Death Metal uit het boekje maar ik vond het nergens speciaal worden. Vader klinkt wederom knetter hard, zoals ik ze ken en gewend van ze ben maar er springt niet echt bepaald een nummer boven uit. Vrij harde plaat maar weinig variatie vond ik zelf. Helaas, kon deze plaat mij niet echt bekoren.

Voorlopige tussenstand:
01. The Ultimate Incantation
02. Future of the Past
03. Black to the Blind

Ik heb even één album overgeslagen, die staat niet op Spotify en ik heb eigenlijk ook niet zo veel om te zoeken voor dat album. Vader komt met dit album wat anders binnen dan ik had gedacht, en voegt zich bij het rijtje van bands die met een volledige cover album aan komt zetten, al zijn het dit keer aardig wat nummers niet niet héél bekend in de oren klinken. Het is allemaal leuk gedaan, en lijkt bijna eigenwerk. Vader zet hier lekker hun tanden in en weten zich goed raad met de nummers.

Voorlopige tussenstand:
01. The Ultimate Incantation
02. Future of the Past

Ik kon eigenlijk niet zo heel veel met deze plaat van 'Vader'. De computerdrums zitten me eigenlijk vanaf nummer één al dwars, en die zijn te overheersend waardoor het erg saai is om naar te luisteren. Qua zang vond ik het wederom goed, en gitaarwerk is ook leuk maar de drums houden me toch echt weg van deze plaat. Ik probeer deze band weer op te pakken in de marathon maar, het begin is erg slecht. Nee, hier kon ik niks mee, niks voor mij en een vrij hoge stem hier vind ik.

Voorlopige tussenstand:
01. The Ultimate Incantation
02. Future of the Past
03. Black to the Blind
04. Litany

Vader komt na het belabberde ' Litany' de smaak weer een beetje te pakken. Gelukkig hebben ze gedag gezegd tegen die ontzettend irritante, vreselijke en lelijke computerdrums, en hebben ze het oude vertrouwde death metal sound er weer in zitten. 'Revelations' is leuk maar, het beschouwd nog niet naar de top van 'Vader'. Toch blijft het doorsnee death metal uit het boekje, vrij korte nummers, hard en rauw maar qua zang zeker niet bijzonder. De riffs en solo's vond ik nog wel geinig, maar het is nog niet het overtuigende werk van de Poolse heren.

Voorlopige tussenstand:
01. The Ultimate Incantation
02. Future of the Past
03. Black to the Blind
04. Revelations
05. Litany

Ik ken eigenlijk alleen het nieuwe werk van Vader dus leek het mij leuk om eens hier een marathon van te beginnen, heerlijke Death Metal kan ik altijd wel waarderen en 'Vader' is een band die ik de laatste tijd wel vaker op zet. De Poolse gasten zetten er goede beukwerk in, en het blijft heerlijke muziek. Een eigen stijl misschien wel een beetje, en zoals ik lees op internet wat influences van Morbid Angel maar goed, dat maakt mij niet heel veel uit.

Het eerste album knalt in ieder geval al lekker binnen, en ben benieuwd wat de andere albums hebben te bieden. Ik ken alleen de albums van en na 'Necropolis' dus alles ervoor zorgt voor grote verassingen ! Ze beginne in ieder geval al lekker met nummers als 'Dark Age' en 'The Crucified Ones'.

Vanuit een oudere nominatie van mijn grote vriend ABDrums in het metaltopic "Maak Kennis met Metal Anno 2024", en eigenlijk had het album mij direct te pakken. Maar ik moet natuurlijk ProGNerD bedanken dat jij het uiteindelijk hebt getipt natuurlijk!

Vægtløs brengt met Aftryk een keiharde plaat af. Het achtergrond verhaal wat hier onder staan omtrent de tekstmateriaal als ode aan hun dierbare overledenen (die zijn overleden aan verschillende erg ziektes) en ook hoe moeilijk het is te leven met deze situaties. Ik kan het uiteraard niet verstaan, ik haal dat op uit een eerdere link die hier onder staat, en met die feiten als informatie in het achterhoofd zorgt er voor dat deze plaat nog strakker binnen komt.

Met Aftryk brengen deze gasten een onwijs ruwe blackened post-metal plaat, waar dus veel verschillende muziek stijlen je om de oren worden gegooid. Met veel atmosferische black metal sounds weet de band je mee te sleuren in hun klanken naar emotie, waar de screamo zang van Troels H. Sørensen eigenlijk de vinger op de zere plekken weet te drukken, en eigenlijk die emotie nog dieper omhoog kan werken. Naast de emotionele sfeer werkt de band hun plaat af met nogal duistere en rauwe klanken, waar ik echt vond dat de plaat me te pakken had.

Dit is helemaal mijn ding, hier ga ik heel goed op en ik heb de drang om de plaat vaker aan te gooien. Voor mij echt eindejaarsmateriaal, dat durf ik nu al wel te garanderen. Het jaar is nog lang, dus hopelijk nog veel leuk spul in het verschiet.

Ik vond het persoonlijk niet echt héél bijzonder, deze nieuwe plaat van 'Venom' waar ik toch wel een tijdje naar uit keek. Toch was het allemaal vrij standaard en vond ik dat de heren van 'Venom' hier niet binnen knallen. Er zijn aardig wat leuke nummers, onder andere 'Bring Out Your Dead' en 'Dark Night (Of the Soul)' vond ik leuk klinken, hier en daar een leuke solo en fijne zang. Maar zoals ik al zei is het totaal plaatje vrij standaard en volgens het boekje, maar weten ze nergens te verassen.

