He magnum opus van Prince. Bizarre gedachte dat dit album nog beter had kunnen zijn. Prince werkte in deze tijd heel veel samen met Wendy & Lisa. Hier kwamen schitterende albums uit die Prince als driedubbelaar uit wilde brengen. Dit ging Warner te ver en uiteindelijk resulteerde dit in dit album. Hierdoor misten we heel veel briljante songs die later uit de context op gekke compilaties verschenen. Fans die een exemplaar van Dream Factory hebben, weten dat de funk met een jazzy, poppy inslag waaraan gewerkt werd, absoluut fenomenaal was.
Voor zijn groei vond Prince het na de Parade tour nodig om The Revolution te ontmantelen. Dr Fink mocht blijven en verder werd de band aangevuld met voormalig bandleden van Sheila E. (Boni, Miko, Levi). De blazers mochten blijven, Sheila ging drummen en Cat kwam erbij en de nieuwe band was ontstaan. Met deze band heeft Prince tijdens de SOTT en Lovesexy tours geschiedenis geschreven als het om live performances gaat.
Dan het album. Paars is ingeruild voor Peach and Black en de muziek is een zalige mengelmoes van funk, pop, jazz, psychedlica en rock. Dit leidt tot een niet zo consistent album, maar laat wel zien hoe absurd veelzijdig Prince was.

Sign 'O' the Times
Maatschappijkritische teksten is nooit een specialiteit van Prince geworden en dat is hier ook wel te horen. AIDS, drugsgebruik, orkanen en mislukte ruimte experimenten komen langs op een kale Linn-beat. Live was dit een fenomenale opener met de drummachine en de gitaar van Prince en een in nevelen dansende Cat. De volledige band kwam aan het eind als drumband het podium op marcheren. Een iconische start van het album.

Play in the Sunshine
Van de kale funk schieten we naar een lekker "smile-on-youe-face" nummer. Prince viert een feestje in de zon en het is dan ook een en al hippie-achtige blijheid op dit nummer.

Housequake
Na alle blijheid klinkt "Shut up, already, Damn!" en komen we bij 1 van de meest funky Prince nummers ever. Kaal, strak en met een nieuwe dans. Een ultieme publieksfavoriet.

The Ballad of Dorothy Parker
Eerste rustpunt op het album is dit jazzy Dorothy Parker waar Prince echt een verhaal vertaalt, waarin hij met broek in een bubbelbad stapt en Joni Mitchell props geeft. Muzikaal hoogtepuntje.

It
Oh ja, voor diegenen die het even vergeten waren, Prince was ook het ultieme sexbeest in deze tijd. Hier laat hij horen waar hij in zijn hoofd de hele tijd mee bezig is. Dit resulteert in een wederom keistrak funknummer, waar Prince uitschreeuwt waar hij aan denkt en wat hij wil doen.

Starfish and Coffee
Heel lief liedje, geïnspireerd door een verhaal van Susannah Melvoin. Dit nummer tovert altijd een glimlach op mijn gezicht. Het humoristische verhaal over het afwijkende gedrag van Cynthia Rose. TIjdens Prince aanwezigheid bij The Muppets deed hij dit nummer ook.

Slow Love
De eerste echte ballad, gezongen met falset. Prince vertelt dat het fijner is om de tijd te nemen. Schitterend gezongen, 1 van mijn favorieten van dit album.

Hot Thing
Na een ode aan de liefde volgt weer een wat aardser nummer. Prince probeert een meisje in zijn bed te krijgen.

Forever in My Life
Dan één van de beste nummers van het album. De studioversie is niet heel bijzonder, behalve dat het erg lekker gezongen wordt. Tijdens de SOTT tour werd dit nummer uitgesponnen met gospelachtige koren en Prince op akoestische gitaar. BRILJANT!

U Got the Look
We weten dat Prince hele lekker popliedjes kan schrijven en dit is weer zo'n fantastisch nummer uit het rijtje When You Were Mine, Little Red Corvette en Raspberry Beret. De vocalen worden gedeeld met Sheena Easton die onder Prince transformeerde van een braaf zangeresje tot een ware vamp.

If I Was Your Girlfriend
Oorspronkelijk bedoeld voor het album van Prince' vrouwelijke alter ego: Camille. Tekstueel steengoed nummer waar Prince aan zijn vriendin vraagt of hun relatie intiemer zou worden als hij haar BFF zou zijn. Schitterende gezongen en uiteraard ook met wat sexuele toespelingen is dit volgens veel fans 1 van de betere Prince nummers ooit. Na 30 jaar groeit dit nummer bij mij nog altijd.

Strange Relationship
In dit poppy nummer bezingt Prince de dualiteit van de liefde.

I Could Never Take the Place of Your Man
Funky poprock. Geen artiest beheerst dit beter dan Prince. Een heerlijk nummer waar Prince zijn gitaar laat brullen. Live werd het gitaarstuk nog veel verder uitgebreid en later in zijn carrière maakte Prince er zelfs een briljant bluesnummer van.

The Cross
Toen Prince Johava werd, werd dit nummer omgedoopt tot The Christ. Hij speelde het vervolgens veel te weinig. Het begint heel rustig en naar het einde toe begint Prince te schreeuwen en zijn gitaar te gieren. Waanzinnig goed nummer!

It's Gonna Be a Beautiful Night
De laatste bijdrage van The Revolution. De band laat hier nog maar eens horen dat er eigenlijk geen enkele band van Prince meer zo'n strakke en tegelijk hele losse funkjam kon neerzetten. Prince bespeelt de bandleden alsof het instrumenten zijn. Eén groot feest dat ervoor zorgt dat heimwee naar The Revolution nooit helemaal is verdwenen.

Adore
In het kader van: save the best for last sluit dit dubbelalbum af met 1 van de allermooiste liefdesliedjes ooit. Mooier kan het niet bezongen worden. Vocaal, muzikaal en tekstueel, alles klopt. Kippenvel tot in de hemel.

Was het al duidelijk dat dit een leuk plaatje is? Zo niet, bij deze. Een beter album wordt nooit meer gemaakt!

Het zwarte album van Prince. Terwijl Prince in Europa dankzij de SOTT tour tot grote hoogte was gestegen, vonden ze het in Amerika allemaal wat minder worden. Hij zou o.a. zijn (zwarte) funkroots teveel verloochenen. Vanuit die emotie maakte Prince dit album dat met een volledig zwarte hoes zonder vermelding van artiest op de markt zou komen. Naar verluidt onder invloed van drugs kwam Prince tot inzicht en liet hij de release tegenhouden. Een deel van de voorraad vond echter toch zijn weg naar buiten en hiermee werd 1 van de beroemdste bootlegs uit de popgeschiedenis geboren. De release werd vervangend door het spirituele Lovesexy, maar daarover meer bij dat album.
In 1994 werd het album alsnog uitgebracht, maar stijlmatig hoort het helemaal in 1987. Thematisch en door de muzikanten klinkt het in 1994 in de verkeerde tijd. De originele titel was "Funk Bible" en dat is het echt geworden. Een echte Funk U naar zijn criticasters zoals hij later met PFUnk nog eens naar zijn fans zou maken.
Meer info over dit album vind je hier

Le Grind
We beginnen gelijk goed loodzware funk met typische Prince teksten. Mocht je ooit twijfelen welk ritme je heupen moeten hebben, hier is de gouden tip.

Cindy C.
Naar verluidt had Cindy Crawford ooit de euvele moed om niet in te gaan op de avances van Zijne Paarse Hoogheid en dit nummer is het resultaat, waar Cindy C. een hoer is die hij graag betaalt voor bewezen diensten. Dit alles in dezelfde heerlijke funkbeat als Le Grind.

Dead on It
Hip-hop was da bomb, maar Prince moest er hier nog niets van hebben. Later is hij daarin bijgedraaid wat eigenlijk heel logisch is, omdat hip-hop rechtstreeks is onttrokken aan de funk. Op deze track krijgen de rappers een echte dis van Prince, zo zijn ze tone deaf (met verkleerde klemtoon) en houden ze zich alleen maar bezig met uiterlijk vertoon. Prince is heel goed als hij kwaad is en dat is op dit nummer goed te horen.

When 2 R in Love
Schitterende ballad die na het terugtrekken van dit album op Lovesexy zou belanden. Daar past het nummer veel beter, hier is het een dissonant die de vaart op een verkeerde manier uit het album haalt.

Bob George
Briljante plaat. Prince speelt een pooier die een muziekmanager afmaakt, verpakt in schitterende zelfspot. Tijdens de Lovesexy tour sloot dit nummer met de dood van Bob het Rude Boy deel van de show af om over te gaan in het spirituele deel.

