Dit is de plaat precies zoals ik Paradise Lost ken, alleen heb ik deze echt te weinig geluisterd. De plaats is toch weer wat rauw, zoals eigenlijk het begin van de band. De grunts kun je wel vergeten maar, persoonlijk ben ik enorme fan van deze zangstijl en, is dat misschien juist de stijl waardoor ik fan van deze band ben geworden. Natuurlijk twee prachtige hits die er op staan maar, track één is ook zeker eentje om niet te missen, en dat gebeurt misschien wel te vaak.

Gisteren ben ik naar het Ultima Ratio Fest geweest in Tivoli, een rondreizend festival waar Paradise Lost als headliner op stond. Echter een gedeeld podium met Primordial en Harakiri for the Sky kon ik niet links laten liggen, ondanks dat ik Paradise Lost ook al eerder had gezien op (het voor mij gratis) Graveland. Het blijft één van mijn favoriete bands, al is het een band die ik wel met vlagen luister, en je moet in een soort stemming zitten om dit aan te kunnen.

Persoonlijk ben ik wat meer fan van het latere werk, waar Nick Holmes met cleanere vocalen werkt, en het meer de gothic metal/rock kant op gaat. Ik was gewoon héél erg benieuwd naar hun debuut plaat, en heb deze daarom vanmorgen maar op gezet, aangezien ik ook nog helemaal in de stemming zat na gisteren. Ik vind het zelf niet heel tof, komt ook omdat ik dus fan ben van het latere werk wat ze in mijn ogen beter ligt. Ondanks dat gewoon een decent Doom plaatje, ik kan er ook niet veel meer van maken, al was het nergens echt heel speciaal. Standaard in mijn ogen, zoals we het kennen.

In 2023 ben ik mijn 'marathon' voor de Paradise Lost ooit eens gestart. Dat kwam door twee factoren, ik had de band twee keer live gezien dat jaar en een 'marathon' voor Paradise Lost stond eigenlijk al best lang op de planning. Misschien tevens ook wel één van mijn langste marathons ooit, de langste in mijn bestaan hier is die van King Diamond, waar mijn laatste notering stamt uit 2020. En eigenlijk sinds die marathon kwam ik er achter dat ik eigenlijk niet echt een persoon was voor het verplichte luisteren. En dat resulteert zich dus ook dat ik een jaar lang bezig ben geweest met Paradise Lost.

En aan de ene kant ook wel weer gek, Paradise Lost is namelijk een hele toffe band, die ik ook echt best veel luister. Op mijn last.fm account staan vandaag de dag namelijk ook gewoon 1700 scrobbles genoteerd. Ooit eens ontdekt met het vorige album, wat stamt uit 2015 en dit album 'Medusa' is eigenlijk al die jaren langs mij heen gegaan. Toen ik met deze luistersessie begon is Medusa natuurlijk wel eens voorbij gekomen, er echt in verdiept heb ik mij niet.

En zo na het meermaals luisteren deze week kom ik er wel gewoon wederom achter dat ik niet zoveel met dit album heb. Zijn voorganger en opvolger vind ik stukken malen beter, hoewel ik de gruntende Holmes meer dan waardeer, pakten de nummers me gewoon niet. Het luisterde allemaal wat dat betreft wel gewoon prima weg alleen of ik het nog veel vaker ga opzetten is maar de vraag, dan blijf ik toch liever naar de andere albums grijpen.

Met deze plaat uit 2015 heb ik ooit kennis gemaakt met de band Paradise Lost. Niet wetende dat ik enkele jaren daarna toch wel een fan werd van de band, en ze inmiddels al een paar keer live heb mogen zien (en volgend jaar op GMM zeker ga opzoeken). Waanzinnig lekkere plaat, die in mijn ogen precies alles heeft wat een Paradise Lost plaat moet hebben. Waanzinnig lekkere riffs, een gruntende Holmes die zijn werk afmaakt met clean vocals, gewoon prachtig. Je wordt echt opgezogen door deze plaat, en het is dan ook vijftig minuten genieten geblazen.

Periphery komt hier met een album waar ik nou niet echt van sta te springen. Qua melodie zit de band perfect maar over de zang valt soms nog wel eens te twisten. Leuk om af en toe te beluisteren maar band brengt zowaar net iets te weinig dat, ik er persoonlijk, niet continu klaar voor zit.

