Na de EP My Way die eerder dit jaar verscheen is dus ook het volledige album verschenen, waar het titelnummer van de EP ook op staat. Rage heeft schijnbaar een soort van cultstatus in de heavy metal wereld, maar zelf zie ik niet zo goed wat hier zo interessant aan is. Elke track moddert voort in een logge, zware heavy metal track met hier en daar een riffje wat wel aanstekelijk klinkt, en een refreintje dat inwisselbaar is. Is het echt slecht? Nee, dat zeker niet. Saai en inwisselbaar zou ik zeggen. Zanger/bassist Peter Wagner is de enige constante factor in de carrière van Rage, maar weet met zijn lage, grommende stem weinig indruk te maken.

Het album sluit af met 'The Dark Side of the Sun' (op Spotify, tenminste), en dat is het enige moment in het hele album dat ik even op kijk. Plots klinkt daar een sappige riff die de aandacht weet vast te houden en plots zingt Wagner gevarieerde. Bij uitstek mijn favoriete nummer. Als Rage nou meer nummers van diezelfde kwaliteit op de plaat hadden gegooid zou ik misschien geneigd zijn eerder werk te luisteren.

Geniale combinatie tussen de wat hardere symfonische metal en een vleugje trance. Ik had eigenlijk een gepolijst powermetal-product verwacht, gezien die beschrijving; zo eentje dat lekker weg luistert, maar dat qua inhoud wat te wensen over laat. Die verwachting bleek niet waar te zijn, wat betekende dat ik even moest inkomen. Rage of Light heeft hier echter een plaat met inhoud gemaakt; complexe, gevarieerde nummers met stevige riffs en passages, maar wel moet goede hooks. De single 'Away with you' is absoluut een hoogtepuntje, maar het wat meer uitgewerkte en daardoor epischere 'In the Shadow' laat de andere kant van de band zien. De instrumental 'Imploder' zelf is misschien wel het hoogtepunt in dit electronische metallandschap. Zelden heb ik een band gehoord die zo klinkt, al zijn enige duidelijke verwijzingen naar bands als Fear Factory of Epica (in de zang) wel te horen.

Bent Out of Shape had bij ons thuis vroeger altijd een wat mythische status. Niet omdat dit album nou zo goed was, maar meer omdat alle voorgaande albums altijd ruimschoots aanwezig waren. Mijn oom downloadde destijds veel uit nieuwsgroepen, en regelmatig werd er een MP3 CD met 'de complete discografie van...' onze kant op geworpen. Zo ook Rainbow. Helaas waren die zelden compleet, en hier ontbraken 'Bent Out of Shape' en 'Stranger in Us All', waardoor het een godsgeschenk leek toen mijn broer destijds beide albums op CD had aangeschaft. Er was dus nog meer Rainbow!

In eerste instantie leek dit meer van hetzelfde van de JLT-era, en dat is zowel positief als negatief bedoelt. Strakker dan ooit leken Blackmore en Turner onder de knie te hebben hoe ze strakke AOR hitjes moesten schrijven: 'Can't Let You Go', 'Desperate Heart', 'Stranded', en 'Street of Dreams' horen bij het beste wat de band sinds de komst van Turner opgenomen heeft. Af en toe gaat het tempo weer even omhoog, zoals bij 'Fool for the Night', 'Fire Dances', of 'Drinking with the Devil', en hoewel die nummers prima wegluisteren, mist het wat mij betreft een beetje de pit die op de vorige plaat nog wel aanwezig was. Ook instrumentals zijn weer terug, en voegen wat mij betreft niet heel veel toe. Afsluiter 'Make Your Move' gebruikt delen die we ook al hoorden op de outtakes van Fireball, maar het nummer zelf gaat een beetje het ene oor in, het andere oor uit. En dat is jammer. Wat dit album voor mij een beetje mist is één of twee albumtracks die je echt bij de strot grijpen, zoals 'Death Alley Driver' of 'Eyes of Fire' op Straight Between the Eyes. Echter, de singles zijn absoluut enorm sterk.

