Begin 2020 is eigenlijk het tijdperk geweest dat ik me ontzettend veel heb ontfermt over Discord, waarna ik dus ook een metal server ben gejoined en daar toch nog best lang heb rond gehangen. Eigenlijk kwam dat ook merendeels door het corona tijdperk destijds, wanneer dit album best heeft geheerst over mijn Spotify lijsten. Ik had destijds met één gast (een Brit uit Liverpool) echt altijd de meeste gesprekken over black metal albums, uiteindelijk groeide die gesprekken uit met verschillende Black Metal liefhebbers over de hele wereld (en met sommigen heb ik nog contact, best leuk).

Hoewel ik destijds helemaal verslaafd was aan bands als Havukruunu (die dat jaar ook een nieuwe plaat hadden uitgerbacht) en Bathory was hij met veel lof aan het praten over de Griekse band 'Macabre Omen', en kwam eigenlijk altijd wel met deze plaat op de proppen, o.a. met de song I See, the Sea! al kwam er later wel gewoon meer bij. Dankzij hem heb ik deze band leren kennen, die dat zelfde jaar ook al met een nieuwe plaat kwamen.

Deze band bestaat al sinds begin jaren negentig maar hebben in de tussen tijd naast verschillende singles en demo's maar twee volledige platen uitgebracht en daarnaast dus ook een compilatie album in 2020. Zonde, ik zie dus in de aankomende jaren nog geen nieuw album komen, mochten ze constant de vijf aan houden in de jaar getijden (2005 - 2015 - 2025).

Melodieus is dit echt een plaat om te smullen, heerlijk als echte fan van atmosferische black metal (door dat genre zijn we ook gaan praten, omdat ik daar eigenlijk altijd al fan van was). Toch vind ik de zang dan misschien het minpunt van de plaat, ik had zeker bij het melodieuze een totaal andere vocaal verwacht, al is het niet vreemd dat we dit zo voorgeschoteld krijgen. Ik denk voor de black fans zeker een must om te luisteren, het is dat ik hem toevallig weer tegen kwam in mijn black metal lijst op Spotify, en eigenlijk ben ik direct weer hooked aan deze plaat.

Was eigenlijk nooit echt gecharmeerd van deze 'Machine Head' plaat, en het was ook zeker één van de weinige die ik luisterde, het trok me niet en ik was echt niet geïnteresseerd in sommige delen van het album. Toch, als het nummer 'Sail Into The Black' aangaat kreeg ik toch wel wat kippenvel over mijn lichaam, hier zitten in een toch best korte tijdsduur al aardig wat herinneringen aan. Ook 'Beneath the Silt' heb ik altijd erg vet gevonden en ook nu bij de luisterbeurt vond ik het wel om te genieten. 'Now We Die' vond ik ook erg tof en de rest van de nummers zijn leuk maar, vind ik niet bijzonder. Er zitten zeker leuke solo's in maar ik vond het in het algemeen maar een herhaling van iets wat ik al wel gehoord heb bij de mannen en ze kunnen niet meer verrassend over komen.

Voorlopige tussenstand:
01. The Blackening
02. Burn My Eyes
03. Through the Ashes of Empires
04. Unto the Locust
05. The More Things Change...
06. Bloodstone & Diamonds
07. The Burning Red
08. Supercharger

Ik heb zelden nog mee gemaakt dat een band bij het debuut ijzersterk naar buiten weet te komen, toevallig dat ik net een marathon heb afgesloten met een band die ook vanaf hun debuut ijzersterk spelen maar ook 'Machine Head' heeft er wel pap van gegeten en weten hoe ze erin moeten beuken als malloten. Om het omstreden gerucht en nieuwsgeving dat de band gaat stoppen maar ook weer niet (ja erg krom allemaal) heb ik besloten ze nu maar alvast in de marathon te gooien, ik heb ze al jaren gewaardeerd en ook 'Burn My Eyes' ken ik al wel een poosje, echter blijft het album ijzersterk en keihard zelfs na al die jaren nog, leuk plaatje!

