Geinig, ik zie dat dit het eerste album van Cube is waar ik op stem hier. Ik ken natuurlijk best veel werkjes van hem, dus ik moet mijn backlog nog even inhalen voor Cube, alleen denk ik dat ik dit even bewaar tot het weer, weer wat lekkerder is. Vandaag eigenlijk op de valreep snel nog even dit nieuwe album van hem beluisterd, is me deels ontgaan maar, tijdens de release heb ik hem wel helemaal geluisterd en zelfs nog een TikTok livestream van hem gevolgd wat zijn listening party was. Best geinig streampje.

Het is overigens al meer dan een jaar geleden dat ik hem live heb gezien, overigens ook voor het eerst. December 2023 was eindelijk zo ver dat ik één van mijn jeugdhelden zag, moet je nagaan dat, dat nog helemaal niet zo lang geleden is maar ik heb aardig wat Cube muziek geluisterd tijdens het skaten, en vandaag de dag kan ik nog onwijs genieten van zijn muziek, zo ook deze nieuwe plaat.

Cube verveelt nog, en is één van de weinig artiesten die ik gewoon nog steeds steengoed vind ongeacht of hij is verjaard. Ja, hij is ouder en kan misschien niet alles meer halen zoals die dat vroeger deed, zijn flow is nog steeds het zelfde. Overigens ook een paar hele toffe samples in deze plaat, lekker genieten dit.

In mijn ogen tot nu toe het beste album van Iced Earth wat ik gehoord heb (en ik moet er nog aardig wat). Iced Earth laat hier een mooie tracklist achter die bij veel nummers knalhard je speakers uitkomt met mooie riffs gecombineerd in een trash, power en heavymetal style waarbij een geweldige stem het totaal plaatje vervuld. Nummers als Dante's Inferno laten toch wel de goedheid van Iced Earth zien en zetten een goeie stempel op het album neer. De afdaling naar de hell is heerlijk waarbij je het gevoel hebt alsof je zelf soms al in de rode wereld leeft laat Iced Earth je simpelweg diep mee gaan in de duisternis van hun nummers en hun albums, simpel weg: Iced Earth misschien wel op zijn best? Dat durf ik pas te zeggen als ik meer heb gehoord, ik ben in ieder geval fan van het album.

Een heerlijke tweede album van de heren van Iced Earth mag er toch wel wezen. Ik ben toch wel trots dat ik de band aan het ontdekken ben want hoe vaker ik wat van deze heren luister hoe beter de band begint te worden en hoe grotere fan ik begin te zijn. Dit tweede album heeft toch aardig wat pittige nummers op zijn naam staan waar bij mij de voorkeur toch echt uit gaat naar "Angels Holocaust" en "Travel in Stygian". Twee nummer die precies mooi laten horen hoe hard dit album gaat worden (Angels Holocaust daar start het album mee en met Travel in Stygian eindigt hij) en met een sterk begin en fantastisch eind laat Iced Earth weer een top album liggen waar ze zeker trots op mogen zijn. Toffe solo's , toffe riffs en prima zang. Dit is tot nu toe niet het beste album van de heren maar hij scoort zeker erg hoog!

Toch als introductie album (voor mij) een erg goeie collectie met prachtige nummers, heerlijke zang en goeie metal. Toch altijd denkend dat deze band gevormd was in Duitsland laten deze Amerikanen mij weg blazen van de stoel en dan toch dankzij die top nummers als 'Melancholy (Holy Martyr)' waarvan ze laten zien dat hard niet altijd goed moet zijn want dit zachte nummers is heerlijke om mee te nemen. Iced Earth is binnengedrongen in mijn metalstraatje en ze laten een heerlijk album achter waarvan ik heb kunnen genieten, nog nooit wat van de heren gehoord maar de combinatie tussen power en trashmetal is heerlijk, dit smaakt naar meer.

Ik ben niet de grootste 'Iggy Pop' fan die er rondloopt, sterker nog, ik luister er eigenlijk niet vaak naar. De beste man is buiten dat een waanzinnig artiest, en heeft ook in mijn catalogus een paar tracks zitten die iedereen wel kent, en die erg vet zijn. Het zijn dan voornamelijk wel zijn populairste werkjes maar dan nog, een artiest om zeker niet over te slaan. De eerste vrijdag van het jaar was (zoals gewoonlijk) wat magertjes qua releases, al zag ik dat deze oude rot een nieuwe plaat heeft uitgebracht en dat maakte me toch wel wat nieuwsgierig.

