Deze band afstammend uit de coronatijd is erg productief bezig. Dit is hun derde plaat in amper twee jaar tijd, en het is allemaal prima. Deze Nederlandse melodieuze black metal band doet het aardig goed bij de fans, en ik kreeg hem dan ook doorgespeeld van een kameraad van mij. Na wat luisterbeurten ben ik er ook wel uit.

Deze derde plaat is niet echt pakkend. Het blijft allemaal niet echt hangen, en heel bijzonder mag je het ook niet noemen. De heren spelen namelijk erg save, dit luistert wel weg maar, er zit geen klapper tussen. Dit gepaard met de Nederlandse vocalen is toch de conclusie dat het niet echt mijn bandje is. Ik zelf ga namelijk onwijs slecht op de Nederlandse teksten, in het algemeen ook, en ik kan er maar niet aan wennen. Muzikaal is het allemaal overigens dik in orde. De riffs zijn strak, het drumwerk is prima en daar was het allemaal ook niet echt waar de plaat de mist mee in ging.

Toch als blackmetal liefhebber denk ik dat dit wel een prima plaatje is om eens voorbij te laten gaan, zo'n straf is het nou ook weer niet. Al zie ik mijzelf dit nou ook niet echt nog veel vaker op zetten, dan had het toch allemaal wat krachtiger gemogen.

Hele fijne Pagan black metal plaat van deze een-mans-band. Lekkere symfonische elementen vormen toch wel weer dat warme folk gevoel, zang is prima en de nummers zijn prima. Het is wel volgens het boekje, nergens kent het album een bepaalde uitschieter, met toch wel voor mij 'Returned Favor of Abandonment' als favoriet. Leuk!

Oprecht wel een leuke plaat. Het is vrij standaard, eentje uit het boekje bijna maar het klinkt allemaal erg leuk. De band heeft weinig bereik, is niet zo populair dat is wel jammer maar dat komt misschien omdat ze vrij standaard death metal-werk maken. Ik vind het zelf erg leuk allerlei bands te discoveren, en een groot deel er van vallen in de smaak. Ook War Master valt in de smaak en deze debuut album is al vrij positief. Er zit leuk gitaarwerk in, het is rauw en de zang is niet irritant maar klinkt lekker. Al om al, leuke deathplaat eentje toch wel uit het boekje.

3.5*

Het beste album wat de heren tot nu toe hebben uitgebracht. Eentonigheid is niet meer te bekennen en ook de zang kan ik wat meer hebben, al is dat al de heletijd een hold-back voor Warbringer in mijn ogen: ik kan maar geen vrienden worden met de zanger. De band speelt melodischer en leuker, het is nu niet recht toe recht aan, aan harde riffs maar ook wat gewaardeerde solo's komen langs. Ja, dit album kon ik best hebben en ga ik ook zeker vaker draaien!

Voorlopige tussenstand:
01. IV: Empires Collapse
02. War Without End
03. Waking into Nightmares
04. Worlds Torn Asunder

Ik ben er weer na een tijdje eruit te zijn geweest en ik had gewoon zin om mijn marathon van 'Warbringer' voort te zetten. Na het opnieuw luisteren van deze plaat ben ik wel enthousiast maar tegen het eind aan verliest de plaat nogal mijn interesse. Het is wat eentonig, de plaat klinkt muzikaal erg sterk, gitaarpartijen zijn zeker niet mis en het loopt allemaal vlekkeloos al is de zanger voor mij niet de juist aangewezen persoon om langer dan veertig minuten naar te gaan luisteren. Het begint sterk, Jackal is een erg leuk nummer en dat volgt vrij lang door met een paar sterke nummers. Daarna zakt het wat weg. Een prima thrashmetal plaat met stevige tonen, al duurt het me wat te lang.

Voorlopige tussenstand:
01. War Without End
02. Waking into Nightmares

Ik kende de band totaal niet maar na het horen van dit eerste album ben ik eigenlijk wel een beetje verkocht. De band komt aankakken met vrij vlotte en leuke riffs, prima solo's en een erg aangename zang. De productie was vrij strak en het klonk allemaal erg goed.

De band vertolkt heerlijke thrashmetal waar ik persoonlijk toch wel ontzettend fan van ben en het klinkt allemaal heel vlot en schoon. De gitaargeluiden zijn zuiver en de zang was prima om te luisteren, de drums waren soms wat minder. Ik denk wel dat ik mij de komende tijd me deze band ga vermaken, om toch een beetje afwisseling te bieden met Manowar!