Hierna volgde natuurlijk het hiatus. Het dichtst bij de Rainbow sound kwam Slaves and Masters van Deep Purple met Joe Lynn Turner op zang in 1990. Dat voelt een beetje als een verloren Rainbow album, maar dan met de pit van Deep Purple. Een echte opvolger moest nog even wachten... tot 1995.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Straight Between the Eyes
5. Bent Out of Shape
6. Down to Earth
7. Difficult to Cure

Tsja, wie een Rising wil horen, moet zeker niet naar post-Dio albums van Rainbow luisteren, dat is algemeen bekend. Hier en daar valt nog wat van die heerlijke hard rock uit de zeventiger jaren te herkennen, maar dan blijft het bij een passage, een overgang, of een riff. Graham Bonnet en Cozy Powell hadden het niet meer op de nieuwe visie van Blackmore, en dus zijn ze vervangen door respectievelijk Joe Lynn Turner en Bobby Rondinelli; twee geweldige muzikanten op hun eigen manier. Interessant weetje is dat Bonnet eigenlijk al materiaal voor deze plaat had ingezongen toen hij wegging, wat betekende dat Turner moest zingen over reeds opgenomen backing tracks. Mede hierom zijn de zangmelodieën hier eigenlijk iets te hoog voor zijn stem. De commerciële richting was nu verzegeld, en de band ging er volledig voor, ook omdat Blackmore de kritische stemmen inmiddels uit de band had gewerkt en had vervangen met yes-men.

Turner is niet te vergelijken met de vorige zangers. Hij commandeert niet als Dio, maar hij heeft een emotionele diepte in zijn stem die Bonnet van de tafel veegt. Zijn gladde stem heeft een melodisch randje welke mij zeer bevalt. Met 'I Surrender', wederom een hit geschreven door Russ Ballard, maakt hij dan ook een zeer goede entree. Wie niet vies is van radiovriendelijke rock uit deze tijd zal zich dan ook goed kunnen vermaken met deze nieuwe Rainbow, denk ik. Andere hoogtepunten voor mij zijn het snelle 'Spotlight Kid' met die heerlijke Blackmore riff, het prachtig gezongen 'No Release', en het heerlijk ontspannen 'Freedom Fighter'. Helaas vind ik de plaat niet het niveau overal vasthouden, en nummers als 'Vielleicht Das Nächtste Mal' of 'Midnight Tunnel Vision' halen de vaart er enorm uit. Ook moet gezegd worden dat de prima luisterbare nummers hier toch als wat zouteloos bestempeld kunnen worden. Daarom vind ik dit de minste Rainbowplaat tot nu toe, maar slecht is het allerminst.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Down to Earth
5. Difficult to Cure

Down to Earth is natuurlijk een wat ongelukkige plaat om meerdere redenen. De eerste reden is het vertrek van wereldzanger Ronnie James Dio, welke hier vervangen is door Graham Bonnet, die hier dus een hele ondankbare taak heeft. De tweede reden is een nieuwe, commerciëlere richting waar Blackmore de band in lijkt te duwen, waar ze nu nog maar met één been in lijken te staan. Het songmateriaal wisselt van hitgevoelig materiaal naar songs die doen denken aan de epiek van de vorige platen, maar uiteindelijk lijkt alles in beetje in het midden te blijven hangen. Als gevolg gaat Bonnet, die best een prima stem heeft, met de volle 140% op het songmateriaal af, en ik heb het gevoel dat hij zich regelmatig forceert en overschreeuwt. Bij de popnummers als 'Since You've Been Gone' en het swingende 'No Time to Lose' vind ik zijn bijdragen vooral storend. Echter, wanneer je het kaf van het koren weet te scheiden staan ook hier best een paar sterke nummers op. Met 'All Night Long' begint de plaat sterk, en de hitgevoeligheid van het nummer is een mooie bijkomstigheid. 'Eyes of the World' doet denken aan 'Gates of Babylon', hoewel niet net zo goed. Met 'Danger Zone' en 'Lost in Hollywood' krijgen we verder nog twee nummers die met Dio gerust klassiekers waren geworden, maar die met Bonnet slechts de eer hebben om deze plaat na een bedenkelijk middenstuk tot een noemenswaardig einde te brengen. Vooral laatstgenoemde doet het in huize The_CrY toch wel erg goed.