Superfunkycalifragisexy
Clintonesque titel, maar voor mij het nummer dat de halve ster aftrek veroorzaakt. Het is mij net niet smerig genoeg en ik mis een goede gitaar.

2 Nigs United 4 West Compton
Instrumentaal nummer dat terecht vergeleken wordt met Zappa nummers. Hele lekkere jazzloopjes gemixed met funk. Heerlijke track.

Rockhard in a Funky Place
Om even aan te geven dat de teksten nog altijd niet te netjes hoeven: "I hate 2 C an erection go 2 waste". Voeg daarbij de heerlijke funk met een venijnig gitaartje en de pret is compleet.

Al met al wederom een briljant plaatje van deze man die in deze periode niets fout kon doen.

Een internet release van Prince in de, voor het grote publiek, onzichtbare jaren. Prince ging na een aantal instrumentale jazz uitstapjes weer grotendeels alleen de studio in en dit was het resultaat. Vanaf 2e helft jaren 90 probeerde Prince zijn muziek vaak van een frisser, moderner jasje te voorzien. Dat lukte, maar het werd niet per definitie ook beter.

When Eye Lay My Hands On U
We beginnen met het beste nummer van het album. Prince is vocaal in bloedvorm en pingelt er ontspannen op los op zijn gitaar. Santana wordt genoemd en daarna laat Prince horen dat hij niet onder doet voor deze gitaargrootheid. Dit is misschien wel 1 van de betere Prince tracks van de 21e eeuw.

Judas Smile
Heerlijke partytrack. Met name deel 2 is fantastisch, waar Prince ook gelijk zijn zwarte bewustzijn weer laat horen: The Chocolate Invasion starts here! In deze geluidsinvasie is de bas verrukkelijk.

Supercute
Luchtig tussendoortje. Prince verstaat de kunst relatief vluchtige nummers van een verborgen extra dimensie te voorzien. Luister goed naar de gitaar op de achtergrond.

Underneath The Cream
Tekstueel een Prince zoals we hem goed kennen en ik hem graag hoor. Muzikaal is het helaas een stuk minder spannend.

Sex Me, Sex Me Not
Een stuk platter dan de voorganger en dat is jammer. Prince is juist goed in subtiliteit en dat mist hier echt. Extra teleurstellend dat het ook muzikaal niet fantastisch is.

Vavoom
Typisch Prince gitaarrock in de stijl van o.a. Peach en Cream, maar wel 1 van de minderen in zijn soort. Luistert lekker weg, maar ik ben het net zo snel weer vergeten.

High
Tsja, typisch R&B nummertje waar ik bij Prince meestal niet veel mee kan. Hij zingt lekker, maar het heeft veel te weinig om het lijf.

The Dance
Veel te glad nummer, dat later in een verbeterde versie op 3121 verscheen.

Gamillah
Toch nog even laten horen dat de instrumentale nummers nog niet helemaal uit zijn systeem zijn, maar dit is toch behoorlijk teleurstellend, qua niveau. Gelukkig blijf ik wakker voor de afsluiter.

U Make My Sunshine
Een duet met Angie Stone en dit nummer maakt de matige 2e helft van dit album enigszins goed. De zang van Prince en Angie is heerlijk, de koortjes perfect en de gospel sfeer bevalt me goed. Enige minpuntje is dat het met 7 minuten wat aan de lange kant is.

Al met al was het mooi om Prince zijn stem ook weer bij de muziek te horen, maar zakt het album na een sterk begin toch wel gevaarlijk hard in. Het is allemaal wat te braaf en daardoor blijft het niet echt hangen.

Met zijn naamsverandering gooide Prince commercieel zijn glazen in. Artistiek bereikte hij echter grote hoogten. Het belangrijkste discussiepunt met Warner was de snelheid waarmee Prince muziek wilde uitbrengen. Onder de naam Prince kreeg Warner met Come het mindere materiaal terwijl Prince als Symbool het ijzersterke materiaal van dit album wilde uitbrengen. Na veel gezeur, kwam het eindelijk op de markt. Door de vele live shows waar Prince bijna alleen maar nieuw materiaal speelde, waren zijn fans al volledig bekend met de nummers op het album.

Het album zelf kenmerkt zich door de terugkeer van de gitaar. De funk is gebleven, maar er is weer een rocksausje overheen gegoten. Echo’s uit de Purple Rain periode klinken wel door, maar dan veel meer funk gericht. De typische jaren’90 segues zijn ook niet aan dit album voorbijgegaan, maar zijn niet heel storend. Wat dit album heel fijn maakt is dat de NPG en Prince samen als een coherente band klinken.

P.(ussy) Control
Ondanks dat Prince geen briljante rapper is, stoort mij dat op dit nummer allerminst. De tekst is niet heel vrouwvriendelijk, maar het is retefunky en voor mij onmogelijk om stil te blijven zitten.

Endorphinmachine
Een lekkere gitaar gedreven rocker. Ik kan mij voorstellen dat het tussen deze en Interactive ging voor een plek op het album. Alhoewel ik Interactive het betere nummer vind, kan ook Endorphinmachine mij uitstekend bekoren. Interactive mag trouwens niet klagen met de eigen CD-ROM. Dit is in ieder geval 1 van de hoogtepunten op het album.

Shhh
Het ultieme nummer voor de drummer in de band. Dit is Prince op zijn allerbest. Na het ijzersterke intro komt het nummer tot rust om uiteindelijk in een muzikaal orgasme te eindigen. Eigenlijk te mooi voor woorden.

We March
Voor mij het eerste iets mindere nummer van dit weergaloze album. Niet slecht, maar zeker geen hoogvlieger.

The Most Beautiful Girl In The World
Het nummer dat Prince onder zijn onuitspreekbare naam uitbracht en na Purple Rain zijn grootste hit werd. Hij zingt fantastisch, maar laten we eerlijk zijn: het glazuur springt van je tanden, zo mierzoet is het. De Mustang Mix van dit nummer is voor mij de beste versie.

Dolphin
Een nummer over reïncarnatie dat makkelijk meezingt en vooral blijft hangen vanwege de heerlijke gitaarsolo. Een nummer in de stijl van o.a. Pop Life.

Now
Dit nummer is live een fantastische funktrack, maar in de studio komt het niet helemaal los. Liever had ik hier Days Of Wild gezien, wat 1 van de beste nummer uit ’s mans oeuvre is.

319
Lekker nummer geheel in de stijl van de meester.

Shy
Een type track waar Prince er niet veel van gemaakt heeft en dat is jammer, want het bevalt mij persoonlijk uitstekend. Heerlijk flow met fijne vocalen.

Billy Jack Bitch
Een dis naar C.J. Parker van de lokale Star Tribune die de naam Symbolina introduceerde en erg kritisch was op zijn naamsverandering. De directe aanval is niet wat we van Prince gewend zijn, maar in zo’n funky jasje is het heerlijk.

Eye Hate U
Een ballad waar ik ontzettend aan moest wennen, maar die ik inmiddels 1 van zijn beteren vind. De tekst vol hartenpijn, de schitterende vocalen en de scheurende gitaar. Het idee van een rechtszaak vind ik leuk bedacht.

Gold
Een power ballad in de trant van Purple Rain. Waar Purple Rain meeslepend is, is Gold meer euforisch. Zeker door de live versies is dit wel een echte klassieker geworden. De gouden snippers die tijdens de tour neerdaalden zal ik nooit meer vergeten. De show in Rotterdam in 2011 begon er onverwacht mee en zette de trend voor een onvergetelijk optreden.

Dit is Prince zijn beste album van de jaren ’90 en kan concurreren met zijn allerbeste werk. Het toevoegen van Days OF Wild en Interactive ten koste van enkele minder sterke nummers had het de volle 5* gemaakt, nu gaat er een halfje af.

De eerste verzamelaar van de Koning van de jaren ’80. Het is gelijk een hele goede. Twee CD’s met zijn allergrootste hits, waarvan de meesten in de albumversie en met 4 nieuwe nummers. Als extraatje de heerlijke 3e CD met B-kantjes. Ik hou zelf altijd van chronologische verzamelaars, maar dat is mij hier helaas niet gegund. Als je bedenkt dat Prince zichzelf doodverklaart op zijn volgende album, is dit een mooi einde van een tijdperk. Met mijn bespreking, beperk ik mij tot de nieuwe nummers en de B-kantjes.

Nothing Compares 2 U
Geschreven door Prince voor The Family en meesterlijk gecoverd door Sinead O’Connor. Prince doet hier in duet met Rosie Gaines en met een glansrol voor saxofonist Eric Leeds zijn eigen versie. Ik vind het erg prettig, maar eerlijk is eerlijk de Sinead versie blijft de beste.

