Van alle varianten op industrial metal kan ik er zeker drie onderscheiden. Je hebt de serieuze variant waar het metal element zwaar overheerst; je hebt de "foute" dansbare variant waar het industrial element overheerst; en dan heb je nog de corny variant die meestal als een slechte grap overkomt. Black Light Discipline valt onder deze laatste soort. Echter, dit keer is die slechte grap vrij goed, dankzij een overtuigend concept en goede songwriting, in tegenstelling tot "variantgenoten" als bijvoorbeeld Acidcell of LiveEvil.

Hoe dit te omschrijven? Deze variant is meestal te omschrijven als een mengeling van oldschool heavy metal, dance/trance van rond de eeuwwisseling en een gare stem die een beetje het middenweg neemt tussen Til Lindemann en Marilyn Manson. Het klinkt allemaal als een formule die eigenlijk niet bij elkaar past, en daar zou ik toch bij zweren, ware het niet dat Black Light Discipline dit in de juiste mal heeft weten te gieten. Op het eerste gezicht is het nog steeds een beetje wennen, maar deze Finnen laten het allemaal kloppen. Sterke nummers, heerlijke ritmes, en catchy melodieën. Het enige minpunt dat je zou kunnen noemen is dat het kleurenpalet erg druk is, en dat wat meer rust welkom zou zijn.

Ik zeg het niet graag, en zeker niet als het om de heer Blaze Bayley gaat, die in mijn bescheiden mening één der meest ondergewaardeerde metalvocalisten is, maar The King of Metal vind ik echt een flutplaat.

Waar is de heer Bayley mee bezig? Wegens financiële redenen wordt de band die present was bij de opnames en schrijfprocessen van de vorige twee platen die allebei als album gewoon goed waren. Er zat vooruitgang in en het was een hechte band met een eigen geluid geworden. Wat moet Bayley zonder zo'n band? Deze nieuwe muzikanten (ik heb gehoord dat hij ze van youtube heeft, maar ik weet het niet zeker) moeten even een nieuwe plaat schrijven voor Blaze, want hijzelf kan alleen teksten schrijven. En dan zit er nog een deadline in ook. Hoe wil je dat een album gaat klinken met onervaren componisten die een deadline hebben?

Hoe klinkt The King of Metal? Stilistisch gezien gaat het terug naar de eerste twee platen, of zelfs naar de Wolfsbane era, en dat is jammer, want de evolutie die de muziek van de band van Blaze Bayley had doorgemaakt tot en met Promise and Terror is hiermee nietig verklaard. Daarnaast is het songmateriaal niet bijster sterk. Enkel Dimebag kan door de beugel. De rest bestaat uit halfbakken riffjes, on-originele melodieën en een modderig geluid. Want daar rest ook een pijnlijk punt. Dit lijkt wel een low-budget album, zo slecht als het klinkt. De gitaren zijn dof, de bas te rond, de drums blikkerig en de zang klinkt af en toe een beetje vals.

Verrassingen? Nou, ik moet toegeven dat ik Blaze er niet voor aanzag een piano-ballade op te nemen, en met One More Step is daar een heuse poging tot gedaan. Wat jammer alleen dat de piano-partij niet alleen zwaar ondermaats is qua harmonisch en muzikaal-technisch niveau, maar ook dat het wederom de bekende akkoordenschemaatjes zijn en dat we niet worden verrast met het kippenvel moment dat dit had moeten zijn.

Je merkt, dit album raakt mij op negatieve manier. Ik ben dan ook een groot voorstander geweest van Blaze Bayley al vanaf The X Factor en altijd heeft hij kwaliteit geleverd met zijn solo albums. Dan komt er een misstap die eigenlijk van tevoren al bekend was door al het nieuws omtrend zijn band en is het niet zomaar een misstap, maar meteen een dieptepunt in zijn carrière. Iets wat die man volgens mij niet gebruiken kan.

Aan de positieve mensen hierboven: als je dit tof vindt, probeer de eerdere platen van Blaze eens, die zul je vast met 5 sterren belonen.