Laten we eerlijk zijn mensen, dit klinkt toch helemaal nergens meer naar? Ik ben meestal altijd wel van de artistieke vrijheid en de interessante nieuwe wendingen enzo, maar er zit ergens een grens he. Waar zit die grens dan? Hier dus. Schaamteloos gladde popmuziek zonder ook maar enige hooks. En dat heeft dan een hoger gemiddelde dan Reality Fills Fantasy, wat gewoon een heel degelijke popfunk plaat was. Met Chris Koerts uit de gelederen is de goede gitarist verdwenen en dus zijn er hier geen fijne gitaarpartijen meer om naar uit te kijken. Ronnie Meyjes of zoiets vervangt hem, maar wie kan hem horen?

"Love is an Ocean" vind ik dan weer een klein beetje een uitzondering. Dat heeft nog een pakkend refreintje. En dan is daar zo'n titelnummer van 11 minuten dat meteen allerlei superlatieven naar zich toe geworpen krijgt. Maar wat is het nou werkelijk? Gewoon zo'n zeiknummer als "What More Could You Desire", maar dan uitgerekt om 11 minuten lang te kwellen. Koer(t)swijzigingen, prima, maar in Godsnaam behoudt die kwaliteit.

En dan nog de spuuglelijke hoes. Is dat Kaagman? Zonder kleren aan? Is dit een advertentie voor de playboy waar ze in heeft gestaan?

Vind dit dus een geweldige plaat geworden. Dit keer krijgen we het lange nummer aan het begin; een prachtig verhaal over Atlantis met hele mooie passages erin. Het open einde vloeit mooi over naar de single Maybe Tomorrow, Maybe Tonight, waarvan ik het refrein wat over-the-top vind, maar de rest maakt dat helemaal goed. Vooral de gitaarsolo's vind ik vrij goed op de eerste twee nummers. Verder krijgen we na een ontspannende Interlude nog een parel in de vorm van Fanfare, dat lang niet zo gevuld is met blazers als dat de titel zou vermoeden. Een prachtig opgebouwd, sfeervol nummer. Heerlijk, dit soort symfo. Herhaling van het Atlantis theme doet het concept gehalte ten goede en dan nog een prachtige afsluiter. Aangezien mijn radio bijna standaard op repeat staat begint na de afsluiter vaak meteen het intro theme van Atlantis weer, maar die sluiten zo goed op mekaar aan dat het mij, doch dwangmatig, ertoe beweegt de plaat gewoon nog een keer uit te zitten.

Vind deze zelfs beter dan Song of the Marching Children, mede door de zang van Kaagman die ik gewoon natuurlijker en beter vind klinken hier.

Hmm, ok zoals ik het zei is het wat overdreven. Vind toch de mannelijke stem net wat prettiger in het gehoor liggen, maar ik erger me hier zeker niet aan Kaagman.

Om tot een oordeel over de plaat te komen; ik ga voor de 3,5. Er zit zeker meer in dan voor een magere voldoende, maar ik mis de magie die ik bij de opvolger wel zag. Het zijn negen schattige nummers die van gekheid de raarste overgangen maken van stevig naar zoet, van mooi naar hard, van serieus naar om te gillen en dat vind ik niet altijd even leuk. Zo heb je Love Quiver, met mooie coupletten, een prachtige brug, een vet tussenspel maar een zeer mager (irritant) refrein. Zo ook bij Twilight Dreamer en 21st Century Show. Waar ze vooral veel rock en ballen vertonen vind ik ze hier dan ook op hun sterkst en mijn favorieten zijn dan ook Wild and Exciting en Ruby Is The One.

Dankzij de hierboven bericht hebbende user heb ik het nummer "Shine" gehoord in een of andere ladder. Dat was voor mij reden genoeg om het hele album te beluisteren, maar hetzelfde niveau wordt helaas niet nog eens gehaald. Edenbridge maakt hele degelijke female fronted symfonische/progressieve metal, maar hoewel ik niet meteen een band kan noemen waar het op lijkt is het niet bijster origineel. Zelfs het geweldige titelnummer bevat goed uitgebuite clichés, en dat komt niet altijd even goed uit, zoals op "And the Road Goes On". De zangeres doet mij denken aan een kruising tussen Anneke van Giersbergen en Charlotte Wessels. Wat de band dan wel weer siert is het ontbreken van te simpele poppy deuntjes, zoals genregenoten als Delain of Within Temptation, of zelfs Nightwish nog wel een willen doen. Ook flirten ze veel met Oosterse invloeden, maar afgezien van "Wild Chase" voegt het ook niet zo veel toe.

Eigenlijk vind ik dit een heel degelijk album, want nergens erger ik me echt, maar tegelijkertijd word ik ook vrijwel nergens echt gepakt, behalve op het titelnummer dan.

