Aangezien ik erg fan ben van 'In Flames' zit de Zweedse melodieuze Death Metal mij diep in de hersenpan vast genesteld. Helaas heb ik hier dan wel 'Dark Tranquillity' aan me voorbij laten gaan waar ik toch besloten heb mij te laten verassen door de band en hun aller nieuwste album 'Atoma' aan te zetten. Het is weer genieten geblazen waarbij ook ik het opening's nummer 'Encircled' heerlijk vind! Toch word het album van loop der tijd wat rustiger en slapjes maar, ik heb me zeker niet weg laten zetten door 'Dark Tranquillity' en ben benieuwd naar de rest van hun werk!

Death is sowieso mijn favoriete Death Metal act die ik ooit ga ontdekken, ik durf bijna met honderd procent zekerheid te zeggen dat niemand het charisma van Chuck Schuldiner kan overtreffen; ze komen in de buurt maar, het gaat nooit beter worden. Het was gisteren (13 december) twintig jaar geleden dat deze muzikant ons verliet na de strijd tegen een hersentumor, wat ik online las (geschreven door zijn neefje op hun facebook account) was dat er destijds niet genoeg geld was voor een behandeling, tja in 2001 had je natuurlijk ook nog niet de totale kracht van social media, wat je nu wel hebt.

Gezien de plaat durf ik wederom wel te zeggen dat 'Individual Thought Patterns' één van mijn favoriete platen van deze band is, al is al hun werk gewoon vet. Met nummers zoals 'Trapped In A Corner', 'Mentally Blind' en 'The Philosopher' weten ze echt wel weer binnen te knallen. Met de typische Death sound, fantastische grunt werk van Schuldiner, fantastische riffs en heerlijke solo's zowel basgitaar als de gewone gitaar kan ik nog wel jaren lang naar deze platen luisteren, heerlijk.

Prima deathmetal plaat van wederom Poolse makerij. De band stond een langere tijd onder vuur voor wat beschuldigingen en daar kende ik ze eigenlijk het meeste van en toen mij werd aanbevolen ze eens te gaan luisteren raakte ik aardig onder de indruk. Echter, vond ik de eerste vier nummers erg vet vooral 'Veins' maar na 'Blood Mantra' en vooral 'Nest' vond ik het iets minder worden. Minder vocals en meer de zelfde soms eentonige riffs in een nummer verwerkt, nee dat vond ik echt wel wat minder. Maar toch, over het algemeen een prima plaat van de jongens, en nu eens even kijken of ik hun oudere werken ergens kan vinden.

Het viel me op dat hier nog geen enkel bericht is geplaatst, laat ik daar eens verandering in maken. 'Defeater' vond ik een erg leuke hardcore band, met nadruk op vond. Want met dit album kan ik eerlijk gezegd niet zoveel. Travels vond ik destijds echt een binnenkomer, dan spreek ik eigenlijk nog maar over een jaar geleden. Maar, met deze plaat slaat de band in mijn ogen de plank volledig mis.

We luisteren hier na een bepaalde Touché Amoré rip-off. Een bekende sound, die Touché samen met La Dispute volgt maar, in mijn ogen is het niet bepaald een succes voor Defeater. En daarmee in mijn ogen toch wel hun minste plaat in de collectie, tot dusverre (ik moet hun nieuwste album nog luisteren, al stamde die wel af uit 2019).

De zang vind ik echt saai, het klinkt prima maar de teksten vind ik te simpel. De sound ook, het is echt alsof ik naar het neefje van Touché luister en dat had ik nou ook niet gelijk in gedachten. Jammer man, wellicht herpakt de band zich nog, en gezien het cijfer moet die wel een stukje beter zijn.

Waanzinnige plaat. Ik heb deze band pas leren kennen, einde 2021 door een tip die ik kreeg van de nieuwe release van deze band en eigenlijk wil ik me wat meer verdiepen in hun discografie. De band is zeker één van de beter black metal acts van de huidige tijd, en de zang in het Duits maakt het soms net weer een stukje vetter. Prachtige riffs, goed gitaar werk, mooie drums en leuke lyrics zorgen voor een algeheel sterk staande album, ik ben fan van de band en hoop nog meer werk van hun te horen in de toekomst.