Met de drie begin nummers weet 'Machine Head' al wel een streep onder dit album te zetten, 'Davidian', 'Old' en 'A Thousand Lies' zijn stuk voor stuk pareltjes waar 'Machine Head' heel zuinig op mag wezen. Ook 'Blood for Blood' is een prachtig stuk. Voor de rest is het album erg netjes, strak en lekker hard met toch een paar heerlijk klinkende riffs en solo's erin verwerkt!

Ja, ik heb zin in deze marathon en ben al een enige tijd fan van 'Machine Head' maar wil er toch wat meer tijd in gaan steken dan wat ik tot nu toe heb gedaan (enkel paar albums en wat nummers ken ik van ze). Heerlijk.

Het is zeker niet het beste werkje wat de heren van 'Machine Head' naar buiten hebben gebracht maar, ontzettend saai of iets in die richting durf ik het album ook niet te noemen. Maar goed, fantastisch is ook iets anders natuurlijk. Ik heb nooit echt héél veel aandacht geschonken aan dit album, zo vond ik het titel nummer 'Catharsis' echt niet zo geweldig om het album door te luisteren en was de moed er niet echt te vinden. Het is wederom dat de hele Nu-metal periode van deze band mij nooit heeft weten te boeien en ook 'Catharsis' raakt mij echt niet, ik vind de heren beter presteren in de 'Thrash' stijl en aangezien de laagst scorende albums nu-metal bevatten kan ik ook niet veel hoop geven aan dit album.

Het beginnummer heb ik gewaardeerd, rest van het album is net zoals 'The Burning Red' en 'Supercharger' niet mijn ding, en het trok me niet aan. 'Catharsis' is toch wel één van de betere nummers uit het album, waar de benodigde solo nog naar boven kwam. Voor het algemeen heeft het album bekende klanken en word het hierdoor misschien lichtelijk eentonig. Ik had toch gehoopt mijn marathon voor deze band wat positiever af te sluiten maar helaas lukt het de heren niet, en ga ik best teleurgesteld uit de marathon.

Voorlopige eindstand:
01. The Blackening
02. Burn My Eyes
03. Through the Ashes of Empires
04. Unto the Locust
05. The More Things Change...
06. Bloodstone & Diamonds
07. Catharsis
08. The Burning Red
09. Supercharger

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,13*
02. Judas Priest 4.03*
03. Coroner 4*
04. Rhapsody (of Fire) 3.95*
05. Lamb of God 3.94*
06. Alter Bridge 3.9*
07. Machine Head 3.61*
08. Motörhead 3.59*
09. Anthrax 3.55*
10. Breaking Benjamin 3.5*
11. Eagles 3.43*
12. Obituary 3.25*
13. Slayer 3.21*
14. Creed 3*
15. Twisted Sister 3*
16. Mötley Crüe 2.94*

En als je denkt dat het niet erger kan dan 'The Burning Red' komen ze aankakken met 'Supercharger'. Met 'Bulldozer' kon de band me nog redelijk overtuigen, maar de geluiden van nu-metal stoten me toch af. Hij kan het best die Flynn, al moet hij wel erg zijn best doen om er nog wat van te maken . Ik moet wel toegeven dat het niet een verschrikking eerste klas is, al is dit niet het gene waar ik op zit te wachten als ik 'Machine Head' op zet. Nee, ik kon van geen enkel nummer eigenlijk echt genieten en ik heb in tijden niet zo vaak de neiging gehad om sommige nummers door te spoelen, waaronder 'American High'.. Wat een zeikplaat om maar even grof te zeggen, en nee hier ben ik geen fan van. Zou hem denk ik ook niet meer zo snel aanzetten. Op naar de volgende, aangezien ik 'Machine Head' hierna beter ken weet ik dat dit wel hun dieptepunt is, en de slechtste plaat die ik heb gehoord van hun.

Voorlopige tussenstand:
01. Burn My Eyes
02. The More Things Change...
03. The Burning Red
04. Supercharger

In mijn ogen toch echt wel het beste album van 'Machine Head' waarin we omvergeblazen worden door fantastische solo's, goeie riffs en een prima zang van Flynn, die ik hier samen met 'Burn My Eyes' wel het beste op vind. Alleen is 'The Blackening' toch wel het album wat ik het meeste heb geluisterd en nog steeds luister van deze heren, en ik vind hem een tikkeltje meer pakkend dan het eerste album al zeg ik het zelf maar goed, dat heeft misschien ook wat met smaak te maken. Ik houd wel van de langere nummers, ondanks dat het album hier door wel een aardige zit kan zijn door de lange lengte in het totaal vond ik het geen straf.