Op een manier is deze plaat toch heel Down to Earth voor mijn gevoel, vergeleken met de vorige platen. Het mystieke van de Dio era is voorbij. De monumentale rise to fame is er geweest. Nu werd het weer tijd om neer te dalen, en met een zakelijke houding naar de muziek te kijken: de band had hitjes nodig. Geen 'Rainbow Eyes' meer; geen 'Catch the Rainbow'; niet langer turen we naar de sterren. Nu zingen we over alledaagse dingen: 'Love's no Friend', 'Since You've Been Gone', etc; turen door de ogen van de wereld. Bonnet verliet hierna de band, omdat hij de steeds commerciëlere aanpak van Blackmore niet zag zitten. Ik denk dat dit maar goed ook was. De stem van Bonnet past niet bij de zanglijnen van Rainbow, en wat Blackmore wilde had een zachtere aanpak nodig... maar meer daarover in een ander topic.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Down to Earth

Rising doet naar mijn idee een enorme stap voorwaarts richting de hard rock en doet dat overtuigend en goed. Weg is de backing band die ooit in Elf zat, en welkom Cozy Powell, Jimmy Bain, en Tony Carey. Vooral de eerste twee zijn natuurlijk legendes geworden na deze plaat. Op Kant A staan de kortere nummers, welke niet eens zo heel ver van het eerste album af gaan qua stijl - 'Do You Close Your Eyes' had gerust op het debuut kunnen staan. Echter het geweldige 'Tarot Woman', het strakke 'Run With the Wolf', en het swingende 'Starstruck' laten een hardere Rainbow zien. Kant B bevat dan de twee epische klassiekers 'Stargazer' en 'A Light in the Black' welke dat magische Blackmore ingredient tot nieuwe hoogtes weten te brengen. En nondeju, Dio, wat was jij een goddelijke zanger.

Vooruit, laten we het een marathon noemen, net als de helft van dit topic:
1. Ritchie Blackmore's Rainbow
2. Rising

Ja, Rainbow begint weer coherente vormen aan te nemen! Waar Down to Earth nog niet zeker wist wat het moest zijn, en Difficult to Cure dat wel wist, maar in de uitvoering nog wat zouteloos overkwam, komt Straight Between the Eyes zelfverzekerd om de hoek kijken met een hernieuwde chemie in de band. Wederom is dit een zachtere en commerciëlere versie van de Rainbow die de meeste mensen het liefst horen, maar ik kan van deze plaat toch enorm genieten. Het stampende 'Death Alley Driver' begint lekker rockend, het tergende 'Tearin' Out My Heart' heeft Joe Lynn Turner in een glansrol, en als klap op de vuurpijl wordt deze plaat weer op zijn Blackmore's afgesloten met een epische song in de Oosterse toonladders. Ook de popnummers als 'Stone Cold', 'Bring on the Night' of het uptempo 'Rock Fever' brengen een lekkere energie met zich mee. Als dit je stijl niet is zul je deze niet meer kunnen waarderen dan de vorige denk ik, maar wat Straight Between the Eyes mee heeft is een lekkere flow van begin tot eind die niet onderbroken wordt door een bedenkelijke instrumental of een zouteloze mindere broeder.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Straight Between the Eyes
5. Down to Earth
6. Difficult to Cure

