy wordt. Echter muzikaal vliegen ze nergens uit de bocht. Geweldige uitvoering van eerder geplaveide wegen. Heb me laten vertellen door de gitarist dat ze nu al weer in de studio zitten en hopen op een opvolger dit jaar nog. Het zal me benieuwen.

Het vierde album van deze Noorse black metallers en de tweede in deze industrial black metal stijl. SETI is een lange zit met zijn 68 minuten. Het heeft me een aantal luisterbeurten en wat goede wil gekost, maar dan grijpt het album je ook. Op een manier is dit een vervolg van het concept van Animatronics, maar dan nog verder overdreven.

De black metal invloeden worden langzamerhand verdreven naar de achtergrond. De typische productie is weg; de boosaardige vocalen zijn vrijwel helemaal weg en komen af en toe nog als backing vocal terug; en de boel is nog dansbaarder geworden. Technogeluiden komen overal om de hoek kijken en je vraagt je af hoe dit in 's hemelsnaam dezelfde band kan zijn als die The Sulphur Feast heeft opgenomen. Lex Icon aka Nagash gebruikt voornamelijk met lage cleane zang, vergelijkbaar met Rammstein of Gothminister, maar dan minder ruw. Gooi daar een paar regelrechte beats bij en je hebt SETI.

Die beschrijving klinkt als pure troep, zelfs in mijn oren, maar ik ben ervan gaan houden. Hoewel dit niet zo sterk is als Animatronics, heeft SETI toch zijn waarde en er staan een aantal hele sterke nummers op, waaronder Cybertrash, Planet of the Apes, Via Negativa of de afsluiter Industrial Twilight, die weer wat meer naar de voorganger neigt qua stijl. Het is allemaal wat melodischer, minder black metal (hoewel nog steeds onheilspellend qua sfeer) en elektronischer, maar wie daar tegen kan moet dit beslist eens proberen.

The Last Successor is een Chinese progressieve metalband die ook aardig wat eigenlandse folk-elementen erin weet te verwerken, zonder dat het kitsch en songfestival-achtig gaat klinken. Invloeden van een Dream Theater of een Symphony X zijn uiteraard aanwezig, maar toch hebben ze een eigen geluid, als zal dat voornamelijk komen door de Chinese teksten, waar ik niks van versta. Voornamelijk op de rustigere nummers als "Intro", "See Jasmine Again" en "Love of Billions" komen die typische Chinese folk-klanken de hoek om kijken. De invloeden van C-pop breiden zich ook uit naar de rest van het album, dat een stuk steviger is, maar waar de refreinen vaak meezingers zijn met soms zelfs een verdwaald dansritme op de achtergrond ("Abyss").

Instrumentaal is het verder van hoog niveau, zoals je mag verwachten bij een progband. Vooral de toetsenist weet mijn hart te stelen met zijn snelle, kundige piano loopjes. De zanger is verder wat je als niet-kenner van C-pop verwacht van een Chinese band, maar dan goed aangepast op het metal-repetoire, met zelfs een paar grunts op strategische plekken. De gitaristen zijn goed met riffs, maar de solo's vind ik niet altijd even strak. Komt soms nogal slordig over, maar er wordt ook niet enorm veel gesoleerd, dus dat is maar een klein minpuntje. Ander minpuntje is de productie, die naar mijn idee iets zwaarder mag en kan. Vooral de drums klinken wat blikkerig.

Maar over het algemeen is het songmateriaal gewoon erg goed. Mijn favorieten zijn "Way Back", "Release" en de prachtige folk-ballade "See Jasmine Again". Dit zou ik echt willen aanbevelen aan alle progmetal liefhebbers, omdat het de Westerse stijl met Oosterse folk weet te mengen en daarnaast het nog kwalitatief goed weet te houden.

Mijn probleem met dit album is dan ook dat ik m al een aantal weken probeer te beluisteren, maar na twee nummers schakelde ik toch weer over naar As the World Bleeds. Nu dan na de korte recensie van jasper1991 maar eens mezelf gedwongen om Ghost Ship een paar keer uit te zitten, en het is toch gewoon een leuke plaat, maar inderdaad, het haalt het niet bij de voorganger. Vooral de eerste vier nummers springen er bovenuit met die typische Theocracy koortjes die zeer pakkende refreinen naar je toegooien alsof het niets is. Waar de voorganger op het prog-power spectrum dikwijls voor power koos, wordt hier meer op prog gegokt, en dat maakt het wat ontoegankelijker, wat heavier, en her en der ook wat minder goed. De epische afsluiter 'Easter' vliegt alle kanten op, maar is voor mij niet dat kippevel moment dat 'As the World Bleeds' wel was.

