Mwah, ik werd er eigenlijk niet meer héél warm of koud van. Toch weet dit album me wat meer te boeien dan het erg saaie 'World Demise' die zich hier voor heeft afgespeeld, er zit af en toe wat meer pit in en de nummers klinken niet alleen maar eentonig, toch weet ook 'Back from the Dead' totaal niet te boeien en te overtuigen. Het is alsof er gespeeld moet worden maar dat er halverwege het album eigenlijk niet echt meer veel word gekeken naar het gene wat ze maken want, ook al zeg ik dat hij niet constant eentonig is, op het eind kwamen de welbekende 'doodspoelneigingen' wel weer opzetten.

Toch weet het begin van de album me enigzins wat te boeien, met nummers als 'Threatening Skies' ,'By the Light' en 'Platonic Disease' kon ik me nog best vermaken maar de rest van het album vond ik alweer wat inkakken en werd het wederom nergens speciaal. Het enige wat deze band serieus nog een beetje op de been houd is het feit dat John Tardy gewoon een geweldige grunter is maar, daar is gelijk alles mee gezegd.

Voorlopige tussenstand:
01. Cause of Death
02. Slowly We Rot
03. The End Complete
04. Back from the Dead
05. World Demise

Ik weet persoonlijk niet meer van wie of van waar de tip was, de persoon raadde me aan dit album 'Cause of Death' eens te beluisteren aangezien ik een aardige 'Death' fan ben. Obituary is nu aan de beurt aangezien hun één van de support acts zijn bij het afscheidsconcert van 'Slayer' dus dan moet ik de band wel beter leren kennen, en helaas ken ik maar echt één album goed van Obituary, dat was 'Slowly we Rot' maar daar kom je niet ver mee.

Dus de afgelopen dagen aardig wat tijd gestoken in het album, en ik vind dit toch het beste album tot nu toe. De aanwezigheid van James Murphy is erg goed te merken, en ik wil dit album bijna een alternatief van een 'Death' album noemen, eentje niet op het naam van 'Death' zelf maar, als ik niet beter wist had ik hem zo bij hun toegevoegd.

Het album is stevig, gaat erg rap door en klinkt op veel punten keihard. En hoewel ik Obituary nooit echt héél speciaal heb gevonden (wat ik van ze gehoord heb, vond ze altijd best traag), is dit toch wel een uitzondering en vond ik het album toch wel om te genieten. John Tardy is een vocalist van een bepaalde klasse/niveau, die de band toch wel erg hoog houd. Ook jammer dat het maar even een samenwerking met Murphy was, want ik had hem graag veel vaker willen horen. Infected, Chopped in Half en Find the Arise vond ik persoonlijk het beste maar, de rest van het album mocht er ook echt wel wezen. Ja, ik kan wel zeggen dat ik dit album nog vaker op ga zetten, gelukkig maar. Toch jammer dat ik buiten dat alles, toch nog geen ultieme fan ben van de band zelf, hopelijk komt hier nog wat veranderingen in.

Voorlopige tussenstand:
01. Cause of Death
02. Slowly We Rot

Vreemd, het voelde anders dan de voorgaande albums van deze band. Leuker en vlugger kwamen zeker wat meer naar voren dat ik zowaar nog eens deels genoten heb van een album van 'Obituary'.. Het album begint vrij sterk en snel, met een paar heerlijke solo's, snelheid en een zang die wederom niet te verslaan is. Dan vind ik het eigenlijk eeuwig zonde dat Tardy deze band is gaan doorzetten, had hem graag nog onder een andere naam en stijl willen zien.

Het album is na enige tijd soms nog wel weer eens iets té rustig, en wederom is die irritante eentonigheid ook weer bij een paar nummers te horen. Echter, nummers als onder andere 'List of Dead', 'Blood to give' maar ook 'Fields of Pain' was prima weg te luisteren waar nog enige melodie en klank in te vinden was, en de eentonigheid merendeels niet meer te vinden is. Met nummers als 'Violent Dreams' was er eindelijk wat snelheid te vinden. Toch zou 'Obituary' niet mijn favoriete band worden, met 'Darkest Day' zetten ze wel weer een stap in de goeie richting.

Voorlopige tussenstand:
01. Cause of Death
02. Slowly We Rot
03. Darkest Day
04. Frozen in Time
05. Xecutioner's Return
06. The End Complete
07. Back from the Dead
08. World Demise

Zo te lezen moest dit de come-back van 'Obituary' zijn geweest. Als het aan mij lach mochten ze de band best laten schieten om allen eens iets anders in de wereld te gooien want na de laatste album hiervoor was het echt om te janken. Nu met was het even spannen of dit album weer wat ging uitpakken, de heren wouden blijkbaar nog niet stoppen met de naam 'Obituary' en zijn sound, en gingen de studio's weer in om 'Frozen In Time' te maken.