Dit derde album van industrial metalband Rave the Reqviem hakt er toch behoorlijk in, en doet de nasmaak van The Gospel of Nil weer vergeten. De band grijpt terug naar wat het eerst album zo goed maakte, en verpakt het in een negental pakkende songs, vergezeld van een indrukwekkend intro en een verzadigende afsluiter. Denk daarbij aan snoeiharde electro-metal riffs, gemengd met venijnige mannelijke vocalen, met in de zeer catchy refreintjes een wat poppy aandoende zangeres. Bands waarmee je dit kan vergelijken zijn er niet veel, maar Amaranthe komt in de buurt, en soms schiet Delain me te binnen, en natuurlijk Combichrist in de riffs. Het is verreweg het meest toegankelijke album van de band tot nu toe, en deze heeft serieuze commerciële potentie. De nieuwe zangeres heeft een indrukwekkende stem die soms doet denken aan Charlotte Wessels (Delain) of Anette Olzon (ex-Nightwish, The Dark Element). In de combinatie weet de band zich echter goed te onderscheiden van genoemde bands, en ik denk dat fans uit zowel de symfonische metalhoek als de industrialhoek hier goed mee weg zullen komen.

Na het wat mij betreft fenomenale Fvneral [sic] was ik best wel gehyped voor deze opvolger. Het gestroomlijnde geluid is gebleven en de fijne mix van industrial, symphonic en pop metal blijft enorm lekker wegluisteren. The Seraphim is vervangen door The Sister Svperior, en daarmee is dit alweer de derde zangeres die de melodische refreintjes mag vertolken. Op deze plaat lijken vooral de vocalen enorm gegroeid. De mannelijke cleane zang krijgt weer wat meer leadpartijen, de vrouwelijke cleane zang mag wat meer doen dan alleen de refreinen, en de grunts/screams zijn weer terug van weggeweest; al zij het in een zeer compacte vorm.

Ondanks dat het weer een fijn album is met een verzameling heerlijke popliedjes in metalsaus begint de verschuiving naar pop nu wel heel erg dominant te worden. Ik ben benieuwd of ze dit vanaf nu blijven doen of dat ze binnenkort weer wat hardere industrial gaan maken. De harde riffs zijn natuurlijk gebleven en sommige passages zijn wel heel vet gedaan, maar elk nummer mondt nu uit in eenzelfde soort refrein, wat op de voorganger minder het geval was naar mijn idee. Toch hoor ik dit 10x liever dan The Gospel of Nil.

Schim van het verleden of niet, een lekkere plaat blijft het. Een groeier ook. Ik steeds minder moeite de plaat uit te zitten en de laatste paar keer vind ik zelfs zeer aangenaam.

Klinghoffer blijkt een prima aanwinst. Ik heb in tegenstelling tot een paar anderen helemaal niet het gevoel dat hij naar de achtergrond is gemixt. Het gitaargeluid staat precies goed in de mix en dient goed als begeleiding en voegt subtiel op de achtergrond een hoop toe. Zijn solo's zijn verder prima verzorgd en hij maakt dus een nette eerste indruk.

Natuurlijk staat het drumstel van Chad Smith knoeperhard in de mix, samen met de bas van Flea. Maar dat mag ook wel, want die twee heren zijn gewoon een genot voor het oor hoe ze de grooves erin brengen en zelfs als er ergens een zwak nummer is komt het door deze ritmesectie toch weer goed.

Anthony Kiedis doet verder gewoon wat ie al jaren doet: hetzelfde klinken. Nooit zal een nummer van de Chili Peppers eens opvallen door hele goede zang. Kiedis moet het meer hebben voor het gevoel in zijn stem en de ritmiek van zijn teksten, en eerlijk is eerlijk, daar slaagt hij al jaren behoorlijk in. Elke keer krijgt dat hem net over de streep. M.n. Factory of Faith is een staaltje Kiedis op zn best.

Voorlopig een 3,5 maar wie weet misschien ooit nog wel meer!
Favorieten: Factory of Faith, Ethiopia en Did I Let You Know.
p.s.: afsluiter Dance, Dance, Dance is een heerlijk nummer.