Pink Cashmere
Geschreven voor de Nederlandse Anna Garcia met wie Prince een relatie had. Het is een schitterend gezongen ballad waarin Prince zijn liefde voor Anna verklaart. Het nummer is gebaseerd op een jas die Prince aan Anna gaf.

Peach
Een heerlijke rauwe bluesrocker in de stijl van Bambi. In de clip danst Mayte er lustig op los, maar het is vooral lekker hoe Prince losgaat op zijn gitaar.

Pope
Een rappende Prince wil liever paus dan president zijn. Van de 4 nieuwe nummers is dit het minst hoogstaande, maar het is zeker niet heel slecht. Hij kan echter zoveel beter.

Dan de B-kantjes. Het is al jarenlang bekend dat B-kantjes van Prince boordevol pareltjes staan. Deze compilatie is dan ook fantastisch.

Hello
B-kant van Raspberry Beret en Pop Life. Eén van de weinig teksten waarin Prince openlijk reageert op commotie rond zijn persoon. Prince weigerde mee te doen aan de USA For Africa opnames omdat hij zich zogenaamd op zijn best voelt in vertrouwde omgeving zonder al die grote sterren. Dat zou evt. nog kunnen, maar het was niet slim om op de opname avond te gaan stappen en dan ook nog ruzie met een fotograaf te krijgen. Prince vertelt hier zijn versie van het verhaal en het is muzikaal ijzersterk.

200 Balloons
B-kant van Batdance. Zou oorspronkelijk andersom zijn, maar Tim Burton wilde dit nummer niet en kreeg Trust terug. Niet het beste nummer, maar past wel uitstekend in het hele Batman project.

Escape
B-kant van Glam Slam en dat is ook prima te horen dankzij de tekstuele verwijzingen. Is in mijn ogen ook niets meer dan een b-kantje.

Gotta Stop Messin’About
B-kant van Let’s Work. Een echte synth gedreven funktrack van begin jaren ’80. Prince begon in die periode echt heel goed te worden (vanaf Dirty Mind) en dat is hier absoluut goed te horen.

Horny Toad
B-kant van Delirious en Jack U Off. Muzikaal lijkt het heel erg op het minder gelukte broertje van Delirious. Het heeft die zelfde rockabilly stijl, maar mist het vernuft dat Delirious wel heeft.

Feel U Up
B-kantje van Partyman. Zou oorspronkelijk op het Camille album staan en heeft dezelfde hoge kwaliteit als heel veel tracks uit die periode (SOTT). Alles is raak en tekstueel is Prince zijn geile zelf: “I only wanna feel U up”. Het zit boordevol dubbele bodems en de blazers in deel 2 voegen echt wat toe.

Girl
B-kant van America. Dit is een vocaal hoogtepunt in Prince zijn werk. De koortjes zijn van een absurd hoog niveau en dat maakt dit jazzy nummer een lust voor de oren.

I Love U In Me
B-kant van Arms Of Orion, maar vele malen beter. Het verhaal dat Prince vertelt, is schitterend met Prince-iaanse teksten als: “I promised myself not 2 come until she does, but she took both hands and a liar I was”. Net als Girl weer met die heerlijk koortjes die dit nummer heel relaxed maken.

Erotic City
B-kant van Let’s Go Crazy is een duet met Sheila E. Volgens veel fans hoort dit tot het allerbeste dat Prince ooit op plaat heeft gezet. De heerlijk funk is van de allerhoogste plank en de funk / fuck discussie blijft leuk. Volgens Sheila zingt Prince fuck en zijzelf funk. Dit is echt een topper.

Shockadelica
B-kant van If I Was Ur Girlfriend. Naar verluidt, is dit geschreven nadat Prince hoorde dat Time girarist Jesse Johnson een album opnam dat Shockadelica heette en geen titeltrack had. Volgens Prince was dat ongehoord en toen heeft hij het zelf opgenomen. Deze was ook bedoeld voor het Camille album en daar stond niets slechts op. Heerlijke funkgroove die Prince kenmerkt in deze periode.

Irresistible Bitch
B-kant van Let’s Pretend We’re Married. De muziek doet mij wat denken aan Lady Cab Driver. Dit is wederom veel te goed om een b-kantje te zijn, maar Prince deed het gewoon.

Scarlet Pussy
B-kant van I Wish U Heaven. Het nummer is hier iets misplaatst omdat Prince toen echt op de spirituele toer was en dit nummer uiteraard niet over een spinnend katje gaat. Dit nummer had gemaakt kunnen zijn door George Clinton; zware, lome funk.

La, La, La, He, He, Hee
B-kant van Sign O’ The Times. Past muzikaal perfect in het geluid uit die tijd. Vooral de blazers zijn heerlijk.

She’s Always In My Hair
B-kant van Raspberry Beret en Paisley Park. Dit is misschien wel mijn favoriete b-kantje. De lange versie van dit nummer staat in mijn Prince top 10. Het zou over Jill Jones gaan en alleen daarom moet Jill heilig verklaard worden. De vocalen zijn schitterend, heerlijke koortjes, briljante melodie en als kers op de slagroom die waanzinnige gitaar. Ik word er stil van.

17 Days
B-kant van When Doves Cry is ook al weer zo goed. Ooit bedoeld voor Vanity 6. Prince heeft liefdesverdriet en het mikpunt negeert het. Een heerlijk poppy nummer.

How Come U Don’t Call Me Anymore
B-kant van 1999 en dankzij Alicia Keys nog een grote hit geworden. Lijkt thematisch op de voorganger, maar dan verpakt in een hele fijne ballad. Schitterend gezongen. De emotie is zo puur dat iedereen die de ervaring deelt het hier ook voelt.

Another Lonely Christmas
B-kant van I Would Die 4 U. Lijkt in eerste instantie weer te gaan over het feit dat Prince door zijn lief aan de kant is gezet. Halverwege blijkt ze echter te zijn overleden. Zonder belletjes by far het mooiste kerstnummer ooit. Ik krijg altijd weer kippenvel als ik dit nummer hoor.

God
B-kant van Purple Rain. Is het hoogtepunt van de vocale gymnastiek van Prince. Natuurlijk met veel overdubs, maar wat ongelooflijk goed gezongen. Dit nummer moet eigenlijk met koptelefoon zodat je echt kan horen hoe goed Prince was.

4 The Tears In Your Eyes
Geen echte b-kant, want het nummer is geschreven voor het USA For Africa album. Religieus getint nummer waarin Prince zijn akoestische kant laat horen. Tijdens Live Aid werd er een clip uitgezonden waarbij Prince werd geflankeerd door Wendy en Lisa. Beste track van het We Are The World album.

Power Fantastic
Ook dit was nooit een B-kant. Het is geschreven in de briljante Dream Factory periode, maar op geen enkele configuratie van de albums uit die tijd was dit nummer terug te vinden. Toch is dit één van de beste ballads die Prince ooit op heeft genomen, niet in het minst door het brilante trompetspel van Atlanta Bliss. Dit doet overduidelijk denken aan Miles Davis. Een heerlijke afsluiter.

Na een aarzelend begin is dit 3e schijfje met b-kantjes op zichzelf 4,5* waard en van een iveau dat de meeste artiesten met hun beste werk nooit zullen halen.

En ineens was hij er weer. TAFKAP was weer Prince geworden en dat leek wel het sein voor een artistieke wederopstanding. The Rainbow Children liet weer een Prince zien zoals ik die graag zie. Experimenterend, uitdagend, funky en virtuoos. De samenstelling van de NPG is wat mij betreft de beste ooit met Renato Neto op toetsen, Rhonda Smith op bas en de fantastische John Blackwell op drums. Oudgediende Maceo Parker blaast een aardig toontje mee, maar van mij had dat op dit album eigenlijk Eric Leeds moeten zijn.
Muzikaal is het namelijk (zoals de hoes al doet vermoeden) een hele jazzy plaat en compleet anders dan wat Prince ooit had gedaan. Ik kan me zelfs voorstellen dat Miles Davis langzaam deze kant op aan het bewegen was. Prince en de band zijn gedreven en in bloedvorm en halen het maximale uit elkaar. Tekstueel is het een ander verhaal. Het is een volledig Jehova verhaal en zeker met de vervormde stem trokken veel fans dit slecht. Ik vind vooral de antisemitische inslag behoorlijk eng, maar verder kan ik door de teksten heen luisteren en hoor een Prince in topvorm.

Rainbow Children
Het begint al op de opener. Eerste die vervormde stem die het verhaal begint te vertellen en dan krijgen we gelijk heerlijke jazz voor beginners voor de kiezen. Er zit een aantal schitterende breaks in het nummer en de gitaar is heerlijk. Blackwell drukt al direct een flinke stempel op het album en zal dat blijven doen. Terwijl Prince tekstueel zeer religieus bezig is, zit er een schitterende verwijzing naar Sexuality in (Reproduction of the new breed leader, stand up, organize).

