Nee, hier ben ik niet helemaal weg van als ik eerlijk moet zijn. Ik kende het album deels maar over het algemeen toch wat minder gecharmeerd van de plaat, wat ik eigenlijk best jammer vind. De rustigheid straalt er af maar is niet iets wat ik had gehoopt te horen, zeker in de stijl mis ik de wat swingende nummers. Toch kent het album in het algemeen wel wat sterke songs, daar niet van. Zo vond ik altijd 'Desperado', 'Certain Kind Of Fool' en 'Bitter Creek' de leukere nummers van het album en vandaag de dag sta ik nog steeds in deze mening. 'Doolin-Dalton' is geinig, wat swingender maar steekt niet boven de drie opgenoemde nummers uit. Ook 'Twenty-One' is leuk maar niet speciaal. De rest was leuk om te volgen maar vond ik niet héél bijzonder.

Echter is het stiekem best leuk om te horen, en om even in een rustige roes te komen, dus wat dat betreft scoorde het album echt goed. En 'Bitter Creek' verhelpt een hoop, uitstekend nummer waarvan ik zeker kan en weet te genieten. Misschien was het album in het algemeen niet helemaal mijn ding dat kan, echt slecht vond ik het niet.

Voorlopige tussenstand:
01. Eagles
02. Desperado

Om het harde en ruwe geluid van 'Machine Head' een beetje te verzachten heb ik maar gekozen voor de Eagles om ook eens in de marathon te gooien. Zeker na de aankondigingen van hun aankomende concerten (waar ik niet naar toe ga) en het overlijden van Frey (wat ook alweer twee jaar geleden is) hebben mijn aandacht getrokken en natuurlijk het bekende nummer 'Hotel California' is niet ééntje waar je langs kan komen in de rock genre. Het leek me eens leuk wat meer van de band te horen en dan is dit debuut album een perfect begin.

Ik kreeg een beetje het gevoel dat we kennis gingen maken met de bandleden, aangezien de liedjes gewisseld worden met zanger staat er wel degelijk iets voor ons klaar. Maar dan kan ik toch zeggen dat ik het meest onder de indruk was van Frey en ook Meisner er aardig uit sprong, heerlijke nummers hebben deze twee in gezongen. 'Earlybird' is een prima nummer met een fijne solo, alleen dat vogelgeluid was aardig irritant! Voor mij waren de toppers 'Witchy Woman' en 'Take The Devil' waar ik toch best van onder de indruk was, en weten wederom ook de Eagles met een een debuut albums met de deur in huis te vallen.

Het country geluid en genre leunt in het algemeen op het Banjo geluid die hier en daar op kwam maar qua zang kon ik dat er niet altijd even goed uit halen. Voor de rest hebben de heren Frey, Meisner, Henley en Leadon er een prachtig werkje van gemaakt, met een heerlijke combinatie in de zang die eigenlijk een constante vernieuwing bracht en geen eentonigheid. Leuk, ik heb zin in de rest!

Ik denk dat dit met het debuut wel één van de populairdere albums is die de 'Eagles' naar buiten hebben gebracht. Ik kan hier niet van mee praten aangezien ik natuurlijk niet de beste kennis over deze heren heb, de meeste platen van hun (vijf) heb ik in de kast staan maar echt héél veel aandacht heb ik er nog niet aan gegeven. Aangezien ik altijd dacht dat de muziek van deze mannen mij nooit echt kon pakken, en dat bleek maar weer als ik nu zo terug kijk. Maar, we mogen zeker niet klagen en ook over 'Hotel California' ben ik uiteraard niet negatief. Ik denk dat dit wel het bekendste is wat de mannen hebben gemaakt, de titelsong kom je natuurlijk overal tegen maar blijft nog steeds fantastisch elke keer als ik het weer luister. Zo was vandaag onder andere ook 'New Kid In Town' op de radio, die in de top 500 bevond van Radio Veronica en ook dat nummer is zeker niet te missen.

