Toch wel een zeer goede comeback plaat. Het heeft eventjes geduurd, met wat experimentelere kanten van de band te horen op platen van 1997 tot aan 2003 en een volledige slag in de lucht met Operation: Mindcrime II, maar dan komen ze toch weer terug met een redelijk sterk album die wel wat terug grijpt naar de wortels van de band. Velen hier zeggen dat Chris DeGarmo duidelijk mist hier, maar ook hij kon platen als Promised Land en Hear In The Now Frontier, die iedereen net iets minder lijkt te vinden, niet redden. American Soldier heeft hem dus niet nodig. Het zwakke aan de plaat is de slechte start met Sliver en Unafraid. Het eerste nummer lijkt ballen te vertonen maar kruipt al snel zijn hol in, en de tweede bevat te veel gesproken woorden. Verder is het puur klassieke Queensrÿche op zijn modernst, wat over het algemeen vaak als minder wordt beschouwd, maar toch zeker niet slecht. Mijn favorieten zijn Dead Man's Words, Man Down! en Home Again. De rest mag er ook wezen! Deze plaat heeft me weer hoop gegeven op een nuchtere carrière voor de band.

Goed, nu heb ik m zowat de hele week elke dag gedraaid en voorlopig kom ik uit op 4*. Ik zal beginnen met meteen terugnemen wat ik dacht toen 'Hellfire' uitkwam: dit is inderdaad geen nostalgisch feestje, maar Queensrÿche 2015 die het herkenbare geluid meeneemt naar een volgende evolutie. Toen ik de rest van de nummers hoorde was het dan ook een gevoel van opluchting, maar ik moest ook even wennen. Ze zijn in zee gegaan met Chris 'Zeuss' Harris, wie een grootheid schijnt te zijn in de wereld van metalcore. Toen ik dat las en vervolgens het album nog een keer hoorde werd het mij duidelijk hoe deze man de band heeft beïnvloed; ik zou toch zweren dat ik bepaalde accentjes hoor in de productie of in de refreintjes die mij wat aan het genre doen denken.

Het album zelf vind ik niet zo sterk als de voorganger, welke ik nog steeds gierend en brullend kan draaien zonder verveling. Condition Hüman is wat minder een feestje om te laten zien dat ze het nog kunnen en het 'moeten' is een beetje weg. Wat we nu horen zal een goede indruk geven van wat we in de toekomst ook van deze band kunnen verwachten. Nummers als 'Arrow of Time' en 'Guardian' knallen er natuurlijk nostalgisch lekker in met typische Queensrÿche riffs en twin-gitaar partijen. De stem van LaTate... eh... Torre gaat wederom de hoogte in en met de lyric "Revolution Calling" geven ze Tate nog even een trap na. Dat doen ze nog eens met het naar mijn idee zwakkere 'Hellfire', welke stukken van 'Suite Sister Mary' herhaalt. Daarna wordt het interessant. 'Toxic Remedy', 'Selfish Lives', en 'Eye9' zijn drie lekkere nummers die niet pretenderen klassiekers te worden, wat ze ook niet zal lukken denk ik. Toch is het voor mij waar deze plaat om draait. Je hoort dat het Queensrÿche is, maar je hoort dat er iets nieuws gebeurt. Het klinkt moderner. Vooral bij de basriff van 'Eye9' verwacht ik steeds dat er djent-ritmes aankomen, maar dat gebeurt (gelukkig) niet. Scott Rockenfield is wat dat betreft de grote ster van dit album; zijn drums vervelen geen moment en blijven eigenzinnig. Dit moderne gevoel wordt doorgezet met de ballads 'Bulletproof' en 'Just Us', waar LaTorre zich eindelijk kan onderscheiden van zijn voorganger, en 'Hourglass', welke bij mij wat minder indruk maakt. Het album wordt afgesloten door nog een snelle rocker 'All There Was' en vervolgens het slotstuk 'The Aftermath' en 'Condition Hüman'. Eerlijk gezegd weten die laatste paar nummers me niet meer te boeien, hoewel ze hun best doen om wat Queensrÿche-clichés eruit te persen.

Als ik dit album zou moeten vergelijken met één van de oudere platen, dan denk ik aan een combi tussen The Warning en Promised Land, maar dan naar 2015 gehaald, want modern klinkt het zeker. LaTorre krijgt binnen de band veel ruimte om zijn eigen terrein op te zoeken en vooral binnen de ballades maakt hij daar gebruik van, maar bij de rockers kiest hij ervoor om als Tate te klinken met Halford-gilletjes en dat moet hij zelf maar weten. Ik denk dat deze plaat naar een (nog) hoger niveau getild had kunnen worden als Geoff Tate uit zijn jonge jaren hier nog bij zat. Die man raakte me. Toch moet ik concluderen dat dit best een net album is. Of hij nog zal groeien, zoals de meeste QR albums dat bij mij doen, dat zal de toekomst weten.

