Mijn vorige bericht blijkt vijf jaar na dato nog steeds goed mijn mening te kunnen vertegenwoordigen. In het kader van de marathon dan toch maar weer een addendum. Na de avontuurlijke albums van de jaren 90 keert Yngwie hier duidelijk terug naar de sound van weleer en mogen de AOR en blues-invloeden weer even op de tweede plek. Neoklassieke power metal voert op Alchemy de boventoon. De productie is niet super, maar stoort mij niet, en het sterke songmateriaal maakt het bovendien meer dan goed. De terugkeer van oudegediende Mark Boals stelt zeker niet teleur, en als hij op Trilogy al had bewezen flink te kunnen uithalen, dan gaan die zangpartijen bij 'Leonardo' en 'Playing With Fire' daar nog even ruim overheen. Wát een zanger. En Yngwie. Wát een gitarist. Hoogtepunten zijn de reeds genoemde nummers, evenals het melodieuze 'Legion of the Damned', en de afsluitende instrumental 'Asylum', welke wat mij betreft van hetzelfde niveau is als de instrumentals van het debuutalbum. Helaas toch een iets te lange speelduur. Gooi 'Stand (The)' eraf, en dan ook maar 'Hangar 18, Area 51', en je houdt een steengoede plaat over. Wat was Yngwie toch op dreef in de jaren 90.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Odyssey
9. Marching Out
10. Fire & Ice
11. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1

Tsja, mijn uiterst positieve bericht van acht jaar terug was geschreven door een optimistische jongen die niet alles van deze gitaarheld had gehoord. Nu, inmiddels wat jaartjes ouder (en hopelijk wijzer), en een halve Yngwie-discografie achter de rug, kan ik wat beter snappen waar de kraakjes zitten in deze plaat. Begrijp me niet verkeerd, Attack!! is een goede plaat. Er staan toch zeker voor drie kwartier aan toffe nummers op, Doogie White is een uitstekende zanger, en Malmsteen soleert er lekker op los. Tegelijkertijd is de productie inderdaad niet opperbest. Er valt mee te leven - zo erg als bij de voorganger is het allemaal niet - maar er valt ook mee te klagen. Neem daarbij de veels te lange speelduur en de klaagzang duurt voort. Ook begint het hier, voor wie eerder nog geen problemen had ondervonden, langzamerhand wel duidelijk te worden dat Yngwie niet zoveel meer te vertellen heeft. Attack!! is een album met kop noch staart. Gewoon een verzameling liedjes in de welbekende neoklassieke power metal stijl die hij sinds Alchemy weer beoefend, maar met het - overigens fantastische - 'Baroque & Roll' komt op mij enorm over als een 'Far Beyond the Sun' deel 2. Op zich is een stilistische stilstand natuurlijk geen ramp, zolang de nummers maar van kwaliteit blijven. Voorlopig blijft dat gelukkig nog zo.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Attack!!
9. Odyssey
10. Marching Out
11. Fire & Ice
12. War to End All Wars
13. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1

De tweede van Yngwie bevat veel meer traditionele songs dan het debuut. Ditmaal komt Jeff Scott Soto wél in de schijnwerpers, en dan doet hij het toch zeker wel goed. Vooral op 'I'll See the Light Tonight' en 'Don't Let It End' vind ik zijn talent goed naar voren komen. Yngwie's gepiel wordt hier vooral beperkt tot de solo-ruimtes en de verdwaalde arpeggio-break, maar zo strak als op de vorige vind ik het hier niet. Zijn rhythm-geluid is wel lekker modderig en rauw. Met toetsenist Jens Johansson als tegenspeler heeft hij ook een waardige tweede solist aan zijn band toegevoegd. Ondenkbaar dat Yngwie tegenwoordig nog iemand anders behalve zichzelf aan het spelen zou laten. De echte neoklassieke thema's worden hier vooral beperkt tot een intro, een outro, en een intermezzo, waardoor het unieke element dat Rising Force zo deed opvallen hier wat naar de achtergrond lijkt te zijn verschoven.