Dit is eigenlijk wel het type album waarop ik eerder doelde in mijn meningen, wat meer het rockgeluid wat ik toch voornamelijk had gedacht onder de naam van de 'Eagles'. Ik mag de platen dan hier wel thuis hebben liggen (zoals ik al zei), ze behoren echter niet tot mijn eigen persoonlijke collectie (maar die van mijn broer) dus ik luisterde er maar zelden naar. Ik heb me dus vooral een verkeerde beeld gegeven van de Eagles en ik denk dat ik ze nog maar eens vaker de kans moet gaan geven, misschien ga ik er dan wat meer van houden.

Goed, dan even de persoonlijkheidskwestie daar gelaten: 'Hotel California' is natuurlijk een prachtig album, alles klinkt perfect en de heren zijn in topvorm. Ik ben het eens met het geen wat ik eerder las bij het vorig album: de heren kennen een uitstekende kwaliteit en die vond ik er wel boven uit komen. De eerder opgenoemde nummers zijn wel twee van mijn favorieten maar, daar mag 'Life In The Fast Lane' zich ook bijvoegen en, 'The Last Resort'. Ook twee uitstekend goeie nummers. De rest van de album is natuurlijk ook erg goed, alleen de opgenoemde nummers vond ik toch wel wat beter er uit komen. Echter twijfel ik ontzettend erg over de goedheid van dit album en hun debuut die ik ook prachtig vind. Ik denk dat ik die net een tikkeltje sterker vond overkomen alleen ook dit album staat erg sterk in zijn schoenen. Een moeilijke keuze al zeg ik het zelf.

Voorlopige tussenstand:
01. Eagles
02. Hotel California
02. Desperado
03. One of These Nights
04. On The Border

Naja, ik heb het album in ieder geval een aantal luisterbeurten gegeven de afgelopen week maar nee, ik ben geen fan. Het duurt me allemaal iets te lang, het is me allemaal iets te sloom en ik ken het langzamerhand allemaal wel hoe de stijl van de 'Eagles' is en ze konden me eigenlijk niet echt meer verassen. Eentonigheid houd stand en van echt genieten kon ik niet spreken. Tuurlijk, de mannen zijn goed en talentvol maar ik heb nu toch echt dat ik ook bij sommige nummers doorgespoeld heb. Zoals ik hierboven al las, er staan te veel matige nummers op en de lange tijdsduur werkt dan vooral in het nadeel.

Ik ben het eens met de opgenoemde tracks, die zijn over het algemeen wel leuk om te horen. 'Fast Company' en 'Long Road Out of Eden' zijn toch wel de nummers waarvan ik kon genieten en ook 'Waiting In The Weeds' was leuk om te horen. De rest laat ik liever wat links liggen, en als je kijkt dat ik persoonlijk maar ongeveer 4 á 5 leuke nummers uit een album van twintig nummers haal, dan is het zeker voor mij niet geslaagd.

En dan sluit ik toch wat negatief en slecht de 'Eagles' marathon af. Helaas is de band niet geworden wat ik gehoopt had maar, ik heb bij sommige albums (en nummers) echt wel genoten van deze talentvolle heren. Ze laten het vaak horen maar helaas raakte mij het persoonlijk nooit, en met wat leuk meegepikte nummers verlaat ik de heren voor even, ik heb het nu wel even gehad met ze .

Eindstand:
01. Eagles
02. Hotel California
02. Desperado
03. One of These Nights
04. The Long Run
05. On The Border
06. Long Road Out of Eden

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,13*
02. Judas Priest 4.03*
03. Coroner 4*
04. Rhapsody (of Fire) 3.95*
05. Lamb of God 3.94*
06. Alter Bridge 3.9*
07. Motörhead 3.59*
08. Anthrax 3.55*
09. Breaking Benjamin 3.5*
10. Eagles 3.43*
11. Obituary 3.25*
12. Slayer 3.21*
13. Creed 3*
14. Twisted Sister 3*
15. Mötley Crüe 2.94*

