Children of Bodom is terug! Zijn ze ooit weggeweest? Eigenlijk niet, maar velen zouden willen zeggen dat ze na Hate Crew Deathroll toch een enorme inzinking gehad hebben. Nu Alexi Laiho, virtuoos sinds 1996 en schrijver van alle muziek, weer helemaal nuchter is gaat de kwaliteit van de muziek meteen omhoog! Halo of Blood grijpt terug naar het geluid van weleer, maar ook naar de kwaliteit die doorgaans hoog is. Het gaspedaal wordt flink ingedrukt en de riffs en thema's die in je hoofd blijven plakken vliegen je om de oren. Ook klinkt het nu ook echt weer kwaadaardig in plaats van melig, wat op de vorige plaat nog weleens gebeurde. Laiho's stem klinkt hier ook weer lekker pitchy en wat minder blaffend. De gitaarsolo's van Latvala en Laiho, de toetsensolo's van Warman... alles klopt weer! Welkom terug, Children of Bodom, welkom terug.

Zo sterk heb ik de band lang niet meer gehoord. Gitarist Roope Latvala heeft de band net voor de opnames verlaten, waardoor Alexi Laiho dus alle gitaarsporen heeft moeten inspelen. Er zijn hierdoor dus ook maar twee solisten in plaats van drie. De muziek klinkt heel herkenbaar als CoB, maar dan wel een stuk volwassener dan de afgelopen paar platen. Waar Halo of Blood nog heel duidelijk teruggreep naar de vroegere geluiden van Follow the Reaper of Hate Crew Deathroll, gaat I Worship Chaos duidelijk ook een nieuwe inslag in, doch gebaseerd op HCD.

Dit album weet op de juiste momenten enorm zwaar te intimideren, maar heel vaak heeft het een zekere melancholische inslag in de nummers. Sfeervolle, emotie-geladen (!) nummers als 'Morrigan', 'Prayer for the Afflicted' en 'All for Nothing' behoren zonder twijfel bij het beste wat de band ooit opgenomen heeft. De sfeer is zwaar en melodisch, zoals we van de band gewend zijn, maar ook heel triest. De teksten gaan vaak ook over het verlies van iemand of het verlangen naar iemand die onbereikbaar is, wat ik niet gewend ben van Alexi "In Your Face" Laiho. Misschien dat zijn nuchterheid nu pas echt door gaat komen in de muziek. De foto's in het boekje ademen ook een andere sfeer. Niet langer donkere foto's met booskijkende Finnen en bier op de achtergrond, maar een band die gewoon in de herfstzon stil staat om te overdenken wie ze zijn en waar ze heen willen. Children of Bodom wordt volwassen.

Ik was al een tijdje op zoek naar solowerk van Chris Thompson, die ik natuurlijk, zoals iedereen, vooral ken van Manfred Mann's Earth Band. Dat het allemaal wat lastig te vinden was werd al snel duidelijk, maar uiteindelijk heb ik iets van zijn oude werk te pakken kunnen krijgen, waaronder dit album dat zich bijzonder graag onder de noemer synth-pop schaart. Ik vernam al dat hij solo niet bepaald neigde naar progrock, zoals MMEB dat was, maar meer gewoon AOR. Dit is echter pop op zijn laat-80s en dan zelfs een beetje fout. Het is glad, het is zoet, het wil dansbaar zijn, maar gelukkig is de stem die van Chris Thompson, en dat maakt veel goed.

Zelf is hij totaal niet tevreden over zijn eerste vier soloplaten, las ik in een interview van hem. Schijnbaar was er niemand die erop lette dat hij goede nummers uitgaf en het was altijd een haastwerk door de tijdsdruk. Ik snap wat hij bedoeld als ik dit album hoor. Nu gaat het allemaal lekker voorbij hoor, maar er is een rede waarom dit geen commercieel succes is geweest en waarom hij uit de persing is. Maar dat maakt dit album juist zo leuk. Stiekem kan ik er best goed van genieten namelijk. Een nummer als 'The First Step' of 'Revolution Man' zijn op zich natuurlijk geen hele in het oog springende composities, maar toch hebben ze die koddigheid die me doet glimlachen. Rustige nummers zijn ook mooi, zoals 'Save Me' of 'Sea of Emotion'. Maar de ultieme favoriet is voor mij het titelnummer 'Beat of Love'; het refrein hiervan is gewoon erg verslavend en prachtig. Dat had denk ik gerust een hit kunnen zijn als het een paar jaar eerder was uitgebracht.

De voornaamste attractie is natuurlijk de stem van Chris Thompson zelf, de zgn schuurpapieren vocalen die op 'Blinded by the Light' destijds al in positieve zin opvielen. Elke andere zanger had dit album saai gemaakt, maar deze man weet de gladde productie te doorbreken en er iets van te maken dat op zijn minst aardig is om een keertje of drie op te zetten.