Muse 2 The Pharaoh
Het titelnummer vloeit over in de 2 track die lijkt opgedragen aan zijn nieuwe muze Manuela. Muzikaal is dit briljant. De strakke drums, de fenomenale, bas en de speelse toetsen; alles klopt en Prince is zeer relaxed. De vergelijking tussen slavernij en de Jodenvervolging is op zijn vriendelijkst gezegd “onhandig” omschreven.

Digital Garden
Wat ik hier vooral fantastisch vind, is de manier waarop de muziek de tekst ondersteund. Als het over de bannelingen gaat, wordt de muziek ook daadwerkelijk dreigend. Wat je verder ook van het verhaal vind, als concept staat het allemaal als een huis.

The Work Pt. 1
Ineens wordt het dan retefunky. Strakke funk uit de James Brown-school maken dit nummer onweerstaanbaar. Prince kan het echt nog.

Everywhere
Dit is een van de minste nummers op de plaat. Komt waarschijnlijk omdat ik niet heel erg van de Latin ben en daarom grijpt dit mij gewoon niet echt.

The Sensual Everafter
Muzikale brug waar met name de gitaar fantastisch is.

Mellow
Dit nummer doet zijn naam eer aan en is tekstueel een buitenbeentje op de plaat omdat het niet over Jehova lijkt te gaan, maar vooral de oude Prince met zijn schitterende humor laat horen.

1+1+1 Is 3
Dit bleek live een heerlijk feestnummer te zijn en dat is niet gek, want het funkt en stampt heerlijk in het rond.

Deconstruction
Weer vooral bedoeld om het verhaal naar het volgende hoofdstuk te brengen.

Wedding Feast
Is helemaal niets van een minuut, maar als je dit nummer niet te serieus neemt en met Prince meelacht aan het eind is het absoluut grappig.

She Loves Me 4 Me
Schitterende ballad. Heel open en oprecht liefdesliedje voor de nieuwe liefde in zijn leven. Schitterend in al zijn eenvoud, alhoewel het weer niet kan tippen aan een nummer als Adore.

Family Name
Dit is het nummer met 2 gezichten. Om met het lelijke gezicht te beginnen: de tekst. Prince zegt uiteindelijk dat de genocide niet zo erg is als de slavernij, omdat ze hun familienaam nog hebben. Mijn haren gaan er recht van overeind staan en het kost me echt moeite om geconcentreerd te blijven luisteren. Doe ik dat dan kom ik bij het mooie gezicht. Muzikaal is het namelijk een heerlijk popnummer. Jehova getuigen die ik gesproken heb, herkennen zich niet in de teksten en het zou met Prince zijn persoonlijke achtergrond te maken kunnen hebben, maar verder van Love4oneanother is hij zelden geweest.

The Everlasting Now
Muzikaal houden we het hoge niveau vast. Een opzwepend en meeslepend nummer. Prince schreeuwt het uit, maar waar dat op dit album vaak storend wordt, blijft het hier jaren ’80 prettig.

Last December
Een gospeltrack met briljant gitaarwerk. Voor mij een kruising tussen Graffiti Bridge en Gold, waar met name de gitaar ervoor zorgt dat het niet over de top gaat zoals GB overkomt. Het nummer echoot heerlijk na en laat mij uiteindelijk met een voldaan gevoel achter.

Concluderend: het album luistert niet makkelijk weg, mede door de vertelstem en de Jehova doctrine. Diegenen die erdoor komen, krijgen 1 van de beste albums van Prince gepresenteerd. Thematisch in de lijn van Lovesexy, maar niet zo tolerant en Prince is meer dan ooit met “zwart zijn” bezig. De bijbehorende tour was van een nog hoger niveau en herstelde volledig mijn Prince-fan zijn.

Het broertje van The Chocolate Invasion. Ook alleen uitgebracht via internet en Prince die het voornamelijk in zijn eentje doet. Waar de chocola wat te tam bleef, is de funk op The Slaughterhouse een stuk vetter, waardoor het m.i. een beter album is geworden.

Silicon
De openingstrack knalt er gelijk goed in. Een prettig rappende Prince in combinatie met de vette funk brengen mij direct lekker in de stemming. Behoort het tot zijn allerbeste werk? Absoluut niet, maar de funk was heel lang toch wel erg ver weg.

S&M Groove
Gaat verder in dezelfde stijl. De gitaarriffs zijn heerlijk en de “stiekeme” solo erg fijn. De tekst is mij alleen niet geheel duidelijk.

Y Should Eye DO That When Eye Can Do This?
Hoewel Prince zeker geen groots rapper is, kan het ook op deze track wel bekoren. De raps zijn humoristisch en opschepperig, niet echt zijn ding. Het nummer roept herinneringen op aan het geluid van eind jaren ’80.

Golden Parachute
Muzikaal zakt het in naar een bedenkelijk niveau. De tekst is echter heel sterk met Prince die kritiek levert op de platenmaatschappijen en zijn eigen $ 100 miljoen contract even wegzet als een gouden handdruk.

Hypnoparadise
Is mij te glad en te tam met het totaal ontbreken van een scherp randje.

Props ‘N’ Pounds
Jaren ’70 funk met een fijne bas en goede toetsenpartijen tillen het niveau weer een beetje op.

Northside
NU gaan we weer echt de funk in als Prince vertelt hoe ze vroeger muziek maakten in het nooorden van MPLS. Sonny T. had hier misschien mee moeten doen om het nummer echt te laten knallen.

Peace
Dit nummer, omlijst door skits, had heel goed gepast op een NPG album. Op een Prince album valt het enigszins buiten de boot.

2045: Radical Man
Tekstueel lijkt hij hier erg zijn best te doen, maar ik snap niet goed wat hij bedoelt. Muzikaal vind ik het te veel 13-in-een-dozijn.

The Daisy Chain
Prince vindt (weer) een gastrapper die er eigenlijk niets van bakt (DVS). Daarmee wordt dit nummer voor mij om zeep geholpen.

Dit album vind ik beter dan The Chocolate Invasion omdat het funkier is. Het is verder een behoorlijk coherent album dat lekker wegluistert.

Initieel zouden er meerdere versies van The Vault komen, zodat Prince onder zijn contract uit met Warner uit kon komen. Na extra onderhandelingen bleef het bij deze. Later konden we via weborder nog wel Crystal Ball bestellen.
The Vault is net als Chaos And Disorder een verzameling oude, bewerkte tracks. In tegenstelling tot de voorganger is deze echter opvallen consistent qua geluid en veel minder grimmig. Het hele album heeft een ontspannen jazzy sfeer. Dit luistert heel lekker weg. Enige teleurstellende is dat er te weinig uitknalt. Toch is het een album dat ik met plezier beluister. Enkele nummers waren oorspronkelijk bedoeld voor de musical I’ll Do Anything en dat verklaart de stijl misschien enigszins.

The Rest Of My Life
Korte, maar fijne track. De jazzy sfeer zit er gelijk in en ik merk dat ik ontspannen begin te luisteren.

It’s About That Walk
Het gevoel blijft exact hetzelfde als bij de opener. Het is heerlijk luisteren, zonder dat je echt uitgedaagd wordt. Ook tekstueel niet bijzonder spannend.

She Spoke 2 Me
Stond ook op het Girl 6 album in een veel te korte uitvoering. Deze lange versie legt veel muzikale virtuositeit bloot. Een nummer waar je elke luisterbeurt wel weer iets nieuws in hoort. Eerste echte hoogtepunt van het album.

5 Women
Uiteindelijk opgenomen door Joe Cocker. Dit is een soulvol nummer, zoals we die kennen van bijvoorbeeld De Dijk. De Prince versie voegt niets toe aan die van Joe, jammer.

When The Lights Go Down
Hier is een hele goede live-versie van, maar deze versie duurt veel te lang.

My Little Pill
Met terugwerkende kracht een beangstigend nummer vanwege de uiteindelijke doodsoorzaak van Prince. Dit geeft het nummer wat extra lading die het van zichzelf amper heeft.

There Is Lonely
Deze is heel fijn gezongen en is ook één van de betere tracks op dit album. Uit dezelfde periode is het thematisch aansluitende Empty Room vele malen beter, maar dat neemt niet weg dat dit een schitterend nummer is.

Old Friends 4 Sale
Een herbewerkte versie van een oude bekende. Het zou heel goed over de relatie met Morris Day kunnen gaan, maar helemaal duidelijk is dat nooit geworden. De oorspronkelijke versie is wat rauwer en verwijst meer naar Vanity en Morris die met hun neus in de poeder het contact met Prince verloren.