1. Rising Force
2. Marching Out

Odyssey vind ik een vreemde eend in de Malmsteen-discografie. Met de toevoeging van Joe Lynn Turner op zang is het geluid nogal radiovriendelijk geworden. Dit is niet per sé erg. Een van de meest toonaangevende nummers die Yngwie nog steeds dagelijks live speelt is immers de waanzinnige opener 'Rising Force', waar de typische neoklassieke Malmsteen power metal perfect kruist met de pakkende melodieën van Joe Lynn Turner. Hij heeft een heerlijk stemgeluid dat eerder de albums van Rainbow en later nog een album van Deep Purple mocht sieren. Zijn hand is goed herkenbaar, en dat is een hele prestatie, gezien de controlfreak op de gitaren hier. De gladheid van de nummers vind ik zowel een positief punt als een zwakte. Goede nummers worden er nog beter door, maar mindere nummers enkel vervelender. Met vrijwel de hele eerste helft van de plaat (op de opener na), kan ik bitter weinig. Vanaf 'Riot in the Dungeons' begint het weer te komen, maar met het saaie 'Krakatau' wordt een poging tot een instrumental ook niet wat het was. Verder zeker geen slechte plaat, maar wat mij betreft niet een van de sterkste Yngwie-albums.

1. Rising Force
2. Trilogy
3. Odyssey
4. Marching Out

Yngwie J. Malmsteen, tsja, ten heden dage staat de man bekend als een arrogante kwal met narcistische neigingen. Of hij ooit anders is geweest weet ik niet, maar toen hij opkwam met zijn debuutalbum had de man wel degelijk wat te vertellen aan de wereld. Op Rising Force doet hij daadwerkelijk iets dat op dat moment nergens anders te horen was. Zijn spel is scherp, de composities vers en interessant, en het gepiel van Malmsteen zelf uiterst smaakvol en goed gedoseerd. Hier nog vrij veel instrumentale songs, maar wel een aantal van de absolute klassiekers, zoals natuurlijk 'Black Star', 'Far Beyond the Sun', en 'Evil Eye', maar voor mij is ook 'Icarus Dream Suite' een waar hoogtepunt. De mengeling van barok en hard rock/metal smaakt hier absoluut nog naar meer. Zanger Jeff Scott Soto heeft hier slechts een kleine rol, en hoewel hij prima zijn werk doet, valt hij niet per sé op in positieve of negatieve zin. Het draait hier absoluut allemaal om Yngwie Malmsteen en zijn strakke gitaarspel.

Deze plaat kende ik nog niet, maar op een of andere manier verwachtte ik een richtingsloze plaat vol met gepiel á la Relentless, en hoewel het zeker wel vol met gepiel zit, moest ik dat vooroordeel van richtingsloosheid toch gauw intrekken. Ik vind Spellbound eigenlijk een goed album. Yngwie doet hier alles zelf en werkt niet meer met drummers, zangers, of iemand anders samen, en het maakt eigenlijk vrij weinig uit. Yngwie was altijd al de baas, en nu is hij dat nog steeds. Stilistisch grijpt deze plaat enorm terug op de jaren 80 Yngwie, en dan vooral het debuut. Naast de sound, die wel vaker die kant op ging, vind ik ook de scherpheid van Yngwie's spel daar weer aan doen denken. Messcherpe solo's, in het gehoor-springende licks, and natuurlijk die virtuoze snelheid bepalen de toon. Natuurlijk moet wel gezegd worden dat vrijwel alles hierop wel eerder (en beter) is gedaan, maar op zichzelf is Spellbound een gave achtbaanrit vol met arpeggio's en frygisch dominante akkoordenschema's. Puntje van aandacht is uiteraard de zang. Yngwie heeft sinds 2002 al op elke plaat een eigengezongen nummer gezet, en ik vermoed dat hij aan het aftasten was wat hij kon maken. Van de drie nummers met zang vind ik alleen 'Repent' slecht gezongen. Daar zit hij duidelijk aan de rand van zijn bereik en doet het afbreuk aan de snelle stamper die het nummer is. 'Poisoned Mind' doet denken aan Marching Out en ik vind het prima gezongen. Het bluesy 'Let Sleeping Dogs Lie' kan Yngwie ook makkelijk aan qua stem, en heeft een uiterst vette solo op het eind. Favorieten zijn het harde 'Spellbound', het zojuist genoemde 'Let Sleeping Dogs Lie', en het waanzinnige (doch herhaling van zetten zijnde) tweeluik 'Turbo Amadeus' en 'From a Thousand Cuts'. Dat ik dit nog zo zou waarderen vind ik een fijne verrassing. Nu vraag ik me af waarom deze plaat dan niet gewoon in Europa te verkrijgen zou moeten zijn.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Attack!!
9. Spellbound
10. Odyssey
11. Marching Out
12. Fire & Ice
13. Angels of Love
14. Perpetual Flame
15. Unleash the Fury
16. Relentless
17. War to End All Wars
18. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1