We beginnen ontzettend fijn met het nummer 'Clenching the Fists of Dissent', prachtige intro van het album en al aardig knallend. Hierop volgend met misschien wel het beste nummer van dit album 'Aesthetics of Hate' en daarna de laatste drie nummers waar ik helemaal gek van ben 'Halo', 'Wolves' en 'A Farewell to Arms'. De overig niet genoemde nummers zijn natuurlijk ook vet maar, komen niet boven de genoemde nummers uit. Echter kent ook 'Slanderous' wel een hele vette solo en van 'Beautiful Mourning' was ik helaas wat minder weg.

Ik geef ook wel toe dat ik na dit uur (ik ken het album al best lang, één van de eerste albums die ik heb geluisterd van Machine Head) er wel eventjes klaar mee ben voor vandaag, met 'Machine Head' althans. Flynn doet het goed maar het blijft niet mijn favoriete zanger, zo'n heel fijn stemgeluid kent hij niet. Het zijn meer de solo's en het instrumentale werk wat mij hebben omgekocht!

Voorlopige tussenstand:
01. The Blackening
02. Burn My Eyes
03. Through the Ashes of Empires
04. The More Things Change...
05. The Burning Red
06. Supercharger

Wat een aanfluiting. Niet echt bepaald genoten van 'The Burning Red' die zeker niet mijn verwachtingen voldoet onder de naam 'Machine Head', waar de rauwe stem en het echt harde geluid zo sterk was zeker bij het debuut vond ik dit album maar niks, de hele Nu-metal setting is juist die setting waar ik niet op zat te wachten bij deze band, en waar ik ze nou niet echt heel speciaal goed in vind spelen. Vind maar weinig nummers echt leuk op dit album en 'The Burning Red' weet zeker mijn aandacht niet vast te houden.

Om over de cover van 'The Police' nog maar te zwijgen, verschrikkelijk! Oké, misschien vond ik stiekem het nummer 'The Blood, The Sweat, The Tears' nog wel geinig maar daar is dan alles wel over gezegd. Nee, niet onder de indruk en snel door met de volgende waarvan ik weet dat ik die ook al helemaal niet tof vind, ik neem hem toch mee!

Voorlopige tussenstand:
01. Burn My Eyes
02. The More Things Change...
03. The Burning Red

Klinkt leuk maar, ben zelf niet bepaald onder de indruk van dit tweede album van de heren. Zeker na het debuut komt dit album iets te kort, vond ik het wat minder hard klinken en zingt Rob minder leuk. Het neemt niet weg dat ik nog steeds wel heb genoten van het album alleen ik had ik denk ik (ook mede dankzij het debuut) toch wat meer verwachtingen op dit album, en dan schoot hij toch soms mis. Persoonlijk vond ik 'Take My Scars' en 'Blood Of The Zodiac' de betere nummers op dit album die ook wat eruit sprongen. Qua riffs en solo's is het album zeker perfect en goed bezig, beukte lekker door en dat was wel om te genieten. Zang vond ik wat tegenvallen, zeker gezien het eerste album. Leuk album, maar ben er niet helemaal weg van.

Voorlopige tussenstand:
01. Burn My Eyes
02. The More Things Change...

Vet! Toch na twee teleurstellende albums weet 'Machine Head' weer met een strak album te komen, toch eentje die op weg was naar één van hun beste (zal ongetwijfeld nog wel hoog eindigen) maar helaas lieten de heren hier en daar wat steekjes vallen waarvan ik toch wat meer van het album afstootte. Er staan zeker pareltjes op, zo vond ik 'Imperium' echt super vet maar, ook 'In the Presence of My Enemies' tot en met 'Vim' waren leuk. Maar, om niet te vergeten is het laatste nummer 'Descend the Shades of Night' misschien wel het beste nummer wat er op het album te vinden is, prachtig!

