Heerlijk dit. Stranglehold is toch wel een legendarisch nummer wat in mijn oren nooit verveeld raakt. De huilende gitaarsolo, prachtige songtekst en gewoon vooral ook swingend maar, wel met gevoel. Toen ik vanmorgen terug fietste naar huis en wederom dat nummer voorbij hoorde komen wist ik het, ik wil het album gewoon eens helemaal horen tijdens het wandelen. Met die koude gure wind door mijn haren, en wederom Stranglehold door de oordopjes, wat blijft het prachtig.

Naarmate deze plaat voortdenderende ik ook wel merkte dat de rest van de plaat bij lange na niet zo krachtig is al het prachtige Stranglehold. Hoewel Derek de hoge noten op het vocale gebied nog wel lekker weet te raken, en Nugent echt nog wel leuke en mooie solo's uit zijn hoge hoed tovert blijft het vooralsnog wel allemaal minder bevredigend als dat ene nummer.

Wellicht leg ik de lat voor de rest wel wat te hoog. Het blijft allemaal wel echt prachtig hoor, dit is wel echt de rock 'n roll muziek waar ik vaak naar opzoek ben en ben nog steeds wel echt een enorme fan van Ted. Ik ga zeker zijn andere platen ook langs, en denk nog wel mooie muziek tegen te komen, dit debuutalbum slaat tenminste wel in als een enorme BOM, prachtig.

Vergeleken met de vorige platen toch wel een stuk beter. In mijn oren minder oudbollig, wat ik nog wel een beetje had bij Ssshh, en de productie is natuurlijk een heel stuk beter dan Stonedhenge. Cricklewood Green brengt voor mij een eerste lading aan leuke en herkenbare tracks die ik vrijwillig nog wel eens vaker op heb gezet los van het album. Nemende een '50,000 Miles Beneath My Brain', 'Love Like a Man' en vooral 'Sugar The Road' waren voor mij toch wel de echte uitschieters hier, Sugar The Road kende ik overigens ook al.

Sfeervol, swingend en een hele leuke mix waarbij de nummers zichzelf afscheiden tussen rock, blues en ook nog eens een paar combo's daarvan. Heerlijke plaat van TYA die ik ongetwijfeld nog veel vaker op ga zetten, want zo leuk vond ik het wel!

Ten Years After heb ik ooit leren kennen door het magistrale nummer 'I'd Love to Change the World' alleen heb ik mezelf er op betrapt dat ik het andere werk van deze band nauwelijks ken. Eigenlijk helemaal niet zelfs, alleen dat ik het album 'A Space in Time' een aantal keren heb opgezet, mede door dat prachtige nummer.

Nu zo in deze dagen heb ik eigenlijk nog geen luister marathon lopen, Pink Floyd loopt tot zijn einde en ik ben de laatste puntje op de i aan het zetten om de 2024 releases af te luisteren. Ik was nog op zoek om toch een echt leuke Blues rock bandje te volgen, en elke keer kwam ik toch ook weer terug bij deze band. Op zich een leuk album om mee te beginnen maar, meer dan dat vond ik het ook niet echt worden. Misschien had ik er soms wat meer pit in willen hebben, het is overigens wel precies wat ik er van had verwacht. Maar met wat er nog gaat komen in het achterhoofd is dit toch wel een vrij tamme start, en ik weet niet of ik het album nog veel vaker zou gaan draaien.

Stuk leuker dan ik had verwacht. De band heeft heel even stil gelegen bij me maar, ik wil mijn "marathon" om zo maar te noemen (of ontdekkingsreis) graag voortzetten, voor deze toch wel erg vermakelijke bluesrock band. Ten Years After ken ik qua naam al jaren, en eigenlijk kende ik altijd maar één track van hun (die denk ik iedereen wel kent) maar, hun werk heb ik verder nooit echt onder de loep gehouden. Ik ben best een fan van dit soort bluesrock muziek, ik kan er echt wel van genieten maar, deze mistige donkere dagen gooien daar toch vaak wat roet bij.

Over het algemeen een erg vermakelijk album, I'm Coming On, My Baby Left Me en She Lies in the Morning duidelijk mijn drie favorietjes. Sprongen er ook direct uit. De rest van het album was geinig maar niet zo memorabel te noemen. Die live track had van mij dan weer niet gehoeven, onnodige opvulling in mijn ogen. Daardoor zijn het alsnog wel 34 hele leuke minuten, en vliegt de tijd gewoon voorbij, dus verveeld heb ik me zeker niet.