Hierboven lees ik al menige dingen waar ik me eigenlijk aan vast wil sluiten. Het klinkt niet origineel, het is allemaal al eens gedaan en beter ook. Al heeft 'Iggy' er duidelijk zin in, er zit power in de plaat en hij klinkt voor zijn leeftijd echt goed. Of er aan geknutseld is weet je nooit maar, ik kan er niks op aanmerken. Toch weet de gehele plaat me niet constant te imponeren, zo vond ik de openingstrack 'Frenzy' erg tof en ook 'Modern Day Rip Off' was heel vermakelijk, al bleef het daar ook wel bij. Voor de rest vond ik de plaat wat standaard, en was de muziek leuk al trokken de nummers me minder aan dan de eerste twee. Daardoor werd de plaat zo nu en dan wat saai, al kom je er wel uit met een leuke afsluiter die het album nog wat weet te redden.

Altijd lekker als er in het vroegst van het jaar een nieuwe atmosferische black metal plaat komt waarvan je weet dat je die aan het einde van het jaar weer tegen het lijf gaat lopen. Deze plaat is zo'n eentje, waar ik nu toch redelijk vaak naar luister maar, ook nog een potentiële kanshebber is mijn top tien te bereiken. Nu is die gezegde nog erg ver voor ons maar, vet vond ik deze plaat zeker.

Hoewel deze band vrij kleinschalig opereert op het internet, ze staan op kleine podiums en eigenlijk kent niemand de band echt, laat de band toch horen dat ze kunnen meeliften bij de grotere jongens in de atmosferische blackmetal wereld. De band speelt namelijk hele fijne black metal, en de zang is toch wel fijn om aan te horen, zowel diepe grunts als de wat cleanere vocalen komen goed door.

Invloeden zat die je voorbij hoort komen, deze nieuwe plaat weet me echt wel te vermaken. Ik ga het zeker nog vaker op zetten, en ben een kleine fan van de band geworden.

In Flames blijven boven alles mijn favoriete metal band uit Zweden. Ook dit album met onderander Alias volledig beluisterd op Spotify. Wanneer ik het dan goed vind koop ik ze op album, mocht Spotify ooit vergaan heb ik de nummers nog. Heerlijke typische In Flames album die lekker weg luisterd.

In Flames steekt zichzelf weer in een nieuwe jasje waar vooral zang weer eens een ander niveau behalen maar, toch blijft hij heerlijk op een punt steken dat het In Flames je toch wel weer goed terug brengt. In Flames is niet meer zoals ze in de voorgaande jaren (zoals: " In Flames - Clayman (2000) ") heerlijk speelden maar, ze zijn hun kwaliteit zeker niet kwijt. Gewoon weer een toppertje waarna je heerlijk kan luisteren.

Je kunt vinden wat je vind, over mijn keuze of over de geweldige band 'In Flames', dit is voor mij het beste album die ik tot nu toe nog heb gehoord in mijn muziek verslaving die nog niet lang bezig is. Geweldige melodische Deathmetal en een te gekke band zetten hier een top album neer met onder andere hits als 'Clayman', 'Pinball map' en voor mij een een persoonlijke topper: 'Brush the Dust Away'. Top album die bij mij zeker op positie één blijft staan voor een lange tijd maar de band zelfs is bij lange na niet mijn nummer één band!

Terwijl mijn oren nog nasuizen van het concert van In Flames waar ik gisteren ben geweest heb ik besloten om dit album weer eens op te zetten, toch wel een keiharde melodische deathmetal plaat waarbij mijn Zweedse vrienden het toch niet zachtjes laten liggen. Toch is dit album niet hun beste werk en je kunt merken dat de band vanaf hier ook een andere kant op gaan dan hun vorige albums, al zou ik dat niet erg vinden. De zang is gewoonlijk weer tof, ik vond het gitaarwerk ook goed (en inderdaad de snaredrum is was wat minder) en in het algemeen hebben ze hier weer een top album neergezet met ook nog een leuke gast als 'Lisa Miskovsky'.