Sarah
Eigenlijk een niemendalletje, maar het wordt gered door de blazers. De blazers zijn al de reden van het consistente geluid van het album, maar hier redden ze de track echt.

Extraordinary
Dit nummer is dankzij de fantastische zang van Prince een prima afsluiter van het album.

In eerste instantie was ik wat teleurgesteld over dit album omdat Prince in die tijd live de pan uit aan het funken was en dat hier totaal niet terug te horen was. Met terugwerkende kracht en vele luisterbeurten later, moet ik echter zeggen dat dit gewoon een heel fijn Prince album is.

De verzamelaar is redelijk overbodig. De autist in mij is wel blij met de chronologie van de nummers, verder vind ik de samenstelling niet bijzonder geslaagd. Bij dit album ging het natuurlijk om disc 2, met 12" versies en mixen. Lang heb ik niet veel gehad met de langere versies, maar de laatste jaren is mijn waardering gegroeid. Ik behandel hier alleen dit schijfje.

Let's Go Crazy [Special Dance Mix]
De versie die we kennen uit de film. Vroeger vond ik door het tussenstuk de dynamiek eruit gaan, maar ik vind anno nu de lange versie gewoon heel prettig en ik zie direct de film voor me, dus helemaal niets mis mee.

Little Red Corvette [Dance Remix]
Deze is een beetje tweeledig. Aan de ene kant is dit de bijna perfecte popsong, waar je niets aan toe moet voegen. Aan de andere kant is dit zo'n fijne track dat het niet lang genoeg kan duren.

Let's Work [Dance Remix]
Dit is al een heel fijn funknummer, maar in deze versie funkt het nog harder. De groove is eindeloos. Zou niet misstaan hebben tussen de funkjams op 1999.

Pop Life [Fresh Dance Mix]
Bekende versie met het extra couplet.

She's Always in My Hair [12" Version]
Misschien wel mijn favoriete Prince 12". Dit nummer is sowieso fantastisch. De heerlijke Linn, Prince vocalen zijn fantastisch. Hypnotiserend.

Raspberry Beret [12" Version]
De versie die deels ook voor de videoclip is gebruikt. Prima om naar te luisteren.

Kiss [Extended Version]
Echte funkstamper die nooit op hoeft te houden. Extended is dus meer dan welkom.

U Got the Look [Long Look] (6:40)
Een echt popliedje dat in de lange versie teveel aan kracht inboet.

Hot Thing [Extended Remix]
Ook weer zo'n repeterende beat die het prima doet in de lange versie,

Thieves in the Temple [Remix] (8:08)
Hoogtepunt. Wordt veel aan het origineel toegevoegd, waardoor deze versie zeer verfrissend is. Aanrader.

Cream [N.P.G. Mix]
Niet mijn favoriete mix van dit nummer.

Bekende fan favorieten als America en I Would Die 4 U hadden natuurlijk op dit 2e schijfje moeten staan. Nu lijkt het toch teveel op het uitmelken van de fans.

OK, ik heb het album even op me laten inwerken voor ik daadwerkelijk een mening over aan het grote boze internet toevertrouw. De eerste luisterbeurt klonk het voor mij als een, weliswaar goed geproduceerd, simpele R&B oefening. Inmiddels moet ik mijn mening bijstellen. Wat deze plaat sowieso anders maakt dan veel andere Prince albums is dat de teksten bijna het hele album interessant en relevant zijn. Als je bedenkt dat het al uit 2010 komt, was Prince zijn tijd behoorlijk ver vooruit, want dit had zomaar tijdens het hele BLM gebeuren van afgelopen jaar kunnen spelen.

De tracks dan.
Welcome 2 America
Een hele sterke opener van deze plaat. De tekst laat gelijk merken dat Prince hier echt een voor zijn doen hele andere weg inslaat. Het begin van het nummer is heerlijk zen met de rustgevende muziek en de heerlijke zang van Shelby, Elisa en Liv. Als Prince dan begint te praten, zou je haast denken dat je in de brainsessions van Ad Visser terecht bent gekomen, maar dat valt gelukkig mee. Dit nummer trekt je echt de plaat in.

Running Game (Son of a Slave Master)
Tekstueel bijven we kritisch, maar muzikaal vind ik dit momenteel het minst interessante nummer op het album. Dit lijkt inderdaad op de verplichte R&B vingeroefeningen.

Born 2 Die
Hier revancheert Prince zich direct. Dit nummer wordt gedragen door een heerlijke bas en ademt een zeer relaxte sfeer. De vocalen zijn wederom van een hoog niveau en deze toch bijzondere samenstelling van de NPG laat horen op hoog niveau te kunnen musiceren.

1000 Light Years from Here
Dit nummer swing lekker de pan uit. Het is niet heel spannend, maar de samenzang zorgt ervoor dat het nummer de grauwe middelmaat ontstijgt.

Hot Summer
Is een simpel poprockertje zoals die op bijna elk Prince album wel staan. Als losse track werkt het niet, maar het is hier op het album slim geplaatst. Vanaf hier komt er mede door de inbreng van de gitaar wat meer pit in het album. Mr. Hayes laat horen dat ie dit album niet alleen heel fijn heeft geproduceerd, maar dat zijn muzikale inbreng ook in orde is met een heerlijke toetsenpartij.

Stand Up and B Strong
Opvallend zijn hier de gedeelde vocalen. Elisa begint, dan Prince, dan met zijn 2-tjes, dan Shelby solo en uiteindelijk weer die samenzang die kenmerkend is voor Prince met deze 3 dames. Halverwege volgt een tempowisseling die het nummer naar een hoger niveau tilt. Aan het eind `ontploft` het nummer met een funky bas, een heerlijk orgeltje, goed gitaarwerk en bijna gospelachtige vocalen.

Check the Record
Met alle verschillende kleuren vinyl heb ik deze record uitvoerig gecheckt. Dit is weer een iets minder nummer. Lekker funky met een goede gitaar en een acceptabel rapje.

Same Page, Different Book
Misschien wel het beste nummer van het album. Swingend, met een fantastische bas en een funky gitaar. De tekst is wederom van het hoge niveau dat dit album kenmerkt.

When She Comes
Daar is dan de ballad, maar het zeker geen verplicht nummertje. Schitterende, typische Prince tekst. Vulgair zonder vulgair te zijn. Vocaal de beste prestatie van het album, zoals we in ballads van een geïnspireerde Prince eigenlijk gewend zijn.

1010 (Rin Tin Tin)
Dit was in eerste instantie mijn favoriete track, maar uiteindelijk heb ik het zelf niet als 1 van de 3 favorieten aangemerkt. Dat komt vooral omdat mijn waardering voor de andere nummers gestegen is. Het is met name de funky bas die dit nummer ontzettend lekker maakt.

Yes
Uptempo, energiek nummer. Opgezweept door de drums. Lijkt in eerste instantie misschien een fillertje, maar er gebeurt bij betere beluistering veel teveel om dit als fillertje af te serveren.

One Day We Will All B Free
Zeer geslaagde afsluiter van het album. Wederom goede teksten en de samenzang die het hele album al top is, valt ook hier echt weer op. De gitaar is heerlijk en heeft een beetje geluid zoals Levi Seacer jr. in the old days had.

Al met al is dit een zeer geslaagd album. Komt het in mijn Prince top 10? Zeker niet. Komt het in mijn 2021 top 10? Absoluut! De deluxe versie heeft er ook nog een heerlijke dvd bijzitten die laat zien en horen wat een gemis het overlijden van dit genie is voor de muziek. Live is en blijft Prince echt een fenomeen en dit album klint fris en bij de tijd alsof het net gemaakt is i.p.v. 11 jaar geleden.

Tsja, dit is een moeilijk album om over elk nummer wat te zeggen. In eerste instantie verwachtte ik destijds een album in de Madhouse stijl. Het mist echter de funk die daar onder de jazz lag. Candy is ook zeker geen Eric Leeds, maar doet het hier heel goed. De bas en drum is bij Rhonda Smith en John Blackwell uiteraard in goede handen. De grote verrassing op dit abum is violiste Vanessa Mae, haar bijdragen zijn heerlijk.
Dan de nummers.

Xhalation
Kort, maar betoverend nummer dankzij de heerlijke bijdrage van Vanessa. Op dit nummer doet Prince meer met minder.

Xcogitate
Candy laat horen dat ze meer kan dan alleen maar funk en zo is ook dit nummer helemaal niet onaardig.

Xemplify
John Blackwell mag laten horen hoe goed hij is, maar verder is het mij te freakerig.

Xpectation
Dit leunt het dichtst aan tegen wat we van Madhouse kennen, maar mist die kwaliteit.