Ik kwam er achter dat ik dit laatste album nog niet had beluisterd en dat is wel even nodig om mijn marathon (van maar liefst vier albums) te eindigen. Ik zag ontzettend op tegen deze plaat, omdat het ouderwets weel komisch zou zijn maar dan toch wat eentoniger. Ik zag dat bijna alle nummers rond de 1 - 2 minuten zat, dat kon natuurlijk niet veel goeds betekenen.

En na het vijfde album was het zover, het leek dan toch een onwijze zeikplaat te worden. 'Making Love' is allemaal wel leuk maar nergens bijzonder en de jongens lijken hun krachten wel kwijt te zijn want het was niet meer zo leuk dan ik eerder wel vond vooral bij de eerste twee albums. Te veel geouwehoer, te veel gezeur en te weinig muziek. Wel een beetje hoe we Tenacious D kennen, het is een beetje eentonig aan het worden.

Nu weet ik wel dat dit album gepaard gaat met een YouTube serie die ze op hun eigen kanaal beheren. Tja, ik hoef deze meuk echt niet. De theme song is leuk maar daar blijft het bij, al wil ik die YouTube serie echt wel eens zien!

Eindstand:
01. The Pick of Destiny 4.5*
02. Tenacious D 4*
03. Rize of the Fenix 4*
04. Post-Apocalypto 2*
Gemiddeld: 3.63*

Dit derde album is erg leuk, maar het word wat eentonig voor mij. De komische stukken heb ik altijd gewaardeerd in vooral de eerste twee albums maar in dit derde album ken ik het wel. Gelukkig is het er wel minder, zullen misschien twee 'skits' zijn waarin we geen muziek horen, dat is gelukkig al een héél stuk minder dan o.a. het debuut. Muzikaal is het gelukkig nog allemaal in orde, de titeltrack 'Rize of the Fenix' is wederom een ouwe gouwe en ook nummers als 'Deth Starr' en 'Señorita' kon ik best waarderen. '39' is een prima ballad, en dan heb ik het album wel weer besproken eigenlijk, meer is er niet op aan te merken. Het is qua gitaarwerk allemaal in orde, JB en KG doen weer een vermakelijke zang en het is allemaal zoals we de 'D' kennen.

Het is trouwens best bespottelijk dat de cover van dit album is geblurred op Spotify. Jammer weer van de service, ik vind hem wel geinig, typisch 'Tenacious D'.

voorlopige tussenstand:
01. The Pick of Destiny
02. Tenacious D
03. Rize of the Fenix

Geniaal album van één van mijn favoriete acteurs en best goeie zanger 'Jack Black' samen met zijn aanhangsel Kyle Gass rocken ze je hier voor de helft weg. Het moet je aan de andere kant ook wel liggen, een plaat zoals dit. Er is namelijk best veel ongein op te vinden, 'nummers' die je niet serieus kan nemen en die vaak meer lijken op een luisterboek dan op een leuke rockplaat. Maar wanneer de vaste nummers komen dan zijn deze ook erg sterk, neem vooral dat pareltje 'Tribute' en het tweede leuke nummer 'Fuck Her Gently' (wel een wat grove naam). Maar over het algemeen is het genieten geblazen, rocken de heren een redelijk weg naar voren en blijven ze toch een ontzettend grote jeugdsentiment voor me, ik kon hier 'vroeger' maar geen genoeg van krijgen! Misschien dat ik er maar even een kleine marathon van ga houden..

Dit tweede album heeft toch wel wat meer met mijn jeugdsentiment te maken. Zeker het geweldige 'Beezleboss' kan ik luidruchtig mee blèren en ik weet daar toch wel bijna de hele songtekst van. Dit tweede album van het legendarische duo Kyle Gass (KG) en Jack Black (JB) heeft voor mij altijd heel erg veel betekend en dan voornamelijk het eerder opgenoemde nummer en het fantastische 'Kickapoo'. Wat het bij Tenacious D vooral is, is dat je ze vooral niet te serieus moet nemen. Het is allemaal komiek vertaald in een muziek album, je hebt eigenlijk 30 minuten aan een luisterboekje waar we in een wereld worden gestopt en mee worden genomen door de twee helden. Nou goed, ik vind dit een tikkeltje beter als het eerste album maar dat komt ook meer omdat ik buiten 'Tribute' verder niks met de songs op het debuutalbum heb en, bij dit tweede album is dat wel het geval en, die duurde ten opzichte van dit tweede album ook een tikkeltje te lang.