Vintersorg, een band die ik vandaag leerde kennen door een Instagram post van een vriend van mij. Best een leuk project dit, zowel typisch black metal maar het treedt mee in voetsporen van vele Scandinavische bands die misschien toch soms een tikkeltje beter waren. Ik vond het contrast tussen track één en twee wel enorm, die omschakeling moest ik zelf wel even zoeken wat vrij rustig begon, en met track twee vrij bombastisch je speakers uitvliegt. Maar het went snel, en ik merkte dat ik de plaat makkelijk en ook snel uit kon zitten.

Typische folk black metal zoals je het mag neerpennen, met leuke vleugjes folk zang wat ik wel kon beamen. Het is allemaal niet heel duister maar, wel lekker sfeervol.

Ik was eigenlijk een beetje gevallen voor de albumcover die ik echt onwijs gaaf vind hoor. Prachtig zelfs. De hoge score zou ik niet snel aan dit album geven, en daarmee ben ik het eigenlijk wel eens wat Edwynn zegt. Het duurt me allemaal te lang, erg lange songs die op twee na niet onder de vijf minuten komen en dan is er erg veel plaats gemaakt voor akoestische geluiden wat ik op het begin leuk vond maar het was na een tijdje wel steeds een hap van de zelfde koek. Het klinkt niet slecht, nieuw is het niet. Gitaarwerk is prachtig en de stem klinkt zeker niet verkeerd, ik ken hun voorganger of andere werkjes niet die moet ik nog even snel een keer op zetten.

Wanneer je denkt alles wel gehad te hebben komt de band 'Vital Spirit' om de hoek zetten. Deze Canadese tweemans band uit Vancouver kwam op mijn radar na het luisteren van 'Blackbraid'. 'Vital Spirit' combineert in deze nieuwe plaat 'Still as the Night, Cold as the Wind' een erg strakke black metal sound met gebeurtenissen van het oude westen. Online staat deze band ook wel bekend als de Spaghetti Black Metal band en dat is iets wat ik nou niet vaak heb gehoord, en ik denk de meesten niet. Toch vind ik het wel vermakelijk, al loopt de band op sommige gebieden toch wat achter de feiten aan. Met een zanger die ook nog eens het gitaarwerk verricht zowel bass als normaal en een drummer is deze band lekker kleinschalig. En je merkt dat de gasten er echt wel zin in hebben.

Al vond ik de zang niet héél geweldig. En moet ik toch wel héél erg wennen aan de gekke combinatie die deze gasten in de strijd gooien. Wanneer je eigenlijk net lekker in de vibe zit om mee gesleurd te worden naar diepe kerkers en de black metal knop volledig omgedraaid word, word je er eigenlijk weer compleet uit gezogen als het gitaarwerk begint waardoor ik het gevoel heb dat ik midden in de nieuwe 'Sergio Leone' spaghetti western film zit en 'Clint Eastwood' met zijn sigaar recht tegenover me staat. Is dit héél erg? Nee, totaal niet maar, het is wel iets waardoor ik als luisteraar met enige dipjes deze plaat luister. Al heeft natuurlijk de black metal wel de overhand.

De solo's zijn overigens wel weer gewoon om te smullen, en de gasten noemen zichzelf ook wel 'Saccharine black metal', nadat ik dat heb gegoogeld kom ik telkens uit bij suiker; je likt je vingers er inderdaad wel vanaf. Laat je mee vieren door een waanzinnige wandeling over de slagvelden gestreden in het oude wilde westen, met 'Saccharine Sky' toch wel als een smaakmaker van de oude geluiden.

Leuke plaat zeker, of ik hem héél veel vaker op ga zetten is de vraag. Het luistert makkelijk weg met zijn korte tijdsduur van maar 36 minuten, de plaat heeft tot zoverre nog geen stempel achtergelaten waardoor mijn mond open valt, en is misschien daardoor soms niet héél boeiend te noemen.

Vuur & Zijde, eigenlijk een band wat typisch past op een Soulcrusher affiche. Vet festivalletje (dit jaar wordt mijn derde keer) maar, niet altijd geheel de muziek waarvan ik begin te kwijlen. Want het is of puur black wat er komt, of dit soort zweverige muziek. Het probleem namelijk van deze soort gaze-blackmetal band is het feit dat ik eigenlijk naar een paar nummers ook wel klaar ben. Het is heel zweverig, en hoewel ik best van zweverige muziek hou weet deze plaat me toch niet op alle vlakken te raken. Alcest is bijvoorbeeld een zelfde soort band, waar ik juist weer geen genoeg van krijg. Vreemd maar toch is het zo.

Vuur & Zijde beschikt over best een leuke namen die we als Nederlandse blackmetal fans toch wel zullen kennen. Carmen Raats van Witte Wieven, ik meende de bassist van Laster en de gitarist van Terzij de Horde en uiteraard de prachtige blonde Famke op de vocals. Je zult mogen verwachten dat met deze samenkomst er toch misschien wat pittiger uit ging komen, al heb ik meer het gevoel dat ze hier toch hun rustigere kant willen laten zien. En dat is misschien iets wat ik juist niet had gewild of had gehoopt.

Hoewel ik denk dat dit een groeiplaat is, die ik dus vaker moet opzetten, hou ik mijn stem nu bescheiden. Het is best tof, en het is natuurlijk muzikaal gewoon goed alleen toch niet helemaal wat ik had verwacht van deze plaat. Ik hou daarom mijn stem toch vrij neutraal, en wellicht kan die groeien in verloop van tijd.