Best wisselvallig en daarom moet ik toch erg twijfelt een stem uitbrengen. Vooropstellend dat het niveau hier toch wel met een enorme lijn stijgt, echter is het nog wel in een ontwikkeling en kan je merken dat de band hier en daar nog wat andere dingen uitprobeert, en na 'Vim' (het laatste nummer daar weg gelaten) kakt het allemaal wel een beetje in, zeker Flynn die op een gegeven moment wel eentonig begon te klinken. Nee, het is hem nog net niet maar, we komen er wel.

Voorlopige tussenstand:
01. Burn My Eyes
02. Through the Ashes of Empires
03. The More Things Change...
04. The Burning Red
05. Supercharger

Ik was altijd een groot fan van dit album, en vooral het nummer 'Locust' heb ik ontzettend vaak gedraaid, wel héél erg vaak als ik eerlijk moet bekennen. Nu ik het zo terug luister zwijmel ik er niet helemaal meer van weg, het begin is leuk dan wel de eerste vier nummers te verstaan maar daarna vond ik het allemaal niet zo heel speciaal meer. De covers van ik te doen, voelden ook niet anders aan en Flynn is lekker bezig maar zijn stem vind ik toch wel steeds meer achteruit gaan. En zeker tijdens het vergelijken met 'Through the Ashes of Empires' viel dit album toch wel weg. Echter, het gitaarwerk is toch wel weer perfect gebracht en de ene vette solo volgt de andere op. Toch liep dit album wel een beetje in de voetstappen van 'The Blackening', de eerste drie nummers vooral waren echt wel om te genieten maar ook de akoestische versie van 'Darkness Within' was niet verkeerd. Al om al, prima album alleen haalt hij het niveau van de vorige albums echt niet meer!

Voorlopige tussenstand:
01. The Blackening
02. Burn My Eyes
03. Through the Ashes of Empires
04. Unto the Locust
05. The More Things Change...
06. The Burning Red
07. Supercharger

Toen ik was begonnen met het luisteren van metal waren twee vrienden van mij helemaal bezeten van 'Manowar'. Een heerlijke band waar de heren mogen showen met hun mooie lichamen en het klonk best stevig. Toch ben ik nooit echt heel zwaar fan geweest van de band, zo nu en dan een nummertje opzetten vond ik leuk maar de band behoorde zeker niet tot mijn favorieten. En ook het debuutalbum heb ik al die tijd vaak links laten liggen, en nu weet ik wel een beetje waarom. Het klonk allemaal nog niet naar wens, de potentie is er en de heren laten echt wel merken dat ze wat in huis hebben maar dan ben ik het eens met wat 'Lennert' zei, technisch is het nog niet wat het moet zijn.

Toch durf ik het wel aan om de band in een marathon eens helemaal uit te pluizen, ze blijven constant terug komen en de nieuwsgierigheid blijft constant aanwezig. Ik blijf constant van de mannen genieten want ze maken echt goede muziek, hoewel dit album het nog net niet is voor mij weet ik dat er hierna heel wat leuk spul tussen zit maar de nummers als 'William's Tale' konden ze voor mij beter links laten liggen, hier werd ik niet heel vrolijk van maar, met 'Battle Hymn' word al alweer veel goed gemaakt .

Er zijn weinige bands waarvan ik een album dagen lang op 'repeat' heb staan of standaard op zet als ik in een bepaalde stemming zit. Toch weet 'Manowar' hier een album neer te zetten die dat wel voor mij heeft en dan met mate nummers als: 'Hail and Kill', 'The Crow and the Ring (Lament of the Kings)' en 'Blood Of The Kings' zijn nummers waarvan ik ze altijd wel op kan zetten en die nooit weten te vervelen (misschien als je ze dagenlang aanzet wel). Ja, dit Manowar is toch wel echt een heerlijk album in mijn ogen en misschien wel de beste van Manowar alleen voor deze mening moet ik toch nog even wat meer van deze mannen streamen.