Tsja, War to End All Wars staat niet bepaald bekend als Yngwie Malmsteen's beste album, zogezegd. De productie is belabberd, alsof het is opgenomen in een kartonnen doos, en veel van de songs zijn een beetje dertien-in-een-dozijn, of zelfs slecht. Mark Boals is de enige zanger die het meer dan twee albums heeft uitgehouden (lees: die mocht blijven) bij de Zweedse gitaarvirtuoos, maar als je zangopnames door deze productie zo verpest worden, dan zou ik ook vertrekken willen. Echter, onder alle puin ligt best een prima luisterbaar album verstopt. Enkele nummers zijn zelfs heel lekker. Er is helaas wel voor het eerst een stilstand te ontdekken in de stijl van Malmsteen. War to End All Wars borduurt heel erg voort op de sound van Marching Out, Trilogy, en Alchemy, zij het in mindere vorm. Nummers als het moddervette 'Crucify' of de ballad 'Miracle of Life' zijn prachtig en weten de productie te overstijgen. Zo ook de Arabisch-getinte bonustrack 'Treasure From the East. En wie van Yngwie's solo's houdt heeft er hier genoeg om van te genieten. Wie het al een tijdje beu is zal hier echter niks mee kunnen, vrees ik. Daar is deze plaat gewoon te gewoontjes voor en niet bepaald spannend. Grootste zonde: Yngwie heeft ergens een sitar bemachtigd. Drie keer raden wat hij ermee doet? Juist, shredden. Toch jammer na zo'n geweldige periode.

Mark Boals verliet hierna de band en vormde Ring of Fire, welke met virtuozen in de band Malmsteen-getinte power metal speelt, maar dan zonder ego's in de band. De overige bandleden van Malmsteen verlieten ook de lineup en vormden samen met Tore Østby (Conception) en Jorn Lande de legendarische band Ark. Heeft dit album dus toch nog positieve gevolgen gehad.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Odyssey
9. Marching Out
10. Fire & Ice
11. War to End All Wars
12. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1

Angels of Love is een beetje een vergeten album van Yngwie Malmsteen. Hij zei het zelf laatst ook nog. "I did an acoustic album about ten years ago (...) - nobody notices." (bron) Eigenlijk is dat niet helemaal terecht, want het laat wel degelijk een andere kant van de beste man zien. Niet dat de electrische gitaar helemaal weggelaten is, want hier en daar op de achtergrond duikt ie nog op, maar voornamelijk speelt Yngwie hier op akoestische gitaren en weet hij zich smaakvol te gedragen. Het enige jammere is dat hij ervoor heeft gekozen om ballads van vorige albums opnieuw op te nemen, en slechts een enkele nieuwe compositie op te nemen, genaamd 'Ocean Sonata', welke best aardig is, maar meer ook niet. Wellicht dat het daardoor voelt alsof dit een soort bijzonder verzamelalbum is geworden in plaats van een écht album. Het luistert echter heel rustgevend weg, en nummers als 'Crying' of 'Miracle of Life', maar ook zeker 'Brothers' zijn erg mooi in deze uitvoering. De selectie, die werkelijk over de gehele discografie van de Zweedse gitarist verspreid is, laat zien hoezeer de beste man achter zijn werk staat, in tegenstelling tot sommige andere artiesten die altijd willen doen alsof bepaalde albums niet zijn gemaakt. Angels of Love is helaas wel wat te kabbelend en eentonig om écht op te kunnen vallen, maar ik zou het niet erg vinden als Yngwie nog eens een keertje iets als dit doet.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Attack!!
9. Odyssey
10. Marching Out
11. Fire & Ice
12. Angels of Love
13. Perpetual Flame
14. Unleash the Fury
15. War to End All Wars
16. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1

