Ik zag en hoorde De Staat voor het eerst toen ik vorig jaar een gratis kaartje kreeg aangeboden naar het Nijmeegse Rockin' Park festival. Op het geweldige dEUS na kwam er niet echt veel dat me echt interesseerde, maar ach, het was gratis, en waarom dan niet? Twee bands bleven me die dag in positieve zin bij, waaronder De Staat. Wat me vooral erg beviel aan hun optreden waren juist die hoekige, dansbare ritmes in dat rock-jasje en uiteraard de charismatische uitstraling van frontman Torre Florim en zijn geweldige entree bij opener 'Serial Killer'. Eenmaal thuis ging ik dus de studio albums eens opzoeken. En het viel me op dat het geluid dat ik juist zo waardeerde van dat optreden slechts in een aantal nummers terugkwam.

Met I_CON is dat geluid in veelvoud terug! Dat hoekige, dat dansbare... dat kan ik enorm waarderen in rock (en metal). Vooral in combinatie met de monotone, charismatische zang van Torre Florim die er een droog karakter aangeeft, dat nog eens wordt versterkt met de blije, simpele melodietjes die op de meeste upbeat nummers de toon geven. De rustige nummers van deze band vind ik over het algemeen wat minder, maar 'Refugee' and 'I'll Take You' gaan goed mee. Mijn favorieten zijn 'All is Dull', 'Build That, Buy That', 'Devil's Blood' en 'Make Way for the Passenger', maar 'Input Source Select' vind ik ook te gek, en die doet ook denken aan 'Old MacDonald Don't Have No Farm No More' van het vorige album.

Hoewel het einde m.i. niet op hetzelfde niveau zit vind ik I_CON toch een geweldig album. Gewoon heerlijke speelse rock met een dansbare teint. Luistert goed en makkelijk weg en laat je achter in een goed humeur.

Machinery. Een perfecte omschrijving van het kille, dansbare geluid. Een soort disco inferno. Met dít geluid kan ik erg veel. Een soort poppy variant van het door mij geliefde industrial. Voor het eerst komen de creatieve sappen van De Staat terecht in een enorm lekkere cocktail. Voor het eerst komt Torre Florim met zijn stem goed naar voren en is zijn charisma te horen en te voelen. Hoe hij je commandeert op "Old Macdonald Don't Have No Farm No More"; hoe hij de nare boodschap overbrengt op "I'll Never Marry You"; maar ook hoe hij een ouderwetse frontman kan zijn op "Rooster Man". De eigenaardige drumstijl van Tim van Delft komt hier ook goed naar voren en de samples van Rocco Bell voegen enorm veel toe aan het geluid. Hoekig, kil, dansbaar. Machines met tóch net dat stukje menselijkheid waardoor het je kan raken!

Bij het optreden vorig jaar kon je al een setje kopen met de drie EPs op CD. Toen was deze al incompleet, want per kleur waren er drie nummers op gezet, en de vierde van elke kleur was toen al uit. Inmiddels dus vijf nummers per kleur, dus eigenlijk een beetje zonde van de Tour Edition als deze een half jaar later compleet en voor iedereen uitkwam. Ach ja.

Red en Yellow luisteren vooral lekker weg op zn Staats. De herkenbare sound is niet heel veel veranderd sinds 2013, maar wel verfijnd en tot in de puntjes verzorgd. Korte nummers met een dansbare vibe en een electronische bandsound waar de immer cynische stem van Torre Florrim de boel aan elkaar zingt. Red is wat harder, en Yellow is wat meer richting de pop/rock.

Blue is inderdaad waar het echt interessant begint te worden met wat meer experiment en verrassing in de gelederen. Het tempo gaat wat omlaag, de sfeer gaat wat omhoog. Dit vijftal nummers zijn van een dermate hoog niveau dat ik deze volle boxset misschien toch nog eens wil gaan aanschaffen. Vooral voor 'Take Root'.

Op elk album heeft de band altijd een leuke mix gehad van de toegankelijkere krakers en de wat experimentelere nummers. Het uitbrengen van losse nummers maakt die dynamiek wat zoek omdat er een stuk minder context wordt meegegeven. Misschien ben ik te oldschool in hoe ik mijn muziek wil ervaren, maar ik hoop dat het volgende project van De Staat gewoon weer in albumvorm wordt uitgebracht.