Wat me opvalt bij dit album, is dat ik van alles en het meeste het nummer 'Redneck Stomp' het meest kon waarderen. Eens wat anders in de naam van 'Obituary' en iets wat we totaal niet gewend zijn bij deze band. Maar toch, na dit nummer vallen we eigenlijk al snel weer in de eentonigheid hoe ik de band ken, en de nummers wisten me op geen enkel vlak meer te raken. Tot ik bij 'Stand Alone' kwam, en vanaf dat moment begon het album weer wat te bloeien.

Ja, na 'Redneck Stomp' was het niet al te geweldig, maar met de nummers als 'Stand Alone', 'Slow Death' en 'Denied' heb ik me weer redelijk vermaakt, al vond ik 'Denied' op sommige momenten wel weer in de eentonigheid vallen. Dus ik weet niet wat ik nou ervan moet vinden, de grunter 'John Tardy' was altijd één van de pluspunten in 'Obituary', alleen vraag ik me nu af hoeveel zijn power en kracht er nog van af spat en of dit nu zo ook niet achter uit aan het gaan is.

Voorlopige tussenstand:
01. Cause of Death
02. Slowly We Rot
03. Frozen in Time
04. The End Complete
05. Back from the Dead
06. World Demise

Ik word er wederom niet enthousiast van, ook dit album spreekt me voor geen meter aan en 'Obituary' kan mij maar niet overtuigen. Ook 'Inked in Blood' klinkt weer wat eentonig, en dan lijkt de band al gauw in hun oude straatje te vallen. Veel best saaie nummers en een té lang album zorgt toch voor een hopeloos lange zit waar ik moeilijk door heen kwam. Ik denk als de band de nummers wat minder hadden gemaakt en de afspeeltijd naar een 30 á 40 minuten hadden gemaakt dat dit album nog leuker werd, nu was het meer een ongeïnspireerd zooitje.

Wederom veel eentonigheid en een Tardy die het weer goed deed, beter dan de rest bijna. De riffs en solo's zijn karig en taai en ik vond ook dit album een misser van Obituary.

Voorlopige tussenstand:
01. Cause of Death
02. Slowly We Rot
03. Darkest Day
04. Frozen in Time
05. Xecutioner's Return
06. Inked in Blood
07. The End Complete
08. Back from the Dead
09. World Demise

En dan ben ik eindelijk bij het einde. Ja, ik ben er blij mee dat ik de band nu wel klaar heb in mijn marathon want samen met Slayer was het een hele saaie band om naar te luisteren in het algemeen. Ik ga deze band nog live zien samen met Slayer in de Ijsselhallen in Zwolle, en dat doe ik puur voor het afscheid van Slayer want als metalhead vind ik wel dat ik ooit deze band nog eens live moest gaan zien (wat ik nooit heb kunnen doen met Motörhead helaas). Maar of ik nou zo nodig sta te springen om 'Obituary' live te zien, dat totaal niet. Dan ga ik toch echt liever voor de andere drie (Slayer, Lamb of God en Anthrax).

Dit laatste album (tot zoverre denk ik) klinkt eindelijk wat melodischer, de gitaarsolo's zijn duidelijk aanwezig en dat maakt de band opeens een stuk leuker om naar te luisteren. Dit had ik al door bij 'Darkest Day' die ook zo'n toon aansloeg met wat meer solo's, en dat is een heuze verbetering. De saaie rifftoon word niet meer constant aangehouden en dat is altijd beter.

Toch bevatte dit album een paar leuke nummers. Met 'End It Now' heb ik me prima vermaakt, 'lt lives' klinkt ook nog wel redelijk en 'A Lesson in Vengeance' is ook niet misselijkmakend. Mijn favoriet van het album is toch wel 'Ten Thousand Ways to Die', een heerlijke track en precies het nummer zoals ik mij 'Obituary' helemaal had voorgesteld. Toch gaat deze band mij niet meer overtuigen door één album, daar vind ik de band toch over het algemeen te saai voor maar, het is leuk om ze gehad te hebben, dan weet ik wat ik kan verwachten, 15 november in de Ijsselhallen.

Voorlopige eindstand:
01. Cause of Death
02. Slowly We Rot
03. Darkest Day
04. Obituary
05. Frozen in Time
06. Xecutioner's Return
07. Inked in Blood
08. The End Complete
09. Back from the Dead
10. World Demise

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4,00*
03. Rhapsody (of Fire) 3.95*
04. Breaking Benjamin 3.5*
05. Obituary 3.25*
06. Slayer 3.21*
07. Twisted Sister 3.00*
08. Mötley Crüe 2.94*

Aangezien ik kaartjes voor het afscheidsconcert van Slayer heb weten te bemachtigen ga ik natuurlijk ook de drie support acts bekijken die mee komen, dit zijn 'Lamb of God', 'Anthrax' en 'Obituary'. Ik ga het niet chronologisch af maar ik ga het even af in een volgorde waarbij ik denk dat ik de leukste band even tot het laatste bewaar.