Laat ik voorop stellen dat dit album qua uitvoering erg goed is. Yngwie Malmsteen kiest er hier voor om eens een puur instrumentaal album op te nemen; een concerto voor elektrisch gitaar en orkest. Liefhebbers van zijn rock en metal-albums zijn hier dus niet per se aan het goede adres. Slecht is het allerminst, dus wie nogal fan is van de barok-esque thema's van Yngwie en daar mogelijk een heel album vol van zou willen hebben, die zit hier goed. Zelf kan ik er bijzonder weinig mee. Sommige stukken pakken me meer dan andere. 'Fugue' en 'Presto Vivace' doen me wat meer dan de rest, maar dan nog zou ik dit voor mijn lol niet zo snel nog eens opzetten. Veel thema's voelen bekend aan, waardoor dit voor mij vooral overkomt als een herhaling van zetten, maar dan in een wat andere setting.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Eclipse
7. Odyssey
8. Marching Out
9. Fire & Ice
10. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1

Vanaf deze plaat is het aantal stemmen op Yngwie-albums nog niet de helft van wat de eerste vier platen individueel krijgen. Is dit dan echt een stuk minder? Nee, zeker niet. Ik ken mensen die Eclipse het beste album vinden van de Zweedse gitaargod, en ik kan dit vrij goed snappen. Het commerciële succes van Odyssey heeft waarschijnlijk iets losgemaakt bij Malmsteen, want op deze plaat krijgen we een tiental van zijn meest pakkende, recht-toe-recht-aan rocknummers voorgeschoteld, plus een instrumentaltje for old times' sake. De productie is heerlijk ruimtelijk en helder, en zanger Goran Edman is een ondergewaardeerde kracht. Af en toe zingt ie voor mijn gevoel wat ongearticuleerd, maar als hij flink uithaalt, zoals op 'Motherless Child' of 'Faultline', dan vergeet je dat snel. Malmsteen zelf levert een aantal van zijn beste solo's af, en wie ooit claimt dat meneer alleen maar nummers weet te bouwen rondom zijn gepiel heeft niet naar dit album geluisterd. 'See You in Hell (Don't Be Late)' is een van de vele bewijsstukken voor zijn fantastische gevoel voor melodie en songwriting. Al met al vind ik Eclipse tot nu toe een van de completere albums die nergens langdradig aanvoelt, maar de magie die bij het debuut en Trilogy aanwezig was proef ik nog niet.

1. Rising Force
2. Trilogy
3. Eclipse
4. Odyssey
5. Marching Out

Facing the Animal, het negende studio-album van deze Zweedse gitaargod, is met afstand een van de beste albums die deze strat-spelende virtuoos ooit heeft uitgebracht. An sich doet hij hier stilistisch weinig nieuws, en na het eveneens fantastische Magnum Opus is het hem ook gegund dat hij hier een soort archetypische Yngwie-plaat uitbrengt. Alles wat hij de afgelopen jaren heeft gedaan even dunnetjes overgedaan met een (vrijwel) kersverse lineup, en dan ook gewoon steengoed. Met zanger Mats Levén is er natuurlijk geen onbekende binnengehaald, en met Cozy Powell (R.I.P.) heeft Yngwie zich ook verzekerd van een ware legende op de drums. Het album duurt vrij lang met 60 minuten aan speeltijd, maar de ijzersterke songs doen de tijd voorbij vliegen. Er zijn midtempo tracks à la 'I Am A Viking', zoals 'Facing the Animal' en 'Heathens from the North'; knallende stampers zoals 'My Resurrection' of 'Poison In My Veins'; catchy AOR-tracks als 'Another Time'; en de nodige ballads als 'Like An Angel' of 'Alone in Paradise'. Centraal staan de catchy refreintjes, de fantastische zang, en de heerlijke solo's. Het gebrek aan een fatsoenlijke instrumental wordt niet gemist.

Hierna gaat het bergafwaarts, als ik berichten her en der mag geloven. Ook op Metal Archives wordt dit gezien als de laatste echt goede plaat van Yngwie Malmsteen. Zo diep triest is het volgens mij allemaal niet, maar dat het niveau van Facing the Animal niet meer zal worden gehaald lijkt mij duidelijk.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Eclipse
7. Odyssey
8. Marching Out
9. Fire & Ice