Ok, ik heb m nu ook een aantal keren beluisterd en ik ben het helemaal met jou eens. The High Cost of Living is het derde album dat ik van Chris Thompson solo heb gehoord, en het is ook weer een heel ander geluid dan Won't Lie Down of Beat of Love. Hij zoekt steeds een beetje naar het geluid dat hij wil hebben. Want op al die albums lijkt hij het enerzijds wel naar zijn zin te hebben, maar anderzijds ook het gevoel te hebben dat het het toch niet is. Zo ook op deze. Zelf heeft hij in een recent interview ook gezegd dat hij de reeks soloplaten van 1983 t/m 1991 niet zo tof vindt omdat het meer om productie en output ging dan om de kwaliteit van de muziek.

Op High Cost of Living laat Thompson een soort AOR/Pop op z'n 80s horen met hier en daar ook wel wat funky elementen, zoals op het titelnummer, die ik, in tegenstelling tot musician, wél weer tot de betere nummers van het album vind horen. Ik deel zijn enthousiasme over de melodische rocker 'Missing', die inderdaad hoog boven de rest uit torent. Verder vind ik het openingspaar niet het sterkste, maar daarna is het niveau redelijk constant, maar toch vind ik dat ik met een 3,5*** erg gul ben. Dezelfde score ging immers naar Won't Lie Down, die ik toch wat sneller nog eens zou opzetten denk ik.

Nu kan ik dus voor de vierde maal concluderen dat Thompson's pogingen om zelf wat te schrijven best aardig zijn, maar dat Manfred Mann's Earth Band hem voor eeuwig zal achtervolgen. Live speelt hij zelfs bijna alleen nog maar MMEB nummers (en 'You're the Voice natuurlijk).

De oudere soloplaten van en Night-albums met Chris Thompson heb ik nog niet allemaal gehoord, maar naar deze was ik wel bijzonder benieuwd. Mede omdat Hans, onze musician hier, hier omschrijvingen op deze site heeft staan als "snoeihard" en "gekozen hardrock vorm". Ik ben zeker een fan van stevige rockmuziek en het idee dat Chris Thompson zich daaraan ging wagen maakte mij toch enigszins benieuwd. Onlangs dus even op YouTube het titelnummer beluisterd en, hoewel het refrein wat onstuimig klinkt, zijn de riffs en grooves toch wel erg lekker.

Zodoende dus het hele album gehoord. Ik ben misschien wat jong om dit te kunnen zeggen, maar dit vind ik nou een typisch voorbeeld van een album dat de LP-lengte had moeten hebben. Hier hebben we een uur aan speelmateriaal, waarvan de eerste helft zeer zeker de moeite waard is, vind ik. De tweede helft... had van mij mogen worden ingekort. We beginnen erg sterk met harde riffs, lekkere grooves en mooie soulvolle vocalen. 'Wasting Time', 'Can't Get a Hold on Love' en 'Get Up and Dance' klinken erg lekker! 'Dust in the Light' is een sterke ballade. Met 'One Man Mission' knallen we verder en daarna kan ik het titelnummer nog noemen, want die riff die wordt ingezet nét voor het couplet is gewoon erg lekker. Verder zou ik 'Ticket to Thailand' nog willen behouden en de laatste drie, hoewel 'You Got Me' nou niet bepaald een origineel concept is. Dat is ook niet het doel van de plaat en dat begrijp ik, maar sommige ideeën zijn wel heel erg uitgekauwd.

De overige nummers, met dieptepunt 'Girls Kick Ass', zijn gewoon niet zo boeiend. Won't Lie Down had best wat meer kunnen zijn denk ik, maar Chris Thompson is gewoon niet zo een goede songwriter in mijn opinie, al heeft hij kennelijk toch wel een aantal flinke hits geschreven, maar daarna aan anderen gegeven. Toch wel leuk dat hij de hard rock/bluesy rock kant opgegaan is met dit album. Een schril contrast met de kille dance/pop van zijn vorige album Beat of Love. Maar nu ook dus weer slechts een hand vol nummers die de moeite echt waard zijn.

Charlemagne: The Omens of Death is een metal opera over het verhaal van Charles the Great, de eerste "Holy Roman Emperor" en via via is Christopher Lee een afstammeling van deze man. Een historisch verhaal dus waarin Christopher Lee de rol van een terugkijkende geest van Charlemagne speelt, en een jonge tenor Vincent Ricciardi speelt zijn levende, jonge versie. De twee stemmen vullen elkaar goed aan en lijken ook nogal op elkaar, waardoor je zo zou geloven dat ze allebei dezelfde zouden zijn. Er doet nog een handje vol andere zangers mee die verschillende rollen spelen, maar daarvoor verwijs ik naar Wikipedia

Het neigt vooral naar een traditionele vorm van power metal, maar alle 'heaviness' is eruit geproduceerd. De bassen die zwaar zouden moeten klinken zijn juist wollig en schattig. Maar de enige bas die wel goed klinkt is de stem van Christopher Lee. De zangmelodieën zijn door hemzelf geschreven als ik het goed begrepen heb en zijn niet altijd even duidelijk, maar na wat gewenning valt dat ook wel op zijn plaats. De muziek is gearrangeerd door Richie Faulkner, die nu bij Judas Priest zit. De instrumentale delen zijn ook wel gewoon tof en goed, met catchy gitaarloopjes en actieve riffs. Dat de originaliteit dan soms ver te zoeken is wordt dan gecompenseerd met een strakke uitvoering. De koortjes doen me soms denken aan het intro muziekje van The Lion King.