voorlopige tussenstand:
01. The Pick of Destiny
02. Tenacious D

Eigenlijk door het overlijden van 'Trevor Strnad' gisteravond heb ik vanmiddag tijdens mijn training dit album aan geknald en kwam er eigenlijk weer stiekem achter hoe sterk dit wel niet was. Het velle van de band spat er af, de destijds tweeëntwintig jarige 'Strnad' kent een fantastische vocal wat goed te horen was hier, en de woede kwam er goed uit. Zeker met de nummers 'Funeral Thirst' en 'Elder Misanthrophy' knalt dit album door je headset heen met overigens ook hele gave riffs en solo's.

En hier kan ik dus echt van genieten, beuker van een plaat die eigenlijk op alle fronten gewoon volgens het boekje verlopen. Het melodische loopt fantastisch over de schelle vocalen die weer overgenomen worden op de wat diepere vocalen. Ik ga die man echt missen, gelukkig hebben we nog platen zoals 'Unhallowed' om hem te herinneren, en te waarderen! Gaat nog vaker opgezet worden tijdens het trainen, dat is één ding dat zeker is.

The Blessing of This Curse komt hier met hun nieuwe album 'Emergence' zeker in aanmerking tot een top-klasse. Emergence klikt heerlijk, het is niet rommelig en zeker een mooi begin voor de band The Blessing of This Curse. Nu ik de Metalcore scene op spotify afloop en vooral slechte bands tegen kom is The Blessing of This Curse toch een band die ik in de gaten wil houden, heerlijk.

Geweldig album, en ik denk dat ik met deze plaat ook mijn reis door de discografie van The Doors ga afronden, aangezien de twee albums hierna zonder Morrison zijn, ze onwijs laag gescoord zijn en ik daar simpelweg niet de energie en zin aan heb om naar te luisteren, haha. Goed, L.A. Woman is een fantastische plaat, en voor mij een waardige afsluiter, en met deze plaat laat de band toch zien waarom ook ik fan van ze kan zijn. Want samen met Morrison Hotel en The Doors is dit toch echt wel mijn favoriete album te noemen, en ook niet zo gek dat daar dan de beste singles op staan. Voor mij klonk The Doors (zeker voor '70) soms wat oudbollig? En ik ben zeker geen fan van al hun platen, soms heb me zelfs weten te vervelen.

Maar, dit album weet toch wel de stempel te drukken waarom ik The Doors wél leuk vind. Überhaupt de onwijs leuke songs als Love Her Madly, L.A. Woman en Riders on the Storm zijn drie tracks die ik altijd kan blijven luisteren. Deze plaat is toch over het algemeen in mijn oren wel gewoon het bekendste. Hele leuke trip geweest, en ik denk dat The Doors nog niet van mij af zijn .

Precies een week geleden ben ik geëindigd met mijn reis door de discografie van Tom Petty, en gisteren leek het me wel leuk om deze nu te doen met The Doors. Een band die ik al heel lang kent (ik denk dat iedereen er gewoon wel mee is opgegroeid) maar, waar ik eigenlijk best weinig aandacht aan heb besteedt. Hoog tijd dus om maar eens deze band en zijn artiesten langs te gaan, en te horen wat ze in petto hebben en of het inderdaad zo'n onwijs goede band is als wat velen zeggen.

Deze eerste plaat slaat in ieder geval in als een bom. Waanzinnig lekkere muziek, met echt een klassebak aan artiesten, en uiteraard Jim Morrison die echt fantastisch klinkt. Ik begin de muziek nu al te waarderen, moet je na gaan; ik ben net begonnen.

De eerste twee tracks kent iedereen wel maar, waarom ik albums af ga en dat ook zo leuk vind is puur door het feit dat je ook nieuwe nummers ontdekt, zo vond ik bijvoorbeeld The Crystal Ship ook echt heel leuk. Ik loev dit album wel, en ga binnenkort snel door met de rest van de discografie.