Ik sluit 2018 af met een wat ouder album van de black/death metal band 'Desaster' die ik door een aanrader via een Facebook groep even aan heb gezet. Tot mijn verbazing is de band vrij leuk om te horen, zeker na de lage stem die op dit album is gegeven. Het zwijmelend geluid van de zanger was leuk maar had soms wat trekjes van Obituary's 'John Tardy'. Wel leuk maar het voelde niet bijzonder aan. Instrumentaal vond ik het allemaal dik in orde, zelf ben ik nog niet helemaal into- de black metal maar band zoals 'Desaster' kan ik wel hebben! Leuk albumpje die ik zeker nog wel eens vaker op wil gaan zetten.

'Destroy Lonely' is met zijn 21 jaar een opkomende artiest in de Hip-Hop wereld, voornamelijk toch in de cloud rap en trip hop style. Met veel leuke beats en mumble rap maakt hij een leuk album, althans is dit niet zijn debuut. Deze plaat is van het label 'Opium', het label wat is ontstaan vanuit de waanzinnige artiest 'Playboi Carti', uit Atlanta, USA. Dit is te horen aan de manier van producties maar ook aan de style van deze artiest.

'swgskool' heeft bijvoorbeeld een sample van het 'Deftones' nummer 'Beauty School' en de hele plaat kent overigens ook een leuke sample inhoudt. Lyrics vind ik ook wel nice, ik hou hier wel van. 'Carti' heeft op WOO HAH! dit jaar een vet optreden gegeven, en Destroyed kan dat ook wel aan.

Overigens is hij de zoon van de Amerikaanse rapper I-20, niet héél bekend, en heeft ook niet veel werk naar buiten gebracht. Heeft o.a. veel samengewerkt met 'Ludacris' in zijn carrière en hierdoor is hij ingestroomd in het beginfase van Fast and Furious, dat was al helemaal in 2003.

Pfieuw, hier viel een enorme last van mijn schouders. Het voorgaande album heeft me echt wel laten schrikken en ik was benieuwd of 'Destruction' er nog wel makkelijk boven op kon komen. Deze reünie werpt zijn vruchten goed af, toch is de groove nog niet geheel verdwenen en willen sommige nummers nog wel eens neigen naar deze kant zoals het einde van 'X-treme Measures'. Het klinkt in ieder geval beter dan het album hiervoor, de productie is strakker de zang is weer goed en ze spelen niet als een stel door gesnoven gekkies. De songs zijn weer ouderwets hard, al is het ruwe foute geluid toch ver te zoeken waardoor de zit toch wat fijner is en het album leuker is om door te komen al krijg je er geen 'Destruction' gevoel bij.

Toch is het wel weer lastig, 'Destruction' heeft constant albums met pieken en dalen. Het album werd bij 'All Hell Breaks Loose' wat saaier maar breekt met 'Total Desaster' weer helemaal open. Er zit een hoop power en geweld in, die kracht verliezen ze niet snel maar zwakte na een gegeven moment wel weer af. Ik vind niet dat de band met dit album kan tippen aan hun oudere werk, ik vond dat ruwe en oude geluid toch lekkerder en passender bij de band maar het album is echt niet slecht en zit de oudere albums echt wel op de hielen. Het is nog steeds een mengelmoes van groove en trash al is dat niet perse storend.

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill
04. All Hell Breaks Loose
05. Cracked Brain
06. The Least Successful Human Cannonball

Destruction begint tegen te vallen. En dan niet zozeer dat de productie wederom aan de matige kant is, de jongens weten niet meer te verassen en echt hard over te komen. Het album laat zich een beetje afweten, misschien wel een voorspel voor het verschrikkelijke album die hier na gaat komen. 'My Sharona' vond ik als enige nog een beetje redelijk naar buiten komen, de versnelde en zekere hardere versie van dit lied schoot heerlijk binnen maar voor de rest is het allemaal maar simpele koek, en loopt 'Destruction' achter, zeker op het eerdere werk wat men heeft laten horen. Het is zeker wel prima thrashmetal maar, het album tipt niet aan zijn voorgangers. Het is leuk om eens geluisterd te hebben maar dit album heeft zeker niet mijn voorkeur om héél veel vaker nog op te gooien. Misschien over een tijdje weer een keer luisteren is het een leuk album, daar blijft het ook wel bij.