Echt geen verkeerd album maar ik heb er misschien iets te veel van verwacht. Het album kreeg veel lof, vooral op grote social media pagina's werd het album met volle trots gepromoot waardoor ik natuurlijk erg hyped werd voor dit werkje. Toen ik er achter kwam dat Chester Bennington nog had meegewerkt aan dit album werd ik als maar meer enthousiaster en dat nummer die met hem werd gereleased door Mark klonk echt niet verkeerd maar (zoals ik al zei) verwachtte ik wel meer. Het album klinkt voor als nog vrij standaard, en dit soort nummers zijn zeker niet vers. Toch wist Morton mij nog best te verassen en ik was aardig onder de indruk van het nummer 'Axis' die een heerlijke combinatie bevatte en erg lekker binnen kwam. En zo is het album van elke plek wel thuis: een lekkere outlaw rock gevoel naar snoeiharde riffs en een hardheid zoals we onder andere 'Lamb of God' goed van herkennen. De solo van 'Axis' vond ik ook erg tof en zo liet Morton zich nu en dan vaker horen alleen had ik daar wel meer op gehoopt, toch wat meer gitaar solo's. Dus nee, het album is zeker nergens speciaal maar speelt vrij vlot de 42 minuten af door zijn diversiteit aan zang en tempoverschil. Ik ga het album zeker nog wel eens vaker draaien.

Een beetje een uitgemolken aftreksel van Megadeth komt bij mij als eerste op bij het luisteren naar MD.45. Waar ik dan toch wel de riffs en de solo's kan waarderen is er een onsamenhangend gezelschap bezig met muziek maken en vind ik het niet echt leuk op elkaar ingespeeld worden. Zo heb je mensen uit verschillende klasses en dan komt MD.45 er natuurlijk uit. Leuk dat Dave Mustaine de zang voornamelijk verzorgd. Toch kent dit album toch wel een paar leuke nummers al zouden dat er maar een paar zijn, en het kent ook verschrikkelijke nummers. Ik had er denk ik iets meer van verwacht.

Megadeth heeft na hun erg sterke album R.I.P. niet stil gezeten en komen ruim twee jaar later aanzetten met dit geweldige album 'Countdown to Extinction'. Wederom een ontzettend sterk en fijn trashmetalalbum waarbij de jongens weer door je geluidsboxen knallen alsof het niets is. Met heerlijke platen als 'Ashes in Your Mouth', 'Symphony of Destruction' en 'Countdown to Extinction' maakt deze band weer een statement en is ook dit album moeilijk weg te denken in de metalscéne laat staan de trashmetalscéne. Heerlijk album waarvan ik erg heb genoten en ze laten me steeds weer genieten met geweldige songteksten (zo vond ik 'Sweating Bullets' erg gaaf), mooi gitaarspel en heerlijke samenhang en een supermooie productie. Alleen kan hij niet tippen aan het geweldige album 'Rust in Peace' al komt hij wel verdomd dichtbij!

Op het eerste gezicht leek de film inderdaad erg op zijn voorganger met erg rustige oké nummers. Na mate 'Matermind' ingeluid word, word het album harder en klinken we weer naar de oude roots van de band. Toch wist Megadeth mij niet te overtuigen op dit album waarvan ik toch meende dat er een groot schommel effect in zat. Het album kent zeker gave riffs, heerlijke zang en samenspel maar het is telkens net niet en lijkt de band na 'Rest in Peace' hun succesalbum, het in het algemeen wat rustiger aan te doen. Toch blijft het Megadeth en klinkt het in het algemeen gewoon erg gaaf, al komt de band niet meer op de piek waar ze op hebben gestaan.

Megadeth is terug en dat laten ze ook horen, na twee mindere albums weten ze hier toch weer een hard portie trashmetal achter te laten. Mustaine heeft ook in dit album zijn vocals weer op orde en qua gitaarwerk is het natuurlijk ook heerlijk. Goed om Kiko Loureiro aan het werk te horen en met zijn binnenkomst is Megadeth weer een stapje vooruit gekomen na hun wat mindere album ' Megadeth - Super Collider (2013) ' wat gelukkig niet hun slechtste is. Om kiko aan het werk te zien is een leuke bezigheid en Mustaine mag met zijn huidige Megadeth formatie apen trots zijn dat ze een topper als Kiko binnen hebben geslingerd, dit laat Kiko eveneens horen door het nummer 'Conquer or Die' er keihard in te gooien. Het is voor mij nog een droom om deze band met een live act te mogen bewonderen, tot die tijd blazen de geluidsboxen hier nog even keihard de nummers van Megadeth door.

