Dit album, zoals de tracklist het hier laat zien, is uitstekend. Voornamelijk instrumentaal, met uitzondering van de titelsong, Red Cobblestone en P'alla Al Infierno Vas. En dat is maar goed ook, want hoe goed Benjamin Woods ook is op zijn akoestische gitaar, als zanger is het driemaal niks. Echt jammer, want Red Cobblestone is zo ook geen moer aan.

Als akoestische gitarist is hij echter onverslaanbaar. Van begin tot eind is dit een fantastische hybride-plaat tussen metal en, jawel, flamenco. Origineel en buitengewoon goed uitgevoerd. Alleen jammer dat "metal" is de ogen van Woods met geschreeuw gepaard gaat.

Zijn zang is ronduit slecht en klinkt goedkoop. De muzikanten daarentegen zijn fantastisch en blinken overal uit qua muzikaliteit en qua vaardigheid, en dan met name op het magistrale Journey into Fear, waar alle instrumenten een solo krijgen.

Ik begon dit bericht met "zoals de tracklist het hier laat zien". Dat deed ik niet voor niets. Ik heb namelijk deze plaat origineel gekocht en tegen alle verwachtingen in kreeg ik een rare Japanse versie met vier extra nummers (joepie dacht ik dus). Maar wat bleek nou, het was niet een heruitgave maar een heropname. Alles was opnieuw opgenomen, en er waren meer vocalen toegevoegd. Het stuk Bruja Tortura is een geniaal stuk muziek, maar met die goedkope/lelijke vocalen erbij was het alleen maar een reden om te kotsen.

Dan moet ik het maar doen met de mp3 versie van wat je hier ziet. Zo is het nog te slikken.

Inderdaad verrassend mainstream voor zoveel proglegendes + Casey McPherson, die naar mijn mening klinkt als een combi tussen Chris Martin, Noel Gallagher en Corey Taylor. Ik zou zelfs willen zeggen dat er vrij veel cliché refreintjes zijn bedacht. Maar tóch klinkt het ongelooflijk lekker. Het vaak nét dat ene loopje voor het refrein, nét die ene drumfill of juist dat te gekke tussenspel dat elk nummer de moeite meer dan waard maakt. En dan komen de ware gezichten tevoorschijn en vliegen de kleuren in het rond. Op het eerste gezicht vrij standaard pop/rock, maar al gauw merk je dat er meer achter zit. Pas bij Infinite Fire gaan de muzikanten écht los op zijn ouderwets progs.

Mike Portnoy verveelt nooit met zijn drumfills. Hij houdt zich kalm en past zich aan elk nummer, maar op momenten dat hij los kan gaan, gáát hij ook los en pakt hij groots uit met de meest geweldige fills. Steve Morse bij Deep Purple viel me nooit echt op als een geweldige gitarist, maar hier is élke solo raak, melodieus en kenmerkend. Dave LaRue staat met zijn bas ook regelmatig in de schijnwerpers. Hij is goed te horen en zeer leuk om te volgen. Casey McPherson is de toegankelijkheid zelve, maar zijn melodieën niet altijd even origineel. Wel een feel good zanger. Dit is mijn eerste kennismaking met Neal Morse, maar er is me niet veel bijzonders opgevallen over zijn spel. Hij vervult zijn rol als toetsenist zeer degelijk, dat wel, maar van zo'n legendarische toetsenist had ik meer verwacht.

Favoriete nummers: Blue Ocean, Kayla, Forever in a Daze en Everything Changes. Leuk overigens nog is het Oasis-achtige Love Is What I'm Waiting For en Fool in my Heart, waar Mike Portnoy de lead vocalen op zich neemt, en hij doet me nogal denken aan Edward Reekers van Kayak, wat mij zéér positief stemt. Al met al een zeer geslaagde plaat denk ik zo.

Wederom een Scandinavische popmetal band op Nuclear Blast? Jazeker, maar toch weet Follow the Cipher zich te distantiëren van een Amaranthe, Sabaton, of Battle Beast. Het thema van een dystopische toekomst is niet zo heel origineel meer, en uit eindelijk ook maar een likje verf, maar waar het verschil in zit zijn de songs. De band van Ken Kängström speelt een futuristische en symfonische vorm van metal die enerzijds wil meeliften op de huidige trend van popmetal, en anderzijds toch een eigen stempel probeert te drukken door toch een hoop structureel interessante tracks op de plaat te gooien. Pakkende popsongs met metalverpakking zoals 'Winterfall' of 'The Rising' (of zelfs 'Valkyria') zijn heel recht-toe-recht-aan en weten meteen je aandacht te trekken, terwijl een 'Starlight' of 'I Revive' wat meer elementen weten toe te voegen, zoals harsh vocals, blastbeats, and chaotischere structuren. Neem 'A Mind's Escape' voor een mooie middenweg; een heel catchy refrein, maar met toch eigenzinnige melodieën die wat meer de grenzen opzoeken en interessantere harmonieën verkennen. Zangeres Linda Toni Grahn weet met haar stem ook een lekkere raspende rauwheid toe te voegen aan anderzijds mierzoete melodietjes, al is de hoeveelheid autotune die soms als stijlkeuze over haar stem heen gehaald is toch wel storend. Uiteindelijk is het allemaal wel in een hedendaags compact jasje gestopt en plat geproduceerd, waardoor het de metalfans buiten dit genre wellicht niet snel zal meetrekken, maar toch. De Sabaton cover op het eind - waar Kängström overigens zelf aan meegeschreven heeft - is een onverwacht maar prettig eind van deze precies lang genoeg zijnde debuutplaat.