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill
04. Cracked Brain

Ik weet niet wat er met deze band aan de hand is. Op de ene plaat springen ze er uit als keiharde thrashers en de plaat daarna kakt het gewoon op alle fronten weer totaal in. Hoewel het album hiervoor ook niet bepaald een hoogvlieger was weet 'D.E.V.O.L.U.T.I.O.N.' wederom op veel punten totaal niet te boeien. Het album begint leuk, met het titelnummer en volgend door 'E.levator To Hell' wist het album me nog wel te verassen maar daarna vond ik het allemaal wat smakeloos. Daarna heeft 'U.rge' en 'T.he Violation Of Morality' nog wel een leuke sound met twee vette solos er in verwerkt (vooral in 'U.rge') maar daarna zakt het weer weg. De riffs zijn leuk maar vrij standaard, de thrash sound is aanwezig maar het album kent echt geen uitschieters. Daarom valt wederom dit album toch weer wat tegen, en hoop ik in de laatste drie albums toch nog wel een uitschieter te vinden al heb ik daar een vrij hard hoofd in.

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill
04. All Hell Breaks Loose
05. The Antichrist
06. Inventor of Evil
07. D.E.V.O.L.U.T.I.O.N.
08. Cracked Brain
09. Metal Discharge
10. The Least Successful Human Cannonball

De heren stonden gisteren in de Effenaar samen met nog twee anderen als een soort voorprogramma van de killfest tour die 'Overkill' nou aan het houden is. Ik heb de avond helaas moeten missen omdat het nogal kortdag was dat we er eigenlijk heen wouden (gister middag) en dat kon ik niet redden met mijn werk. Ik had ze toch echter wel graag live willen mee pikken, toch leuk als je zo bezig bent met een marathon van het werk van 'Destruction', om de live klanken ook eens te horen.

Genoeg gehad over het live concert, maar 'Day of Reckoning' klinkt gelukkig alweer stukken beter dan de vorige twee albums. Alleen werd het nergens echt heel bijzonder. Het was allemaal vrij standaard, simpele riffjes en een eentonige zang hebben het album gemaakt tot een degelijke thrashplaat maar echt geen hoogvlieger. Zo nu en dan kwam er nog wat gitaarwerk om de hoek kijken maar het bleef voor de rest wat schaars. De bonustrack van de gecoverde versie 'Stand Up and Shout' vond ik nog het interessants in het hele album. Het album beukt zeker wel door maar zoals ik nu al continu bij de band heb is dat het niks bijzonders meer is.

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill
04. All Hell Breaks Loose
05. The Antichrist
06. Inventor of Evil
07. Day of Reckoning
08. D.E.V.O.L.U.T.I.O.N.
09. Cracked Brain
10. Metal Discharge
11. The Least Successful Human Cannonball

Ik ben diep in dit album gedoken, iets in dit gehele album houd me echt ontzettend goed vast en heb het album nu al zo'n drie keer op repeat gezet. Het nummer 'Curse the Gods' is echt legendarisch, de rest van de album kwam mij soms wat minder bekend voor. Het klinkt scheller, de productie is wat minder vind ik zelf dan bij het debuut maar de band knalt hierdoor wel enorm door je speakers heen en klonk echt waanzinnig hard. Ik kan dit tweede album denk ik wel een tikkeltje meer waarderen dan het debuut, al is het verschil tussen die twee voor mij niet heel groot, deze tweede plaat vind ik net een tikkeltje harder beuken. De hoes is ook wel geinig!

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Infernal Overkill

Heerlijke plaat van onze Duitse vrienden. Toch wel mooi om te zien dat de plaats waar deze band zichzelf heeft opgericht helemaal het onderste puntje van Duitsland is, ik houd wel van dat soort weetjes. Maar goed daar gaat het natuurlijk nu niet om. Om buiten het rustigere 'Thin Lizzy' geluid heen te komen en soms even iets harders aan het hoofd te hebben wou ik graag een marathon beginnen met een metal band, geen zin in Death of Black metal maar weer eens ouderwets thrashen en de muziek opzoeken waar mijn liefde voor metal begon.

Ja kleine weetjes over mezelf, ik ben vanaf het begin onwijs fan van de thrashmetal geweest, nu nog steeds mijn favoriete genre in de metal wereld maar ik breidt mijn muzieksmaak graag wat meer uit om ook naar andere genres te luisteren. Mijn oog viel eigenlijk meteen op 'Destruction', een band die ik nog niet héél goed ken en juist beter wil leren kennen. Ik ken eigenlijk alleen echt de EP 'Mad Butcher' héél goed van de heren en de eerste drie platen. Daarna zakt mijn kennis over de band wat weg en heb ik niet verder gezocht naar hun nummers.

