Uiteindelijk is het gewoon weer een heel degelijk Static album geworden. Ditmaal onder zijn eigen naam, maar het had net zo goed een Static-X album kunnen stijl qua stijl. Het is allemaal erg agressief, rauw en vooral snoeihard. De techno-invloeden klonken nog nooit zo meedogenloos als op Pighammer. Het is ook een hele grote sprong voorwaarts vanaf het zwakke, wat blije Cult of Static. De luchtigere sfeer op dat album is ook vooral omdat het wat te vieren had natuurlijk. Hier vullen lage gitaren en de angstaanjagende synths het hart van de luisteraar en eerlijk is eerlijk; dit album heeft karakter, en dat is iets wat je lang niet altijd terug vind bij Static-X.

Het derde album van Wintersun leek een beetje een tussendoortje op de manier waarop het was aangekondigd. Een beloning voor de fans voor het steunen van hun crowdfunding, waarvan het geld gebruikt gaat worden om een eigen studio te bouwen, waarmee ze eindelijk Time II kunnen realiseren. Echter, het gaat gewoon om een volledig uitgewerkt album met een heel eigen thema en geluid: The Forest Seasons. Als dit het soort beloningen is waarmee de volgende crowdfunding projecten zich kunnen realiseren, dan ben ik heel blij om ze te steunen.

Beginnend in de lente, 'Awaken the Dark Slumber' begint een stuk donkerder dan we van Wintersun gewend zijn. Invloeden uit black metal waren altijd wel een beetje aanwezig, maar voornamelijk in de zang van meesterbrein Jari Mäenpää, niet echt in de muziek. Daar is nu verandering in gekomen. IJzige black metal landschappen met een zwaar symfonisch sausje à la Dimmu Borgir komen voorbij, en niet alleen in de openingstrack. 'Eternal Darkness', welke de herfst uitbeeld, raast als een ware herfststorm over de luisteraar heen en is de zwaarste track van Wintersun tot nu toe. Enkel 'Loneliness', welke de winter moet voorstellen, lijkt vrij te zijn van deze invloeden en klinkt het meest als het vorige werk. De intensiteit en de creativiteit m.b.t. het thema doen me erg goed. Zo weerklinkt de winter nog in het begin van de lente en het eind van de herfst, en zijn de latere helft van de lente en de zomer beduidend vrolijker en folkier dan de koudere seizoenen. Juist door deze thema's voelt het album voor mij aan als een geheel dat ook als zodanig ervaren moet worden. Minder snel vallen hierdoor individuele bandleden op, en waar voorheen de gitaarsolo absoluut te aandacht vereiste, lijkt het hier om het totaalplaatje te gaan. Dat gezegd hebbende moet ik wel even de cleane zang op 'Loneliness' complimenteren, want die gaat door merg en been.

Een wending in het geluid van Wintersun, maar black metal en de symphonische power folk, of hoe je het ook wil noemen wat ze normaal doen, zijn een perfect huwelijk. Album van het jaar? Sowieso een kandidaat.

De tweede plaat van Wintersun. Het duurde dan eventjes. Acht jaar, waarvan zes 'in verwachting', maar eindelijk heeft meesterbrein Jari Mäenpää zijn computer zover weten te krijgen de boel te mixen en het resultaat onbetwistbaar Wintersun en een mooi tweede hoofdstuk in het leven van de band.

Fans van het eerste album zullen aan hun trekken komen op Time I. Wie Wintersun zegt, heeft het over ijzingwekkende screams/grunts, dromerige folk, ijskoude winterlandschappen en de nodige invloeden van progressive/power metal. Alles van dat maakte het eerste album tot een onvergetelijke ervaring, maar voor dit tweede album moest iets worden toegevoegd: orkest en bombast. Jawel, bombast zat er altijd al wat in natuurlijk, maar deze orchestrale arrangementen weten er zo'n bombastischer draai aan te geven dat Nightwish geëvenaard wordt. Jawel, ik heb zojuist gezegd dat het me aan Nightwish doet denken. Sommige orkestpartijen komen met hun dromerige rustige stukken wel degelijk in de buurt van de muziek Holopainen & Co, maar over het algemeen is Mäenpää vrij eigenzinnig gebleven.

Wat mij in eerste instantie wat tegenviel op deze plaat was de mix ten opzichte van het debuut. Toen stonden de gitaren lekker hard, de toetsen precies goed en de grunts wat ver naar voren gemixt, waardoor je juist dat ijskoude winter-gevoel kreeg. De drums klonken niet heel breed, maar dat paste juist bij het concept. Time I lijkt het over een heel andere boeg te gooien, qua sound en productie. Het orkest staat het hardst, en dat mag af en toe wel wat minder denk ik. De gitaren, bas en drums staan daardoor wat naar achteren. Cleane vocalen zijn beter te horen en zijn over het algemeen beter ingezongen, maar helaas ten koste van de kwaliteit van de grunts. Juist de tegenstelling in volume bij deel één had een sterke impact, maar hier zijn de grunts wat tammer lijkt wel en iets naar achteren gebracht. Na meerdere luisterbeurten valt ook deze nieuwe sound op zijn plaats en pakt de plaat je zoals die is.

Want het is me er toch eentje. In veertig minuten worden ons drie episch aandoende meesterwerken voorgeschoteld en nog twee instrumentale tracks, waarvan er ééntje als intro dient voor en naadloos aansluit op titelnummer 'Time'. Er gebeurt veel in de lange nummers en om dat te beschrijven heb ik meer tijd en enorm veel ruimte nodig, want ze variëren van hard en ruw tot rustig en orchestraal, en van bedwelmend en meezingbaar tot intens en uitnodigend tot de headbang... Jari Mäenpää zelf beschrijft zijn muziek als "Extreme Majestic Technical Epic Melodic Metal". Nou zou ik niet zo'n term uit de kast halen waar vele voorhoofden bij zullen fronsen, maar het geeft wel een goed idee van waar het bij Wintersun om gaat.

Wintersun lijkt op MusicMeter toch maar een klein bandje. Na acht jaar is eindelijk Time I uit. Overal op het internet gaat iedereen helemaal los van enthousiasme, maar hier zijn er een maand na uitgave slechts vijf mensen die deze plaat beoordeeld hebben. Hier moet verandering in komen.