Heb uiteindelijk dat toch een stem geplaatst. Met een 4,5 komt deze plaat er toch goed vanaf hoewel ik van het begin toch wat twijfels gehad heb. Heb uiteindelijk maar besloten dat de bonustracks terecht niet op het "gewone" album staan, want m.n. Broken en Hard Times rekken het album zo op.

Vind het album stilistisch een kruising tussen Promised Land, HITNF en Q2k, met de nadruk op HITNF. Die vond ik geweldig en deze valt bij mij dus ook wel in de smaak. We lijken vooral te maken te hebben met een alternatieve rock/groove rock stijl met als ultieme concept het snelle leven van tegenwoordig. Dit komt overal terug: teksten over mobieltjes en internet-verslavingen; sms-taal in de songtitels (Luvnu); geen pauzes in de nummers en weinig rustpunten; en een hak op de tak structuur in het hele album. Dat laatste staat me soms nog wel eens tegen. Het lijkt geen samenhangend geheel te zijn. Het alternatieve begin wordt onderbroken met het spannende At the Edge, gaat weer vreemd met de trage bonusnummers Broken en Hard Times, daarna lekkere groove rock met Drive en het vage I Believe. AOR komt aanzetten bij Luvnu en daarna komt het hiphop-achtige Wot We Do. Gelukkig zjin de laatste paar nummers weer een beetje als het begin, in de stijl van HITNF, met Big Noize als vreemde nasmaak.

Maar toch werkt het. Na vele luisterbeurten is Dedicated to Chaos uitgegroeid tot wéér een solide post-Empire Queensrÿche plaat. Al deze verschillende stijlen zijn aan mekaar gerijgd met het zeer interessante concept van de hedendaagse maatschappij. Ik volg Tate & Co helemaal met hun nieuwe leus "Plug into the rhythm of the now..."

Frequency Unknown is het hulpgeroep van een verwarde en verworpen geest. Gefrustreerd, boos, wanhopig, verdrietig. Het is niet alleen de hoesafbeelding die F.U. zegt, maar het hele album heeft die houding aangenomen. 'Stupidly heavy' is het genoemd en ja, dat is het geworden. Voor QR's doen loodzware gitaren, groovende drums/bas en bij tijd en wijlen nog een verdwaalde toetsenpartij, maar het grootste punt van aandacht is natuurlijk Geoff Tate, die zichzelf vocaal van alle kanten laat zien. Zo hoor je hem grooven in de laagte, melodisch zingen, zijn stem laten breken, prachtige ballades brengen en intussen ook nog een stukje rappen. Jazeker, Tate is gewoon weer in topvorm en dat laten ook zijn fijne achtergrondvocalen merken, maar het is vooral op tekstueel vlak dat deze plaat de vuist vormt die uiteindelijk is doorgedrongen tot de hoesafbeelding.

Om Tate's eigen woorden maar even te parafraseren, in zijn teksten schrijft hij soms over dingen die hij uit zijn systeem moet hebben. Het is dus niet gek dat er een paar teksten over het gebeurd zijnde tussen zitten, maar dat ik ze vrijwel allemaal aan dit thema zou kunnen verbinden had ik niet verwacht (al zijn sommige verbanden wat ver gezocht misschien). Ik ga ze niet allemaal opnoemen, maar wel een paar. De vele emoties die Tate ervaarde na zijn ontslag komen allemaal terug. Woede in 'Dare' (in zijn eigen woorden: "Those guys can't fight their way out of a paper bag." Bron), verdriet in 'Cold' en 'Life Without You', radeloosheid in 'In the Hands of God', en in 'Everything' wordt er gereflecteerd op wat nog had kunnen komen. Maar de mooiste vind ik 'The Weight of the World', waar ik gewoon een stukje van moet citeren.

"This story might be close to over
But then again every story ends
Show me the light
'cause I'm not ready to go
I've got so much more to say
So much more to do"

Als je in je achterhoofd houdt dat dit over Queensrÿche gaat en de twijfelachtige rol die Tate daarin nog gaat spelen krijg je spontaan medelijden met hem. Hij heeft met dit album echter bewezen dat hij in zijn ééntje prima de rol van Queensrÿche kan vervullen, hoe radicaal dat ook klinkt.

