Standaard death metal uit het boekje. Veel klopt, prima grunt en fijne riffs maar voor de rest stelt het niet héél veel voor. De band had van mij wel wat bekender mogen zijn, je moet het eens luisteren het klinkt best leuk. Hier en daar een redelijke solo maar héél uitschieten doet het album niet, het nummer 'Dark Dimension' is nog best vet!

Met hun debuut 'A Brief Memoriam' wist Frail Body eigenlijk bij mij aan te komen midden in mijn screamo "tijd". Om maar even zo te zeggen, luisterde ik op dat moment heel veel van dit soort bands, en ook Frail Body hoorde daar wel bij. Hoewel ik ze niet zozeer echt vaak luisterde (niet wat ik deed zoals met andere bands), wist Frail Body wel de nodige indruk op mij te maken, al zijn ze na 2020 wel een beetje van mijn radar verdwenen en ik ken het allemaal wel. Niet wetende dat ze vijf jaar later weer een album dropten, en hier zijn we dan.

Zoals ik al lichtelijk hintte, ik wist eigenlijk niks van dit album af. Het is dat deze band en plaat met één van hun nummers voorbij kwamen in "Maak Kennis met Metal Anno" waarna ik direct het album in zijn geheel op mijn "tiplijst" heb gegooid, en er vorige week pas een keer aan toe kwam. Maar, sinds die dag luister ik er wel meermaals per dag naar, en dat geeft ook wel weg dat ik best een fan van deze plaat ben geworden.

Ik vind dit gewoon echt heel tof. Die screams zijn kneiter hard, en de plaat neemt je helemaal mee, waarna je eigenlijk pas op het einde ruimte krijgt wat te ademen, deze plaat ramt gewoon veertig minuten lang, en het is allemaal ook zo voorbij. Voor dat je er erg in hebt is de plaat afgelopen, en om heel eerlijk te zijn kan ik er nog wel wat meer van snoepen.

Voor mijn gevoel ramt deze band er op deze nieuwe plaat nog wat harder op, waar plaat één ook ruimte gaf voor rust kennen we dat hier niet, en dat is ook helemaal niet nodig. Die screams zijn echt heel fijn, de riffs keihard en er zit zelfs hier en daar nog wat leuk gitaarwerk in, al is het over het algemeen wel gewoon ramwerk.

Apollo, dank voor deze tip! En ik ben voorstander voor jouw idee, om in december een topic te openen met eindejaar materiaal. Ik denk dat deze plaat van Frail Body hoog gaat eindigen bij mij, dus die zal zeker in die topic voorbij komen!

Met vlagen echt prachtig hoor, en precies wat je eigenlijk kan en mag verwachten. Op het begin klinkt het heel vertrouwd waar de nogal knallerige opening geflankeerd wordt door vrij rustige composities. Maar, het probleem bij mij is dat ik het iets té rustig vond en met vlagen daardoor ook niet heel boeiend. Begrijp me niet verkeerd, het is geen slechte plaat, alleen duurt anderhalf uur op deze manier soms akelig lang. Wanneer Frost besluit eindelijk de pepers wat meer te gebruiken, komt de plaat ook echt op gang. Life in the Wires, Pt. 2 kan in mijn ogen nog best een interessante track blijven in de toekomst, alleen ik voel dat niet echt zo met de rest van het album.

Voor de rest volledig eens met wat hier al gezegd wordt, het klinkt allemaal echt heel mooi, productioneel, technisch alles is zoals je er van mag verwachten. Maar, daar blijft het ook wel bij. Wat namsaap ook al zegt, je mist soms de flow, en dat is jammer.

De Italiaanse band "Fulci" stamt alweer uit 2015, en komt hier met hun vierde studio album aan zetten. Het debuut uit 2015 heb ik nooit gehoord, net zoals de plaat uit 2021: "Exhumed Information". En om heel eerlijk te zijn wist ik ook geeneens dat deze destijds was gereleased maar, ik kwam daar achter toe nik zag dat deze nieuwe plaat van hun op de planning stond. Ik zelf heb "Fulci" leren kennen in 2019 met hun plaat "Tropical Sun" die ik destijds echt heel leuk vond. Nou moet ik wel zeggen dat ik destijds ook meer een Death Metal persoon was, en mijn smaak in die muziekgenre de afgelopen vijf jaren toch wel drastisch is veranderd. Geeft niet, ook deze nieuwe plaat luistert lekker weg, ik kan er niet altijd even veel mee.

Maar, "Duck Face Killings" vond ik weer erg tof. Ik moet wel eerlijk toegeven dat het nogal standaard Death Metal is maar, zoals ik ze al ken: het verveeld eigenlijk nergens. Ik was opzich wel verrast door deze plaat maar, dat kwam meer omdat ik niet had verwacht dat men nog een nieuwe plaat zouden maken. Het is allemaal vrij doorsnee, en je kent het wel dit soort Death metal. Het is al eens gedaan, en echt een grote verassing is het niet.

Toch weet deze band mij als horrorliefhebber wellicht nog wat meer aan te trekken. Voor de mensen die niet weten wie "Fulci" is, is dit stukje wellicht wat informatiever. Lucio Fulci was een Italiaanse filmregisseur, die door zijn horrorfilms uit de eindjaren zeventig en vooral de jaren tachtig een grote fanbase heeft gecreëerd binnen de horror community. Ik denk dat menig horror fan wel eens over hem heeft gehoord, dan wel niet één van zijn films te hebben gezien. Fulci stond voornamelijk bekend om zijn lowbudget films maar, wist daar met veel passie een leuke horrorfilm van te maken, die vaak ook nog eens bloederig wist te worden. Fulci is in de huidige tijd een vrij bekende naam, en staat met Dario Argento samen toch wel garant voor de Italiaanse horrorscene. Fulci had geen makkelijk leven, heeft veel geleden en is op vrij jonge leeftijd overleden, al was dat zelfs twee jaar voor mijn geboorte. Helaas.

Deze Italiaanse band neemt eigenlijk het werk van Fulci tot zich, en eren hem op een bepaalde manier door zijn films eigenlijk te ontleden in hun albums. 'Tropical Sun' ging voornamelijk over de film 'Zombi' uit 1979. De derde plaat 'Exhumed Information' ken ik persoonlijk niet maar, die gaat over de film Voci dal Profondo' en deze "Duck Face Killings" gaat over 'Lo Squartatore di New York'.

Ik vind het super goed dat ze zo met hun werk omgaan, en zo ook het werk van Fulci aan het licht brengen. De muziek is vrij standaard, zoals ik al zei: je kent het wel maar, het is best geinig en ik heb me best vermaakt met deze plaat!

Leuk maar, ik ben er niet zo weg van als JM hiero. Ben per definitie ook niet direct de grootste Full of Hell fan. Best een zweverig album verder, misschien soms iets te. Zal hem sowieso vaker luisteren, wellicht dat ik het anders voel binnenkomen.

Spend the Grace is dan wel weer een nummer volledig in mijn straatje. Daar kwijl ik echt bij weg.