Gezien de komst van de heren bij het 'Dynamo MetalFest' volgend jaar was ik toch benieuwd wat ik live ga zien. 'Baest' is een strakke death metalband die met oldskool geluiden aan komt zetten. De vrij nieuwe band wist echter met het debuut weinig indruk achter te laten. Het gaat allemaal volgens het boekje en de geluiden zijn vrij standaard. Er klinkt weinig vernieuwend in de nummers en er waren geen uitschieters te noemen. 'Vortex' en het begin nummer 'Crosswhore' waren nog redelijk leuke nummertjes om later nog eens op te zetten, de rest is leuk mee genomen maar deed me niet zo veel.

Op het eerste oog leek dit mij een plaat die zeker in de top 10 van dit jaar zou gaan eindigen. 'Be'lakor' is sinds mijn ontdekking van die band zeker een vast plaatje in de melodeath scene en ik kan erg genieten van al hun platen, behalve van deze. De nieuwe plaat lijkt wat afgeraffeld, zeker er zitten weer heerlijke riffs en heerlijke solo's in maar, vooral op zang gebied vond ik erg te kort komen en het klonk erg emotieloos. Daarbij vond ik de songs allemaal niet héél bijster geweldig,

Mijn introductie met de band en zeker ook wel mijn favoriet van de band. Deze melodic death metal valt bij mij zeker in de smaak en heeft mij ook wel lichtelijk fan gemaakt van de band. Ik werd destijds geïntroduceerd met het verhaal: "Australische gasten die lijken alsof ze nog op school zitten die een partijtje harde muziek maken", en dat heb ik geweten ook. Fantastische riffs, gave solo's en een heerlijke grunt die wat neigt naar Johan Hegg van Amon Amarth. Al om al, een fantastische plaat.

Zoals ik hierboven al liet zien volg ik de band op de voet. Persoonlijk ben ik fan van de podcast die 'David Achter de Molen' host, ik zit bij de "achterban" zoals dat zo mooi heet van die podcast en heb enkele gezellige mensen leren kennen daaruit. Ook zijn we met zijn allen vaak bij hun concerten te vinden zoals in mijn geval laatst in Deventer met 'Tusky' én, volgen we het nieuwe werk van de band op de voet. Ik merkte echter wel dat de fanboy-gehalte nogal groeide in mijzelf, en ik deze plaat of de muziek van 'Beachdog' heel vet vond. Tot ik ze heb gezien in Deventer.

Want vanaf daar merkte ik op dat het allemaal wellicht iets te soft is. En dat komt meer omdat ik de vergelijking had met een 'Tusky', die toch de meer, gewenste hardheid had om de zaal ook op te laten leven, en ik merkte ook op dat, dat niet het geval is bij deze band. Nu moet ik natuurlijk niet dat concert raten maar dit album, en dat zelfde heb ik ook op het album.

Mijn verwachtingen waren toch wel dat de genoemde nummers 'Dog', 'Milk' en 'Crawl In Pieces' een voorbode was op het gene wat ons nog stond te wachten. En met 'Swords Up in the Air' deden ze dat ook wel want ook die plaat wist mij zeker te verassen echter, daaromheen vond ik het album ook gewoonweg iets te soft. Is het slecht? Nee. Maar, mijn verwachtingen zeker met de achtergrond van de zanger waren toch torenhoog, had ik meer hardheid verwacht en dat valt er volledig buiten. Dat maakt dit album nog niet perse slecht zoals ik al zei, de verwachtingen waren gewoon niet vervuld. Hopelijk komt men in de toekomst met wat harder werk, zeker een band om in de gaten te houden maar, dat gebeurd wel .

Erg sterk album van de heren waar eigenlijk mijn kennis van de band een beetje op komt zetten. Vanaf deze 'Demigod' ken ik de band goed, en heb vanaf nu ook de albums aardig grijs gedraaid. Leuk om het begin van de band gehad te hebben maar ik kan toch wel met wat opluchting zeggen dat vanaf hier de band mij meer weet te bekoren, ze krijgen het door en hebben de pit gevonden waardoor ze aardig hard door stampen met een heel ruw en bruut geluid. Heerlijk nummer ook dat 'The Reign Ov Shemsu-Hor', ja vanaf hier tovert de band me echt omver en zijn ze precies hoe ik ze ken: hard, bruut en erg donker. Gitaarwerk kwam wederom mooi naar voren net zoals de zang. Productie gezien prima, niks op aan te merken.