Obituary kende ik lichtelijk maar, ik was er niet altijd een grote fan van. Ik vond de band meestal best traag, en ik vergelijk ze heel erg met de fantastische deathmetal band 'Death' kon 'Obituary' mij nooit beter overtuigen. Toch ben ik fan van dit debuut, of nouja 'fan' is een groot woord maar, ik vind het eerste album best gaaf. De traagheid wat ik me kan herinneren, kan ik niet zo snel echt terug vinden, en de zang van John Tardy is heerlijk en best strak.

Ja, ik verheug me op de rest van de band, en dit debuut is zeker een mooi begin. Technisch klinkt het prima maar kan altijd bezig, de productie was prima en het gitaarwerk klonk wel maar ik ben er nog niet door overtuigd.

Meh, het word allemaal alweer minder bijzonder met dit album. Het gemis van James Murphy is bij mij te voelen bij de band, ik vind ze op sommige momenten weer iets te traag en typisch Obituary zoals ik ze altijd al heb gekend en hoe ik ze altijd al een beetje verafschuwde. Song materiaal is het weer wat kariger van bij 'Cause of Death' en de solo's zijn leuk maar niets bijzonders meer. Death Metal kun je dankzij het grunten van John Tardy niet wegdenken bij de band, alleen had er soms iets meer tempo in mogen zitten, erg herhalend geluid uit het debuutalbum, ik word er niet warm of koud van.

Het titelnummer 'The End Complete' en 'sickness' waren beide nummers waar ik nog wel even op los ging en waar ik vond dat de band weer terug naar moest klinken, als het hele album met het tempo uit bijvoorbeeld 'The End Complete' klonk was het al iets beter maar, met nummers als 'Killing Time' en 'Dead Silence' zette ik snel weer een stap terug.

Voorlopige tussenstand:
01. Cause of Death
02. Slowly We Rot
03. The End Complete

Zoals verwacht wist Obituary mij niet te boeien met deze vooral erg eentonige album die iets te lang duurt. En dan weet de band na 'Cause of Death' mij niet meer te interesseren waardoor ik een beetje vast loop in de zin om de marathon voort te zetten (wat ik natuurlijk wel ga doen). Nee, er waren eigenlijk maar drie echte nummers die mij wisten te bekoren namelijk 'Don't Care', 'World Demise' en 'Final Thoughts' en dat is geziene het hele album verdomd weinig en dat is balen. Nee, dit album wist mij nergens te boeien en over te halen, en ik denk zelfs dat ik er nog een te hoog cijfer voor geef ook.

Voorlopige tussenstand:
01. Cause of Death
02. Slowly We Rot
03. The End Complete
04. World Demise

Wederom niet erg onder de indruk van het werk wat 'Obituary' hier nu neer gooit.. Waar het album dan nog verbazingwekkend leuk begon kakt het al weer snel in en vallen de heren in wederom een eentonig saai klinkende riff waarvan ik echt niet onder de indruk raak. Face Your God , Contrast the Dead en Evil Ways zijn de nummers waarvan ik nog wel kon zeggen dat ik het iets vond, en het klonk ook goed maar de rest erna werd me weer smakeloos in de mond en sta ik wederom negatief tegen over deze band en hoewel ze veel slechtere albums hebben gemaakt is ook 'Xecutioner's Return' weer eentje waarvan ik die niet lekker kan afstrepen.

Voorlopige tussenstand:
01. Cause of Death
02. Slowly We Rot
03. Frozen in Time
04. Xecutioner's Return
05. The End Complete
06. Back from the Dead
07. World Demise

Is het al koud en kill genoeg buiten? Gisteravond vond ik van wel, het regende buiten best flink, een beetje onweer en een koud briesje, het einde van de zomer is aangebroken en daarna wordt het weer tijd voor de herfstsferen. Tijdens deze overgang van de tijd veranderd ook mijn muziekstijl lichtelijk. Waar ik in de zomer toch misschien vaak voor fleurige muziek kies, of de wat makkelijk te behappen nummers zijn de koudere maanden altijd gereserveerd voor de wat donkere muziek. Zo heb ik dat nou eenmaal, daar verander ik weinig aan.