Xotica
Wel redelijk melodieus, maar nergens spannend.

Xogenous
Raakt me nergens.

Xpand
Dit is het hoogtepunt van deze plaat. Ik ben geen jazzkenner, maar dit bevalt mij enorm. Candy speelt fantastisch en de toetsen en gitaar zijn van hoge kwaliteit.

Xosphere
De gitaar is uiteraard erg fijn, maar dat is het enige.

Xpediton
Dit is een fijne afsluiter. Vanessa doet nog even lekker haar ding en een fijne solo.

Al met al kan ik het experiment ontzettend waarderen, maar na het beluisteren kan ik geen enkele melodie reproduceren. Het zijn relatief korte nummers, waardoor het album wel goed wegluistert.

Ook het 2e album heeft nu een aantal luisterbeurten achter de rug.
Op voorhand was dit een album waar ik naar uitkeek. Prince en 3EG live was namelijk erg goed. De energie van de live optredens is echter niet op de plaat terecht gekomen. In eerste instantie vertroebelde dit mij mening over deze plaat wat, maar ik merk dat dit album blijft groeien.

Wow
Een heerlijk intro is een veelbelovend begin van dit album. WOW is een typisch Prince powerrocknummer. Hannah is uitstekend in vorm. Af en toe lijkt het bijna of Michael B. achter de drumkit zit. De bas klinkt heel indringend en de gitaarsolo doet de rest. WOW is een heel goed nummer.

Pretzelbodylogic
Uptempo nummer waardoor de energie erin blijft. Vooral de lekkere bas blijft bij mij erg hangen.

Aintturninround
Het eerste nummer waar Prince de leadzang aan Hannah over laat. Ik moet zeggen dat ik de zang in dit nummer wat matig vind. Het nummer zelf heeft wel een hele aanstekelijke gitaarriff en die metal-achtige solo zorgt ervoor dat dit toch een heel lekker nummer is.

Plectrumelectrum
De voor Prince altijd belangrijke titelsong. Verrassend genoeg een instrumentaal nummer wat begint met lekker gitaargeweld dat gaandeweg het nummer meer bluesy wordt. Dit is misschien wel het beste instrumentale nummer dat Prince heeft opgenomen.

Whitecaps
De eerste ballad, gezongen door Hannah levert het eerste mindere nummer van dit album op. Ik vind dit gewoon geen Prince nummer. De vocalen kloppen niet en muzikaal kan het kleine genie veel beter.

Fixurlifeup
We gaan weer rocken. Een heerlijk intro spoelt de smaak van het vorige nummer weg. De coupletten worden iets te netjes gezongen imo. Bij de refreinen gaat Prince echt helemaal los. Dit nummer is gemaakt om live te spelen. Heel veel energie, wederom zeer strakke bas en de solo op het eind is niets mis mee.

Boytrouble
De dames mogen weer en het klinkt heel even als de Spice Girls. Dit gevoel verdwijnt gelukkig en de dames laten horen dat ze als muzikanten gegroeid zijn (alhoewel Ida wel een Prince niveau heeft). Uiteindelijk zit hier veel MPLS sound in en kan ik het best waarderen.

Stopthistrain
Weer een ballad waar Prince de leadvocals deelt met de Hannah. Na een paar keer luisteren, merk ik dat het een aanstekelijk nummer is dat blijft hangen.

Anotherlove
Gelezen dat dit een cover is. het origineel ken ik niet, dus ik weet niet of Prince het originieel verkracht of verbetert. Het is een toegankelijke rockballad volgens het boekje. Een ingetogen begin met een sterke climax. Nergens heel bijzonder, maar wel heel lekker.

Tictactoe
Een ballad waar Prince en 3EG harmonieus samen zingen. Uiteindelijk is het nummer veel te zoet.

Marz
Het dynamische intro en het uptempo punkkarakter van dit nummer schreeuwen om live uitvoeringen. Heerlijk.

Funknroll
Veel beter dan de remix op AOA. Dee dynamiek is gebleven en wederom vind ik de bas van Ida erg goed, Het enige wat er voor mij aan ontbreekt is een gitaarsolo die dit nummer naar de buitencategorie van de Prince catalogus brengt.

Al met al bevalt dit album mij veel beter dan haar broertje, maar ontbreekt er wel een nieuwe Prince klassieker. Desalniettemin 4*

Naast The Chocolate Invasion en The Slaughterhouse werden de NPG Music Club leden nog blij verrast met een derde album: C-NOTE. Dit album nam ons mee terug naar de jazzy optredens uit de One Nite Alone tour. Vernoemd naar de steden waar gespeeld werd + het bekende Empty Room. Na de 2 niet heel bijzondere studio downloads was dit wel prettig. Prince met de NPG in de uitblinkende, jazzy samenstelling in jammodus; dat kan alleen maar genieten zijn. De NPGMC leden hadden tijdens deze tour toegang tot de soundcheck en werden daar verrast met jamsessies die we kenden van aftershows en andere traktaties.

Copenhagen
Dit nummer roept direct de sfeer van The Rainbow Children op. Opgenomen tijdens de soundcheck van de show improviseren de musici er lekker op los. Eric Leeds en Greg Boyer zijn in bloedvorm en Rhonda Smith legt een fijne groove neer.

Nagoya
Ook opgenomen tijdens de soundcheck. Prince laat hier horen wat een meesterlijk en veelzijdig gitarist hij is. Rhonda en John bieden weer een stabiele onderlaag, waar Renato, Candy, Eric en Greg omheen spelen en Prince meer centraal op gitaar. Van de instrumentale nummer is dit de beste.

Osaka
Niet verrassend betreft het hier weer een opname van een soundcheck. Hier krijgt Renato wat meer vrijheid. Prince heeft een aantal sublieme toetsenisten in dienst gehad. Van de klassiek geschoolde Lisa Coleman, tot de typische 80s techie Dr. Fink, maar niemand speelt de jazz als Renato Neto.

Tokyo
Tijdens deze soundcheck jam zijn ook enkele voorzichtige vocalen te horen; een chant van de stad die als gastheer dient. Minder indrukwekkend dan de vorige 3.

Empty Room
Deze fanfavoriet is opgenomen tijdens dezelfde soundcheck als Copenhagen. Samen met Black van Pearl Jam is dit het allerbeste liedje over liefdesverdriet. Er circuleren meerdere versies van dit nummer. Wat deze heerlijk maakt is dat het nummer vanuit de ingetogen opbouw uitmondt in een gierende gitaarsolo die je alle emotie in dit nummer laat voelen. Briljant.

Van de 3 digitale albums is deze EP-achtige veruit het beste. Prince en band zijn in vorm en in relaxte modus aan het jammen. Doordat de songstructuur wat ver te zoeken is, zal de niet-fan hier misschien niet veel bij hebben, maar die komen met Empty Room volledig aan hun trekken.

En dan is daar het eerste album met de New Power Generation. Vanuit de SOTT band is alleen Levi Seacer Jr. nog over gebleven. Hij heeft zijn bas ingeruild voor gitaar. De hoes toont Prince met Diamond and Pearl en was ook in een hele mooie hologram versie beschikbaar.
Met name in de USA had Prince commercieel succes nodig en dit album speelt daar op in. Met Tony M. is er een rapper in de band gekomen. Hij heeft de twijfelachtige eer misschien we het minst populaire bandlid ooit te zijn. Live zijn zijn raps inderdaad heel slecht. In de studio valt het echter allemaal wel mee.
Het album is energie, funky en toegankelijk (zowel muzikaal als tekstueel). Artistiek gezien heeft Prince zichzelf niet heel erg uitgedaagd, maar hij heeft wel een fijn popalbum geproduceerd. Het geluid borduurt verder op Graffiti Bridge, maar de spiritualiteit is er grotendeels uitgehaald. Grootste bezwaar is dat het geheel regelmatig over geproduceerd klinkt.

Thunder
Zoals wel vaker knalt Prince vol gas naar binnen. Heerlijk rocknummer met wat oosterse geluiden. De spirituele sferen zitten er op deze track nog volop in.

Daddy Pop
Prince schept even op dat hij nog altijd da bomb is. En passant wordt het nieuwe geluid van de NPG hoorbaar. De rappende Tony M., de levende drummachine Michael B. en misschien wel de beste zangeres die ooit in een Prince band zat: Rosie Gaines.

Diamonds And Pearls
Eigenlijk een hele gladde ballad in de stijl van The Arms Of Orion. De stem van Rosie en de schitterende opbouw zorgen ervoor dat dit nummer mij wel bevalt.

Cream
Tekstueel een nummer vol humor. Muzikaal een typisch Prince pop-rock nummer. Logisch dat het een hit werd.