Redelijk albumpje. Ken het album dankzij de game 'Guitar Hero Live' maar vind 'King for a Day' toch het beste nummer van dit album, gewoon lekker nummertje. De rest van de album hangt er eigenlijk een beetje omheen met hier en daar een zelfde melodie maar word er totaal niet warm van. Jammer, maar de heren hebben laten horen dat ze het zeker goed kunnen doen.

Mijn kennismaking met Pink Floyd begon bij deze plaat. Mijn opa was vroeger veel aan het reizen voor zijn werk, waar ik als klein jochie vaak met hem mee ging. Pink Floyd was destijds al ruim tien jaar gestopt, een fan bleef hij altijd. Hij liet mij kennis maken met One of These Days en sindsdien is Meddle niet meer uit mijn muziek catalogus te krijgen. Ik ben bezig met de albums van Pink Floyd af te luisteren, persoonlijk ben ik meer fan van de paar albums na deze, toch is Meddle het begin van reeks albums waardoor ik fan ben van Pink Floyd. Zeker een grote uitschieter na toch vier matige albums, nee ik ben geen fan van het eerdere werk waar ik toch nauwelijks door heen kwam.

Elke track heeft zijn eigen schoonheid. One of These Days is een prachtige opener en Echoes is een prachtige sluiter. Alles tussendoor is erg tof, en elk nummer staat als een huis. Het Liverpool gezang geeft je kippenvel, en brengt je een beetje op adem. Maar alsnog is het drie kwartier genieten. Het is niet mijn favoriete werk van PF, al is dit wel het album waar mijn tijd als liefhebber van deze band begon.

Ik wil eigenlijk geen enkel album van 'Placebo' slecht beoordelen maar, met 'Black Market Music' heb ik eigenlijk nooit echt een goede connectie gehad, en merkte eigenlijk toen ik begon met luisteren naar dit album voor mijn marathon, waarom ik dit niet heb. Het album kan gewoon weinig indruk maken op mij, met een paar goede singles red je het helaas niet. De eerste luisterbeurt vond ik echt ruk, kon hem maar moeilijk uitzitten en het pakte mij niet, 'Taste in Men' vond ik verassend genoeg vrij irritant, en dan heb je ook nog dat mislukte experiment er tussen door onder de noemer 'Spite and Malice', die ik nu ook moedwillig en vrolijk oversla want na twee keer luisteren kan ik het gewoon niet meer.

Ik wou dit album al eerder met een mening van mij bestempelen maar, ik dacht bij mijzelf; "Geef het album nog een paar kansen", ik las hier in de berichten ook over het groeien van het album dus ik had nog enige hoop dat ik het album ergens nog leuker ging vinden. Bij al die beluisteringen zijn er overigens wel wat nummers die echt uitschieten, dan noem ik voornamelijk 'Special K', 'Passive Aggressive' en 'Black-Eyed'. Maar daar is het voor mij ook wel bij gezegd. Dit album is voor de rest helaas in mijn oren niet bijzonder genoeg, en ja het luistert echt wel makkelijker weg naarmate je het wat vaker op zet, nog steeds krijg ik niet het wow-effect.

Dus dan snap ik de reden van mij en mijn vrienden ook dat we dit album nooit echt fysiek hebben gekocht. Ik denk dat hij nog wat meer luisterbeurten nodig gaat hebben om er meer van te genieten, alleen daar wil ik nu mijn tijd verder niet insteken.

Tussenstand:

01. Placebo
02. Without You I'm Nothing
03. Black Market Music

In mijn ogen de beste plaat van de band 'Placebo'. Toen ik deze plaat in 2006 hoorde (ik was acht jaar oud) kon ik er nooit veel mee, ik begon net 'Metallica' leuk te vinden en deze plaat heeft mij nooit echt bij gestaan, ik kan me er ook niet veel van herinneren. Maar, ik merkte wel op dat ik in de jaren daar na, zeker rond de middelbare school periode deze plaat steeds vaker op ging zetten, en ik begon er van te genieten. De plaat kent geen echte mainstream hits, wat de plaat in mijn ogen juist zo sympathiek wist te maken. Jaren heb ik deze band laten liggen, en eigenlijk alleen nog maar de 'hits' zo nu en dan geluisterd maar, omdat ze recent een nieuwe plaat hebben uitgebracht ben ik dus bezig alles opnieuw te luisteren.