Enfin, gisteravond: zeventien graden is na de toch nog broeierige zomer vrij koel. En tot mijn verbazing had ik hier nog helemaal niet op gestemd. Hoe kan dat nou? Geen idee. Vanaf Opeth's "Orchid" tot aan "Watershed" heb ik alle platen geluisterd en de meesten krijgen van mij het hoogste cijfer, Opeth staat bij mij ook wel bekend als een waanzinnig vette band die ik naar mijn mening veelte laat heb ontdekt. Dat zou denk ik pas in de COVID-19 tijd zijn geweest, toen dit soort bands bij mij nogal in opmars kwamen.

My Arms, Your Hearse heb ik altijd een hele leuke plaat gevonden. Echt rauw, tot op het bot toe. Åkerfeldt is een pure en waanzinnige muzikant, je moet er alleen wel van houden. Als het je niet ligt, dan pakt de muziek je niet. Compositie is een prachtig spel bij deze band, altijd iets waanzinnigs. Donker, ruw en zelf emotioneel wordt je er door heen gesleept waar Åkerfeldt gewoon weer de grunts afwerkt met clean vocals. Eigenlijk totaal anders dan 'Morningrise' waar voor mijn gevoel toch wat meer met clean wordt gewerkt dan het grunten. Tja, het is wat je vraagt, ik ga juist echt héél goed op de clean vocals en misschien dat ik daarom dat album toch wat vaker luister.

My Arms, Your Hearse is desalniettemin gewoon een onwijs waanzinnige plaat, en daar kun je niks van zeggen. Ik ben behoorlijk onder de indruk, ik was misschien ook wel een beetje vergeten hoe goed ik deze plaat vind. Lekker, die wordt dit jaar nog veel geluisterd!

Heerlijke thrashmetal van Nederlandse bodum waar een bepaald klasse niveau toch wel van afstraalt! De heren weten toch wel met wat krachtige riffs, leuke solo's en een leuke vaart het album te presenteren en aangezien ze vrij onbekend zijn pakte ik het langzaam maar wel goed op. Ik durf geen grote uitspraken te doen hier, ik ken de band daarvoor nog niet goed genoeg en wil niet zoals 'Zwaremetalen' te snel door de bocht komen, die dit albums zelfs prees op hun Facebook pagina (waar ik het ook vandaan heb geplukt) maar, achteraf snapte ik wel een beetje waarom. Niet verwacht en best geinig. Leuke thrashmetal is het zeker, en ben benieuwd wat de mannen in de toekomst ons te brengen hebben.

Ozzy heeft voor volgend (of ook nog dit jaar) zijn laatste wereldtournee aangekondigd dus ik vond het wel eens nodig een album van deze ouwe man op te zetten.Toen ik gisteren op een feestje zat en tijdelijk de DJ was werd mij gevraagd het nummer 'No More Tears' van Ozzy Osbourne te draaien, ik denk wel één van de bekendste hits van deze 68-jarige rocker waarbij de plaat op vandaag de dag nog keihard is. Dat is gelijk de reden geweest om dit album eens helemaal te luisteren waarvan ik toch opmerk dat het een mooi en typische Osbourne album is waarbij 'No More Tears' uiteraard centraal staat. Er staan dan aardig wat gemengde nummers op waarvan ik ook gemengde gevoelens van kreeg, als je dan toch gauw kijkt naar de opening's nummer 'Mr. Tinkerstein' die ik dan weer erg leuk vond opdoen en laat merken dat dit album een lekker album gaat worden, al volgend door wat 'rustigere' nummers die niet veel deden bij mij is het zo dat de album zich bij het nummer 'Desire' weet op te werken en hij wat harder begint te worden, om toch in te komen in de titelsong. En wanneer we die hebben gehad gaat het album nog wat harder door maar op het eind stelt het niet héél veel meer voor (kijkend naar 'Don't Blame Me' die ik dan weer wat minder vond).

Wanneer ik zelf een nummer van Osbourne op zet moet ik toch wel toegeven dat ik altijd snel helemaal weg glij en begin te kwijlen van gitaristen want er staan een paar toppers op de snaren te rammen waar ik toch ook wel stiekem vind dat Ozzy hier mee zijn eigen albums reten sterk over laat komen en ze ook echt wel door je speakers knallen. Zo had ik dit ook bij het album 'No More Tears' en hij flikt het op elk nummer toch weer prima af te leveren, al vind ik dit nog niet zijn beste album.

Al om al, prima genoten van deze Osbourne productie waarbij er aardig wat harde platen tussen zitten die zich prima verwerken met de wat rustigere nummers. Ik vind persoonlijk wel dat je erg moet wennen aan Osbourne als zanger, niet iedereen zou het mooi vinden maar: ik kon er van genieten. Ik zet nu snel het nummer 'No More Tears' weer even op.

3.5*