Alweer het derde album op rij waarvan ik toch wel kan zeggen dat Mustaine met zijn formatie niet stil gezeten heeft en hier weer een aantal echt, knallende platen verwerkt heeft in een prima album. 'Endgame' laat zich prima horen, met een heerlijk knallende plaat om de cd mee te starten en het einde knalt net zo hard door, wees daar maar niet bang voor. Toch ben ik in dit album wel het meeste fan van de eerste drie platen, waarvan ik toch moet zeggen dat 'Dialectic Chaos' klein maar fijn is, met heerlijk gitaarspel en een paar fijne solo's weten ze het album toch goed in stand te houden. Waarop de CD daarna wat rustig door raast en weer knallend eindigt heeft de CD mij zeker goed geraakt en is dit werk van Mustaine weer een feit waarop we kunnen zien dat deze man niet graag stil zit.

Tussenstand:

01. Rust in Peace
02. Countdown to Extinction
03. Peace Sells... But Who's Buying?
04. Dystopia
05. The System Has Failed
06. Endgame
07. So Far, So Good... So What!
08. Youthanasia
09. United Abominations
10. Cryptic Writings
11. Risk
12. Killing Is My Business... and Business Is Good!
13. The World Needs a Hero

Een redelijk debuutalbum, daar moet Megadeth het toch wel mee doen. Mustaine, die net verwijderd is uit Metallica laat hier horen wat hij in huis heeft, een start van een steengoede carrière maar in mijn ogen een opwarmertje voor het meestwerk wat ze een jaar later uitbrachten: Peace Sells... But Who's Buying?. Ik kon niet wennen aan dit debuutalbum van 'Megadeth' wie tevens wel mijn lieveling trashmetalband is, vooral het nummer 'Last Rites / Loved to Death' klonk héél erg rommelig en 'These Boots' was niet om aan te horen met al dat gepiep. Nee, ik ben geen fan van het debuutalbum, al waren de meeste nummers wel erg tof.

De band laat zich hier kennen en zetten een fantastisch albumpje neer. Ruim een jaar na de nogal rommelige 'Killing Is My Business... and Business Is Good!' brengen de heren hier toch een gigantische vette plaat op de markt. Het is net alsof ze even hebben geëxperimenteerd met het eerste album want dit tweede album knalt al de goeie kant op: vette songs, geen rommelige momenten en een gave productie maakt 'Peace Sells... But Who's Buying?' een erg toffe album die niet meer weg te denken is.

Dit werkje van 'Megadeth' kon ik toch echt minder waarderen. Er zit geen pit meer in, ik vond het samenspel maar iets om snel te vergeten en de productie was ook niet altijd even goed. Waarvan het album toch wel misschien twee leuke songs bevat vond ik het algemeen maar moeilijk om door te komen en moeilijk te geloven dat dit werk van Megadeth is. Nee, ik ben zeker geen fan van het album wat op veel vlakken wat harder had gemogen, en Megadeth is nu officieel de draad kwijt geraakt.

Het is nu wel duidelijk na het luisteren van de CD dat dit toch wel mijn favoriete trashmetalalbum is dat er bestaat, en ik wil niet opscheppen maar de heren van Megadeth weten hier echt een goed portie brute trash neer te zetten en een geweldige album samen te smeden. Met een super goeie introductie plaat 'Holy Wars...The Punishment Due' weten ze hier hun zegje te zetten en wanneer er dan nog zo'n zes sterke nummers volgen met uitblinkers als 'Hangar 18' , 'Five Magics' en 'Tornado of Souls' staat dit album als een huis en heeft Megadeth zijn werk gedaan en, heeft Mustaine laten zien wat hij in huis heeft.