Het laatste album voor mijn marathon maar nog steeds heeft 'Warbringer' mij na hun debuut niet weten te overtuigen, en ook met dit laatste album slaan ze de plank al snel weer mis. De vocalist is gewoon niet mijn vriend, ik kan maar niet wennen aan zijn strottenhoofd en dat komt soms pijnlijk over omdat je hoort dat de jongens wel degelijk getalenteerd zijn. Voor de rest is het vaak wel thrashmetal uit het boekje, maar weet onder andere het nummer (en mijn bovenbuurman benoemt het ook even) 'Remain Violent' nog het oude harde klassieke geluid naar boven te halen. Voor de rest, het is niet meer mijn ding zo standaard als deze band. Of ik er nog vaak naar ga luisteren weet ik niet, maar ik ben stiekem wel een beetje blij dat ik klaar ben met de marathon die echt te lang heeft geduurd puur omdat ik tegen de vocals op keek, en daardoor de zit elke keer vrij lang werd.

Eindstand:
01. IV: Empires Collapse
02. War Without End
03. Waking into Nightmares
04. Worlds Torn Asunder
05. Woe to the Vanquished

Gemiddelde: 3.50*

Redelijk derde album, er zit eigenlijk maar weinig verschil in gekeken naar de twee voorgangers. Instrumentaal is het goed, ook best leuk om te horen maar de zang is voor mij nog steeds vrij eentonig en word na een gegeven moment toch wat saai om naar te blijven luisteren. De snelheid is er zeker, en de eerste drie nummers vond ik sowieso leuke nummers maar daarna valt het voor mij al snel naar beneden en kon ik er weinig vreugde uit halen. Jammer, hopelijk gaan ik en de zanger nog op één lijn zitten in de toekomst.

Voorlopige tussenstand:
01. War Without End
02. Waking into Nightmares
03. Worlds Torn Asunder

De laatste week en ook voor het nieuwe jaar heb ik deze plaat weer wat meer aan geslingerd maar, ik ben er nu pas achter wat voor een beauty het wel niet is. Dit is typisch zo'n plaat waardoor je weer meer doom metal wil luisteren maar, eigenlijk er achter komt dat het één van de weinige in zijn soort is die zo waanzinnig hard en goed binnen weet te komen. Jammer dat de band niet meer werkjes op zijn naam heeft staan maar, daardoor kunnen we dit project wel beter laten koesteren.

De emotie en het sfeertje is zo onwijs lekker te voelen in de plaat, wat me echt heeft overgehaald. De zang vond ik zeker op het begin een struikelpunt, daar moest ik wel héél erg aan wennen maar het is me gelukt. De teksten zijn prachtig om naar te luisteren, de riffs zijn diepgaand, en er zit heel veel gevoel in. Zeker in de sombere tijd van het jaar gaat deze plaat bij mij persoonlijk nog ver naar boven knallen, al is het wel vrij warm buiten nu.

Inzendig bij Zes Losse Tanden van Peter van der Ploeg, die met het prachtige nummer 'For Death & Glory' naar de uitzending kwam, en tijdens mijn wandeling blies de track me echt bijna omver, wat resulteerde in het feit dat ik toch maar de hele plaat ben gaan luisteren.

Weald and Woe - For the Good of the Realm is een prachtig atmosferisch en ook melodies black metal album met een middeleeuws thema, voornamelijk ridders en kastelen. Dit hoor je ook terug in verschillende klanken in hun muziek, waar het net lijkt alsof je binnen een kasteelmuur loopt, met daar ietwat op de achter grond hele schelle en vlijm scherpe vocalen die je eigenlijk door het ijskoude heen willen halen (en ja, dan hint ik erop dat dit een typisch winters black metal album is). Duister en giftig, weten ze nu over te brengen. Wat voorheen dus functioneerde als eenmansband.

Voor mij een eindejaar kandidaat, helemaal in mijn stijl, helemaal hoe ik er van kan houden.