Hmm ik kan De Staat heel erg waarderen hoor, maar op dit eerste album Staat het mijns inziens niet als een huis. Ik heb me laten vertellen dat dit voornamelijk nog een Torre Florim solo-plaat is. De echte Staat-sound die ik goed kan waarderen is hier nog niet echt aanwezig. Natuurlijk hebben we de dansbare, funky deuntjes als 'The Fantastic Journey of the Underground Man' en 'Habibi' en over het algemeen kan het openingssalvo van vijf nummers me goed vermaken, hoewel ik 'I Am Here to Lose Control' wat zeverig vind. Wat wel al goed naar voren komt is het zoeken naar een experiment, en dat kan ik dan wel weer waarderen. Het resultaat bevalt me echter nog niet omdat de melodieën me niet pakken, de composities wat kaal zijn. Zo is 'Meet the Devil' best een aardig uitgebouwd nummer en verrast het gitaarduel me zeer zeker, maar had er veel meer ingezeten denk ik. Ook de stem van Florim komt overtuigender over op de opvolgers en een stuk zekerder.

"Wait for Evolution" heet dit dan ook. Als ik het album destijds had geluisterd zou ik het advies best hebben willen opvolgen, want het geluid vind ik hier al sympathiek, en nu het geëvolueerd is via Machinery naar I_CON zou het het wachten meer dan waard zijn geweest.

Deadcell is de trots van de Nederlandse industrial metal scene. Met The Dark Side of Light krijgen we acht splinternieuwe nummers voorgeschoteld die de rauwere en hardere kant van het genre verkennen, maar ook niet alle melodie achterwege laat, zoals op "My Sacred House". Wat Deadcell onderscheidt van genregenoten is dat ze niet voor de bombast gaan (Gothminister), en niet alleen een lekkere beat blijven herhalen (Static-X), maar dat ze ook een verhaal willen vertellen binnen de beperkte kaders van het genre. "L'anima Finita" is hier een goed voorbeeld van en dit nummer valt zelfs episch te noemen. Daartegenover staat een gigantische beuker als "Dog of War", dat meteen mijn favoriet van de plaat is. Het album sluit af met een langere versie van het humoristisch bedoelde "Ode to Fuck" en "Unchained" die we ook al op het vorige album tegenkwamen, maar die nog steeds erg lekker is.

Deafheaven is voor mij echt zo'n musicmeter bandje. Ze scoren hier altijd vrij hoog, maar daarbuiten hoor ik niemand die er echt positief over is. Op een muzieksite stonden ze vrij hoog in een lijstje met 'hipster' black metal bands, een subgenre dat werd beschreven als iets dat veel haat ontvangt van trve cvlt fans. In hoeverre dat waar is zou ik niet weten. Toen ze in 2014 op Fortarock speelden wilde ik even kijken, puur uit nieuwsgierigheid. Daar stond een zouteloze, saaie band te spelen op het podium, met nul uitstraling en nul passie. De zanger leunde het hele optreden maar wat op zijn microfoon terwijl die zijn partijen schreeuwde op de meest obligate manier, en de rest van de band keek alleen maar naar het eigen instrument en stond helemaal stil. Geen contact met elkaar, geen contact met publiek. Ik kon het mijn vriendengroep niet kwalijk nemen dat ze weer verder wilden lopen.

Studio vond ik de band eigenlijk ook nooit super, al hoorde ik wel dat het goed was. Met Ordinary Corrupt Human Love maken ze hun muziek echter wat toegankelijker met de nodige pop elementen en catchy hooks. Dit kan ik een stuk beter hebben dan de vorige, en leent zich voor wat meer luisterbeurten. De opener alleen al verraste me compleet met die prachtige sologitaar, en met nummers als 'Honeycomb' of 'Worthless Animal' kan ik me ook eindeloos vermaken. Het lijkt wel alsof de stampende black metal hier wat meer kan ademen en beter gedoseerd is, met een flinke lading melodie erop, en zweverige postrock. Eindelijk kan ik nu ook zien waarom Deafheaven hier dus zoveel liefde ontvangt, want het is wel degelijk verfrissend en grensopzoekend. Waar indie bands me vaak te zeikerig en tam blijven, en black metal soms te ondynamisch door blijft rammen, weet Deafheaven een goed midden te vinden.

Zo net een weekje dit album binnen en eindelijk eens fatsoenlijk kunnen luisteren. Het geluid is niet enorm veel veranderd, maar de songs hebben wel even kunnen rijpen. Dat mag ook wel na vijf jaar. Voor wie Night Electric Night een tof album vond, maar nét wat te eentonig, die zit hier wel goed. The Perfect Cult stelt tien nieuwe nummers tentoon in de catchy industrial glam/pop/metal die we van ze kennen, maar met onderlinge variatie en dat is bijzonder voor deze band. Elk nummer op de voorganger had dezelfde ritmes in de zang en dezelfde opbouw, maar daar is hier geen sprake van.