Een zeer positieve verrassing om weer een nieuwe soloplaat van Edward Reekers te mogen beluisteren. De vorige was alweer 15 jaar geleden en dat was vooral een fijne popplaat, maar het lijkt erop dat het gemis van Kayak de beste man wat progneigingen gaf. Voor liefhebbers van Kayak met Reekers op zang is dit dan ook gemakkelijk blind aan te schaffen. Met de frequente gastbijdragen van Cindy Oudshoorn roept dat dan ook het nostalgische gevoel van die line-up op. Een conceptalbum met vele gastartiesten uit de progwereld maakt alleen wel dat dit wat meer bekijks krijgt dat Cleopatra van Kayak, welke veel meer uit de theaterwereld haalde. The Liberty Project vertelt een verhaal over een ander dimensie, zogenaamd, maar eerlijk is eerlijk, dit gaat gewoon over de coronaperiode. Het lijkt er niet op dat Edward Reekers ons een politieke boodschap wil meegeven die er heel dik bovenop ligt, maar als verhaal is het daardoor wel degelijk herkenbaar en eigenlijk ook compleet.

Verrassende wendingen zijn de bijdrages van Arjen Lucassen en John JC Cuijpers op 'The Disease', welke met name door de gitaar meteen de Ayreon-sound krijgt, en het grotendeels koor-achtige 'The Clash of Belief' met een prachtige solo van Steve Hackett. Mijn favoriete tracks zijn verder nog 'The Break Up' met echt prachtig gezongen zanglijnen van Reekers en Oudshoorn, en 'We Live To Die', welke de sfeer van hetgeen het probeert te vertellen erg goed vertolkt. Maar het hele album is een fantastische zit, al heeft de variatie en lengte wat geduld nodig, maar voor een Kayakliefhebber luistert dit wel verdomd goed weg.

Deze band gisteren voor het eerst live gezien in een zeer goed gevulde grote zaal van Boerderij in Zoetermeer en ik werd wel degelijk weggeblazen. Het album dan ook maar even erbij gehaald en dan blijken mijn vermoedens waarheid: Nederland heeft er weer een nieuw talentje in het symfonische metal genre bij. Vooralsnog borduurt End of the Dream vooral voort op een combinatie van reeds bestaande geluiden zoals Epica, Within Temptation, maar ook Delain of zelfs Nightwish, maar dat stoort geenszins, want de nummers zijn ijzersterk en zitten fijn in elkaar. Ook live was het geheel indrukwekkend. Gitaristen Armen Shamelian en Robin van Ekeren vormen de basis en besprenkelen de symfonische mengelmoes regelmatig met flitsende solo's, terwijl zangeres Micky Huismans de link naar het publiek onderhoudt met haar betoverende stage presence en haar zeer aangename stem die wat doet denken aan een mix tussen Charlotte Wessels en Simone Simons.

Ik hoop dat ze bij toekomstige albums wat meer een eigen geluid zullen ontwikkelen, maar voorlopig voldoet All I Am als visitekaartje van deze nog nieuwe Nederlandse formatie. Mijn favoriete nummer bij uitstek is 'Collide', die mij live ook meteen kippenvel bezorgde.

Wat is er veel veranderd, zeg. Dit is het eerste volledige album van Epica dat ik beluister sinds The Divine Conspiracy. Ik mag de nieuwe sound wel. The Holographic Principle is een bombastische, symfonische metal plaat geworden vol met gedetailleerde composities en pakkende refreinen. Meer kan ik er niet over zeggen eerlijk gezegd, behalve dat Epica wel degelijk dat eigen geluid heeft wat ze nodig hebben om boven de massa uit te stijgen. Simone Simons blijft een van de betere zangeressen binnen het genre en Mark Jansen is wat mij betreft beter geworden in het grunten, en de combinatie werkt. Met heerlijke agressieve nummers als 'Universal Death Squad', welke mij na een paar luisterbeurten zeer goed is gaan smaken, en het meezingbare 'Beyond the Matrix', maar ook het spannende 'Once Upon a Nightmare', staat dit album garant voor plezierige tijden.

Het is eigenlijk allemaal tot in de puntjes verzorgd, wat ook mijn (kleine) probleem met dit album is. Alles klopt van begin tot eind, en dat het goed in mekaar zit hoor ik ook zeker, maar ik mis een zekere bezieling. Dat alles vol is gegooid en de productie heel erg druk is (waar Nuclear Blast bands wel vaker last van hebben) doet dit niet ten goede. Het is ook daarom dat ik niet hoger kom dan een 4*, hoewel ik me kan voorstellen dat dit zeker wel meer waard is als je het wel voelt. Juist hierom is de akoestische bonus CD zo leuk geworden. De gekozen nummers krijgen hier ademruimte en een ander, verfrissend jasje. De band flirt hier met funk, gypsy muziek, en folk, wat voor deze nummers goed werkt. Simone Simons schittert ook hier, alhoewel je wel goed kan horen dat ze deze genres niet eigen is.