Voorlopige tussenstand:
01. Demigod
02. Zos Kia Cultus
03. Grom
04. Satanica
05. Pandemonic Incantations
06. Thelema 6
07. Sventevith (Storming Near the Baltic)

Deze heb ik altijd al iets sterker gevonden dan zijn voorganger en nu ook vind ik deze net iets beter klinken dan 'The Apostasy'. Voor de rest is de album niet echt een hele vernieuwing. Wederom erg hard, zwaar en duister zoals we gewend zijn van deze band maar vernieuwend? Nee. Leuke nummers, goeie zang en wederom prima gitaarwerk zorgen er voor dat de band toch weer positief uit de luisterbeurt komt en ik verder ook niet negatief kan praten. Voor de rest valt er weinig op aan te merken.

Voorlopige tussenstand:
01. Demigod
02. Zos Kia Cultus
03. Evangelion
04. The Apostasy
05. Grom
06. Satanica
07. Pandemonic Incantations
08. Thelema 6
09. Sventevith (Storming Near the Baltic)

Lekker hoor, er zit al een hele vooruitgang in de band zeker na het wat matige debuut. De productie is beter, stukken beter en dat brengt gelukkig alles wat beter naar voren. De zang klonk eindelijk goed en ook het instrumentale gedeelte kwam al stukken beter naar voren. Zoals ik al zei ken ik de eerste drie albums van 'Behemoth' eigenlijk niet echt, toch kende ik 'Grom' ergens van, en toen ik hem van de week in de kast van wat vrienden zag staan kon ik het niet laten hem gelijk toch even te luisteren. Ja, ik vond hem leuk, niet zo goed als latere werken natuurlijk maar dat is na een verloop van tijd ook niet meer met elkaar te vergelijken vind ik. Leuk om af en toe de vrouwelijk stem er tussen te horen maar soms had ik nog wel het gevoel dat de band wat zoekende was naar een bepaalde richting, soms wat chaotisch maar desalniettemin een leuk album die zeker een keer het luisteren waard is.

Voorlopige tussenstand:
01. Grom
02. Sventevith (Storming Near the Baltic)

Heerlijke afsluiter voor mijn 'Behemoth-marathon' waarin ik enige zware black metal platen heb gehoord, die pas na mijn weten voor mij echt insloegen na het vierde album. Desalniettemin is de band onwijs sterk en echt heerlijk om naar te luisteren en dat lieten ze ook weten nadat dit album was uitgebracht vorig jaar. Ik heb hem al meerdere keren beluisterd en natuurlijk nu ook weer voor de marathon maar kan toch wel zeggen dat hij na 'The Satanist' zeker de beste van de jongens is. En dan ben ik toch wel verondersteld dat Nergal echt beter in zijn leven is gaan staan na zijn zware ziekte en er nog meer kracht uit wil gooien, omdat hij natuurlijk nog ook wel gevaarlijk ziek was geweest.

'I Loved You at Your Darkest' is ongetwijfeld een album die ik nog vaak ga draaien. Helaas heb ik hun laatste concert toch moeten missen omdat ik zie ben geworden, en nog steeds ben overigens, waarvan ik toch kan zeggen dat ik het wel erg jammer vind dat ik dat heb gemist. Met God=Dog liet de band echt iets fantastisch naar buiten brengen en ook de nummers die daarna volgden waren stuk voor stuk heerlijk. 'I Loved You at Your Darkest' is zeker een meesterwerk met ontzettend veel kracht en duistere teksten.

Eindstand:
01. The Satanist
02. I Loved You at Your Darkest
03. Demigod
04. Zos Kia Cultus
05. Evangelion
06. The Apostasy
07. Grom
08. Satanica
09. Pandemonic Incantations
10. Thelema 6
11. Sventevith (Storming Near the Baltic)
Gemiddelde: 3.77*

De band slaat een andere pad in. De Black Metal word wat aan de kant gezet door de heren en ze kiezen er voor om er een combinatie 'Blackened death metal' van te maken, iets wat tot nu toe aardig leuk uit weet te pakken (en ik weet dat, dat ook gebeurd in de toekomst). Heel bijzonder word het album verder niet, de band maakt zich klaar voor de toekomst en blijft nog steeds wat zoekende in hun muziek. Een nieuwe genre kan natuurlijk even wat wennen zijn. Hoewel de nummers over het algemeen verzorgd klinken worden we nog niet overdonderd door het gave 'Behemoth' geluid. De productie is goed, en ik zeg op naar de volgende albums.