Nog altijd is het bombastische kitsch, met hoge, brede toetsen; lage verwoestende gitaarriffs; toegankelijke drums; en hijgerige zang. De sporadische screams van gitarist Nightmare Industries zijn hier weer terug op het vernietigende "Noise Cuts", wat laat zien dat ze weer wat ruiger zijn geworden. Een traag, sfeervol nummer als "Bodies" is compleet nieuw voor de band, evenals het swingende ritme van openingsklapper "Explode". Dat er dan zo'n fijn herkenbaar moment als "All the Devil's Toys" opstaat is juist een feest, omdat deze zo steengoed is. Tezamen is het een gitzwart, catchy album geworden dat voor het eerst in de geschiedenis van de Deathstars als een huis staat. Het was het wachten zeker waard.

Deep Purple, altijd leuk. Ze zijn niet meer de jongsten en dat maakt helemaal niet uit. De jonge hondenenergie die te horen is bij "Speed King" of "Bloodsucker" is uiteraard al jaren weg bij deze band, maar dat hoeft helemaal niet erg te zijn. Abandon en Bananas kon ik ook goed waarderen, hoewel het allemaal altijd wat vlakjes was binnen de nummers zelf, zeker in contrast met de laatste paar Blackmore-platen Perfect Strangers, The Battle Rages On en Slaves & Masters. Nu duurde het even voordat de opvolger van Rapture of the Deep aan ons gepresenteerd werd, maar het wachten was het zeker waard. Deep Purple is niet meer de band van weleer en met kopstukken als Blackmore en Lord van de kaart zou het ook gek zijn als dat wel zo was. Nee, met Morse en Airey waait er een hele andere wind. Eerder genoemde jonge hondenenergie heeft plaatsgemaakt voor een volwassen mentaliteit van het weer serieus genomen willen worden, wat wat lastiger ging met een Bananas. Nog steeds is dit album duidelijk een post-Blackmore Purple plaat qua sound, maar de sfeer is een stuk donkerder en bedachtzamer, terwijl de nummers wat verder uitgewerkt zijn en wat minder gezellig zijn.

Maar wie post-Blackmore Purple zegt, zegt gezelligheid, en die ontbreekt zeker niet. De stem van Ian Gillan heeft immers altijd zo'n tongue-in-cheek geluid gehad en dat is ook hier weer een bepalende factor. De inmiddels wat afgezaagde, maar karakteristieke combinatie van gitaar en hammond wordt vergezeld van mid-tempo drumritmes, waardoor het allemaal voortkabbelt. Ware het niet dat er een onheilspellende sfeer heerst die zeker voor Purple-begrippen wat ongewoon is. "A Simple Song" begint al heel kalm en mysterieus, barst uit in typisch Purple-geweld, om weer op diezelfde kalme wijze te eindigen. "Weirdistan" en "Vincent Price" geven een gitaarriff in de laagte die een donkere sfeer zet met een wat experimenterende Ian Gillan. Het is ook hier dat Don Airey het niet alleen bij hammond orgeltjes houdt, maar ook eens proggy geluiden uit zijn keyboard tovert, wat ik als toetsenist dan ook zeer waardeer. Daarmee is ook het instrumentale geweld weer eens terug d.m.v. felle duels tussen gitaar en toetsen, die ik op vorige platen niet heb opgemerkt. En natuurlijk mag de ballad niet ontbreken en met "All the Time in the World" hebben we een hele sterke die in je hoofd blijft plakken. Als laatst wil ik nog even zeggen dat Ian Gillan hier uitstekend zingt. Hij is misschien niet meer de giller van weleer, maar wat een groove heeft hij in zijn stem!

Now What?! is wat mij betreft het overduidelijke bewijs dat Deep Purple zich na al die jaren nog steeds bij de grote namen mag rekenen. Het verbaast me toch zeer dat dezelfde band die het gezellige Bananas tien jaar terug heeft opgenomen nog in staat is tot dit soort taferelen. Hats off!

Purple Rainbow! Voor liefhebbers van JLT-Rainbow is dit natuurlijk een must, want al is het even iets anders voor Purple, dit gaat deels gewoon verder waar Bent Out of Shape was gebleven. Deels omdat hier natuurlijk wel Jon Lord en Ian Paice op spelen, die met Rainbow niets te doen hebben en toch een soort Purple-gehalte eraan toevoegen. Joe Lynn Turner is een veel betere zanger dan Ian Gillan in die tijd was, maar de vraag is natuurlijk of hij geschikt is voor Deep Purple. Dat zou ik niet durven zeggen, want Gillan heeft natuurlijk het geluid wat bij de band past, maar dat neemt niet weg dat Slaves & Masters een welkome afwisseling is in het oeuvre en op zichzelf een sterke plaat is. Sterke nummers zijn vooral 'King of Dreams', 'Fire in the Basement', 'Truth Hurts', maar ook 'Wicked Ways', en eigenlijk is de rest ook gewoon goed. De enige verklaring die ik kan bedenken voor het lage gemiddelde is het contrast met de rest van de discografie.