'Destruction' is volgens de online cijfers (o.a. Spotify) niet héél bekend, al heeft hij meer luisteraars dan de leuke plaatselijke bandjes maar de band kan eigenlijk niet echt mee komen met andere groot heden in de ze wereld uit bijvoorbeeld Amerika. Toch is 'Destruction' in mijn ogen een erg vermakelijke band. Dit eerste album klinkt als vanouds, de productie is dan wel niet héél geweldig deze rauwe sound past lekker bij de heren en ze rammen erg leuk weg. 'Thrash Attack' is leuk om te horen en er zitten echt hele sterke riffs in dit album verwerkt. Zal er ook niet raar van staan te kijken dat dit de beste plaat is die de mannen hebben uitgebracht, heb er nog aardig wat te gaan maar zeker een erg leuk begin!

Eindelijk weer eens een begaand album van de heren, het is echt niet beter dan de twee albums na hun reünie en hun eerdere albums in de jaren tachtig, de eerste drie nummers weten dusdanig goed door te beuken dat ze nog leuk was om te luisteren. Daarna kakt het album echter wel weer wat in, zijn de nummers gewoon goed hard, riffs beuken door en de zang is verstaanbaar maar inderdaad het album weet verder niet meer zo goed te boeien als de eerste drie nummers. Toch blijft 'Destruction' een harde thrashband die mijn lof zeker verdient heeft, maar ze zullen nooit mijn favoriet worden!


Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill
04. All Hell Breaks Loose
05. The Antichrist
06. Inventor of Evil
07. Cracked Brain
08. Metal Discharge
09. The Least Successful Human Cannonball

Wat een ontzettende tegenvaller is deze plaat van de nu toch wel thrash-legendes 'Destruction'. Het gaat eigenlijk al compleet fout bij 'The Ravenous Beast' waar de productie echt ontzettend falend klinkt. Voor de rest weet het album heel weinig ook te boeien, slaat nergens de nummers echt aan en is het allemaal wat makkelijk. Door de slechte productie klinkt het vaak erg rommelig waardoor de zit erg lang lijkt te gaan duren. Maar dan nog, ze hebben op het album een tweetal (drietal) covers bij geleverd, die ik via Spotify gewoon kan beluisteren en die twee vond ik nog best te doen. Net zoals de 'My Sharona' cover op 'Cracked Brain' is het even wennen maar niet verkeerd. De twee nummers halen misschien de overige nummers op het album nog wel iets in. Ik vond 'Fear Of The Moment' nog niet zo slecht maar de rest van het album wist mij totaal niet te boeien helaas.

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill
04. All Hell Breaks Loose
05. The Antichrist
06. Cracked Brain
07. Metal Discharge
08. The Least Successful Human Cannonball

Ik heb deze schijf nu al meerdere malen beluisterd in het afgelopen weekend en vorige week maar ik kwam er nog niet echt aan toe om mijn mening op de schijf te geven omdat ik even moest wennen. Het is inderdaad wat technischer, en daar houd ik echt van alleen komt 'Destruction' daarmee niet echt tot mij door. Het klinkt allemaal hard, knetter hard en door het technischer geluid komt het ook wat harder over het is alleen wel zo dat ik 'Destruction' voor te genieten vond om de eerste twee platen die ze hebben uit gebracht. De derde plaat doet ietsjes ten onder van de eerste twee, maar echt slecht kan ik hem niet bestempelen. Het is misschien even wennen voor mij persoonlijk, om de 'Destruction' op deze toon te horen. De eerste twee nummers deden mij niet heel veel, en vanaf 'Dissatisfied Existence' kon ik er persoonlijk wat meer mee. De band komt wat grauwer uit de bus vallen en de gitaar solo's zijn heerlijk. De riffs zijn goed hard, en de zang is wederom prima maar dat heb ik van 'Destruction' nooit het sterkste punt gevonden.