Fire & Ice is de tweede plaat met de nieuwe band achter Malmsteen, en dus de tweede met Goran Edman op zang. Na het lekkere Eclipse zou je eigenlijk willen dat ze op dezelfde tour verder zouden gaan, maar Malmsteen staat niet graag stil en gooit het hier om een andere boeg. Er is weer meer ruimte voor langere songs, en dus voor meer gesoleer, terwijl de variatie tussen de nummers onderling over de gehele (lange) speelduur vrij groot is. Er staat de typische Yngwie instrumental op ('Perpetual'), een foute glamsingle ('Teaser'), neoklassieke power metal ('No Mercy', 'Forever is a Long Time'), en tragere, sfeervollere proggy tracks met veel ruimte voor gitaarsolo's ('Dragonfly', 'C'est La Vie', 'Final Curtain'). Dit maakt het wel een unieke en veelzijdige plaat binnen het oeuvre van onze Zweedse gitaarvirtuoos, maar ik merk dat de helft van de songs me vrij weinig doen. Goran Edman vond ik op de vorige plaat erg sterk, maar hier merk ik dat ik me begin te vervelen met zijn stemgeluid. Dit neemt niet weg dat ook Fire & Ice een aantal parels bevat, maar als geheel vind ik het te lang en te veel saaie nummers. 'Teaser' vind ik een verschrikkelijk nummer. 'Dragonfly' had de opener mogen zijn van mij, en vanaf 'Forever is a Long Time' gaat het niet meer mis, maar de energie en passie die er op voorgaande platen in zaten mis ik hier wel een beetje.

1. Rising Force
2. Trilogy
3. Eclipse
4. Odyssey
5. Marching Out
6. Fire & Ice

Dit is natuurlijk maar een EPtje van vijf nummers (de rest wat hier vermeld staat is volgens mij geen onderdeel van deze EP, maar goed), maar wie Malmsteen afgaat kan deze eigenlijk niet ontwijken. Sluit erg goed aan op de bijbehorende CD The Seventh Sign, behalve dat de productie een stuk minder is (vooral hard), en dat het natuurlijk om slechts drie nieuwe nummers gaat. Het titelnummer is een catchy rocknummer, 'Aftermath' is een harde stamper, en 'Power and Glory' is een instrumental. Het is dezelfde band die The Seventh Sign heeft ingespeeld, nu met een bassist erbij. De live tracks zijn leuk om te horen, al zijn ze hier en daar wat rommelig qua geluid, maar dat heeft ook wel z'n charme. Vooral op 'Far Beyond the Sun' hoor je hoe slordig Yngwie de partijen speelt en de melodieën afwerkt. Ergens wel grappig, maar ergens ook storend. Ach ja, wie de originele track wil horen moet gewoon het debuut nog eens opzetten.

Magnum Opus is niet een album dat ik in het verleden bijzonder veel gedraaid heb, maar ik nam altijd aan dat deze zeer goed was omdat mijn broer, een verwoed Yngwie-fan, dit als zijn favoriete album bestempelde destijds. Inmiddels heeft deze bij mij dan ook verscheidene rondjes gedraaid, of het equivalent in Spotify-streams, en ik snap goed waarom hij dat deed. Magnum Opus is voor The Seventh Sign wat Fire & Ice voor Eclipse was; waar de voorganger een recht-toe-recht-aan (hard) rock plaat was met een nieuwe line-up laat deze opvolger een line-up horen die meer op elkaar ingespeeld is en waar de songs wat meer diepte hebben gekregen en meer het experiment opzoeken. Bij Fire & Ice raakte dit me niet zo, maar op Magnum Opus heeft het me na een aantal luisterbeurten goed ingepakt. Het is wel een groeiplaat gebleken. Opener 'Vengeance' begint de plaat op z'n Yngwie Malmsteen's met een snelle opener, maar dit nummer breekt zichzelf ook al op met interessante wendingen; een teken voor wat er komt. De songs staan vol van prachtige melodieën, gezongen door mijn favoriete Yngwie-zanger, Michael Vescera. Ook Malmsteen zelf is enorm in vorm, getuige de instrumental 'Amberdawn' op het eind. Favorieten zijn 'I'd Die Without You', 'Fire in the Sky', en 'Amberdawn', maar ook de bonustrack 'Cantabile' is van ongekende schoonheid.