Er was altijd een bepaalde reden dat ik dit album liever links liet liggen, en ik ben er eigenlijk wel een beetje achter. Langzamerhand weten de 'Eagles' mij minder te boeien, dit komt zeker door de sterkte van hun songs en de pakkende teksten die ik nu nog wel een beetje mis. Ze gaat wat dat betreft wel weer richting hun debuut album met hun sound, en de zware country klanken zoals we deze kennen van het tweede album (waar je echt het wilde westen gevoel van kreeg) zijn meer en deels toch weg gelaten. Ook zijn de nummers weer wat swingender en leuker. Met een paar leuke nummers, en wederom een fijn zingende Meisner sluit ik het album niet al te negatief af, toch word het zeker niet mijn favoriet.

Voorlopige tussenstand:
01. Eagles
02. Desperado
03. On The Border

Mwah, nog steeds ben ik niet de grootste fan van de 'Eagles'. En dat begint er steeds vaker in te slaan, vooral na het geweldige debuut kon het muziek van de heren me toch steeds minder boeien. Ook dit album geeft weer zo'n gevoel weg, waarvan ik denk dat het leuk is dat ik hem een keer geluisterd heb maar meer ook niet echt. De top nummers zijn natuurlijk 'One of These Nights' en 'Lyin' Eyes' maar daar blijft het eigenlijk ook wel bij. Het is me allemaal iets té sloom, zeker na het eerste nummer. En ik had me misschien ook wel iets beter moet inlezen dat de 'Eagles' hier voornamelijk bekend om staan, dat heb ik zelf nooit echt door gehad maar, het is niet bepaald mijn smaak, zou ik ook niet snel vaker opzetten. En misschien is dat wel de stijl van de 'Eagles', ik had toch op iets meer rock gekozen. Misschien is dat ook wel een reden waarom ik het album vaak wat aan de linker kant liet liggen, en wederom wat teleurgesteld.

Voorlopige tussenstand:
01. Eagles
02. Desperado
03. On The Border
04. One of These Nights

Ik denk dat het door mijn marathon heen wel duidelijk is geworden dat ik niet de grootste fan ben van de 'Eagles' en het waarschijnlijk ook nooit ga worden. Hier en daar kan ik best genieten van wat nummers maar het is hem voor mij telkens net niet. Nu, zo'n drie jaar na het geweldige 'Hotel California' komen de heren terug met 'The Long Run', echter niet met de vertrouwde formatie maar met een paar veranderingen.

Wederom vond ik het allemaal niet héél bijzonder. Er zitten zeker wat leuke rock-nummers tussen maar voor het algemeen is het niet meer speciaal. En inderdaad, wat inspiratieloos en niet meer zo'n spektakel als wat ze waren. Met een paar leuke nummers als 'The Long Run', 'I Can't Tell You Why' en 'King Of Hollywood heb ik me wel vermaakt (ook nog 'Those Shoes') maar in het algemeen was ik niet meer onder de indruk van dit werkje, helaas.

Voorlopige tussenstand:
01. Eagles
02. Hotel California
02. Desperado
03. One of These Nights
04. The Long Run
05. On The Border

Ben aardig onder de indruk van dit plaatje. Stoner Rock is dan wel een genre wat ik nog wat moet ontdekken en waarvan ik nog niet lang kan zeggen dat ik het gaaf vind, maar 'Earthless' laat horen waarom ik er steeds meer in wil verdiepen. De heren hebben een bepaalde klasse, die ze toch wel het gehele album met zich mee dragen. Je hoeft niet bang te zijn dat je, je gaat vervelen want het album vliegt voorbij. Zeker de afwisseling van de vele gitaarwerken vond ik vet, onder andere het nummer 'Black Heaven' valt daar onder. Het album begon vrij sterk, en speelt ontzettend sterk door, de heren hielden mij zeker vast en ik raakte niet verveeld. Er is geen eentonigheid te merken hier, en de pit zat er lekker in. Ik ben zeker nog niet klaar met de plaat, en hij word zeker deze maand nog een paar keer afgespeeld. En een plekje in de jaarlijst is gereserveerd!