Persoonlijk zal ik nooit een groot Weezer fan worden, hoewel de band leuke hits kent (en ook wel een goed album heeft gemaakt zoals dit), is dit niet persé de muziek waar ik de hele dagen door naar kan luisteren. Misschien ben ik er een beetje op uit geluisterd, want dit is een echte trip down memory lane. In mijn beurt tijdens de nummer top 100 heb ik vaak verteld over mijn skate verleden, waar ik ook mijn kennismaking binnen de muziek heb gehad. En als je skaten zegt, komt vaak Weezer toch weer op de radar, want ook dit debuutalbum van de heren (The Blue Album) werd meermaals en heel vaak gedraaid. De hoeveelheid kickflips en (180) ollie's ik heb gedaan terwijl bijvoorbeeld een Buddy Holly aan het blazen was over de speakers was absurd, maar brengt mij wel terug in de goede oude tijd.

Tijdens het wandelen vandaag besloot ik toch eens de discografie van Weezer onder handen te nemen, hoewel ik vooraf dan denk dat de band niet helemaal mijn ding is (ik luister er wat dat betreft niet zo heel veel naar), was het luisteren van dit album wel echt onwijs genieten. De plaat is onwijs simpel, en dat maakt het misschien ook tegelijkertijd ook wel héél leuk, en hoewel de in mijn ogen echte bangers maar op één hand te tellen zijn, is het album best makkelijk uit te luisteren.

Ik snap de hype niet echt. Ook niet helemaal mijn ding dit trouwens, het progressieve kan ik wel waarderen maar, het zijn maar enkele bands die daadwerkelijk mijn hart kunnen stelen met deze muziek genre. En deze band doet dat duidelijk niet. Ik vind het allemaal nogal vlak, geen één nummer kwam voorbij waarmee ik omgeblazen werd en dat zorgt misschien toch er voor dat ik moeite had met het uit zitten van deze plaat.

De clean vocals doen mij beter dan ik had verwacht tijdens de eerste luister beurt. Super dikke plaat!

Het klinkt allemaal wat ruiger. De eerste drie platen, die eentonig de zelfde naam mochten delen hadden allemaal ook de zelfde klank, al werd het black gedeelte wel met de plaat beter. Hier gaan we eigen een ruigere tour in, de vocals liggen duidelijk wat meer naar voren en er zijn ook meer tracks te vinden in de plaat. Tijdens de release van 'FN SCAR 16', de eerste track van het album en tevens refererend naar het Amerikaanse wapen (tenminste, ze hebben dezelfde naam), wisten de Belgische heren mij eigenlijk al best te overtuigen. Ik ben echt fan van deze plaat, en dat met nog maar vijftien dagen in het nieuwe jaar weet ik dat deze plaat potentie heeft voor mijn eindejaar lijstje. Ruig, grof, ruw, bruut, je kunt het allemaal wel opnoemen, duidelijk een iets andere sound dan 'De Doden Hebben Het Goed' trilogie, but I like it. Heerlijke plaat.

Ik snap echt niet hoezo ik nooit op deze plaat heb gestemd hier. Maar goed, mijn stem was er niet dus dan nu maar even. Windir is gewoon fantastisch, en beschouw ik eigenlijk gewoon ook één van mijn favoriete black metal bands. Dus voor de gene die het wouden weten en mij een beetje volgen: bij deze. Samen met Bathory en Dissection toch wel bovenaan het lijstje hoor.

Arntor is dan ook mijn favoriete plaat van Windir, al scheelde het echt niet veel met de rest. Ik ga hier gewoon heel erg goed op. Eigenlijk is elke track wel goed, of beter gezegd; fantastisch maar, het nummer 'Svartesmeden Og Lundamyrstrollet' steekt er voor mij wel boven uit. Waanzinnig vet.

Niet een type band (net zoals eerder benoemde en een Agalloch) om nou echt in de zomer te gaan luisteren, zoals nu met deze vrij warme tempratuur (eindelijk). De plaat komt gewoon het best tot zijn recht in de vrieskou tijdens de winter, al werken zo de nachtelijke uurtjes ook wel gewoon goed mee. Het album pakt je heel klem vast en laat je eigenlijk niet meer los, gewoon geweldig dit.

Deze plaat heb ik voorbij laten komen in mijn top 100 metalsongs, vrij hoog in mijn lijst en daar heb ik misschien achteraf steeds meer spijt van. Want deze plaat, en vooral het nummer 'I Will Lay Down My Bones Among the Rocks and Roots' is waanzinnig, meer dan dat zelf; in mijn ogen één van de beste blackmetal songs in de wereld. Het is achttien minuten lang puur genot, kei hard en rauw maar ook rustig en vredelievend. En zo komt deze band de hele de hele plaat uit zijn voegen, het is waanzinnig, black met al op zijn beste.