De muziek klinkt als een typisch post-Promised Land QR album: relatief korte songs, veel zang, veel groove, en ook dit keer zijn er weer compleet nieuwe dingen bij, maar in geen geval is dit een Geoff Tate solo album. Op een manier natuurlijk wel, want hij is op het moment solo, maar hij schrijft zijn solo-platen toch met een heel ander doel voor ogen dan dat hij een QR album schrijft. Er zitten diepere lagen in zijn QR platen. Een nummer als 'In the Hands of God' of 'Fallen' had zo op Promised Land of American Soldier kunnen staan, 'Life Without You' had niet misstaan op Empire, 'Running Backwards' had met zijn 90s groove goed op Hear in the Now Frontier gekund en 'The Weight of the World' is een grootse epische afsluiter die prima in het rijtje past naast grootheden als 'Anybody Listening?', 'Someone Else?' en 'Big Noize'.

Al met al ben ik overtuigd dat Frequency Unknown ondanks de lage verwachtingen toch zeer de moeite waard is. Edwynn bleek gelijk te hebben, als de muziek goed is kan de artiest nog zo'n eikel zijn, maar stiekem toch een erg creatieve muzikale geest hebben. Eerder zei ik nog dat deze plaat in mijn CD-kast naast Kings & Thieves mocht staan, maar ik heb me bedacht. Hij zal goed op zijn plaats zijn naast Dedicated to Chaos.

4* met kans op groeien.

Queensrÿche haalt een oude titel uit de kast om even mede te delen dat ze terug gaan naar metal, en nog wel naar Operation: Mindcrime. Dat was een meesterwerk uit 1988, dat ze het lef hadden dit OM2 te noemen is dus een teken dat het echt goed is...

... of een teken dat ze wanhopig proberen oude fans blij te maken. Wát een flutplaat, en dat zeg ik niet gauw. Geen één nummer klinkt spontaan en fris, alles is onorigineel en uitgekauwd op een zodanige manier dat het nergens naartoe gaat. Het beste voorbeeld is "Murderer", dat misschien met opzet nergens heen gaat, maar niet om aan te horen zeg. En dan het eerste snelle Rÿche nummer sinds 1988 is "I'm American"... de heren moeten niet forceren om snel te spelen als ze dat liever niet doen.

Ik ben hier snel klaar mee. Leuke momenten: het duet met Dio op "The Chase" enne... hier en daar een geinig deuntje. Niet kopen, tenzij je je als verzamelaar voordoet.

Jammer, ik had gehoopt dat ze door waren gegaan met wat ze op de drie voorgaande platen hadden gefabriceerd. Dat was dan wel geen metal, maar liever goede alternatieve songs dan dit.

Terwijl Geoff Tate met Frequency Unknown het geluid van de modernere Queensrÿche deed voortleven, gingen Scott Rockenfield, Michael Wilton en Eddie Jackson hun eigen visie realiseren: terug naar de energie die ze vroeger hadden. Om te zeggen dat ze terug in de tijd duiken en een nostalgisch album leveren is niet helemaal waar, maar misschien zeggen sommigen dat ook alleen maar omdat het zo lang geleden is dat Queensrÿche zo energiek klonk.

Metalriffs, progressieve ritmes, harmonieuze gitaarlijntjes en knijterhoge zang. Dat hebben we lang niet meer gehoord bij deze band. Het is niet moeilijk te constateren dat het klassieke Queensrÿche geluid weer tot leven is gewekt. Todd La Torre klinkt als een kloon van een jonge Tate, maar weet toch hier en daar wat smerigere klanken uit te stoten dan zijn voorganger en daar hoor je toch duidelijk een andere zanger. Het materiaal moet even groeien maar dan hebben we ook weer een ouderwets goed album te pakken. Lekkere groovende stampers als 'Redemption' en 'Spore'; hartverscheurende ballads als 'In This Light', 'A World Without' en 'Open Road'; en de wat snellere nummers zoals 'Where Dreams Go to Die', 'Vindication', 'Don't Look Back' en 'Fallout'. Voor elk nummer valt wat te zeggen. Van de korte speelduur heb ik geen last.

Ja, de toekomst van Queensrÿche is in goede handen. Nu moet het nog 18 november worden natuurlijk, maar ik zie geen reden waarom Geoff Tate die zou moeten winnen. Aan de ene kant vind ik het heel jammer dat het naar mijn mening geweldige Dedicated to Chaos de laatste Queensrÿche-plaat zal zijn in die stijl, maar aan de andere kant zal ik de solo carrière van Tate waarschijnlijk gewoon goed in de gaten moeten houden. Al met al heeft deze strijd twee prachtige albums opgeleverd, dus mij hoor je niet klagen.