Eerste klapper van 2024, dat is zeker. Maar of hij mee kan liften in mijn eindejaarslijstje moet nog blijken. Ik merk dat het een ongelooflijke lading aan geluid is wat op je afstormt, en dat heeft wel de nodige verwerking nodig. The Great Old Ones is ongelooflijk vet, en met deze nieuwe plaat laten ze wel degelijk blijken dat ze het nog steeds in hun goede muziek te maken. Me, the Dreamer springt er naar mijn mening direct uit, en is een echte smaakmaker. Leng duurt vooral erg lang, en dat zorgt er toch voor dat ik niet echt voluit nog kan genieten van die track, en dat vind ik enigszins wel jammer, je leert er overigens wel aan wennen en ik denk ook dat die track naar verloop van tijd mijn hart heeft veroverend.

Heerlijke band met fijne solo's en prima zang. Gezien als gasten bij Iron Maiden afgelopen optreden en het klonk helemaal niet verkeerd. Prima Metal band die in de toekomst nog wel groter worden.

Terug gekomen van vakantie kan ik eindelijk mijn reis door de discography van Petty vervolgen. Ik wil eens al zijn werkjes luisteren, en kwam er eigenlijk achter dat ik nog nooit in mijn leven van deze supergroep had gehoord. Voor mijn vakantie heb ik hun eerste plaat al eens geluisterd (en die beviel mij wel) maar, ik ben het bij deze toch wel eens met wat de anderen ook over deze plaat zeggen. Het is duidelijk een stukje minder, misschien wat meer gezwijmel maar wel gewoon leuk. Ik moet vaak nog wel even inkomen met deze muziek, het is rustiger dan ik normaliter ben gewend en de juiste timing moet daarvoor gevonden worden, zoals nu bij het wakker worden, dan werkt deze plaat prima.

Het is allemaal erg strak, je kunt gewoon horen dat er een aantal magistrale muzikanten hebben gewerkt aan deze plaat, en dat maakt het allemaal heel leuk. Toch vind ik dat er weinig memorabel aan deze plaat is, ik kan niet zo gauw één nummer op noemen die er bij mij uitschoot en helemaal fan van ben. Ik vraag me af in hoeverre ik The Traveling Wilburys nog ga luisteren, ik denk niet dat ze nog vaak opgezet gaan worden, waarschijnlijk zo nu en dan. En voor die termen is het een prima plaat, al had ik er wel gewoon meer van verwacht!

Wederom een Thin Lizzy album waarvan ik kan zeggen dat hij niet voor mij weggelegd is. Het viel me allemaal weer wat tegen, en vond hem zelfs nog minder dan 'Johnny The Fox'. Het klinkt allemaal niet slecht, gitaarwerk was weer voortreffelijk en ook de zang kan ik nog steeds erg waarderen maar het blijft toch niet helemaal mijn smaak wat de heren hier naar voren brengen, en dan is het zeker dat ik het allemaal nog steeds wat sappig vind. 'That Woman's Gonna Break Your Hear' vind ik geen slecht album, 'Soldiers Of Fortune' klonk ook niet slecht en natuurlijk vond ik 'Dancing In The Moonlight' ook niet verkeerd. Het zijn alleen niet de nummers die ik van Lizzy spontaan op wil gaan zetten in de toekomst. De rest liet me verder koud en ik vond het allemaal wel best, het is overduidelijk niet mijn favoriet.

Voorlopige tussenstand:
01. Jailbreak
02. Vagabonds Of The Western World
03. Fighting
04. Johnny the Fox
05. Bad Reputation
06. Nightlife
07. Thin Lizzy
08. Shades Of A Blue Orphanage

Ik had stiekem best gehoopt dat deze uitkwam op een heuze knaller van Lizzy, zeker nu met 'Gary Moore' op de gitaar. Gelukkig was dit alweer stukken beter dan de twee voorgaande albums, die vond ik echt niet meer lekker klinken. Het is alleen niet zo bijzonder als ik gehoopt had maar het album klinkt wel weer lekker naar Lizzy op de goeie tour! Het tempo zit er inderdaad weer wat lekkerder in en het zwijmel muziek word een beetje aan de kant geschoven en de hardere Lizzy kant komt er weer aan.