Tijdens mijn dagelijkse tienduizendstappen wandeling zet ik altijd een album op, het geeft mij mooi de kans om een nieuw album te beluisteren, of oude albums te ontdekken. Ik ben immers toch een tijdje onderweg. Gisteren (vrijdag) gelijk na zijn release en vandaag heb ik deze plaat aangezet bij mijn wandeling maar, ik was toch wat geschokt. Vele positieve berichten over deze plaat vertelden toch een come-back van de 'In Flames' zoals we het gewend zijn. Dat zijn grove woorden, en legt een hoge lat voor de plaat. Wanneer je langs het wat onnodige eerste nummer bent gekomen knalt 'In Flames' als het ware open, met 'State of Slow Decay' weten ze de lat nog maar net aan te tikken. De velheid van 'Friden' zoals vroeger mis je nog wel een klein beetje (het kan door productie komen of door leeftijd), het kan zomaar zijn dat die song nog afstamt van de oudere platen, het is snoeihard, diepe grunts en prima gitaarwerk. Het deathmetal bloed van deze gasten is hier duidelijk keihard gaan stromen, want het klinkt wel weer echt vertrouwd. Alleen daarna komen ze met 'Meet Your Maker' en dan heb je het door; de band is duidelijk nog niet uit hun roots, en de plaat kon best wat gaan worden.

De plaat huppelt ook lekker verder, zeker de duosongs van 'Foregone' vond ik ook erg aangenaam, en dan heb je alsnog het 'pt.2' die er overduidelijk uitspringt, en die ik misschien wel beschouw als één van de betere platen op deze schijf. Diepe grunts die met de zachte clean vocals van 'Friden' wordt afgewisseld, en met een diepe tekst. Zoals ik het ook mag horen van deze gasten, zoals ik het vooral wil horen. Eén keer op zo'n plaat is het echt niet erg even wat gas terug te nemen, het trok in ieder geval gewoon weer mijn aandacht en ik vond het echt fijn om naar te luisteren.

Alleen daarna gaat de band wel de mist in. Dit zachte geluid met clean vocals wordt wederom te lang door getrokken. Niet alleen met het wat slome 'Pure Light of Mind' maar ook met het vooral erg saaie 'A Dialogue in B Flat Minor' weet wederom deze plaat niet volledig te pakken, en te knallen. Dit zijn de songs waarmee we met mijn gevoel gewoon weer terug gaan naar de andere twee platen hiervoor, die beiden toch echt niet 'In Flames' waardig waren. Deze plaat echter steekt daar meer boven uit, zeker het eerste gedeelte (zoals ik al zei) weet echt te knallen, en daarna is de plaat nog lange niet van me af.

Maar, ik had wat meer gehoopt op afwisseling. Aangezien ze opscheuren, wordt je daarna eigenlijk niet meer getrakteerd met de zware vocalen van 'Friden'. Dat deze band niet meer het death metal niveau van de early' 00's weet te halen is lang duidelijk maar, ik vergeleek het allemaal toch wel met 'Come Clarity'. In mijn ogen de laatste harde plaat van de band, en volgens velen de 'aftakeling'. Daar was het nog een waanzinnige sound. Een keiwoeste 'Friden' die echt met keiharde vocalen aan kwam zetten, meer actie, meer energie. En dat is dus alles wat ik hier mis. Het zou (zoals ik al aangaf) de leeftijd van de heren kunnen zijn, die langzamerhand ook al de 50 aantikken, het is gewoon niet de stijl muziek wat ik verwacht van een band als IF.

Het neemt overigens niet weg dat ik niet meer hyped ben om de band wederom te zien op 'Dynamo MetalFest' dit jaar. De plaat gaat voor mij in ieder geval niet in de top 10 komen. Maar, dat is een kwestie van verschillende smaken.

Typische metal waar mijn Black Metal-hart toch twee honderd keer sneller van gaat kloppen. En bijzonder dat ik tot op vandaag eigenlijk nog nooit naar deze band heb geluisterd. Ik kon op Last.fm geen luistergeschiedenis vinden, dus dan is de band mij nog vrij onbekend. Hoewel ik de band wel een bookmark daar had gegeven ergens in de zomer van vorig jaar. Ik kom echter wel tot de ontdekking dat dit me heel lekker ligt, ik ga hier heel goed op.

Het is inderdaad wel metal wat je nog wat moet ontcijferen, al gaat het me erg gemakkelijk af. De schelle en vooral felle krijsen vind ik heerlijk klinken, en daar ga ik wel echt heel goed op bij deze film. Voor de rest is het gewoon heel goed. Een album wat je een klein uurtje mee neemt, niet meer los laat en je vooral laat genieten van prachtige momenten en inderdaad, tempowisselingen die op de goede momenten voorbij komen, er word een moment gedacht om even op adem te komen, om daarna eigenlijk weer volledig er in te beuken. Eentje die in een donkere omgeving heel goed werk doet, prachtige riffs, prima drumwerk en ook hier en daar een fantastische solo.