1. Magnum Opus
2. Rising Force
3. The Seventh Sign
4. Trilogy
5. Eclipse
6. Odyssey
7. Marching Out
8. Fire & Ice

Tsja, Relentless is alweer het zoveelste Malmsteen-album en zo voelt het ook. De productie is vrij bagger, de songs vrij standaard, en toch luistert het weer prima weg. Ripper zingt nog steeds op deze plaat, maar wist niet van het uitbrengen af. Lekkere communicatie. Een stel overblijfsels van de Perpetual Flame-opnamen dus, en terecht niet op de voorganger gezet. Het is allemaal nog weer net wat minder bijzonder dan de vorige plaat, wat alweer een prestatie an sich is. Gek genoeg betrap ik mezelf erop dat ik Relentless prima uit kan zitten van begin tot eind. Uitschieters naar onder of boven kan ik niet vinden, maar het is voor mij gewoon een brij van Malmsteen-does-what-Malmsteen-does. Helaas niet wat ik bij de klassieke platen ervaar, maar het is wat het is.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Attack!!
9. Odyssey
10. Marching Out
11. Fire & Ice
12. Angels of Love
13. Perpetual Flame
14. Unleash the Fury
15. Relentless
16. War to End All Wars
17. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1

Zeer goed album van Yngwie Malmsteen. Zanger Mike Vescera steelt inderdaad de show en is ook één van mijn favorietere Malmsteen-zangers. Scheelt wel dat op dit album ook echt songs worden geschreven met een soort van classic rock teint, en het neoklassieke element is wat naar de achtergrond verschoven, hoewel nog niet helemaal verdwenen, maar dat is ook niet erg, want dat hoort bij Yngwie. Snelle stampers hebben we nog wel in de vorm van 'Never Die' of 'Crash and Burn', maar daartussen heb je bluesy tracks als 'I Don't Know', 'Hairtrigger' of 'Bad Blood' en de wat naar AOR-neigende 'Meant to Be', welke overigens mijn favoriet is samen met het epische titelnummer. Ook het instrumentale 'Brothers' verdient het om genoemd te worden, om nog maar te zwijgen over de meeslepende ballades 'Forever One' en 'Prisoner of Your Love'. Yngwie zelf is ook qua solo's erg goed in vorm en wederom moet ik Mike Vescera de hemel in prijzen, want met een Jeff Scott Soto of een Mark Boals had dit toch anders geklonken.

Tsja, Yngwie Malmsteen. Wie kent zijn naam niet? Maar wie luistert het nou daadwerkelijk nog elke keer? Mensen die met nostalgische gevoelens uit de jaren 80 even de nieuwe Yngwie opzetten zullen waarschijnlijk één ding meteen opmerken: de tijd heeft stil gestaan voor Yngwie... En dat staat ie al een tijdje. Ieders favoriete Zweed krijgt met enige regelmaat kritiek vanuit de rockgemeenschap dat hij enkel snel kan spelen en geen goede songs weet te schrijven. Mensen die de tijd namen om zijn werk te beluisteren waren het hier al gauw niet mee eens, maar na het beluisteren van World on Fire begint dit toch echt werkelijkheid te worden.

Deze plaat is grotendeels instrumentaal en, ik vermoed, bevat geen andere personen. Sowieso speelt Yngwie zelf gitaar en bas, en ook zingt hij zelf op de enige drie nummers met zang ('World on Fire', 'Lost in the Machine' en 'Soldier'). Verder verdenk ik hem ervan dat hij de drums geprogrammeerd heeft, zelf het voorkantje in elkaar heeft gezet, eigenhandig de boel heeft gemixt en gemasterd, en persoonlijk alle exemplaren opstuurt naar de hele wereld. Dit beeld is in eerste instantie die van een zeer hardwerkende man die gelooft in zijn werk, maar uiteindelijk ook eentje van een man die alles zelf wil doen, niet openstaat voor andere ideeën, en dus ook helemaal geen feedback krijgt op wat hij aanlevert.

Iemand moet Yngwie even wakker schudden voordat het te laat is. Dit is de zoveelste plaat op rij waar de welbekende arpeggio's voorbij razen, waar de shredsolo's om je oren vliegen, en waar dezelfde melodieën en drumpatronen je keer op keer tegemoet komen. Kom op, gitaarvirtuoosje, huur een goede zanger in, werk met professionals die weten wat ze doen, en kom eens aanzetten met een dozijn goede songs... en vermijd het liefst ook zelfplagiaat. Oh, wat doet me dit verlangen naar zijn platen uit de jaren 90...