Deze plaat wint voor mij veel emotie. De plaat start niet alleen al goed met het nummers 'Meds', vervolgens kent de plaat in mijn ogen geen enkel inzak moment waar ik toch even door heen moest wat, de meeste voorgaande platen en met name 'Black Market Music' wel kende. Neemt vooral niet weg dat deze plaat beschikt over misschien wel het mooiste nummer van de band 'Broken Promise' waar ik echt nog steeds kippenvel door kan krijgen. En uiteindelijk de afsluiter die eveneens geweldig is. Ja, voor mij is dit de plaat van 'Placebo' tot nu toe en ik denk dat ik daar ook niet in verander. Waanzinnig, en ik ga hem zeker nog veel vaker op zetten!

Tussenstand:

01. Meds
02. Placebo
03. Without You I'm Nothing
04. Sleeping with Ghosts
05. Black Market Music

Ik heb per toeval (vorig jaar al) 'Placebo' weer herontdekt, een band die in mijn 'skate-tijd' een groot aandeel speelde en waar ik echt verzot op was, was eigenlijk de afgelopen jaren (alles voor 2021) een beetje ingezakt en heb ik niet meer veel oor naar gehad. Het leek mij een leuk idee een kleine luister marathon aan deze band vast te knopen en dat hier op 'MusicMeter' bij te houden, aangezien aanstaande vrijdag het nieuwe album 'Never Let Me Go' gepland staat, zo'n negen jaar later na hun laatste release én, de band wou weer gaan touren (althans dat las ik). Je moet ergens beginnen, en vandaag heb ik het debuut-album van de band maar weer eens opgezet met de gelijknamige titel 'Placebo', en dat heeft mij ook weer doen realiseren waarom ik de band zo onwijs tof vond vroeger, en ook nu nog steeds, en merk ik ook wel wat ik weer heb gemist.

Toen ik de plaat opzette kwam inderdaad ook bij mij de referentie naar de Pumpinks gauw opzetten, en vond ik het er erg naar klinken. Op een gegeven moment begint de plaat ook zijn twist te krijgen, en komt het 'Placebo' gevoel toch weer terug, en de sound die ik voornamelijk bij deze band had geplaatst. Dat komt vooral door de zang van 'Molko', ontzettend fijn. Ook het dramatische effect sluipt steeds dichter bij, en hoewel de band met songs als 'Teenage Angst' en 'Nancy Boy' echt de oude skater in mij weer naar boven lieten komen, twee songs (en ook wel meer op dit album) die heerlijk ruig zijn, en vooral lekker snel. Maar, eigenlijk na 'Nancy Boy' komt de gevoelige kant naar boven, met songs als 'I Know' krijg je toch weer binnen wat ik altijd plaatste bij de band 'Placebo'; droevig en gevoelig. Is dit erg? Totaal niet in mijn ogen, zo biedt dit album al een goed contrast tussen keihard en snel, samen met rustig en gevoelig, en zit de verhouding daar erg goed in.

Je kunt wellicht zien aan mijn manier van typen dat ik best onder de indruk ben, en totaal was vergeten dat dit album bestond. Een fantastische herontdekking al zeg ik zelf, en een heerlijk begin. Ik ga vandaag nog even door in de 'Placebo' vibe, genieten!

Vergeleken met het vorige album was dit weer een opluchting zeg. Toch is dit niet mijn favoriet. Dit album kent meerdere leuke hits, die stuk voor stuk wel aanslaan, beginnend met een aardig mooie instrumentale track die echt binnen knalt, en onder andere ook nummers als 'This Picture', 'Special Needs' en 'The Bitter End' die eigenlijk met kop en kont boven de rest uitsteken, dat zie je ook wel aan de streamaantallen. Toch zit iets mij dwars, en dat is waarom men niet heeft getracht hun vlotte en harde opener door te zetten in het volgend nummer, wellicht een paar nummer verwisselen in de tracklist aangezien we nu echt opgepept worden, en vervolgens eigenlijk gelijk weer inkakken door het snelheidsniveau wat naar beneden wordt gehaald.. Iets wat me toch wel wat tegen viel.

Voor de rest is het weer heerlijk 'Placebo', veel zeikerige nummers die toch weer heerlijk aanslaan, de zang zit er weer lekker monotoon in waar ik wel van kan houden en natuurlijk de meezingers. Gaande weg na 'Special Needs' valt het album steeds meer weg, wat niet erg is maar dan valt 'Centrefolds' er toch wat buiten, en voelde het album al wel afgesloten, en dan moet je nog vijf minuten klaar zitten voor een vrij rustig nummer.