Ik vind het gek, maar de release van dit album is me destijds helemaal ontgaan. Snel de schade inhalen dus! Delain houdt het hoge niveau zeker wel vol, maar zo straight-forward en radiovriendelijk als op We Are The Others hebben ze nog nooit geklonken. Ten koste van de gelaagde symfonische eigenschappen komen er dus NOG pakkendere hooks bij. Een beetje net als bij The Unforgiving van Within Temptation. Beide albums hebben die overgang naar commercie, maar beide albums blijven gewoon overeind omdat ze ijzersterk zijn. Geen Marko Hietala dit keer, maar als je het titelnummer opzet mis je m niet eens.

Van horen zeggen heb ik dat het titelnummer qua tekst geïnspireerd is en direct refereert naar de moord op Sophie Lancaster in 2007. Zij was vermoord puur en alleen omdat zij een gothic was. De daders hebben, las ik, nog met een grijns á la Burzum in de rechtszaal gestaan. Dat dit Delain op een gevoelige snaar geraakt heeft is te merken. Met dit in het achterhoofd is het titelnummer 'We Are The Others' des te mooier.

Eindelijk dan eens het volle album goed kunnen beluisteren, maar ik zie niet zo in wat dit album voor David Draiman toevoegt aan zijn carrière. Enerzijds wil hij iets nieuws, weg van Disturbed, en komt hij aan met Device, dit dus, een schijnbaar industrial project. Maar zelfs als hij een andere backing band heeft die anders speelt dan Disturbed, dan nog gaat het als Disturbed klinken, omdat Draiman vrijwel nooit buiten zijn comfort zone treedt, en dus gewoon altijd dezelfde trucjes uithaalt, die na drie, vier nummers ook wel gaan vervelen. Hij laat gelukkig meer zien van zijn stem op 'Close My Eyes Forever', maar dat is een cover. Neemt niet weg dat 'You Think You Know', 'Penance' en 'Vilify' lekkere nummers zijn, maar dat komt alleen omdat die het eerst voorbij komen. De gastartiesten doen over het algemeen goed hun best en zingen leuk enzo, maar het is Draiman die de boel een beetje verpest, samen met de ook niet zo super originele riffs en songs. En dan potverdrie hoor je dat bonusnummer 'Wish' en dan is die opeens te gek! Kennelijk had hier toch meer ingezeten als ze wat meer tijd hadden genomen en als Draiman iets meer had geëxperimenteerd.

Tsja, de band heeft op hun eigen facebook pagina opgeroepen om dit album hier omhoog te stemmen. Wat moet je daar nu weer van vinden. Het verklaart in ieder geval wel de instroom van al die hoge stemmen zonder toelichting, en dat is nu juist wat dit album wel kan gebruiken. In eerste instantie komt Dilemma op me over als het zoveelste progalbum uit 2018 dat veel te lang duurt. Want er zijn me er toch veel die zo nodig een klomp muziek van 70 minuten naar buiten denken te moeten persen, en laat dat nu net de valkuil zijn voor veel van die neo-prog bands. Ook Random Acts of Liberation maakt m.i. diezelfde fout. Het is erg lastig om de gehele speelduur met kwaliteit te vullen op deze manier.

Dilemma weet echter wel fris en vers uit de hoek te komen. Vanaf de eerste klanken van 'The Space Between Waves' klinkt het al erg modern, dankzij de gitaren, en toch proggy, dankzij de toetsen. Laat het voorop staan dat de hele band technisch meer dan bekwaam is, wat ook geen verrassing is als je ziet wie er allemaal op de plaat meespelen. Het geluid is erg gelikt, en af en toe moet ik puur op de productie af denken aan 3FM bands; an sich vind ik dat een verfrissende factor binnen het genre. Ook het mooie 'All That Matters' heeft een zekere U2/Coldplay vibe in de gitaren, en dat vind ik persoonlijk de leukere ontdekkingen op dit album. Het is echter wel onmiskenbaar een progalbum, maar dat uit zich hier vooral in de variatie van de nummers. Dat moet je de band wel meegeven, ook al vind ik het te lang duren en is niet alles even sterk, toch kun je moeilijk twee nummers aanwijzen die op elkaar lijken. Als gevolg kan het daardoor wat willekeurig overkomen, maar dat heb ik niet zo ervaren. Een hoogtepunt is de epic 'The Inner Darkness', welke zeer spannende toetsengeluiden bevat, maar ook 'Pseudocomaphobia', waar een iets zwaarder geluid wordt neergezet, hoor ik graag. Nummers als 'Openly' of 'Amsterdam' zijn overigens ook zeer genietbaar.

De band bestaat al sinds de jaren 90, maar ik had er eerlijk nog nooit van gehoord. Dit album heeft echter een heel aanstekelijk geluid, en zeker een goede 45 minuten aan toffe muziek.