Er is verder niet veel op aan te merken, de nummers klinken stukken beter en 'Roisin Dubh (Black Rose): A Rock Legend' word zeker vaker gedraaid. Voor de rest vond ik het album niet héél erg bijzonder en klinkt het weer gewoon goed. De productie is prima en dit album rockt weer lekker vandaan. De nummers zijn in verband weer stevig en klinken goed, 'Gary Moore' is zeker terug te horen maar om te zeggen dat ik dit een verbetering vind dan lieg ik, want ook ik vond het gitaarwerk op de volgende albums klasse. Voor de rest ben ik het volledig eens met de recensie van RuudC, meer kan ik er niet aan toe voegen!

Voorlopige tussenstand:
01. Jailbreak
02. Vagabonds Of The Western World
03. Black Rose
04. Fighting
05. Johnny the Fox
06. Bad Reputation
07. Nightlife
08. Thin Lizzy
09. Shades Of A Blue Orphanage

Yes! Eindelijk weet 'Thin Lizzy' weer met de sound te komen waar ik toch echt van houdt en na de plaat grijsgedraaid te hebben afgelopen dagen nu maar eens tijd om hem in de marathon mee te nemen. Met 'We Will Be Strong' kenmerkt Lizzy weer hun standaard opening die soms wat zoetig kan proeven maar over het algemeen aardig weg tikt. Echter, toen de titeltrack 'Chinatown' begon was ik verkocht en omver geblazen, wat een heerlijke rock plaat was dit! Echt genoten van het gitaarwerk, prima zang en het nummer zat mooi in elkaar. Ook 'Sugar Blues' en 'Genocide' vond ik beiden prima nummers. Toch had ik met het rest van het album wat minder, de nummers waren verre van slecht maar ze hadden me wat minder te pakken dan de drie genoemde nummers. Da dit album zeker boven de rest weet uit te schieten is een feit, al blijft 'Jailbreak' wel een tikkeltje sterker.

Voorlopige tussenstand:
01. Jailbreak
02. Chinatown
03. Vagabonds Of The Western World
04. Black Rose
05. Fighting
06. Johnny the Fox
07. Bad Reputation
08. Nightlife
09. Thin Lizzy
10. Shades Of A Blue Orphanage

Ik vind Thin Lizzy toch echt wel beter worden en speelt nu meer richting mijn verwachtingen. 'Rosalie' vind ik persoonlijk gewoon nog veelte zoet en ik schrok er wel van, had dat toch niet verwacht. Maar toen eenmaal 'For Those Who Love to Live' op kwam en het gitaarwerk de intro vormde van het nummer wist ik het zeker, mijn voorgevoel heeft tegen mij gelogen. En ja hoor, met het nummer 'Suicide', 'Wild One' en 'Ballad of a Hard Man' heeft de band een heel andere kant laten horen, en klonk het toch meer rock. Daar tussen door zijn wat rustigere stukken te proeven maar die voelden niet meer als een blok die in de weg stond, ik nam het wat soepeler mee en het album was verrassend goed. Het begint meer te spelen naar de 'Thin Lizzy' waar ik op gehoopt had, en het klinkt verdomd lekker!

Voorlopige tussenstand:
01. Vagabonds Of The Western World
02. Fighting
03. Nightlife
04. Thin Lizzy
05. Shades Of A Blue Orphanage

Eindelijk begint 'Thin Lizzy' voor mij een beetje te lopen, en begint het rock geluidje en gevoel meer naar boven te kruipen. 'Jailbreak' is ten opzichte van zijn voorgangers een heuse top plaat. Met de titelsong had ik persoonlijk niet veel, alleen wat daarna volgde was stuk voor stuk prachtig om te luisteren met heerlijke solo's, prima zang en een fijne productie. Voor mij begon het echt rockende gevoel pas te komen toen 'Warriors' bezig was en natuurlijk met de klassieke 'The Boys Are Back in Town' was het kikke. Voor mij hebben de nummers 'Emerald' en 'Cowboy Song' een stempel achter gelaten, en vooral met het laatste nummer 'Emerald' weet de band echt te overtuigen. Top plaat, hopelijk gaan ze zo door!