Het technischer geluid klinkt voor 'Destruction' positiever, de band komt wat anders over en daarom niet meer zo erg eentonig dan als ze de route hadden gevolgd van de eerste twee albums, die sounds kenden we wel. Maar het album heeft zijn uitblinkers, zo vond ik 'Sign of Fear' echt heerlijk klinken en ook 'Unconscious Ruins' klinkt vet. Maar het is toch moeilijk beoordelen deze 'Destruction' plaat. Ik kan er soms mijn vinger niet op leggen, soms vind ik ze héél vet en knetter hard en soms zakt het wat weg. De komiek word er nog wel ingehouden tijdens het eerste en de laatste song van het album. Leuk klinkend album maar wel een beetje lastig te beoordelen naar mijn mening!

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill

Pff wat was dit een ontzettend saaie plaat. Het hele album klinkt erg blikkerig, met vrij saaie riffs die we langzamerhand al wel kennen. De heren van 'Destruction' vallen weer eens vies door de mand, ook het nummer 'Legacy of the Past' met gast optredens van 'Gerre' en 'Angelripper' weet niet te boeien of te overtuigen. Het is dat ik wat andere dingen tijdens het luisteren had, want de plaat is erg lang om uit te zitten, verveeld snel en is zeker een werkje van de heren die erg laag aan de bodem hangt. Het album kent weinig pit en geen beukende sound.

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill
04. All Hell Breaks Loose
05. The Antichrist
06. Inventor of Evil
07. Day of Reckoning
08. D.E.V.O.L.U.T.I.O.N.
09. Cracked Brain
10. Spiritual Genocide
11. Metal Discharge
12. The Least Successful Human Cannonball

Toch weet Destruction hier een prima album neer te zetten, nog steeds niet beter dan hun oudere albums die veel ruwer klonken maar heerlijke thrashmetal is dit zeker wel. Toch vind ik hem niet beter dan het album hiervoor nadat de band hun reünie hebben geboekt, de nummers klinken wel erg straks maar het album weet op sommige momenten iets teveel in te kakken. Nummers als 'Thrash Till Death', 'Bullets from Hell' en 'Nailed to the Cross' waren heerlijk en daarna kon het album me niet meer heel erg overtuigen. Toch vond ik de riffs in 'Meet Your Destiny' nog best leuk en was 'Godfather of Slander' ook niet bepaald slecht, het album zakte tussendoor wat weg. Maar voor alsnog een redelijk album die prima weg luisterd.

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill
04. All Hell Breaks Loose
05. The Antichrist
06. Cracked Brain
07. The Least Successful Human Cannonball

Eerlijk? Ik vond dit best slecht. Totaal niet de 'Desctruction' waar ik op heb zitten wachten. We zitten spontaan in de 'Groove Metal' wereld waar ze niks te zoeken hebben, het klinkt tenenkrommend slecht en is in het algemeen ongelooflijk saai. Ik weet niet hoe ze er op zijn gekomen dit werkje te maken, is het te maken met de successen die 'Pantera' boekt in deze stijl en hopend op een grote doorbraak? Ik weet het niet maar wat ik wel weet is dat het bij mij niet in de smaak viel. Het album klinkt op sommige vlakken best chaotisch, en voornamelijk saai. De eerste twee nummers lieten nog wel iets leuk achter maar het klinkt voor de rest alsof de mannen flink aan het snuiven waren en maar wat deden. Nee, deze 'grove' plaat laat ik nu wel voor goed aan me voorbij gaan. Keek ook best tegen het werkje op, maar jemig vooral de laatste drie nummers waren echt amateuristisch te noemen. Het begon ook steeds slechter te klinken.

Voorlopige tussenstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill
04. Cracked Brain
05. The Least Successful Human Cannonball

De laatste 'Destruction' plaat komt wel binnen als een ware knaller. Hij veegt in ieder geval de twee vorige platen volledig van tafel en beukt er aardig op los. Ik vond de begin track 'Under Attack' al een vrij stevige plaat en eigenlijk zakte qua niveau de plaat niet veel lager, wel vond ik dat er maar weinig nummers waren die er echt uit wisten te springen. Ook in vond 'Conductor of the Void' hier een uitzondering maar de rest was lekker, alleen het kon niet speciaal worden. Het blijft al om al een prima thrash plaat waar stevig op gebeukt kan worden, een prima zang en prima gitaarwerk. Ik was lichtelijk wel een klein beetje fan!

Ik heb genoten van de band, die zijn ups and downs echt goed kende. Toch zitten er wat memorabele songs tussen die ik toch nog wel vaker ga opzetten!