Strollin’
Een heerlijk jazzy nummer. Ik wordt ontzettend vrolijk van dit nummer wat vooral erg goed beluisterd kan worden als de zon schijnt.

Willing And Able
Een ontzettend goed verborgen pareltje. Live wist Tony M. dit nummer te verkrachten, maar op het album is dit echt een ontzettend goed nummer. Dit is het enige nummer op het album waar Prince niet commercieel probeert te klinken, maar laat horen waarom hij de meest invloedrijke artiest uit de jaren ’80 is. Tony zijn raps zijn ingetogen en passen daarmee verrassend goed bij deze toptrack.

Gett Off
Het prijsnummer van dit album. Echte Prince teksten (23 standje in een one-night-stand). De 12” bevat wat extra Prince raps en die zijn allemaal raak. Prince mikt hier ouderwets op onze oerdriften en ik kan het alleen maar een voltreffer noemen.

Walk Don’t Walk
Net als Willing And Able een ondergewaardeerd nummer. Vooral de zang van Rosie tillen dit nummer echt naar een hoger niveau.

Jughead
Het nummer waar de meeste Prince fans een ontzettende hekel aan hebben. Stilistisch had het op Black Album gepast. Dit nummer krijgt Tony een grote rol, maar echt vervelend wordt het voor mij nergens. Rosie blijkt ook te kunnen rappen. Dit nummer is waarschijnlijk gericht aan oud-manager Steve Fargnoli.

Money Don’t Matter 2 Night
Een heerlijk ingetogen poppy nummer met een maatschappijkritische tekst. Meestal is Prince daar niet goed in, maar ik vind deze poging heel geslaagd.

Push
Een lekkere funkstamper. De falsetto van Prince doet het hier heel goed en zijn rap met een deel van de songtitels erin verwerkt is erg leuk.

Insatiable
Dit is voor mij altijd een beetje Scandalou 2.0 geweest, maar dan iets minder goed.

Live 4 Love
Dit nummer is tekstueel mooi gevonden, door het vanuit het perspectief van een straaljagerpiloot te doen. Live vond ik vooral de beukende drums van Michael B. fantastisch. Jammer genoeg lijdt dit nummer ook aan de belangrijkste kwaal van dit album: overproductie.

Conclusie: de commerciële knieval van Prince is teleurstellend. Desondanks is het een fijne popplaat die ik met plezier beluister.

Het tweede album met de NPG (helaas zonder Rosie) heeft als titel het onuitspreekbare symbool dat niet veel later Prince zijn naam zou worden. Het album was bedoeld als opera, waar de segues ondersteuning moesten leveren aan de verhaallijn. Door het weglaten van een aantal van die segues is de verhaallijn wat verloren gegaan en het concept enigszins mislukt. De film 3 Chains Of Gold vertelt het verhaal van een jonge Egyptishe prinses (Mayte) die naar de US vlucht om de 3 kettingen in bewaring te geven bij Prince. Het verhaal is flinterdun, maar de muziek fantastisch.
Door de weggelaten segues voelt het hier en daar wat inconsistent, maar bij vlagen onthult Prince meer van zichzelf dan ooit tevoren. Na het commerciële Diamonds And Pearls laat Prince op dit album horen nog altijd een muzikaal genie met vernieuwingsdrang te zijn.

My Name Is Prince
Prince was zijn naamswijziging al volop aan het voorbereiden wat dit nummer een extra dimensie meegeeft. Muzikaal is dit funk van de bovenste plank. De agressieve raps van Prince zijn heerlijk narcistisch en klinken fantastisch en de lompe rapstijl van Tony M. past hier prima bij. De onderliggende muziek laat vooral horen wat voor een uitstekende ritmesectie Michael B. en Sonny T. zijn.

Sexy M.F.
Het nummer loopt over in het zwoele Sexy Motherfucker (wat uiteraard ook in gekuiste versie verscheen). Mede door de blazers en de gitaar van Levi krijgt dit nummer muzikaal een jazzy feel mee. Prince lapt daar laidback overheen in een stijl die Snoop Dogg zoveel beter beheerst. Dit nummer is funky as hell met helaas een iets te grote rol voor Tony M.

Love 2 The 9’s
Prince zingt dat hij de ideale liefde zoekt (helaas was Mayte nog iets te jong) en doet dat in eerste instantie in jazzy sferen waar het nummer later switcht naar ruwer funkwerk. Dapper experiment dat in mijn ogen uitstekend gelukt is. Dit laat horen dat Prince nog altijd dingen kan verzinnen die niemand anders kan.

The Morning Papers
Een heerlijk popnummer waar Prince patent op heeft. Hier lijkt het wederom over Mayte te gaan die door Prince meegenomen wordt in de wereld van de liefde……Prince blijft een meester in dit soort liedjes.

The Max
Een nummer met een fantastische groove die zijn weg heerlijk naar het einde funkt. De raps passen hier weer uitstekend, waardoor het nummer boeiend blijft.

Blue Light
Reggae? Dat hadden we Prince nog niet horen doen en eerlijk is eerlijk het is goed dat het niet tet vaak gebeurd is. Het klinkt allemaal prettig en Prince toont een kwetsbare kant die hij niet vaak toont, maar essentieel is het niet. Veel fans hebben echt een hekel aan dit nummer, maar dat gaat mij weer veel te ver.

I Wanna Melt With U
Te veel house naar mijn smaak. Daarom vind ik het heel jammer dat juist dit nummer ervoor gezorgd heeft dat de segues verdwenen. Wel fijn om te horen dat de lessen in liefde gelukt zijn.

Sweet Baby
Heerlijke, alhoewel mierzoete ballad. Geen speciaal nummer, maar wel heel fijn om naar te luisteren.

The Continental
Om het inconsistente karakter van dit album te benadrukken schieten we vanuit dit leve liedje de scheurende gitaren in. Heerlijke rocker met een heerlijke narcistische tekst.

Damn U
Dit is dan weer zo’n heerlijke ballad waar Prince patent op heeft. Denk o.a. aan Adore. Schitterend gezongen door Prince die laat horen wat een absurd groot bereik hij ls zanger heeft. Fantastisch!

Arrogance
Een nummer dat bol staat van het experiment, alleen daarom al heel fijn. Het is echter geen nummer dat je opzet om lekker naar te luisteren.

The Flow
Lijkt stijlmatig op Jughead an het vorige album. De Flow van dit nummer is wel iets fijner dan Jughead, maar verder niet 1 van de hoogtepunten.

7
Tsja, wat moet je hiervan zeggen. Meesterlijk nummer. Fijne popfeel met allemaal bijzondere geluidjes. Goed gezongen en essentieel voor de verhaallijn. Vooral de akoestische gitaar en harmonieuze vocalen kunnen mij erg bekoren.

And God Created Woman
Prince versie van het scheppingsverhaal. Vooral opvallend vanwege de hele mooie vocalen. Dit is een nummer dat door veel fans nogal eens vergeten wordt, maar dit is echt topmateriaal.

3 Chains O’Gold
Prince doet Queen / Steinman. Op Graffiti Bridge mislukte dit al, maar Prince laat horen dat het nog slechter kan. Dit is te gemaakt en doet mij erg weinig.

The Sacrifice Of Victor
Dit is vooral tekstueel heel interessant. Epilepsie, rassenscheiding en kindermishandeling lijken ervaringen uit Prince zijn eigen jeugd te zijn. Dit is 1 van de meest autobiografische nummers die Prince gemaakt heeft alhoewel hij echt nooit zijn naam verander heeft in Victor. Ik concentreer me bij dit nummer altijd zo op de tekst dat ik het muzikaal wat verwaarloos en dat is niet terecht wat het is een heel lekker nummer waarop het moeilijk stil zitten is.

Al met al schiet Prince muzikaal van het ene naar het andere wat hoge hoogtepunten en diepe dieptepunten oplevert. Juist deze drang om zich niet op 1 stijl vast te laten pinnen, is iets wat ik zo aan Prince bewonder. Dit album is voor mij dan ook een essentie Prince album.

Na 2 beestachtige albums kwam Parade. Prince had van Warner nagenoeg de vrije hand gekregen en mocht weer een film maken: Under The Cherry Moon. De acteerprestaties en de verhaallijn van deze film noir zijn "matig". De humor maakt er een cult film van. De dialogen tussen Jerome en Prince zijn bij vlagen fantastisch en de Wrecka Stow wordt geboren.
Dan het album. Dit dien je in zijn geheel te draaien omdat het verhaal van de film er toch een soort in meeloopt. Prince verbaast wederom door met een ander geluid te komen dan op voorgaande albums. De funk is er nog steeds maar de kale, elektronische beats worden nu regelmatig schitterend ingepakt door de arrangementen van Clare Fisher. Dit is het laatste album met The Revolution, die inmiddels was uitgebried met leden van de band van Sheila E. en de blazers Eric Leeds en Atlanta Bliss. De band wordt echter maar op 3 nummers volledig gebruikt. Veel meer is dit een samenwerking tussen Prince, Wendy en Lisa die uiteindelijk tot een belachelijk aantal briljante nummers zou leiden, waarvan een aantal op Sign O' The Times terecht is gekomen. Het geluid is op de eerste nummers dan ook zeer herkenbaar.