Ik was best wel sceptisch omdat ik de samples maar niks vond en omdat het makkelijk is om met de hype van "oh Saruman zingt metal" mee te gaan, maar ik kan en durf er eerlijk voor uit te komen dat het naast de aanwezigheid van Lee, die toch zeker wel een goede stem heeft, ook een prima album is dat zeker bestaansrecht heeft.

Geweldig kan ik dit niet noemen, maar zo slecht als gesuggereerd vind ik het niet. Afgezien van de flauwe popsingles 'My Universe' en 'Higher Power' bevat dit album toch wel weer een aantal interessante nummers die het pallet van Coldplay toch weer verrijken. 'Coloratura' is natuulijk al veelbesproken, en wat mij betreft een prachtige afsluiter die laat zien dat Coldplay gerust de prog-kant op zou kunnen gaan, als daar geld te halen viel. Maar ook 'Humankind' springt er voor mij prettig tussenuit, met een Chris Martin in topvorm. Het a-capella 'Heart' levert na meerdere luisterbeurten wel wat in aan enthousiasme, en ook 'People of the Pride' speelt net iets te veel leentjebuur bij Muse om écht op te vallen, maar beide zijn prima songs. 'Biutyful' is na eventjes wennen helemaal niet zo slecht, en had zo op A Head Full of Dreams kunnen staan. Het duet met Selena Gomez vind ik wat niemendallerig daarentegen. De troostfinale 'Infinity' doet me daarentegen weer erg goed met mooie soundscapes. Sowieso voegen de vele tussenstukjes een prettige hoeveelheid lucht toe aan het album, waardoor het met 42 minuten lekker wegluistert. Music of the Spheres is geen hoogvlieger, en ik snap de teleurstelling voor velen, maar slecht is niet wat de band hier laat zien; het songmateriaal blijft alleen wat te veel steken aan de oppervlakte.

Het album was vijf dagen van tevoren gelekt en overal waar ik was las en hoorde ik slechte dingen over de nieuwe Coldplay. Ik was van tevoren echt zeker dat ik het wel op prijs zou stellen en dacht stiekem in mezelf 'wees toch stil, stelletje zeikerds!' Maar sinds vrijdag heb ik dan de CD zelf in bezit en ik moet de negatievelingen toch gelijk geven.

De nummers zijn over het algemeen erg kort; heel erg pakkend (te); te simpel; en niet sterk genoeg. Vind ik dan (uiteraard). Mylo Xyloto opent met Hurts Like Heaven, Paradise en Charlie Browne. Een trio dat je aandacht trekt. Het eerste nummer viel als eerste af, maar de andere twee blijven nog even goed. Every Teardrop en Princess of China gaan voorbij zonder dat ik er erg in heb; Us Against the World of UFO weet niet wat het wil en Don't Let It Break Your Heart probeert groots te zijn maar mist de kracht in melodie. Major Minus, Up in Flames en Up With the Birds weerhouden het niveau ervan te diep te dalen.

Al die stomme tussenstukjes moet Coldplay ook gewoon aan het nummer waar het bijhoort plakken. Bij Viva la Vida durfden ze nog twee nummers die weinig met elkaar van doen hadden aan elkaar te plakken, maar hier zijn ze zó bang dat iemand het niet leuk zou vinden dat ze het voor de zekerheid zo kort mogelijk houden.

Zeg wat je wil over Mylo Xyloto, maar voor mij hoeft het niet op deze manier.

Leuke EP die iets extra's toevoegd aan het Viva la Vida tijdperk. Vooral de splinternieuwe nummers als Life in Technicolor II, Glass of Water en Rainy Day zijn zeker wel van albumkwaliteit. Postcards From Far Away is een aardig piano tussenspelletje om even van de mooiheid van het voorgaande nummer te bekomen. Prospekt's March/Poppyfields is een mooie Coldplay-ballade zoals je die gewend bent. En dan Now My Feet Won't Touch the Ground nog op het einde; een mooie tegenhanger van het openingsnummer. Deze is wat rustiger en creëert de slaapkamer sfeer die we ook vinden op Til Kingdom Come van X&Y.

Dan is er verder nog Lost+, het gewone Lost met Jay-Z erbij, die wat loze coupletten door het tussenspel rapt. Op zich is hij te negeren, maar liever hebben we hem er niet op. De Osaka Sun Mix van Lovers in Japan is gewoon de single mix, met weinig verschil op het origineel, behalve dan dat Reign of Love er niet achteraan hangt. Al met al leuk om de losse versie te hebben.

Hiermee is het een toffe EP geworden, en waardig om bonusdisc te worden bij het Viva la Vida album. Mogen ze wat mij betreft wel vaker doen.