(Voorlopige) Eindstand:
01. Eternal Devastation
02. Release from Agony
03. Infernal Overkill
04. All Hell Breaks Loose
05. The Antichrist
06. Under Attack
07. Inventor of Evil
08. Day of Reckoning
09. D.E.V.O.L.U.T.I.O.N.
10. Cracked Brain
11. Spiritual Genocide
12. Metal Discharge
13. The Least Successful Human Cannonball
Gemiddelde: 3.36*
Last.fm scrobbles vanaf begin marathon: 290.

Het allereerste album van DevilDriver viel me een beetje tegen, de zang is nog niet zoals gewenst en ik vond de band hard, keihard maar ik vond het album DevilDriver - The Last Kind Words (2007) toch wel wat harder. Toch heb ik van sommige songs echt weten te genieten en zet DevilDriver hier zijn stempel neer als nieuwe top band en dat is gebleken ook.

Super te gekke album met een fantastische plaat voltooid de voldoening in mijn ogen en ik heb de smaak te pakken om meer naar DevilDriver te gaan luisteren, heerlijke riffs met een fantastische zanger genaamd "Dez Fafara" maakt DevilDriver een echt, vet album die voor mij hun naam heeft bestempeld, ik heb genoten.

Ik ben nu al een tijdje in DevilDriver gerold en ook dit derde album heb ik besloten te luisteren. DevilDriver blijft een ontzettend fijne Deathmetal band uit de stad Santa Barbara in de Verenigde Staten maar die nieuwe album van de metalheads kon ik niet bepaald waarderen en werd op een gegeven moment nogal slapjes in mijn ogen, vooral bij het gevoel wat ik kreeg dat ik nummers al eens gehoord had in de album maar alleen een andere naam hebben gekregen vond ik erg. Een toch iets mindere uitgave van de heren al hebben ze wel klasse, en die klasse laten ze ook echt hier wel weer merken alleen niet goed genoeg.

Deze plaat werd mij getipt door mijn kameraad, die het verkoopte als metal in het wilde westen. Laat het nou net zijn dat ik een beetje in de western vibe zit (ik kijk aardig wat western films nu en speel Red Dead Redemption 2 en luister veel oud-Amerikaanse folk muziek), dus het kwam eigenlijk gepast binnen deze release. Nog nooit van deze band gehoord trouwens, ook wel een kut naam als je het mij vraagt.

Op zich ook best doorsnee muziek hoor, allemaal niet héél bijzonder. Vrij doorsnee zang, prima geluid trouwens heerlijk die western sound maar, dat is het ook wel. Eigenlijk vond ik er geen een track echt uitspringen, dus een memorabel album is het ook niet en daardoor blijft de toon vrij laag. Denk ook niet dat ik deze plaat heel vaak uit mijzelf nog aan ga zetten.

Nocturnal Flame is precies dat nummer wat ik verwacht van Dödsrit. Alleen misschien is dat ook wel de verwachting geweest van de hele plaat, en dat mis ik toch wel een beetje.

Hoewel ik best een fan ben van deze band, en ze dit jaar weer wil checken op Soulcrusher, is dit zeker niet mijn favoriete plaat. Eerder benoemde nummer vind ik echt heel gaaf, Celestial Will is ook wel tof maar ik mis toch een beetje de pit. En ik merk ook dat de plaat me toch minder bijblijft als ik wil, en is het toch niet zo heel spectaculair.

Zo hé, wat een binnenkomer. Deze Amerikaanse experimenterende atmosferische blackmetal band speelt een knap staaltje werk, en knalt met dit debuutalbum dwars door je speakers. De band kent een fantastisch werk op atmosferisch gebied waar de gitaarriffs, drumwerk en zelfs de vocalen je mee neemt naar een andere dimensie. Ook zijn die vocalen erg experimenterend waar clean vocals gepaard gaan met diepe zware en zwarte grunts.

De band speelt in de stijl van de oude folklore en occult waar de meeste van hun teksten over gaat. De band neemt je echter ook mee in een verhaal diep in de mijnen, waar de naam 'Doldrum' dus daadwerkelijk staat voor 'mijnwerkers' / 'gelukzoekers'. Ook de cover refereert hier iets naar. Ik ben op deze band gestuit via de online podcast 'Zes Losse Tanden' waar een nummer van dit album werd besproken en ons dus ook werd getipt. Mocht je er meer informatie over deze band, album of whatever willen weten, dan raadt ik je aan de podcast aflevering van deze maand eens te checken (linkje gaat naar het juiste tijdsframe). Waar Peter van der Ploeg nog even wat dingen over deze band benoemt.