Ik heb het gevoel dat deze band, mijn wintermaanden-band word. Die ik eigenlijk elk jaar in de koudere maanden heb, en het wisselt nog wel eens af maar, dit is wel een heel goed voorbeeld. Oftewel: een band die de aankomende tijd nog vaak op de draaitafel (Spotify) te vinden is.

Ik ben het veel eens met mijn bovenbuurman. Deze plaat is bij vlagen echt wel goed, en kent nodige potentie maar laat bij veel nummers toch wat kwaliteit vallen, hierdoor zijn platen veelal langdradig en is concentratie niet meer van toepassing, waardoor je wat grip verliest op het luisteren van deze plaat. En er zitten echt wel een paar leuke platen tussen hoor, zo vond ik 'Die with Your Boots On' echt wel een track die er uit stak met leuke solo's er in verwerkt.

Alleen daar blijft het wel bij. Ik ken oudere werkjes van deze band dus totaal niet, en daar mag en ga ik ook niet over oordelen en ik kan ze daar dus ook niet mee vergelijken maar, van wat ik nu zo gauw heb gehoord is deze band niet echt een band wat in mijn straatje valt. Ik hou sowieso niet van metalcore, hardcore ben ik de laatste paar maanden wel meer aan het ontdekken en ligt mij beter.

Ik heb zojuist weer kaarten besteld voor het live-concert van deze Britse metalheads en aangezien ik er nu al naar uitkijk heb ik dit tweede album waarvan Dickinson de vocals verzorgt opgezet. Een heerlijk album waarvan de introsong 'Where Eagles Dare' niet meer weg te knallen is van de plaat. Met deze en 'The Trooper' zet het Britse metalgroep weer een prima album neer op de markt waarvan het niet anders is dan genieten, heerlijk!

Voor mij is dit de absolute top album van Iron Maiden, heb ze afgelopen woensdag live mogen bewonderen en zeker geen spijt van. Onder andere ook de topper 'Powerslave' werd er gezongen! Beter kon het niet worden.

Heerlijk albumpje en zeker een top band!

Voor het geweldige concert van afgelopen woensdag kwam eigenlijk het besef dat ik constant na de oude platen van Maiden blijf grijpen. Hoewel die platen uiteraard meer nostalgisch voelen (ja, ook voor mij) wil ik niet zeggen dat hun nieuwe werk slecht is, al voelt het voor mij wel alsof de platen een beetje ondersneeuwen. Ik heb hier in mijn kamer een hele grote poster hangen van de wereldtournee die Iron Maiden in 2016 hield, waar ik mijn eerste Iron Maiden concert live heb gehad én het überhaupt mijn eerste echte concert ooit in mijn leven was. Echte fanboys, kozen wij Iron Maiden uit om dat af te trappen. Nadat ik gisteren dus al wat video's op YouTube opzocht over deze tour (Iron Maiden heeft de hele tour live zelf geüpload, wel in losse filmpjes), kreeg ik ook erg veel zin deze plaat te luisteren.

Hoewel het niet het sterkste album van de heren is, is het wel echt genieten geblazen. De onwijs lange speelduur zorgt er overigens wél voor dat de plaat soms misschien wat lang aanvoelt, hoewel ik dat persoonlijk voor deze band niet zo heel erg vind, snap ik best dat het kan storen. Maar goed, elk nummer kent ook een ontiegelijk lange speelduur. Toch springen er wat nummers voor mij uit, is het niet dat ik ze vooral ken door leuke herinneringen aan het concert. The Red and the Black met de bas-intro bijvoorbeeld, of de rust die Empire of the Clouds kent, heerlijk.

Het eerste échte album met Bruce Dickinson is een extreme hit en blijft mijn all-time favo album met natuurlijk een paar tegekke songs van mijn favoriete metalband Iron Maiden. Met Hallowed Be Thy Name heeft Iron Maiden zeker zijn stempel achter gelaten en hebben ze de tijdperk van Paul Di'anno gehad die ook wel zeker een stempel op Iron Maiden heeft gezet als begin jaren. Ik heb wat van deze songs afgelopen concert in het Gelredome mogen bewonderen en het was te gek, ook dit album is te gek: Iron Maiden is gewoon te gek.