Over het algemeen weer gewoon een prima album, kan er nog vaak naar luisteren!

Tussenstand:

01. Placebo
02. Without You I'm Nothing
03. Sleeping with Ghosts
04. Black Market Music

"My heart's a tart, your body's rent. My body's broken, yours is bent."

Zoals ik al vertelde bij mijn mening op het debuutalbum heb ik er voor gekozen deze band in een marathon te gooien, aangezien ik de band vrijwel opnieuw leerde kennen en ik toch heel overtuigd werd. Dit tweede album heeft mijn favoriete song uiteraard op de plaat, vrij cliché maar het is wel zo, waar ik ook de tekst heb gequote hierboven. Ik wou eigenlijk deze plaat wat eerder beoordelen maar, dat doe ik meestal zondags en aangezien ik afgelopen zondag bij de eerste concert van het jaar was (als we het over de duivel hebben, ook de band die hierboven wordt benoemd), had ik er helaas geen tijd meer voor.

Ik denk dat deze plaat toch wel mijn ontdekking is geweest van de band in het algemeen, ik weet het vrijwel zeker. De plaat heeft eigenlijk alles, en wisselt lekker af van harde alternatieve rock sounds tot de toch wat meer depressieve sounds, die gelukkig nog niet in overvloed zijn. Je merkt dat de band een klein stapje terug heeft genomen van het vorige album, en ik vond dat er wat minder harde nummers aanwezig waren hier op dit album. Want met 'Brick Shithouse' en 'Scared of Girls' komen ze het dichtste bij het agressieve sound van de vorige plaat, en voor het algemeen is het vrij rustig.

Maar is deze plaat gelijk mijn favoriet? Nee, totaal niet. Ik had toch wat meer hardere nummers verwacht, en toch wat minder ballads. Want over het algemeen is de plaat vrij rustig, en deprimerend wellicht ook wel. Er staan echt wel een paar parels tussen, die toch wel mijn beeld rondom 'Placebo' vervullen het is alleen in het algemeen zeker niet een echt verassende plaat, zoals ik dat bij de het debuutalbum weer wel heb beleefd.

Toch kent de film heel veel songs die ik graag mag luisteren, en is de plaat in mijn ogen onmisbaar in je luister proces van 'Placebo', en hoort toch wel bij hun meesterwerkjes. Zoals nummers als 'The Crawl', 'Without You I'm Nothing' en 'Pure Morning' zijn voor mij echt niet te vergeten, en kan ik nog héél vaak luisteren. De plaat zit zeker bomvol met heerlijke songs, toch mis ik het agressieve iets te veel, of het is nog gewenning!

Oh, ja, en zeker de 'hidden track' genaamd 'Evil Dildo' niet te missen, heerlijke instrumentale song die er voor mij ook uitschoot!

Tussenstand:

01. Placebo
02. Without You I'm Nothing

Zeer strakke thrashmetal plaat van onze Belgische vrienden van 'Prematory' die zo te zien op last.fm gestopt zijn in 2015, jammer. 'Sledgehammer' brengt een heerlijk begin aan het album die op gevolgd word door een zeer strakke plaat 'Insignificance' en aardig lekker door raast. Met veel al heerlijke riffs, mooie solo's en een leuke vocal wist de band zeker indruk te maken. Ze staan in de lijst met hun album en ik ga ze zeker vaker draaien!

Het tweede album die ik uit de '1001 Albums You Must Hear Before You Die' heb gehaald blijkt een ware topper te zijn. Dit album van de Amerikaanse gasten staat echt als een huis, de afwisseling met 'live' geluid en daarna studio nummers vond ik tof en er zaten zeker genoeg gave stukken in. Ben het eens met de persoon boven mij, ik had op sommige momenten wel iets meer rap gewild en daar leek soms het prioriteit bij sommige beats te liggen, dit was zeker in het middenstuk soms even iets om door heen te bijten maar zeker op het eind en ook in het begin is er niks op aan te merken.

En uiteraard als metalfan zijnde sprong het nummer 'She Watch Channel Zero?! ' met gitaargeluiden van 'Slayer'. Tof, en vooral oldskool hip-hop album.