Voorlopige tussenstand:
01. Grom
02. Pandemonic Incantations
03. Sventevith (Storming Near the Baltic)

Ik ben er zo'n drie maanden uit geweest en heb zo'n drie maand mijn marathons niet door gezet. Ik had in die maanden echt even geen zin om door te gaan, ligt niet aan de bands maar meer aan mijzelf omdat ik wat motivatie kwijt was. Ben namelijk druk bezig op het werk, en met sport. Ik heb de afgelopen dagen gestrekt op de bank gelegen met veertig graden koorts waar ik nu gelukkig wat van opknap, dus ik pak gelijk de muziek weer op en ga verder met de marathons. We pakken de draad weer op, ik heb ooit alleen gestemd op dit album omdat ik hem al eens beluisterd had maar geen bericht op getikt.

De overgang is duidelijk sterker te merken. Van het zware Black Metal richt de band zich nu ook wat meer op Death Metal en vormt dus zo een leuk blackened death metal sound. Het klinkt allemaal nog wat schel, en ook ik ben niet deze productie goed gewend van deze band omdat ik voornamelijk de latere albums opzet. 'Satanica' heb ik dan ook niet héél veel geluisterd om eerlijk te zijn maar, slecht werd het nergens. Ik vond zelf vooral nummers als 'Ceremony of Shiva' erg vet klinken. En dan hoor je toch wel aan het eind dat de heren de goeie weg op gaan en laten horen wat ze goed kunnen: satanisch overkomen

Voorlopige tussenstand:
01. Grom
02. Satanica
03. Pandemonic Incantations
04. Sventevith (Storming Near the Baltic)

Pff, hier was nog best wel moeilijk door heen te komen en dat komt voornamelijk door de productie. Die slaat heel veel interesse weg en eigenlijk zou ik deze wel liever aan de kant willen leggen. Nu heb ik kaarten gekocht voor hun aankomende liveshow in TivoliVredenburg dus ik vond het eigenlijk eens tijd worden voor de lang verwachtte marathon. Ik ken bij lange na nog niet alles van deze band, en het werd eens tijd om dat te veranderen!

Ik heb me nooit héél erg verdiept in de 'Black Metal' wereld, toch op een één of andere manier trok het genre me buiten 'Behemoth' en een paar andere bands (handje vol) niet zo zeer. Dit eerste album klonk oké als je even door het productie werk heen kijkt, die ronduit verschrikkelijk te noemen was. Er is potentiële muziek te vinden in de nummers zo vond ik onder andere ' Forgotten Cult of Aldaron ' toch best geinig klinken. Ja, de marathon komt er van mijn kant maar ik weet wel dat ik door de eerste drie albums heen moet bijten. Er hangt toch een sfeer bij de band en ook dit album die me er toch tot doet aanzetten om door te gaan met de marathon en om eerlijk te bekennen ken ik de eerste drie albums ook niet goed, dus het zou nog voor mij een verassing wezen.

Het heeft veel weg van het album hiervoor. Ik merk weinig verandering in de stijl, snelheid en hardheid en Behemoth blijft op een vertrouwd pad. Het kan zorgen dat het misschien ietwat eentonig kan gaan klinken, al is het allemaal wel weer knetterhard. Maar daar blijft het allemaal wel bij. Ik vond het album verder niet meer speciaal klinken, en dat heb ik nooit gevonden. Het is lekker op zijn behemoth's, algemeen keihard en kwalitatief erg strak.

Voorlopige tussenstand:
01. Demigod
02. Zos Kia Cultus
03. The Apostasy
04. Grom
05. Satanica
06. Pandemonic Incantations
07. Thelema 6
08. Sventevith (Storming Near the Baltic)

Ongetwijfeld is dit wel mijn all-time favorite van 'Behemoth'. Wat een ongelooflijke kracht kent dit album, wat zeker vrij komt bij het fantastische nummer 'Ora Pro Nobis Lucifer'. Het lijkt inderdaad alsof Nergal sterker dan ooit uit zijn zware ziekte is gekomen, en tijdens zijn ziekte bed nog duisterder heeft lopen denken dan wat hij al deed.