De uit Oostenrijk afkomstige band 'Ellende' behoort tot één van mijn favoriete black metal actis die ik ken. Deze atmosferische black metal pakt me echt onwijs goed, en ik was ontzettend hyped voor de nieuwe plaat. Het verbaasd me wel dat deze band eigenlijk maar weinig aandacht krijgt hier, ik vind persoonlijk dat ze best wel meer verdienen.

Met deze nieuwe plaat keren ze eigenlijk weer terug naar de oude sound. Hun vorige plaat "Ellenbogengesellschaft" was erg leuk maar, had wel een uitschieter naar een iets andere cleanere sound. Deze plaat voelde toch wel meer als hun werk uit 2014, en brengt daardoor ook het "oude" gevoel weer terug. Zonder gekheid, het is echt een hele strakke plaat geworden, waarvan ik vind dat de nummers "Ballade Auf den Tod" en "Verehrung" er toch wel erg uitspringen, heerlijke tracks!

Nummer 4 van de '1001 albums before you die' lijst die ik heb geluisterd, ouderwetse topper met een heerlijke Presley sound. (2/1001).

Hoe komt het toch, een metalhead die helemaal bezeten is door Eminem? Ik weet het niet, nouja eigenlijk weet ik het wel gewoon. Eminem brengt veel lines naar mij die een groot invloed hebben hoe ik ook naar het verleden kijk. Waar Eminem voornamelijk rapt over zijn drukke bestaan en een moeder die aan de drugs zit is dat niet helemaal bij mij gegaan maar wel de moeite waar Hailey vroeger in leefde toen haar ouders in scheiding lagen. Toch wel een van mijn favoriete albums van Eminem, niet omdat het iets 'nieuws' brengt, dit album heeft precies alle nummers die ik op een schijf nodig had, en precies de nummers waar ik zo veel omgeef met als persoonlijke favoriet: "When I'm Gone".

Vrijdagochtend, geen zin in werk en met de oortjes in opzoek naar muziek: in mijn geval zou dat muziek zijn met gitaargeluiden. Tot ik opeens op de voorpagina een uitgelicht album zag. Het was 'Music to Be Murdered By' van Eminem, een artiest die mijn verleden toch een soort rust heeft gegeven en me door de duistere periodes heeft gesleept. Hoewel ik mijzelf totaal niet beschrijf als groot hip-hop fan, laat staan dit dagen door luisteren (daarvoor heb ik een afwijkende smaak) is en blijft Eminem een hoog plekje houden in mijn hart en mijn luister geschiedenis (zoals te zien is op Last.FM).

Ik was natuurlijk overdonderd en hyped toen ik het nieuwe album zag en heb hem meteen aangedrukt, een uur lang dus dat kwam mij mooi uit, hopelijk ging de dag wat sneller. En eigenlijk vanaf minuut één vond ik het leuk, een leukere verassing dan de voorgaande twee albums waar ik totaal niks voor voelde. Eminem lijkt op het eerste gezien weer herrezen uit zijn graf en brengt ons weer nieuwe goede muziek met leuke collabs waar we wat aan hadden.

Godzilla sprong er voor mij het meeste uit, en vindt ik persoonlijk toch de betere track van zijn plaat. Eminem rapt goed, de beat is dan wel wat slap maar de collab met de artiest 'Juice WRLD' zat hoog in mijn smaak, beiden artiesten kan ik waarderen en helaas is Juice pas overleden dus dat maakte het nog bijzonder. En dat samen met de ontzettend snelle rap lines van Eminem maakt het plaatje compleet. En dan daarna achtervolgt door het nummer 'Darkness' die toch wel wat kippenvel los lijkt te breken, Eminem leek hier toch weer een beetje in zijn oude shape terug gevallen te zijn. Dat smaakt uiteraard naar meer.

