Ghost is echt een ontdekking voor mij. Satanistische muziek was nog nooit zo dreigend. Al die death/black metalbands met anti-christelijke teksten proberen met blastbeats de duivel op te roepen, maar dit is vele malen effectiever. Een 70s geluid met orgeltje en cleane zang á la Blue Öyster Cult en een dreigend apocalyptisch sfeertje, gemengd met een aantal hele grappige combinaties zoals het circusthema in 'Secular Haze', het samba-ritme in 'Zombie Queen', de 70s prog die mij wat aan Kayak doet denken in 'Body and Blood' en het britpop-deuntje 'Idolatrine', maar het mooiste is voor mij het kerkelijk klinkende, en dus eigenlijk het verraderlijkste, 'Monstrance Clock' dat een heuse trance creëert met dat koortje. Wie zegt er dat je hard moet spelen om kwaadaardig over te komen? Ghost bewijst dat ook de duivel van rustigere muziek houdt.

Best een interessante Gothminister plaat. Na een imago switch ongeveer na het tweede album (volgens mij) zijn ze ook een wat andere sound gaan hebben en dat komt op dit album voor het eerst goed naar voren. Het klinkt op aardig wat fronten nog steeds vrij industrial en daarbij stampend, zie de single Liar bijvoorbeeld, maar neigt ook meer naar de (pure) gothic metal en de zanger probeert meer verschillende vocale stijlen uit. Als je m hier hoort zou je m nog best een goede zanger willen noemen, maar dan met een hele lage stem. Hij slaagt er enorm in intimiderend en commanderend te klinken en toch enorm veel gevoel in zijn stem te leggen. Naar het album vordert wordt de sfeer steeds heter onder de voeten en neigt het een klein beetje naar black metal vooral door de vele grunts gecombineerd met de wat boosaardige keyboards.

Interessante plaat en zeker de moeite waard.

Haha, de eerste keer dat ik deze plaat hoorde, mijn eerste kennismaking met Gothminister, vond ik dit afschuwelijk en veel te veel techno voor mijn smaak; en ik durfde mezelf industrial-liefhebber te noemen. Na een maandje nog maar eens opgezet, want de eerste plaat beviel me wel en ik was intussen verwoed fan van de single Darkside. Vind het nu een te gekke plaat. Heerlijk stampende industrial met een stevige gothic sfeer eroverheen. Voor mij de beste Gothminister plaat.

Beste nummers: Darkside, Your Saviour, Beauty After Midnight, Emperor en Mammoth. Vrijwel alles dus. De Michael jackson cover Thriller is verrassend en met een flinke korrel zout te nemen.

Ik heb opzettelijk lang gewacht met het stemmen op deze meest recente plaat van Gothminister. De band ligt mij zeer aan het hart, maar met dit album kan ik helemaal niks. Na het fenomenale Happiness in Darkness werden ze al wat minder industrieel op Anima Inferna, maar op Utopia is de nadruk vooral op orchestrale en symfonische metal met hier en daar nog een industriële invloed. Het begint vooralsnog sterk met de singles "Someone is After Me" en het verslavende "Utopia", maar afgezien van "Horrorshow" en de laatste twee nummers boeit het album me gewoon totaal niet. De melodieën zijn niet pakkend, de riffs niet origineel en dan gaat men zich ergeren aan de stem van Alexander Brem. Deze is geweldig mits ondersteund door goede muziek, maar wanneer dat wegvalt stelt het ook niet veel meer voor. Een ultieme teleurstelling, want ik had hier heel erg veel zin in toen ik m zeven maanden terug bestelde. Genoemde nummers onthouden, en dan gooi ik Happiness in Darkness nog een keer in de speler!

Het is al even geleden dat ik een album van Green Day heb opgezet. Volgens mij was dat Dookie in mijn vroege tienerjaren... een goeie acht jaar terug. Daar is natuurlijk weinig van blijven hangen, maar het gevoel is zeer herkenbaar. Met ¡Uno! dacht ik, laat ik weer eens luisteren. De single Kill the DJ beviel me immers goed.

Ik heb niet het gevoel dat ik iets gemist heb. De hele plaat ademt de sfeer van vertrouwdheid en herkenbaarheid. De akkoordenschema's en melodieën zijn nog steeds allemaal van hetzelfde kaliber. De twaalf nummers klinken vrijwel allemaal als een nummer dat we in het verleden vele malen op de radio hebben gehoord. De nodige punk-rock clichés komen voorbij, de nummers zijn vooral erg kort en weinig verrassend. Kortom, eigenlijk is dit niet iets waar ze, lijkt mij, anno 2012, maar liefst 18 jaar ná Dookie, nog mee aan kunnen komen.

Maar tóch heeft het wat. Al die herkenbare momenten doen toch een glimlach verschijnen op mijn gezicht. De simpel gevonden melodieën blijven immers toch in je hoofd hangen en onopgemerkt ben je mee aan het neuriën. Een nummer als Nuclear Family staat hier in veelvoud op de plaat, maar toch klinkt het elke keer weer goed. De shift naar funkpop in Kill the DJ is dan het enige échte opvallende aan de plaat, waardoor dat ook meteen het hoogtepunt is.

Daarnaast is er nog de prachtige productie. Een heerlijke volle sound wordt ons toegezonden. Ofschoon de gitaren alles behalve ruig klinken, is juist die helderheid het aantrekkelijke aan deze plaat. Menig riffje wordt hierdoor een niveautje hoger getild en klinkt beter dan gewoonlijk. Dat neemt niet weg dat ¡Uno! feitelijk uit een stel korte, simplistische nummers bestaat, waarvan de houdbaarheid nog te bezien valt. Neem nou Let Yourself Go. Dat nummer heeft in feite helemaal niets om het lijf, maar de energie die ervan afstraalt doet het zegevieren, ook al vind ik het refrein vreselijk.

Goede nummers:
Nuclear Family, Carpe Diem, Kill the DJ, Troublemaker, Angel Blue, Rusty James en Oh Love.