ReSolve maakt progressieve metal met een depressief randje. Dit laatste uit zich vooral in de duistere, diepe vocalen van Radina Dimcheva, maar ook in de zware riffs van gitarist Lennert Kemper en het sombere toetsenwerk van Fabian Blomsma. Over de gehele speelduur van drie kwartier weten ze zeven songs neer te zetten die lekker gevarieerd zijn, maar nergens wordt er buiten het plaatje gekleurd. De single, 'Pitch Black Eyes', is veruit het meest catchy en komt het dichtst bij conventionele progmetal, terwijl een 'These Voices' veel harder eruit knalt, wat mij meer aan een vrouwelijke versie van Opeth doet denken.

Ik zet met opzet laag in voor dit album, maar hij luistert absoluut lekker weg en wie weet gaat deze nog groeien. Het begin is er. Qua muzikantschap mist er niets aan ReSolve, maar voor het volgende albumpje zou ik toch willen dat ze de boel beter laten afmixen. Het grootste knelpunt is de productie en dan met name de verhouding van lead zang tot het geheel. Ook de drums en gitaarriffs hadden er beter uit kunnen komen. Hopelijk is daar voor een tweede release wel budget voor. Al met al een zeer veelbelovende band.

Twee jaar terug ooit begonnen met een Rainbow-marathon, maar deze nooit afgemaakt. Nu dan, beter laat dan nooit, eindelijk eens begonnen aan Stranger In Us All. Als je het mij vraagt is er vrij weinig nieuws onder de zon, behalve dan de kersverse lineup met Doogie White op zang en een stel onbekende muzikanten op de rest. White was toen natuurlijk ook onbekend, maar die kreeg er nog een carrière uit natuurlijk. Wie Turner-era Rainbow een beetje goed kan hebben, die zal hier ook wel wat mee kunnen, gok ik. Strakke melodischer rockers als 'Wolf to the Moon' en het fantastische 'Black Masquerade' worden afgewisseld met wat flauwere mid-tempo AOR die variëren van wel lekker ('Cold Hearted Woman') tot vervelend ('Stand and Fight', 'Silence'). Tussendoor weet het als-vanouds-mystieke 'Ariel' nog te verrassen, evenals het afsluitende duo covers.

An sich vind ik dit geen vervelende plaat, maar het niveau is vrij inconsistent. Voor elk nummer dat ik lekker vind, weet de volgende mij weer achter mijn oor te doen krabben. Ergens ligt dit ook aan de performance. Vooral drummer John O'Reilly vind ik een enorm saaie muzikant. 'Wolf to the Moon' heeft de potentie om een ware Rainbow-klassieker te zijn, in mijn optiek, maar mede door de fantasieloze drumpartij komt dit nummer maar niet los.

1. Long Live Rock 'n Roll
2. Ritchie Blackmore's Rainbow
3. Rising
4. Straight Between the Eyes
5. Bent Out of Shape
6. Down to Earth
7. Difficult to Cure
8. Stranger In Us All

Ik vind dit ook niet experimenteel, maar zeker niet inspiratieloos! Rob Zombie doet wat Rob Zombie doet en hij doet het goed! Waar Venomous Rat Regeneration Vendor weer een terugkeer naar zijn oude geluid markeerde, maar waar nog veel nodeloze 'gewone' rocksongs op stonden, zit The Electric Warlock Acid Witch Satanic Orgy Celebration Dispenser (wat een titel, zeg) vol met twaalf korte songs waar de industrial en de groove heerst. Enkel op 'Get Your Boots On' lijkt de gewone rock van de vorige platen weer even terug te komen en dat is dan ook meteen mijn minst favoriete nummer. Zombie zelf is ook erg lekker bij stem en klinkt vrij bruut.

Mijn favorieten zijn 'The Life and Times of a Teenage Rock God' en 'In the Age of the Conscrated Vampire We All Get High'.