Nogmaals, wat een kracht kent dit album. Maar dit zijn toch ook wel de nummers en de zwaarte waar ik Behemoth voornamelijk van ken omdat ik nooit (voor deze marathon althans) echt hun beginwerk heb geluisterd, en pas vanaf 'Demigod' ken ik ze heel goed. Ja, een knaller van jewelste met prachtige platen. Het begint met het mooie 'Blow Your Trumpets Gabriel' en eindigt misschien nog wel met het mooiere 'O Father O Satan O Sun!' Hier klinken ze bijna onverwoestbaar en de heren zijn sterker terug, dan ooit te voren. En zo willen we het houden, erg vet!

Voorlopige tussenstand:
01. The Satanist
02. Demigod
03. Zos Kia Cultus
04. Evangelion
05. The Apostasy
06. Grom
07. Satanica
08. Pandemonic Incantations
09. Thelema 6
10. Sventevith (Storming Near the Baltic)

Vond dit beduidend minder van de heren. De nummers zijn korter, leuk maar het is allemaal niet extreem bijzonder te noemen. De productie vond ik niet heel geweldig, de drums vond ik iets te veel naar voren komen waardoor de rest wat weggedrukt werd in het overdonderend geluid, 'Negral' had wel een prima klasse zang en de gitaarwerken waren allemaal wel prima al moest je die soms wel een beetje zoeken. Al om al, redelijk album maar zeker niet hun beste.

Voorlopige tussenstand:
01. Grom
02. Satanica
03. Pandemonic Incantations
04. Thelema 6
05. Sventevith (Storming Near the Baltic)

Yeah, dit is meer mijn sound en hier begon ik ook wat meer van 'Behemoth' te houden. Ja, ik kende deze plaat al en ik weet een beetje hoe de sound was maar na weer eens twee keer beluisterd te hebben stelde het me wederom niet teleur. Ja we kunnen bij deze band wel hoog of laag springen maar dit is wederom een album die verder niet 'veel' voorstelt, meer in de zin van dat ik hem helemaal niet zo bijzonder vind om hem nu uitgebreid te behandelen. Natuurlijk zijn de nummers 'Horns Ov Baphometh' en 'Zos Kia Cultus' onwijs lekker maar daar blijft het al snel bij, soms kakt het album nog steeds iets in rond het midden punt maar na 'Zos Kia Cultus' pakt het album zich altijd nog weer even goed op waardoor het stevig rammen is.

Dit keer een veel betere productie waar het drumgeluid gelukkig wat meer gedempt is en we eindelijk wat meer gitaarwerk horen en de zang naar voren komt. Al om al gaat de band in een stijgende lijn en zit de pit er goed in!

Voorlopige tussenstand:
01. Zos Kia Cultus
02. Grom
03. Satanica
04. Pandemonic Incantations
05. Thelema 6
06. Sventevith (Storming Near the Baltic)

Zakk Wylde is voor mij een echt voorbeeld, een man die ik echt bewonder om zijn gitaarspel en graag live nog wel eens mee wil maken. Zijn band Black Label Society betekende veel in mijn 'jongere' jaren voor mij (ook al ben ik nog aardig jong), en heeft me door veel moeilijke tijden heen gesleurd. Deze nieuwe plaat is wederom erg goed maar, wat mij de laatste tijden vaak al tegen het lijf liep bij deze band is dat ik vooral de nieuwere platen soms eentonig over vind komen. Dit ligt zeker niet aan de klanken, en de solo's maar meer de stijl van Wylde in zang en toon. Het kan aan mij liggen maar dat is wel een breek punt.

Toch weerhoudt het mij er niet van om niet van dit album te genieten, en Wylde wist zeker met zijn band weer te verassen welke solo's hij er in gooide met prachtige stukken. Wederom een erg leuk album van de heren, en ik blijf ze nog graag volgen op FaceBook met hun grappige filmpjes. Toch één van de weinige bands die zo gehecht blijft aan zijn volgers en daar zelfs tijd voor vrij wil maken! Ik houd het nu nog op vier sterren maar in de toekomst hoop ik dit toch lichtelijk te verhogen.