Christopher Tracy's Parade
Zou eerste Little Girl Wendy's Parade heten (een zinnetje dat in Kiss nog terugkomt), maar omwille van de film omgedoopt. De toon is opgewekt en vol gas worden we meegesleurd in het album. Dit loopt naadloos over in....

New Position
Lijkt te gaan over de nieuwe funk van Prince, maar in essentie gaat het toch over zijn favoriete onderwerp: P.U.S.S.Y. De overgang naar het volgende nummer is weer vloeiend.

I Wonder U
Het derde nummer in deze serie van heerlijke muziek neemt wat gas terug. De samenzang met Wnedy & Lisa is heerlijk en laat het nummer lekker vreemd klinken.

Under the Cherry Moon
Uiteindelijk belanden we in deze heerlijke ballad waar de dood van Christopher al wordt aangekondigd. Van de heren van Purple Picks heb ik geleerd dat Prince de teksten van de eerste 4 nummers klaar had gezet, de technicus aftelinstructies heeft gegeven en de opdracht niet te stoppen met opnemen tot het van Prince mocht. Vervolgens heeft hij in 1 ruk de drum- en baspartijen ingespeeld. Ronduit briljant!

Girls and Boys
De eerste keer dat The Revolution mee mag doen, levert dit prachtige funknummer op. Er wordt door Marie France wat in het Frans gemompeld, maar het zijn de blazers die dit nummer het heerlijke geluid meegeven.

Life Can Be So Nice
Een kakafonie aan geluiden wederom met vocalen van de dames. Voor mij een tussendoortje.

Venus de Milo
Een heel mooi instrumentaal nummer, dat bij de filmische sfeer van het album past.

Mountains
Denk aan de eindeloze funkjams van I Would Die 4 U en America en verbeter dat! Dat is precies wat Prince hier gedaan heeft. De korte versie is al absurd aanstekelijk (met de heerlijke "hemelclip"), maar de lange versie is bovenaards. Heerlijk nummer.

Do U Lie?
Minste nummer van het album, wel heel fijn gezongen en passend bij het karakter van het album. EEn mooi moment om adem te halen voor de 3 afsluiters.

Kiss
De eerste single van het album en ik moest er heel erg aan wennen, door de stem. Het is natuurlijk een typische Prince funkklassieker met de kenmerkende kale productie.

Anotherloverholenyohead
Voor velen het favoriet nummer van het album en dat komt m.i. door de lange versie. De Clintionaane titel is steengoed en de belofte voor een stampende funker wordt ingelost. Prince vertelt zijn vrouw dat er niemand beter voor haar is dan hij.

Sometimes It Snows in April
Jarenlang een echte fanfavoriet dat op menig uitvaartlijstje staat. Het begon al meer mainstream te worden, maar na de tragische dood van Prince in april vorig jaar is het zich zelfs aan het ontwikkelen tot een klassiekertje. Muzikaal is dit het meest intieme nummer dat hij tot hier heeft opgenomen. Piano en gitaar en je hoort zijn vingers over de snaren glijden. Gekoppeld aan de schitterende, gepijnigde vocalen is dit met gemak het hoogtepunt van de plaat. Kippenvel all over.

Al met al heb ik altijd moeten wennen aan dit album, maar is het ook het enige jaren '80 album dat per luisterbeurt beter wordt. Het bereik dus ooit misschien nog wel de 5e ster die nu wordt tegengehouden door een aantal mindere nummers.

Het zesde album is het eerste echte meesterwerk (voor zover de vorige 3 dat niet ook al waren). Na zijn commerciële doorbraak in Amerika kreeg Prince binnen Warner heel veel ruimte. Hij mocht zelfs een film maken. De film had ook een soundtrack nodig en dat werd dit album Op een gegeven moment stonden zowel de film, het album en een single tegelijk op de 1e plaats. Als soundtrack is het eigenlijk mislukt, want dan hadden minimaal Jungle Love en The Bird van The Time en Seks Shooter van Appolonia Six er ook op moeten staan.
Purple Rain is veel meer een rock album dan de vorige albums en tekstueel houdt Prince zich voor zijn doen in. Dit alles zorgde ervoor dat Prince volledig mainstream werd en wereldwijd doorbrak. Critici, kenners en popliefhebbers waren het er op dit moment over eens dat Prince 1 van de allergrootste aritesten was.
Het verhaal van de film is flinterdun en allen Morris en Jerome (van The TIme) acteren goed. Dankzij de muziek werd de film 1 lange videoclip en werd het slechte verhaal met dito acteerprestaties verbloemd.
Het album dan:

Let's Go Crazy
Direct al een magistrale opener. Het eentonige kerkorgel met een prekende Prince erbij. Steeds meer instrumenten worden toegevoegd tot het nummer explodeert in een pompende funkrocker met een weergaloze gitaarsolo op het eind. Dit was het nummer waardoor ik definitief groot fan werd en is jarenlang mijn favoriete Prince nummer geweest.

Take Me with U
Duet met Appolonia (de tegenspeelster in de film) waarbij haar looks het duidelijk winnen van haar vocale prestaties. Neemt niet weg dat een fantastisch popnummer is in de paisley stijl van Manic Monday en veel nummers van REM.

The Beautiful Ones
Zonder enige twijfel het beste nummer van de plaat en één van de allerbesten uit Prince zijn carrière. Het nummer begint als een "reguliere" ballad met Prince in falsetto die zich beklaagt altijd teleurgesteld te worden door mooie vrouwen. In de climax schreeuwt hij haar in gospelstijl toe dat zij moet kiezen tussen hem en zijn rivaal (in de film gespeeld door Morris Day). Vocaal is dit absoluut top. Niemand kan zo mooi schreeuwen als Prince en het kippenvel staat bij mij dan ook tot de hemel.

Computer Blue
Prince vergelijkt de liefde in geheel eigen stijl met computers. De gitaar in dit nummer, zeker in de lange versie, is briljant.

Darling Nikki
Het enige nummer waarin Prince tekstueel zijn oude zelf laat horen. Een masturberende vrouw in een hotel lobby zette Tipper Gore ertoe aan in actie te komen, wat uiteindelijk resulteerde in de Parental Advisory stickers. Muzikaal lijkt het nummer qua opbouw op The Beautiful Ones, maar dan in een agressievere variant. Op de achtergrond hoor je grommende gitaren en een ware kakafonie aan instrumentatie.

When Doves Cry
Briljante popsong, zonder bas!!!! Bedenk het maar. Toch mis je de bas geen moment. Dit was mijn eerste kennismaking met Prince en ik was meteen verkocht. Voorstukjes van de film (met Appolonia) overtuigden mij te gaan. De muziek in de film deed de rest; een levenslange verslaving werd geboren. When Doves Cry wordt ervan verdacht wat autobiografische elementen te bevatten, maar daar is Prince een leven lang vaag over gebleven.

I Would Die 4 U
Een kort en vrij eenvoudig funk nummer. Pas na de lange versie van 20 minuten ging ik dingen horen in het nummer die ik nog niet eerder gehoord had en werd dit ook een favoriet nummer van me.

Baby I'm a Star
In dit nummer is Prince net zo bescheiden als de gemiddelde rapper, helemaal NIET. In de film komt dit na het emotionele hoogtepunt waarna alle problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen. De synths van Dr. Fink zijn fantastisch en Prince laat horen hoe goed de MPLS Sound is.

Purple Rain
Het titelnummer en de ultieme Prince klassieker. Gebaseerd op eenvoudige country rock, door Prince omgetoverd tot de ultieme power ballad. Ik heb dit nummer lang wat saai gevonden tot de gitaarsolo, maar dat kan ook uit recalcitrantie komen omdat iedereen het zo goed vond. Tijdens de PR tour heeft hij echter versies van dit nummer gespeeld die 18 minuten bijna orgastisch genot geven. Rustige opbouw met mooi gitaarwerk tot de climax waar hij losgaat en in de albumversie dan nog de minutenlange, wegebbende toetsen die je bij laten komen van de emotie in dit nummer (vooral in de film voelbaar).

Purple Rain is dus zo'n plaat waar geen foute noot opstaat en die elke muziekliefhebber in zijn collectie hoort te hebben.