Voorlopige tussenstand:
01. Jailbreak
02. Vagabonds Of The Western World
03. Fighting
04. Nightlife
05. Thin Lizzy
06. Shades Of A Blue Orphanage

Nah, dan denk je dat 'Thin Lizzy' eindelijk de goeie weg is ingeslagen met een fantastisch album 'Jailbreak' zijn ze denk ik weer omgekeerd want dit album vond ik weer een stuk minder. Het klinkt allemaal weer zo ziet, en bij het nummer 'Borderline' had ik al snel een 'Eagles' gevoel, die sound komt wel een beetje naar boven. En nee, ik ben niet echt een groot fan van de 'Eagles' dus daar was ik niet héél blij mee.. Het opening's nummer klonk heerlijk. 'Boogie Woogie Dance' was inderdaad nog een andere uitschieter in het album en ook 'Don't Believe A Word' is een toppertje maar met de rest had ik niet zoveel. 'Sweet Marie' vond ik tien keer niks, al dat gezwijmel. 'Johnny the Fox' was niet echt mijn album, ondanks dat het album vol zit met heerlijke gitaarsolo's en ook een lekkere zang knalde de band er wel door heen, zeker als de nummers niet meer boven de drie minuten uit komen. Toch mis ik iets, maar wat?

Voorlopige tussenstand:
01. Jailbreak
02. Vagabonds Of The Western World
03. Fighting
04. Johnny the Fox
05. Nightlife
06. Thin Lizzy
07. Shades Of A Blue Orphanage

De hoes is inderdaad best vet maar over het algemeen deed het album me niet zoveel. Het album begint aardig sterk en het nummer 'Still in Love with You' en 'Sha-La-La' hebben ze hun toon gezet en tot daar blijft het wel. Daarna klinkt het me allemaal te zoet, mierzoet misschien wel. Het zwoel geluid was heel sterk aanwezig en ik kreeg na een tijdje een wat meer funky gevoel dan dat ik naar echte leuke rockers heb zitten luisteren. Tot dusverre heeft 'Thin Lizzy' nog niet dat gene gebracht wat ik een beetje gehoopt had, en hopelijk word het allemaal wel wat beter. Ook ik vind dat de band zeker ten opzichte van hun eerste twee albums steeds wat vooruitgang boekt, al vond ik deze wel echt minder sterk dan het album hiervoor.

Voorlopige tussenstand:
1. Vagabonds Of The Western World
2. Nightlife
3. Thin Lizzy
4. Shades Of A Blue Orphanage

Oh wat heerlijk. Met 'Renegade' laat Thin Lizzy een ware sound achter die echt lekker door blaast. Toch wel oprecht één van de eerste Lizzy albums waar ik echt iets mee had, en dat komt ook wel voornamelijk door de sterke opener 'Angel of Death', die echt fantastisch door de kamer en mijn oren heen brulde met prima lyrics en muzikaal ook in orden, heerlijk gitaarwerk ook. Toch vond ik het echt niet de beste plaat die Lizzy heeft uitgebracht, ik weet toevallig wel hoe hard het album hierna is en ik kan stiekem verklappen dat, dat mijn favoriet is. Toch weet 'Renegade' goed over te komen, ook de titeltrack en nog een paar andere nummers zijn leuk maar halen nergens de klasse meer wat 'Angel of Death' wist te behalen. Soms werd het toch weer wat rustiger maar over het algemeen is dit album wel een stuk steviger dan menig werkje van Lizzy. Ja, ik ben echt wel tevreden met dit album die heerlijk klonk, maar ook voor mij is hij niet beter dan het geweldige 'Jailbreak' en zelf vond ik 'Chinatown' toch een tikkeltje leuker.

Voorlopige tussenstand:
01. Jailbreak
02. Chinatown
03. Renegade
04. Vagabonds Of The Western World
05. Black Rose
06. Fighting
07. Johnny the Fox
08. Bad Reputation
09. Nightlife
10. Thin Lizzy
11. Shades Of A Blue Orphanage

Vrij saaie plaat van de heren. Ik ben ook niet overtuigd van deze Thin Lizzy plaat en ik had het allemaal toch wel wat harder verwacht. Ontzettend traag en rustig album wat mij toch wel een beetje deed vervelen. Vooral de eerste twee album zijn om te janken, dat 'Buffalo Gal' was echt een verschrikking om uit te zitten. Nee, echt niet overtuigd van dit album, het beste nummer vond ik het bonusnummer 'Whiskey in the Jar' die tenminste nog een beetje weg wist te rocken en goed klonk, de rest kan van mij part wel aan de kant geschoven worden en ben ik niet van plan nog snel op te gaan luisteren!