Deze band komend uit het Australische Melbourne brengt ons met deze nieuwe plaat weer terug naar de blackened death metal, en het klinkt allemaal best prima. Het is dan geen hoog kunstwerk maar, het wist mij gedurende drie kwartier toch nog best te vermaken, klonk alles behalve slecht en weet zelfs met de nodige riffs nog pakkend werk te leveren. Toch zijn de kunsten van deze gasten ook verder niet heel bijzonder te noemen, het klinkt gewoon standaard en had misschien iets gehoopt op wat meer melodisch werk. Goed, het stond in mijn tiplijst, en ik vond het wel prima.

Strakke heavy metal plaat met een vleugje stoner rock. Had nog niet van de heren gehoord maar tijdens het zoeken naar nieuwe albums uit dit jaar ben ik uit eindelijk op ze terecht gekomen. Het album kent een paar strakke solo's waar mijn haren door overeind gingen staan! De zang is het echte stoner op deze plaat, en van de band neem ik aan. Een vrij rustige langzame stem, soms best wennen om de verhouding te horen maar over het algemeen best geslaagd. Ik gooi het album nu op de vier sterren maar potentie om te stijgen heeft het album zeker!

Een aantal weken verder, heb ik deze plaat echt zijn kans gegeven en ik moet zeggen; het heeft me uitstekend vermaakt. Of ik hem beter vind dan de eerste daar moet ik nog wat vaker voor luisteren, ik denk het namelijk niet. Krieger doet het overigens leuk, en in nog geen jaar tijd twee platen uit brengen van deze klasse is niet voor iedereen weggelegd, hij flikt het wel. En ook deze plaat is overigens weer een fantastische zit. Moss Covered Bones on the Altar of the Moon steekt er voor mijn gevoel wel uit.

Niets bijzonders. Gewoon een standaard rock/metal albumpje met af en toe wat vals gezang maar redelijk te doen, het klinkt redelijk maar ik word er niet wild van.

Vergeleken met het debuutalbum is de band te soft geworden. De wil om te knallen, het brute en woeste zang geluid waar je toch echt een stoner, punk en hardcore mengelmoes kon verwachten die je daadwerkelijk omver wouden blazen lijken wel van de kaart geveegd. Met nog enkele nummers weet de band deze snaar te raken maar het is over het algemeen toch rustiger, en ook de part 2 van 'Immortal Space Pirate' valt wat tegen. Hopelijk houden ze niet deze weg aan en gaan ze terug naar wilskracht hiervoor, al ben ik er bang voor.

Dit is toch wel het beste album van de heren Boy Hits Car die niet zo heel bekend zijn in de samenleving. Ik heb deze mannen leren kennen vanuit de song Boy Hits Car - Love, Fury, Passion, Energy - YouTube die ik hier op dit album toch heel erg mis!

Fijne Rock met Metal gecombineerd, klinkt zeker niet slecht maar het zijn geen toppers in het algemeen, beste album van de jongens met toch een paar leuke songs er tussen.

Een ander klinkende Breaking Benjamin is nooit verkeerd, en dat laat de band in dit album ook wel merken dat ze ook in een andere stijl (zal nooit helemaal veranderen), goed over kunnen komen. Vooral had ik zelf het gevoel dat ze de nummers hadden verdeeld, waarna je bij aardig wat harde nummers aan kwam en deze al snel weer wat afzakten tot de mid-tempo of misschien wel ballads die Breaking Benjamin kent, en dat zijn juist de nummers die mij soms weten te nekken bij het luisteren van deze band, en waardoor het soms ongeïnteresseerd luisteren word.

Ach ja, Breaking Benjamin zou nooit een super geweldige band worden, daar zijn ze te cliché voor en dat merk ik nu al bij elke album. Toch kende dit album toch heerlijk stevige rocknummers als 'Breaking the Silence' en 'Failure'. De rest van het album viel nog aardig mee, en hoewel het geen ramp is om dit album uit te zitten ben ik ook niet meer bepaald onder de indruk, jammer genoeg.

Voorlopige tussenstand:
01. Phobia
02. Dear Agony
03. Dark Before Dawn
04. We Are Not Alone
05. Saturate

Bij vlagen wist 'Dear Agony' wat stoerder, harder en beter over te komen dan 'Phobia', echter halen de hoeveelheid mid-tempo songs dit gevoel toch wel echt weg, en was het soms best saai om uit te moeten zitten. Ik denk ook dat de nostalgie die 'Phobia' met zich mee bracht een grote invloed had op mijn keuze maar ik vond 'Dear Agony' nét niet beter dan 'Phobia' klinken.

