Lekkere plaat. Je kunt er van alles over zeggen, maar eigenlijk volstaat het woord "goed".

Nou ben ik gewend om onderaan mijn bericht een lijstje met favorieten neer te zetten. Dit keer vind ik alles steengoed...

Deze cd ga ik zeker vaker opzetten!

Fijne plaat. Muzikaal verrassend sterk.

"Terug Van Weggeweest", ontzettend mooie tekst met steengoede muzikaal tussenspel.
"Wat Geweest Is, Is Geweest", stukje poëzie met een sterke waarheid, lekker rustig luisteren...
"Onderweg", eigenlijk het enige nummer op deze plaat waar ik niets mee kan.
"Het Spaarne", heel subtiel gewerkt met een kolossale bezetting aan muzikanten, gaaf.
"Kindermeidslied", vertaling van een gedicht van William Blake, erg mooi. Vertolkt de zorgeloosheid van kinderen tegenover het zwaarmoedige van de schrijver.
"Jimmy", soort-van-titelsong van deze plaat. Opgedragen aan zijn zoon Jim. Leuk wiki-weetje: "Om de "toe-toe-does" in te zingen liet De Groot een Surinaams dameskoortje naar de studio komen. Hij was echter niet tevreden over het resultaat en zong het zelf opnieuw in."
"Tante Julia", lekker kolderiek nummer, hou ik van. Van deze plaat heb ik dit nummer waarschijnlijk het vaakst gehoord. Moet wel zeggen dat ik verwend ben met een modernere uitvoering dan de versie op dit album (en dan bedoel ik niet de carnavalsversie met Nico Haak).
"Ik Zal Je Iets Vertellen", mooi luisterliedje wat wellicht bij de meeste luisteraars herkenning oproept.
"Parijs, Berlijn, Madrid", dit nummer doet een beetje dixieland-achtig aan. De Groot neemt afscheid van zijn verleden. Leuk is de banjo die er later bijkomt en het begeleidend blazerstrio.
"De Kleine Schoorsteenveger", een soort protestsong tegen de hypocrisie, een vertaling van een gedicht van William Blake. Sterk!
"De Reiziger", vooral muzikaal heerlijk, tekstueel niet minder.

Wauw, schitterend album waar ik al veel te lang niet naar geluisterd had.

Aardige teksten, veelal harde beats, een klassieker is het misschien wel. Brainpower beschikt over een sterke woordenschat, fijne stem om naar te luisteren en belangrijk: een goede flow. Daarnaast is het album prima geproduceerd.

Toch was ik vroeger geen fan. Teveel tracks die ik niet kon waarderen omdat ze simpelweg te soft waren/zijn ("De Vierde Kaart", "Je Moest Waarschijnlijk Gaan", "Tijdloos"). Blijft een kwestie van smaak.

Fijnste tracks op deze cd vind ik "Door Merg en Brain", "Ballade Voor De Ongelovige", "Wat Een Jinx Is" (grappig!) en "XXX" (dito, maar WAT een rare lui)...

Vroeger luisterde ik er (uit protest, ofzo) niet naar, maar kan het nu meer waarderen.

Bram Vermeulen heeft een schitterend stemgeluid, maar dat vind ik niet bij de muziek op deze plaat passen. Zijn latere werk past hem beter, dat vind ik daardoor ook een stuk beter.

Favorieten op deze plaat zijn "Hoogste Tijd", "Pauline" en "Nooit Meer".

Heerlijke plaat. Bijzonder dat niemand dit blijkbaar kent, of anders de moeite niet neemt erop te stemmen! De combinatie van jazz, funk en hiphop vind ik heerlijk. En deze mannen weten wat steengoed uit te voeren!

Favorieten zijn:
"Serious Inquiries",
"Calling All Cars" (waarvan het bassloopje iets wegheeft van "Deep Cover" van Snoop Dogg en Dr Dre),
"Nanzenji", geweldige beat.
"Listen",
"3 MC's", als je hier niet vrolijk van wordt...
en "Flirt", kicken geluid, fijne raps.

Talent op een plaat. Klinkt her en der wat ongepolijst, maar dat heeft juist zijn charme. Gave nummers, alledrie...

Heerlijk plaatje, ik ben aangenaam verrast! Stuk voor stuk fijne swingende nummers. Of ze voor Rico beter een andere rapper hadden kunnen nemen, is een interessant discussiepunt. Zelf vind ik het wel meevallen met hoe verschrikkelijk het nummer klinkt. Tekstueel zou er meer in kunnen zitten, maar ik vind de kleur van zijn stem erg mooi op "Hoe het is". Verder ben ik erg content met het artwork, goed bedachte woordspeling, mooi in beeld gebracht.

Fijn gitaarwerk op deze plaat, ook de stem van Bruce Hornsby kan ik altijd erg waarderen! Toegankelijke muziek, dat komt de kwaliteit van de muziek alleen niet altijd ten goede.

Favorieten op deze plaat zijn "The Way It Is" (die ik eerlijk gezegd leerde kennen door Tupac), en "The Wild Frontier".

And while I rape you
I'm gonna let you die
I'm gonna let you die

Dit is nu niet bepaald een tekst die je van BZN zou verwachten. Vind het een vrij onsmakelijke tekst, maar los daarvan is dit een prima album! "Dizzy Miss Lizzy", "Rock And Roll Woman" en de sloppy instrumentale versie van ons "Wilhelmus" zijn mijn favorieten.