Megadeth zit niet stil. Mustaine en co. laten twee jaar na hun hitalbum Peace Sells weer van zich horen, en laten ook merken dat ze het echt wel kunnen. 'So Far, So Good... So What!' brengt wederom weer te gekke trashmetal nummers je huiskamer binnen en het blaast zo door je speakers dat het zeker geen straf is om hier naar te luisteren. Dit album begint ijzersterk met super nummers als 'Into The Lungs Of Hell' en 'Set The Wolrd Afire' maar met nummers als 'Anarchy In The U.K.' begon het weer een beetje te jeuken en dat haalt het album weer iets naar beneden. Maar met een eindtrack als 'Hook in Mouth' kan Megadeth weer zeggen dat ze een top werkje hebben neer gezet. Heerlijke zang, mooie riffs en ja, Megadeth blijft mijn favoriete trashmetalband.

Super Collider was een typische Megadeth productie waar je geen touw aan vast kon knopen, sterker nog het album is soms zo rustig dat je, je afvraagt of je wel naar Megadeth aan het luisteren bent. Mustaine heeft hier duidelijk de keuze gemaakt geen super trashalbum naar buiten te brengen en dat hoor je in elk nummer wel weer terug komen. Luister ik nu naar Megadeth? is een vraag die ik me meerdere keren heb gevraagd aangezien het niet meer de kant op ging van de band die 'Endgame', 'Rust in Piece' en andere keiharde albums op zijn naam heeft. Uiteraard kent het album nog wel wat nummers waar de gang een beetje in zit maar, de zelfde fantastische solo's zoals het album hier voor ('Th1rt3en') bezit is hier vaak erg ver te zoeken. En zo moet ik toch helaas stellen dat het laatste Megadeth album wat ik moest luisteren geen fantastische productie is. Ja, dit is het laatste album en nu heb ik ze allemaal gehad. Een erg fijne playlist is er naar buiten gekomen en ik heb genoten van sommige super platen die Mustaine met talloze verschillende formaties heeft geproduceerd.

Eindstand:

01. Rust in Peace
02. Countdown to Extinction
03. Peace Sells... But Who's Buying?
04. Dystopia
05. The System Has Failed
06. Endgame
07. So Far, So Good... So What!
08. Th1rt3en
09. Youthanasia
10. United Abominations
11. Cryptic Writings
12. Risk
13. Super Collider
14. Killing Is My Business... and Business Is Good!
15. The World Needs a Hero

We zijn alweer aangekomen bij het dertiende album (en voor mij één na laatste die ik nog moest luisteren) van de trashlegendes 'Megadeth' en Mustaine laat maar weer eens horen wat hij in huis heeft. Toch is dit album een beetje te erg gemixed met veel verschillende stijlen wat je soms wel doet wennen. Het begint uiteraard weer ijzersterk met het nummer 'Sudden Death' waar prachtig gitaarwerk te horen is maar na 'We The People' vond ik het iets inkakken en daarna schommelt het een beetje tussen de mix van de nummers wat variërend erg leuk over komt maar soms een tikkeltje te wisselvallig is. Toch komen her en der ook geweldige solo's naar voren waarvan toch 'Deadly Nightshade' voorop loopt aan het eind met een geweldige solo en dat maakt ook dit album weer tot een geslaagde productie maar, niet het beste van Mustaine en zijn formaties.

Tussenstand:

01. Rust in Peace
02. Countdown to Extinction
03. Peace Sells... But Who's Buying?
04. Dystopia
05. The System Has Failed
06. Endgame
07. So Far, So Good... So What!
08. Th1rt3en
09. Youthanasia
10. United Abominations
11. Cryptic Writings
12. Risk
13. Killing Is My Business... and Business Is Good!
14. The World Needs a Hero

Het is typisch 'Megadeth' maar, je merkt dat hun hoogtijdsdagen zo langzamerhand wel voorbij zijn. Laatst tijdens mijn tienduizend-stappen wandeling heb ik deze plaat weer eens opgezet, zoals ik dat vaker doe omdat ik dan het beste moment heb een album lekker te luisteren met de oortjes in. Het album knalt werkelijk open, goede riffs, vette solos en een 'Mustaine' die er duidelijk zin aan heeft. Toch vond ik het steeds moeilijker deze plaat uit te luisteren, mijn gedachten konden niet altijd even goede concentratie vinden om door te luisteren en ik vond het zelfs wat inkakken zo nu en dan.

