Het vervolg op Static Impulse. Maar net als vele albums die geen vervolg nodig hebben is deze een heel pak minder. Wederom feelgood metal met duidelijke Amerikaanse signatuur. Nu nog poppier. Popmetal. Kan best leuk zijn natuurlijk, ik ben een groot fan van Delain en dergelijken, maar LaBrie zoekt het allemaal te goedkoop op. Waar Static Impulse me nog er vermakelijk in de oren klonk en vooral erg fris, klinkt dit gewoon saai en uitgekauwd. De melodieën springen niet in je hoofd, de riffs pakken niet en menig nummer is gewoon niet origineel. Nu kan ik niet ontkennen dat ik met "I Got You" een guilty pleasure gevonden heb, maar dat komt ook deels omdat je van LaBrie en zijn virtuoze backing band niet verwacht dat ze zoiets fouts opnemen.

Kom op, LaBrie, wel je best blijven doen.

Feel good metal. Amerikaanse makelij. Uiteraard.

Daarmee heb ik denk ik genoeg gezegd. Had het niet verwacht van James LaBrie, frontman van 's werelds meest bekende progmetal band. Ook niet na het progressieve Elements of Persuasion, en ik geef toe, de eerste keer dat ik het openingsnummer hoorde in 2010 heb ik m drie jaar weggelegd. Ik kon niet geloven dat LaBrie een grunter had ingehuurd om de boel hard te maken terwijl hij zelf zoetsappige refreintjes kon zingen. Achteraf viel het overigens erg mee met die grunter. Nu eenmaal een tweede kans gegeven al die tijd later is het eigenlijk een geweldige plaat. Het is inderdaad geen prog meer. De gladde refreintjes doen eerder denken aan die 13 in een dozijn Amerikaanse "metal"-bandjes, maar er zijn twee dingen die dit album onderscheiden: goed muzikantschap, te danken aan drummer Peter Wildoer, gitarist Marco Sfogli en natuurlijk gitarist/toetsenist Matt Guillory, en de tweede is het feit dat hier meneer LaBrie zingt! Hoewel hij bij DT nog weleens wat saai klinkt is zijn solo-carrière een wereld van verschil. Alsof hij zich hier vrijer voelt. Hij is een stuk levendiger en dan hoor je opeens dat dit toch echt een wereldzanger is.

Joe Stump is een prima gitarist. Hij is enorm technisch begaafd op het gebied van rock/metal en zijn composities zijn over het algemeen tof en lekker om aan te horen. Jammer dat hij zijn sound gewoon letterlijk heeft gejat van Yngwie Malmsteen. Of hij beter is dan die invloedrijke gitaaricoon valt te betwisten. We moeten niet vergeten dat Malmsteen een geluid met veel minder distortion heeft en een Fender bespeeld, terwijl Joe Stump een ESP bespeeld met een platte nek waarop snel spelen nét ietsjes makkelijker gaat. Maar dat doet er niet toe. Malmsteen heeft deze stijl min of meer geintroduceerd, en Joe Stump bewandelt absoluut geen eigen paden. Toch is het een lekkere plaat die vooral in het midden met Blackmore's Boogie en Old School Throwdown even lekker de beuk erin gooit. Hij moet alleen wel oppassen dat het gepiel wel tof blijft. The Witching Hour is bijvoorbeeld giga-snelle gitaarlick na giga-snelle gitaarlick, zonder dat het echt een verhaal is.

Pure gitaarporno voor de liefhebber van Malmsteen-achtig gefrutsel. 4*

De tweede plaat van Joost Vergoossen. Hij speelt hier, naast de gitaren, ook de bas in en de drum wordt door een drumcomputer gedaan. Toetsen ook. Dat is om te beginnen erg jammer. Een nummer krijgt toch meer diepte als het door echte muzikanten wordt ingespeeld. Veel nummers komen er daardoor juist niet uit hier.

Goed, de solo carrière van Joost Vergoossen is instrumentale gitaarmuziek en daarbij benaderd hij allerlei verschillende stijlen. Zo komt er country voorbij op Stringtwister, Satriani-achtige rock op Bounder, blues op Out of the Blue, bluegrass op Under Construction en vlagen van prog op het titelnummer. Veel nummers halen het niveau 'aardig', maar alleen Florida Rain weet echt een glimlach op mijn gezicht te toveren. Openingsnummer Bounder klinkt zelfs als een regelrechte imitatie van 's wereldsbekende Satch Boogie.

Joost heeft weer een band bij elkaar om zijn album in te spelen en dat klinkt als een verademing als de eerste paar maten van High Rollers uit de speakers komen. Levende drums en een échte toetsenist! Hierdoor heeft het geluid al meer diepte dan op voorganger A Fool's Journey, maar dat ligt natuurlijk niet alleen daaraan.

De nummers zelf vind ik ook sterker. Country invloeden komen in meerdere mate voorbij in van die heerlijke chicken-pick riedeltjes in de break van High Rollers, of in zijn geheel op Stress Factor 9 en Got It? Heerlijk zijn ook die meeslepende nummers als Blue Light of Shine, waar de solo's maar door gaan tot over de zes minuten, maar elke minuut is het waard. Een vast akoestisch rustpuntje is onderdeel van elke Vergoossen album en zo ook hier bij Stuck in a Moment. The Hard Way leunt wat meer naar de stijl van de voorganger, terwijl Brother and Sister en My Girl wat ingetogener zijn. Met het titelnummer krijgen we nog éénmaal pakkende instrumentale rock en het slotnummer 23 is een eerbetoon aan de op 23 November 2009 overleden Pim Koopman, drummer en mede-oprichter van Kayak, de band waar Joost Vergoossen al sinds 2003 vast onderdeel van is. Een mooier eerbetoon had Pim zich niet kunnen wensen.

Al met al vind ik dit tot nu toe de beste soloplaat van 's Nederlands beste gitarist van deze tijd. Ons eigen Satriani. Hij zou mee moeten gaan op G3