De band begint erg sterk, en met drie nummers 'Fade Away', 'I Will Not Bow' en 'Crawl' wist de band mij te overtuigen om toch lichtelijk te gaan genieten en had 'Dear Agony' de neigingen toch beter dan 'Phobia' te worden. Toch laten ze de draad snel vallen en vond ik er persoonlijk minder aan na de rustigere nummers als 'Give me A Sign' en vond ik na dit nummer het album wat inkakken, en klinken er soms nog wat metal klanken door de speakers al word het beperkt gehouden dit keer, en dat was zeker naar de drie top nummers op het begin toch wel jammer.

Voorlopige tussenstand:
01. Phobia
02. Dear Agony
03. We Are Not Alone
04. Saturate

Gaap, Breaking Benjamin valt in een teleurstellende herhaling waar ik niet van onder de indruk ben, en ik had nog wel zijn verwachtingen voor dit album aangezien ik tot aan het voorgaande album best positief was over de band. Toch ben ik een beetje klaar met de stijl, die ik maar indrukwekkend weinig vind veranderen, en ik vind de nummers nogal op elkaar lijken en dat is saai, en dan valt Ember toch een beetje karig door de mand.

De nummers die de band vooraf liet horen waren tof, met 'Feed the Wolf' o.a. speelde de band weer de sterren van de hemel en had ik toch nog best een goed gevoel over dit album, misschien eindelijk eens een vernieuwing en verbetering in hun lijst. Toch zakte de band al snel weg, en zeker na het nummer 'Psycho' vond ik het album weer een beetje inkakken.

En dan valt het album met 38 minuten toch nog best mee, en de hardheid is er soms ook wel van af te buiten want Benjamin schreeuwt weer de longen uit zijn lijf. Toch kon Ember mij niet bekoren en maakte het geen indruk op me, en zakt ook deze band langzamerhand weer weg.

(voorlopige) Eindstand:
01. Phobia
02. Dear Agony
03. Dark Before Dawn
04. We Are Not Alone
05. Ember
06. Saturate

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4,00*
03. Rhapsody (of Fire) 3.95*
04. Breaking Benjamin 3.5*
05. Slayer 3.21*
06. Twisted Sister 3.00*
07. Mötley Crüe 2.94*

Breaking Benjamin blijft een leuk rockbandje om naar te luisteren, alhoewel ze nergens ongelofelijk fantastisch zijn rocken ze je de deur uit, en dat heeft Phobia altijd al wel bij mij gedaan. Ook in dit album komen we weer heel wat variatie tegen omtrent rock en stukken metal, al is dit laatste te weinig om het een goed 'metalbandje' te noemen, dat zou Breaking Benjamin nooit zijn. Toch klinken sommige nummers erg stevig maar, zoals ik Breaking Benjamin ook ken zitten er ook zat rustiger nummers tussen, die helaas minder goed gecombineerd werden met de andere nummers. Was je weer net wat aan het harde gewend, dan was de omschakeling best moeilijk, daarvoor wist Breaking Benjamin je net niet goed te pakken te krijgen en was het soms best storend, achja dat is BB eenmaal.

'Phobia' is een album die ik al wel een langere tijd luister, en met nummers als 'The Diary of Jane' en 'Breath' snap ik ook wel waarom ik deze keuze gemaakt heb, en andere albums van deze heren soms links heb laten liggen. Toch zijn de nummers 'Until the End' en zeker 'Dance with the Devil' ook niet slecht, en vormen met de soms wat rustige nummers een leuke set die Phobia redelijk doen laten klinken, maar de boven genoemde ergernis zit me toch in de weg, en dan zijn de rustige nummers niet saai of slecht, de omschakeling is te lastig.

Voorlopige tussenstand:
01. Phobia
02. We Are Not Alone
03. Saturate

Het is weer tijd om er een marathon bij te gooien, nu ik met de fantastische band 'Rhapsody' bezig ben heb je natuurlijk soms ook wel eens wat zin in afwisseling anders maak je, jezelf na een tijd helemaal gek en dan vind ik persoonlijk zo'n marathon soms wat moeilijk uit te zitten ook al is de band fantastisch, ik heb soms ook wel eens zin om wat anders te luisteren.