Ik luister dit best graag en zal dit nog wel even beluisteren voor een paar dagen, maar of hij in mijn collectie komt weet ik nog niet.

Het debuut van Thirteen is nogal saaie symfonische rock/metal. Sowieso is de naam van de band nogal slecht gevonden, want zo lopen er al zeker dertien rond, en dat geldt dus ook voor de titels, teksten, onderwerpen en melodieën. Zangeres Audrey Lahaije weet mij niet te boeien. Ze heeft een groot bereik, maar haar timbre is niet erg toonvast en haar melodieën ook niet interessant om te volgen. De vele kritieken richting haar Nederlandse accent vind ik ook terecht. Zeker in het volgende stukje tekst wordt er geen Engels gezongen:

"Before I die, I want you to know that
Just for I die, I want you to feel that"

Componist/multi-instrumentalist Jeroen van der Wiel is natuurlijk bekend van Odyssice, waar groots werk wordt verricht, maar ook instrumentaal is er weinig te beleven, hoewel de gitaarsolo's wel weer van niveau zijn. Het archetype van een Thirteen in een dozijn band. Af en toe zeer degelijk, maar over de gehele linie ergerlijk saai.

Thy Disease maakt snoeiharde industrial death metal. Eigenlijk kun je daarmee alles vertellen wat er hier gebeurt. Deze Polen zijn verslaafd aan de dubbele kickdrum en vinden het ook fijn om daarbij flink de laagste snaar aan te slaan op hun (bas)gitaren. Echter wat de boel interessant maakt zijn de techno-achtige electronische effecten die daarop de hooks verzorgen. Gooi daarbij een catchy, dansbaar refrein en je hebt een verslavend album dat regelmatig in de speler zal ronddraaien.

Zeer sterk solo album van de gitarist/zanger/frontman van het huidige Styx. Na zijn jaren 80 platen even een pauze genomen van de teleurstellende meuk, en in 1998 weer volop teruggekeerd naar de werkelijkheid en naar de leuke muziek.

Dit is totaal geen Styx, maar Shaw maakt hier een soort van toentertijd moderne pop/rock die verrassend goed uit de verf komt. Het klinkt fris (Ocean), pakkend (Stop Knockin), op tijden gevoelig (All In How You Say It) of agressief (Down On The Ground), maar soms is hij gewoon aan het feesten (Straight Down The Line).

Zonder twijfel de beste solo-plaat van Tommy Shaw. Jammer dat het ook de laatste is, maar de beste man ging natuurlijk terug naar Styx om een paar slappe reunie platen op te nemen. Op Brave New World is overigens goed te horen bij de Shaw-nummers hoe een volgende solo-plaat zou klinken. Blijft toch jammer.

Inmiddels heb ik dit soloalbum van Ton Scherpenzeel een groot aantal keren gedraaid. In het begin was ik een beetje twijfelachtig. Het is voor mij een compleet nieuw genre waar ik nog nooit eerder iets van had gehoord. Maar na meerdere luisterbeurten kan ik eerlijk zeggen dat ik dit fantastisch vind! Ik word er helemaal kalm van.

Meneer Scherpenzeel laat zich sterk beïnvloeden door muziek uit de Middeleeuwen en de Renaissance en hij lijkt hier zijn hele leven lang al een sterke affiniteit mee te hebben gehad (zie linkje hierboven). Om het zo persoonlijk mogelijk te maken heeft hij besloten alles zelf in te zingen en dat was helemaal geen verkeerde beslissing. Zijn stem is de kalmte zelve. Hij zingt redelijk klassiek geschoold, wat juist past bij deze muziek uit een andere tijd. En zo voelt het ook. Alsof een minstreel zijn ballade zingt over slagvelden, koningen uit vergeten tijden en levenswijsheden. Er zijn talloze volksinstrumenten naar voren gehaald die ik niet allemaal kan onderscheiden, maar ik hoor in ieder geval fiddle, viola en tin whistle, maar er is nog veel meer waaronder een verscheidenheid aan fluiten. Het resultaat is een rijkelijk belegd klankenpalet dat heel authentiek klinkt, ook al duikt er op Under Siege een elektrische gitaar op en horen we echt wel wanneer meneer een keyboard gebruikt, maar daar gaat het niet om.