Voorlopige tussenstand:
1. Thin Lizzy
2. Shades Of A Blue Orphanage

Ook ik ga me wagen aan een marathon van de rockende legendes 'Thin Lizzy' en al hoewel ik de band helemaal niet goed ken wil ik ze juist wat beter leren kennen, en daar kan ik zo'n marathon makkelijk voor gebruiken. Nee, ik kende ze niet maar ik ben het er ook wel mee eens dat het soms saai is. Al hoewel soms, het album vond ik in het geheel nou niet bepaald spetterend. En dat komt echt omdat ik niet het volledige 'wow'-effect voelde bij dit album wat ik wel een beetje gehoopt had. Dus ja, het debuut komt voor mij wat teleurstellend uit de luisterbeurt maar ik hoop, denk en weet misschien wel zeker dat er nog héél veel mooi werk van deze ongelooflijk getalenteerde groep aan gaat komen want je hoort dat het er in zit, het komt er alleen nog niet heel goed uit!

Ook 'Thin Lizzy' wou ik vandaag graag afsluiten met wel voor mij mijn favoriete Lizzy plaat 'Thunde & Lightning'. Dit album kende ik al wel een langere tijd, ook voor mijn marathon maar ik heb hem de afgelopen dagen toch nog weer helemaal grijs gedraaid. De eerste drie nummers vond ik ijzersterk, daarna blijft het album echt wel goed alleen vond ik na 'The Holy War' er niet bepaald een nummer uit springen. Ik kan toch wel zeggen dat ik hier alles wel echt goed vind klinken, nog steeds op z'n Lizzy's maar wel zoals ik het graag al 5 albums terug had gezien. Lizzy sluit af met de kers op een heerlijke taart, en met meer dan 375 scrobbles op last.fm sinds het begin van de marathon kun je zien dat er aardig wat tijd voor de band is klaar gemaakt, en ik geniet nog elke dag van hun nummers, dit is een blijvertje!

Eindstand:
01. Thunder and Lightning
01. Jailbreak
02. Chinatown
03. Renegade
04. Vagabonds Of The Western World
05. Black Rose
06. Fighting
07. Johnny the Fox
08. Bad Reputation
09. Nightlife
10. Thin Lizzy
11. Shades Of A Blue Orphanage
Gemiddelde: 3.63*
Last.fm scrobbles vanaf begin marathon: 375.

Hier ga ik de twee jongens boven mij toch wel iets meer uit de weg, en sla ik toch net de positievere kant op want ik vond het een heerlijke plaat. Ik krijg toch wat meer met 'Thin Lizzy' en ze beginnen naar mijn mening toch beter te swingen en te spelen. Alsof ze van de grote heren een goeie schop onder de kont hebben gekregen na het erg slechte 'Shades of a Blue Orphanage'. Met nummers als 'The Rocker', 'The Hero And The Madmen' en 'Vagabond Of The Western World' hebben ze me zeker wel te pakken en ook het nummer 'Gonna Creep Up On You' is zeer fijn om te horen. De solo's zijn heerlijk en ook de zang kan ik nu wat meer waarderen. De band zetten stappen voorwaarts en gaan de goeie richting op.

Maar met nummers als 'Slow Blues' en toch wel het matige 'A Song for While I'm Away' schrikt het album soms toch wel wat af en daar was ben ik niet zo weg van. Het is dus nog niet hun topper maar dat ze beter bezig zijn is wel te merken. Ook hier is het mooie nummer 'Whiskey in the Jar' te horen, wat ik toch een prachtplaat blijf vinden! Het is nog niet helemaal zoals ik 'Thin Lizzy' voor me zag dus ik houd mijn stem nog wat coulant, al kijk ik na de marathon wel even of er misschien toch nog een verhoging in zit!