Maar dan toch hoe verder het album zich afspeelt hoe duidelijker het word dat deze oude shape niet haalbaar meer is. Hoewel het een prima album is met echt wel leuke songs mis ik nu al langere tijd dat gene wat ik vroeger vooral bij Eminem voelde. De feeling bij zijn nummers, zijn eigen angst en woede en ga zo maar door, alles kon je bijna letterlijk voelen en die flow mist hij nu ontzettend en dat zorgt er ook voor dat dit album wederom niet zo sterk uit de kast weet te komen. Gelukkig sterk genoeg voor een vermakelijke zit, en ik ben er zeker nog niet klaar mee.

Rond de winter van 2021 raakte ik in heel diepe in een verslaving van Agalloch. Een band die ik nog niet kende (ik was ook nog niet echt thuis in het genre) en eigenlijk direct een band wat indruk op mij kon maken. Het is misschien ook de depressieve tijd van de Corona periode geweest dat die band direct aanhaakte op dat gene wat ik zocht in de muziek industrie. Ik denk dat iedereen wel herkent dat je daarnaast opzoek gaat naar een band die eigenlijk lineair staat aan dat gene waar je op dat moment verliefd op bent qua band, en al gauw kwam ik destijds bij het Duitse Empyrium uit.

En hoewel misschien op eerste vlak de bands niet helemaal op elkaar in sluiten, weet Empyrium met gebruik van de hun krachtige folksmuziek brengen ze met Songs Of Moors And Misty Fields een dijk van een plaat. Overigens is deze plaat ook mijn kennismaking met deze band geweest en ik moet eerlijk bekennen dat ik daar geen moment spijt van heb gehad.

Hoewel ik deze platen misschien iets meer kan hebben dan hun neofolk plaatjes, althans het is beiden echt fantastische muziek, is het gewoon wederom genieten. Met veel invloeden weet Empyrium toch wel te vermaken, en zorgt de band er voornamelijk voor dat ik wel een meer een fan word dan ik al was. De hele discografie ga ik deze herfst/winter eens goed onder handen nemen.

Voor mooiste cover gaat deze wel erg hoog komen dit jaar, voor zijn muziek helaas niet echt. Wederom werd deze plaat aardig over gehyped in een vriendenapp. Dit is overigens de tweede deathcore plaat die dit weekend werd getipt en ik vond hem wel een tikkeltje beter maar, soms helaas nog erg standaard. De plaat start overigens wel héél vet, met mooie melodische momenten en zang die keihard is maar ook over gaat naar clean vocals. Helaas werd de plaat me na een tijdje wat eentonig, en kon het zeker niet meer dat waarmaken waar het mee begon, dan vind ik de veertien tracks toch iets te veel, en de tijdslengte is ook aardig lang. Begon vet, eindigt matig.

Mij werd verteld even naar Evergrey te luisteren. Een maatje van mij is naar hun live-concert geweest en hij raadde mij het dus even aan te luisteren, en zo op het eerste gezicht bleek Evergrey een prima progressieve-metalband die ook kei en keihard was. Maar helaas laten ze na het nummer 'Distance' al snel zien waar Evergrey voor staat en dat is niet alleen een keiharde band. Evergrey kent te vaak een rustig maar wel erg ritmische riffs en soms word je gek van de balads die dit album bevat want de zanger is erg soft, al zingt hij prima. Mijn eerste ontmoeting met Evergrey is niet geslaagd maar, hopelijk brengen een paar andere albums dit gevoel al snel wat hoger.

Technisch een zeer fijn bandje, zijn best strak op het gitaarwerk en dat klinkt allemaal erg fijn. Ik ben dan wat minder fan van de zanger, die op sommige vlagen misschien een randje vals wil gaan zingen. Het klinkt allemaal weer lekker thrash maar het is niks nieuws. Ik ben de laatste tijd wat meer onbekendere bands aan het checken en na het Griekse 'Chronosphere' die ik echt goed vind laat 'Exarsis' zich ook zeker kennen, bijvoorbeeld de solo in 'Dying Earth' klinkt best lekker. De jongens zijn nu aan het touren met de machtige 'Nile', dus ze laten hun visitekaartje zeker achter. Al is dit album zeker niet mijn lievelingetje en kennen we het allemaal wel een beetje, technisch goed maar qua zang laat het me een beetje koud.