"Hallo mensen, mijn naam is Yngwie Malmsteen en ik speel gitaar."
...
Wát voor een albumhoes is dit nu weer? Goede goden, wat gaat er door die man zijn hoofd dat hij serieus meent dat dit een charmante presentatie van zijn iconische zelf is? Niet zo heel veel meer, gok ik. Perpetual Flame vertaalt zichzelf als 'Eeuwige Vlam', en hoewel je van 'eeuwig' wel kan spreken op deze plaat, is de 'vlam' toch wat zoek. Want hoewel er echt wel prima nummers op deze plaat staan, krijgen we toch weer die eeuwige arpeggio's, frygisch dominante riffs, solo's en zanglijnen voorgeschoteld die we intussen toch wel kennen. Maak kennis met Tim 'Ripper' Owens (ex-Judas Priest, ex-Iced earth, ex-nogwat), de laatste zanger van Yngwie Malmsteen. Wie er drumt en bas speelt hou ik inmiddels al niet meer bij. Ze mogen toch alleen nog maar dezelfde partijen spelen die we bij Yngwie al tien jaar horen. Perpetual Flame is een overgangsplaat, hoe gek dat ook moge klinken. Het ligt precies tussen de dertien-in-een-dozijn doch prima in het gehoor liggende liedjes-platen als Attack!! en Unleash the Fury, en de dertien-in-een-dozijn voornamelijk instrumentale platen van tegenwoordig in. De eerste helft bevat gewoon liedjes zoals Yngwie die al een decennium lang uit zijn mouw schudt. Niet verkeerd, maar we kennen het al; daar kunnen toffe nummers als het bluesy 'Red Devil' en het sterke 'Four Horsemen' niets aan veranderen. Vanaf 'Caprici Di Diablo' domineert de instrumental het muzikale landschap. Nu eens snel, dan weer langzaam, en een verdwaalde epic; niet slecht, maar we hebben het al eerder gehoord en beter. Het door Yngwie zelf gezongen 'Magic City' is een zeer welkome afwisseling tussen het gitaargeshred, ook al zou het in ander gezelschap wellicht niet eens opgevallen zijn.

Nee, Perpetual Flame luistert best lekker weg, maar het is verreweg een van de mindere platen van onze Zweedse gitaarvirtuoos. Je zou hopen dat hij zich kan herpakken, maar wie weet wat er gaat komen zet zich schrap.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Attack!!
9. Odyssey
10. Marching Out
11. Fire & Ice
12. Perpetual Flame
12. Unleash the Fury
13. War to End All Wars
14. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1

Yngwie gaat doodleuk verder in de richting waar hij inmiddels al weer vier platen mee kwijt is. We zijn pas tien jaar van meesterwerken als Magnum Opus en Facing the Animal af, maar toch lijkt die periode alweer ver achter ons. De Doogie White-periode van Yngwie Malmsteen kenmerkt zich door een verzameling liedjes met het welbekende geluid dat Yngwie zich in zijn carrière eigen heeft gemaakt. Waar ik Attack!! al een lange plaat zonder kop en staart vond, daar is Unleash the Fury nog een stapje verder gegaan. 75 minuten, 18 nummers... mensenlief, zeg, het lijkt hier alsof er helemaal niet meer over de opmaak van een luisterervaring wordt nagedacht. Zit er dan enorm veel variatie in die lange speelduur? Nee, dat valt tegen. Een aantal stampers, een aantal midtempo nummers, een portie instrumentale neoklassieke thema's, en het inmiddels verplichte nummertje waar Yngwie zelf eens op zingt - overigens niet onaardig. We kennen het inmiddels wel. Unleash the Fury is geen album voor de incidentele Yngwie-fan. Alleen voor mensen die geen genoeg kunnen krijgen van wat Yngwie groot heeft gemaakt, en dan nog niet eens op zijn best. Als hij nou de beste nummers van de Attack!! en Unleash the Fury onder een enkele plaat van 45 minuten had uitgebracht, dan was er oprecht een goed album ontstaan. Beste nummer: 'The Bogeyman'.

1. Facing the Animal
2. Magnum Opus
3. Rising Force
4. The Seventh Sign
5. Trilogy
6. Alchemy
7. Eclipse
8. Attack!!
9. Odyssey
10. Marching Out
11. Fire & Ice
12. Unleash the Fury
13. War to End All Wars
14. Concerto Suite for Electric Guitar and Orchestra in E Flat Minor Op 1