Het sfeertje heeft mij eigenlijk best goed te pakken, en de laatste paar dagen staat deze album zeker van begin tot einde op. Wat het mooier maakt of althans, een stuk beter is het feit dat de plaat ook niet te lang duurt, zo zit je er al erg snel, heel goed in en is de plaat voor je het weet afgelopen, en dan mag je eigenlijk wel zeggen; ik wou dat hij wat langer duurde. Zeker een plaat die kanshebber is voor mijn eindejaarslijstje.

Vorig jaar voordat deze uitkwam was ik best enthousiast te noemen over dit project. Ik vond Don Toliver's Heaven or Hell uit 2020 echt heel leuk, en heb eigenlijk altijd wel een hoge pet van hem op. Zijn stemgeluid is wel identiek te noemen, ondanks het feit dat er natuurlijk een lading aan autotune overheen is gegooid. Deze nieuwe plaat heb ik vorig jaar geluisterd maar, blijkbaar nooit op gestemd. En dat was wel iets wat ik wou doen want, ondanks dat ik best enthousiast over de plaat was vond ik hem toch wat teleurstellend, en nu eigenlijk nog steeds.

Duidelijk dat Toliver het moet hebben van de features hier. De songs van hemzelf zijn eigenlijk niet echt boeiend te noemen. Brother Stone met Kodack vond ik opzich best lekker, zo ook Bandit van Toliver zelf maar, dan houdt het ook wel weer snel op. Weinig memorable en een album die ik niet zo heel snel nog vaak in zijn geheel ga luisteren, wellicht over een paar jaar. Ik weet het niet.

Fraukje en Inge weten ontzettend goed waar ze mee bezig zijn. Een duistere sfeer neerzetten met een oldskool sound in een wat nieuw jasje. De dames zetten een heerlijke plaat neer waardoor het mij wel duidelijk is waarom o.a. bands als 'Marduk' hun in de voorprogramma hebben zitten. Het is een niet al te lange reis door het duister en dat maakt de zit automatisch wat makkelijker. Met heerlijke vocals en de Nederlandse teksten wordt het al gauw donkerder in mijn kamer en krijg ik steeds meer lichtvrees ! Top!

Akelig leuke plaat hoor. Ik was nogal sceptisch in het begin, ook omdat ik het andere werk nooit echt heel fantastisch vond maar, ik betrap me erop dat ik deze plaat luister en eigenlijk ook best veel zin heb om te luisteren. Soms heb je wel eens van die platen waarvan je twijfelt die je misschien liever uit wil zetten maar, door de vele gitaarpartijen en toch het ritmische sfeertje kon ik het best behappen. Leuk, deze ga ik aankomende week zeker vaker opzetten.

Heel soms heb je zo'n moment in je leven dat je rustig muziek zit te luisteren en een lekkere nieuwe track voorbij hoort komen, van vrienden een tip krijgt over een bepaald album of zelf toevallig tegen een band aan loopt die je vervolgens eigenlijk niet echt meer weg kan denken, (bijna) elke dag luister je er wel naar en je begint ze als het ware te ontdekken. Dit album werd een week of twee naar mij toegestuurd als tip, ik zou hem wel vet vinden en of ik hem maar eens wou gaan luisteren; dat is beter uitgepakt dan ik had verwacht. Want dit is een waanzinnige ontdekking en dan sla ik mezelf echt voor de kop; destijds bij release heb ik de band links laten liggen omdat ik de voorgaande albums niet echt héél boeiend vond, het was in mijn ogen dus geen interessante release.

Dit hele album is gaaf, en staat regelmatig integraal te spelen. De blackmetal touch voelde waanzinnig aan, dit voornamelijk gepaard met waanzinnig vette riffs, hele gave zang en zelfs ook nog wat emotie wat hier en daar er in werd geslingerd. Je word meegezogen als luisteraar door een wandeling van tonen, waar angst en duisternis gepaard gaat met gevoeligheid (dit voornamelijk in het nummer 'Guided Through a Starless Night'). Dit album is vet, en als hij dit jaar was uitgekomen was het zeker een kandidaat voor mijn einde jaars lijst. Nu kan ik alleen nog maar meer genieten, en het zet mijn interesse wel aan om de discografie weer eens af te gaan.