Voorlopige tussenstand:
1. Vagabonds Of The Western World
2. Thin Lizzy
3. Shades Of A Blue Orphanage

Ja, Metalfist dat herken ik ook. Wat je althans in je eerste zinnen beschrijft. Jarenlang staat Tom Petty bij mij eigenlijk wel bekend puur door dit album, kant A (zoals zelfs beschreven wordt tijdens het luisteren) staat vol met pareltjes. Die ik naar mijn mening toch te weinig luister. Overigens is dat direct ook het enige muziek die ik van Petty echt veel luister, en daarom heb ik dus besloten om zijn hele discografie eens onder handen te nemen. Zijn solo werkjes zijn de enige drie platen die ik nog moet, en waar ik express mee heb gewacht, omdat ik natuurlijk hier ook al wel weet wat je gaat krijgen. En dan toch vandaag besloten om deze plaat weer eens helemaal op te zetten maar, misschien ook meer om kant B toch nog eens beter te beluisteren.

En tijdens het wandelen in deze lekkere herfstzon (het was nog best warm buiten vandaag) had ik ook geen zin in slome, keiharde metaalgeluiden of de heerlijke lentes gevoelens van wat Hip-Hop, ik vond het eigenlijk wel de perfecte tijd om dit soort rock op te zetten, en Petty stelt zeker niet teleur. Duidelijk is wel weer dat ik mee gevoel heb voor zijn solowerk, dan dat ik met zijn band heb gehoord. De nummers klappen binnen, en zijn echt stuk voor stuk meesterwerken.

En hoewel het album toch niet zo sterk staat in het tweede deel, dan wat het deed in het eerste deel, maakt nog steeds weinig verschil met hoeveel ik heb genoten. A Face in the Crowd is voor mij echt een fantastische herontdekking, en hoewel Love Is a Long Road nu behoorlijk wordt opgeblazen door het aankomende videospel 'GTA 6', weet dat nummer nog steeds onwijs leuk te vermaken. Prachtig album, ga ik nog heel vaak naar luisteren!

Tijdens een ochtendwandeling zijn dit soort platen echt heel fantastisch. Nog niet te veel gezeur aan je hoofd, lomp of woeste geluiden of tekstuele hip-hop legendes waar je toch even je focus bij moet hebben. Nee Petty die eigenlijk gewoon zingt over allerlei normale zaken van de wereld, het luchtige gitaarspel en soms best swingend. Leuk alleen in mijn ogen met vlagen wellicht iéts te langzaam soms. Want in mijn ogen kan deze plaat gewoon niet het waanzinnige debuut evenaren, daar waar voor mijn gevoel toch wel een heel stuk meer nummers op staan die toch meer swingen maar, ook gewoon veel bekender zijn. Tuurlijk is dat wel oneerlijk tegenover dit album, het pakte me gewoon wel wat meer.

Toch is het tekstueel wel aanstekelijk, blijft de plaat behoorlijk goed hangen en had ik ook echt nergens de neiging maar iets anders te willen luisteren. Petty weet je bijzonder goed vast te pakken tijdens deze plaat, en maakt behoorlijk wat indruk. En zoals ik al zei, ik mis dan wel een echte banger zoals plaat één veel kent, nummers als 'Wildflowers', 'You Don't Know How It Feels' en 'Crawling Back to You' staan in ieder geval opgeslagen in mijn lijstjes. Waar ik wel van plan ben vaker naar deze plaat te gaan luisteren, het doet me in ieder geval nog steeds meer dan Petty en the Heartbreakers.

Hele leuke plaat, en ook echt stukken beter dan zijn voorganger, waar Petty toch even zijn magie had verloren, al kwam dat voor mijn gevoel vooral door de slechte productie van die plaat. Hier pakken we eigenlijk de draad weer op, en gaan zelfs een stapje verder, misschien zover dat ik dit tot zoverre de leukste 'Tom Petty & The Heartbreakers' vind.

Learning to Fly vond ik bijvoorbeeld echt een heel aanstekelijk en leuk nummer, die eigenlijk als eerste nummer direct voor mijn gevoel schaduwt over zijn voorganger, en die de lat erg hoog legt voor de andere nummers die moeten komen. Maar, 'Into the Great Wide Open', 'All the Wrong Reasons' en al helemaal 'All Or Nothin'' werkten zich om hoog als persoonlijke favorietjes.

Leuke riffs, catchy maar leuke teksten en het algeheel is gewoon prachtig gecomponeerd en weet echt overduidelijk te vertellen dat we het album hiervoor gewoon snel weer moeten vergeten. Echt een heerlijke plaat dit, die ik zeker nog wel vaker ga luisteren!