'Megadeth' heb ik voor het laatst gezien op 'Graspop' waar ze volgens mij ook een nieuw nummer speelden (dat weet ik niet zeker). Aan alles is te horen dat 'Mustaine' flinke klappen heeft gekregen in zijn leven, neem bijvoorbeeld zijn drugsverslaving en de kanker. Het is ook te horen maar, de agressieve riffs hebben ze nog steeds. Dit blijft ongetwijfeld één van mijn favoriete bands allertijden, al zal ik eerder terug grijpen naar het oudere werk dan deze plaat.

Ik ben nog steeds bezig met Megadeth om alle albums van deze fantastische trashmetalband eens langs te gaan, waarvan ik tot nu toe nog zeer verrast ben over de albums die ze neergezet hebben en dan toch wel te verstaan dat het voorgaande album op deze het slechts was van allemaal, tot nu toe. Maar dan toch weet de formatie met Mustaine het bij dit album weer omhoog te werken, knetter harde en goeie platen vliegen je om de oren en ze zijn stuk voor stuk erg gaaf. Al had ik op het eind een beetje een dip met dit album, in het algemeen klonk het erg goed en zeker de eerste paar nummers waren heel sterk. Megadeth weet zich weer te kennen met geweldige riffs, top zang en een goeie productie, ik vind dit toch onverwachts een heel sterk en goed album.

Ik breng vanaf nu ook tussen en eindstanden aan, overzicht is altijd wel net zo makkelijk.

Tussenstand:

01. Rest in Peace
02. Countdown to Extinction
03. Peace Sells... But Who's Buying?
04. Dystopia
05. The System Has Failed
06. So Far, So Good... So What!
07. Youthanasia
08. Cryptic Writings
09. Risk
10. Killing Is My Business... and Business Is Good!
11. The World Needs a Hero

Het is alsof de formatie van Megadeth helemaal de weg kwijt is geraakt in dit album. Ik vond het album goed beginnen, 'disconnect' had wel iets waarvan ik kon zeggen dat het misschien wel leuk was. Toch wist Mustaine en co. het niet op dit niveau te houden. Een onsamenhangend album waarvan je niet kan verwachten dat Megadeth er een bepaald stempel op zet en waarop lijkt dat de restjes van alle andere albums in één album worden gestopt. Het word nergens speciaal of leuk en Megadeth herhaalt zichzelf. Toch mocht het album afsluiten met twee leuke nummers 'Dread and the Fugitive Mind' en 'Return to Hangar'. De rest van nummers hadden soms goeie nukken maar het was in het algemeen echt niet geweldig. 'When' heeft een leuke solo maar daar is ook alles mee gezegd.

Megadeth weet zich goed vast te houden aan de erg goeie comeback met het album 'The System Has Failed' en laten ook met dit album 'United Abominations' eens horen dat ze het gewoon kunnen. Hoewel het album niet zo goed is als zijn voorganger heeft ook dit album erg mooie riffs en klinkt hij gewoon weer erg goed, met zeker een fantastisch openingsnummer 'Sleepwalker' waar ik toch wel fan van ben geworden. Megadeth weet zich niet te overtreffen maar doet nergens wanhopige acties om de goeie jaren weer naar boven te halen en houden zich gewoon lekker bezig met nieuwe nummers en zeer goeie tracks. Prima zang en mooie productie zorgt er voor dat dit album ook zeker weer goed in de mijn Spotify lijst komt te staan, want ik heb zeker genoten.

Tussenstand:

01. Rust in Peace
02. Countdown to Extinction
03. Peace Sells... But Who's Buying?
04. Dystopia
05. The System Has Failed
06. So Far, So Good... So What!
07. Youthanasia
08. United Abominations
09. Cryptic Writings
10. Risk
11. Killing Is My Business... and Business Is Good!
12. The World Needs a Hero

Hoewel dit Megadeth album wel goed is begon ik mij erg te vervelen op het eind door de constantheid van de nummers, oftewel er zit maar weinig veranderingen in de nummers. Mustaine zingt op zeer slome snelheid en de nummers klinken minder hard dan dat ze gedaan hebben en zeker tussen dit album en het vorige album zit een groot verschil. Toch weet Megadeth mijn waardering wel te krijgen door dit album en heb ik niet stil gezeten. Ze kennen zeker wat goeie nummers maar de kwaliteit gaat wel iets achteruit.