Je hebt gelijk gekregen, Jasper. Dit album is qua sound veel meer 'mijn ding' dan het vorige werk. Er zit meer crunch in de gitaren, alles is zwaarder, lager en de productie klinkt dieper. De toetsen zijn ook minder blij en komen nu agressiever eruit bij sommige nummers als het titelnummer of 'I Don't Believe in Friends Forever'. Dat het nog steeds Power Quest is waar we naar luisteren is duidelijk wanneer 'Kings of Eternity' of 'Save the World' langs komt, maar ook die, en vooral laatstgenoemde, zijn de moeite waard. Genoemde tempowisselingen en breaks voegen inderdaad veel toe en met name het openingstrio is ijzersterk. Bonustrack 'Reckoning Day' is een cover van Megadeth, en ook een uitstekende daarbij.

Als ze hierna weer op de oude toer gaan, dan zal ik Blood Alliance links laten liggen. Deze plaat blijf ik echter nog regelmatig draaien. Soundsgewijs een beetje de Reckoning Night van Power Quest Toch gek dat dit dezelfde lineup is die Magic Never Dies heeft opgenomen, want die steekt nogal schril af bij deze, ook qua songmateriaal.

Weten jullie nog die ene keer dat je als klein kind bij je oma een kopje thee dronk? "Rustig aan met de suiker, dat is niet goed voor je tandjes," had je oma vast gezegd. Als kind kon je dan twee dingen doen. Ofwel je vertrouwde op je oma, ofwel je deed er stiekem tóch veel suiker in. Vervolgens was de thee verpest of, als je een zoetekauw was, genoot je er stiekem extra veel in. Persoonlijk kan ik beide varianten thee goed hebben. Power Quest drinkt weg als een kopje thee met een driedubbele dosis suiker.

Ik heb aardig wat power metal gehoord (alhoewel niet zoveel als Jasper hierboven) en natuurlijk is er een bepaalde hoek waar de akkoordenschema's en zanglijntjes enorm melodisch zijn en met die snelheden erbij wordt het dan ook gauw een soort toneelstuk, wat zich regelmatig terugvindt in de teksten. Ook zijn vooral de toetsen nogal dominant, wat uiteindelijk ook die enorme suikerlaag veroorzaakt. "Metal in majeur," heb ik Edwynn ooit eens zien schrijven. Ik ben het wel helemaal eens met Jasper dat ook Power Quest weer een eigen authentieke stijl heeft. Want alhoewel het me soms doet denken aan Sonata Arctica ("Sacred Land"), en ofschoon het soms klinkt alsof het regelrecht uit de 80s-glam gehaald is ("Edge of Time"), ze weten er een leuk eigen geluid van te maken.

Mijn favoriete nummers van deze plaat zijn "Sacred Land" (wát een knaller ) en "Temple of Fire", maar in principe is de hele plaat een energieboost op zich.

Erg lekkere EP. Waar Profuna Ocean in het verleden een veel meer neo-prog gedreven geluid had met wat invloeden uit de Steven-Wilson-school van progheid, zijn ze hier vrij radicaal verschoven naar een alternatief rockgeluid. De prog-elementen zijn ver naar de achtergrond geschoven in ruil voor een vijftal kortere tracks met to-the-point structuren en gewoonweg meer ballen. Raoul Potters zingt hier beter dan ooit tevoren, en als je op het begin van 'True Fear' die heerlijke altgroove van drummer Fred den Hartog en bassist Arjan Visser hoort, kun je vrijwel niet meer stil zitten. De toetsen van René Visser zijn wat minder prominent aanwezig in het totaalgeluid nu, maar nog altijd zit het zeer smaakvol verwoven in de composities en verhoogt het de sfeer op een subtiele manier. Ik ben benieuwd naar een eventuele volledige plaat in deze stijl, nu de band heeft laten zien te willen evolueren. Wat mij betreft niets fijner dan een band die weet te verrassen en zichzelf durft te vernieuwen.

Drie jaar na Remedy for the Night is Pyrolysis terug met een voltijdsalbum. In die drie jaar heeft de band hard aan de weg getimmerd en de meest belangrijke verandering is de komst van het vijfde bandlid: Rikke Linsen heeft de band versterkt met haar viool en achtergrondzang. Nu de viool niet langer uit een doosje komt is het geluid wat echter geworden en dat komt het geheel ten goede. Hierdoor kan ook toetsenist/accordeonist Laurens Krah zich meer richten op andere geluiden en horen we zelfs hammond orgeltjes op On Mountains High I Stand.

Iedereen die Pyrolysis kent weet dat het Ierse folk/punk maakt in de stijl van Flogging Molly, Dropkick Murphys en Fiddler's Green. Liefhebbers van die stijl komen op dit album dan ook niets tekort. Lekkere vioolloopjes, opzwepende ritmes, vrolijke meezingers en soms zelfs het welbekende geluid van de tin whistle, gespeeld door bassist/achtergrondzanger Tim Elfring. Vooral de korte snelle nummers zoals 'Yarr', 'Battle Cry' en 'Life at Morrisons' stellen niet teleur op dit vlak. De stem van drummer/zanger Stan Eimers past perfect bij het gekozen genre en hij weet mooi dat Ierse accent te mimicken, wat vooral opvalt bij opener 'Yarr'. Wat de band op dit vlak vooral doet opvallen is de samenzang, die vaak de nummers memorabeler maakt. De uitvoering van de traditional 'Loch Lomond', welke volledig zonder instrumenten wordt gezongen, laat zien dat de stemmen van Eimers en Linsen perfect bij elkaar passen. Op het rustigere 'A Song Called Cheese' neemt Tim Elfring de lead vocalen voor zijn rekening en dit nummer blijkt één van de sterkste van het album. Met zulk een sterke vocale bezetting gaat het zelden mis. De band weet echter variatie te behouden. Nummers als 'Face' of 'Standing Tall' kennen totaal geen folky kenmerkjes en neigen meer naar de gewonere punk/rock. Eigen werk wordt ook afgewisseld met traditionals zoals 'Morrison's Jig'. Het album wordt afgesloten met een meditatief stukje genaamd 'Rofuss', welke wederom de kundige samenzang benadrukt.

Ik luister het album graag nog eens door. Het enige waar wat mij betreft wat meer aandacht aan kan worden besteed voor een volgende keer is de productie. Er valt goed doorheen te luisteren, maar vooral de gitaar van Sven Schipper komt er niet goed doorheen, wat erg jammer is. Een dikke riff als die van 'Standing Tall' klinkt daardoor niet zo lekker als deze had kunnen klinken.

Al met al hebben de heren en dame van Pyrolysis een lekker album uitgebracht. Voor liefhebbers van folk/punk is dit zeer aan te raden, maar vooral live is deze band erg goed. Mijn favorieten zijn 'Yarr', 'Battle Cry', 'A Song Called Cheese' en 'Loch Lomond'.