Dit klinkt misschien niet allemaal even duidelijk, maar ga het zelf beluisteren zou ik zeggen. Het is een prachtige ervaring die innerlijke rust teweegbrengt. Ook leuk te vermelden, het nummer 'Pase El Agoa' en een deel van 'The Cycle' genaamd 'L'Homme Armé' zijn échte composities uit de 15de eeuw (niet van de hand van Scherpenzeel dus ). Favorieten opnoemen heeft voor mij geen zin, want het is allemaal om verschillende redenen de moeite meer dan waard.

Lekkere, snoeiharde soloplaat van Tremonti. Waarom hij niet gewoon dit uitbracht met Alter Bridge is behalve het vocale aspect totaal niet duidelijk voor mij, want afgezien van de wat hardere aanpak van sommige stukken is het precies een Alter Bridge-plaat. Maar dat is het niet. De subtiele verschillen geven All I Was toch een heel eigen gezicht. Het grootste verschil is de zang. Niet Myles Kennedy, maar Mark Tremonti himself heeft deze plaat ingezongen en eigenlijk heeft hij het uitstekend gedaan. Zijn stem heeft minder bereik dan Kennedy, maar heeft genoeg punch en karakter om te boeien. De muziek is her en der natuurlijk wat harder, met tempowisselingen en geweldig drumwerk en over het geheel een stuk 'meer metal' dan AB, maar verder heeft het nog steeds de 'Tremonti-sound' op dezelfde manier dat AB en Creed op elkaar lijken: de vette riffs, de meezingbare refreintjes en de bekende wah-solo's van Tremonti. En net als elk ander product dat deze gitarist uitbrengt is ook All I Was zeer de moeite waard.

Voor het tweede album hebben ze werkelijk alle registers opengetrokken. De bombast is hierdoor een stukje meer aanwezig en op het eerste gehoor lijkt dit wel Rhapsody of Fire. De schattige kazigheid van de eerste plaat is er wel af, maar goed, een grap moet ook nooit tweemaal gemaakt worden, zullen we maar zeggen. Heroes of Mighty Magic is bombastische, symfonische power metal van het foute soort, zo gezegd, met een over-de-top verhaal dat uitpuilt van de clichés. We hebben het allemaal al heel vaak gehoord natuurlijk, maar toch brengt Twilight Force het met een energie en een enthousiasme waardoor de liefhebber van het genre dit toch moeilijk links kan laten liggen.

Op het eerste gehoor leek het mij allemaal wat veel op elkaar, en voor dit kleine uurtje neemt de band ook nergens gas terug, waardoor er dus ook geen rustpuntje is in dit epische avontuur, wat op de vorige plaat wel het geval was. Door toevoeging van een overdaad aan orkestrale arrangementen is ook de sound van de band wat ondergedompeld waardoor teksten wat lastiger te verstaan zijn en soms de drum-, bas-, en gitaarpartijen ook nauwelijks te horen zijn. Bij mij viel het kwartje uiteindelijk wel, en toen kwamen ook de zeer pakkende Twilight Force melodieën weer naar boven. 'Riders of the Dawn' heeft in het refrein eenzelfde soort structuur als 'The Power of the Ancient Force', wat een zeer welkome referentie is, en ook in het grandioze 'There and Back Again' zit een directe verwijzing naar 'Twilight Horizon'. Naast de herkenningspunten bevat dit album ook genoeg eigen sterke nummers als 'Rise of a Hero', maar ook de single 'To the Stars' en de afsluiter 'Heroes of Mighty Magic' met niemand anders dan Joakim Brodén (Sabaton) als gastzanger. Fabio Lione zingt ook nog ergens als het goed is, maar ik heb zonder het boekje te bekijken nog niet zijn stem herkend.

Wie een hekel heeft aan power metal zal met dit album haar argument hebben, maar wie wel kan genieten van de humor van Twilight Force heeft met dit album weer een verzameling leuke, foute liedjes van epische proporties om als soundtrack te gebruiken bij het volgende riddertoernooi of bij de D&D avond.