Ik ben beland bij vooral na het spelen van Halo 2, waar ze een song voor geschreven hebben genaamd 'Blow Me Away' en die heeft me daadwerkelijk hard weg geblazen want de band speelde sinds die dag al erg fijne en harde noten en dat merk ik ook wel in dit debuutalbum 'Saturate' maar je kan soms wel merken dat de band nog wat zoekende is, en meer een rock kant op willen gaan dan de metal kant te blijven bewandelen waar je toch niet al te vaak grunten krijgt, al mixen ze dit lekker door en ik weet dat ze zo nog wel even door gaan in hun albums.

Toch zijn de songs vaak wat eentonig, herhalend en niet pakkend genoeg. Toch vond ik nummers als 'Sugarcoat' wel knetter hard en daar mogen de twee nummers 'Wish I May' en 'Polyamorous' opzich ook wel over mee praten, en ook 'Home' was een heerlijk nummer om te volgen. En dan vind ik dit debuutalbum erg fijn, al weet ik wel dat de heren wat betere albums neer gezet hebben dus ik zou hier waarschijnlijk niet al te hoog op stemmen.

Ik ben altijd wel een lichtelijke fan van de heren bij Breaking Benjamin geweest, maar ik weet ook een beetje wat het werkje van 'Phobia' kan brengen dus dan zijn deze albums inderdaad wel een tikkeltje zwakker, al is 'We Are Not Alone' toch wel weer een stuk beter dan het debuut album, de rustige nummers vallen soms een tikkeltje tegen en zitten er soms te vaak in verwerkt. Al kent 'We Are Not Alone' ook weer goeie top nummers waarbij de stevigheid er van afspat.

Het album start vooral erg sterk met 'So Cold' waarna de tracklijst toch aardig rap afspeelt met veel uitschieters naar nummers die tegen de metal kant aan zitten en nummers die héél traag zijn, zo vond ik 'Forget It' een hoogtepunt van de mid-tempo nummers, en was 'believe' weer een hoogtepunt van de nummers die de metal muur aantikken.

En dan kom ik toch uit bij een album hoe ik Breaking Benjamin ken, en ook al zijn ze in sommige nummers nog wat zoekend, de heren maken langzamerhand hun weg in muziekland en stappen stevig door, en dan weet ik ook vaak weer waarom ik toch erg vaak naar Breaking Benjamin luisterde.

Voorlopige tussenstand:
01. We Are Not Alone
02. Saturate

De band 'Bride' is eigenlijk nooit echt wereldwijd doorgebroken voor het grote publiek, de heren konden hun fans voor in Brazilië vinden waar ze een bekende naam waren. De band staat vooral bekend om het spelen van 'Christian Metal', een variant waar ik zelf nog maar weinig naar geluisterd heb. Na het luisteren van 'Bride' staat deze variant zeker niet boven aan de lijst. Ik zelf ben een voorstander van het vinden van nieuwe muziek, elke dag weer. En dan ben je soms wel eens aan het rondneuzen en kom je vaak ook relatief onbekendere bands tegen en het is altijd leuk en vaak ook verrassend om jezelf aan deze bands te wagen, je weet niet wat er gaat komen.

Instrumentaal gezien is de band op orde, heerlijke gitaarwerken zitten er in het album verwerkt en ik kon er echt wel naar luisteren. De zang vond ik prima maar, was in het algemeen niet héél bijzonder. De nummers raakte mij gezien op de lyrics niet echt. Er zitten echt wel leuke nummers tussen, zo waren 'Fool me Once' en het titelnummer 'Silence is Madness' zeer geslaagd. 'Evil Dreams' had soms wat weg van 'Iron Maiden' vond ik, ook erg tof en het nummer zonder lyric 'All Hallows Eve' mocht er ook zeker wezen! Al om al, leuk album om eens te luisteren maar héél bijzonder werd het niet en hij was vrijwel het gehele album best zachtaardig, dat ook wel door het christelijke label wat er aan hing. Ik ben zeker nog niet van 'Bride' af want ik heb nog een paar albums die ik wel eens van ze wil luisteren!

Bring Me the Horizon breekt door en ook zeker met dit album bewijst de band maar dat ze dat echt verdienen. Bring Me the Horizon vind ik wat afleidend van Linkin Park, het heeft wel iets. Al vond ik het nieuwe album van Bring Me the Horizon niets bijzonders, deze is top.