Ik merk al langer op dat 'Harlow' niet echt geliefd is binnen deze site, en ook niet alleen dit album maar gewoon zijn hele naam zie ik gewoon niet voorbij komen, ook wel een beetje logisch met maar veertien algemene stemmen. Deze nieuwe productie werpt hoge verwachtingen maar, laat je voorgevoel makkelijk spreken. Het is nu al langer bekend ook zeker te horen aan zijn oude platen dat deze beste jongen gewoon geen bijzondere rapper is, en ik blijf hem nog steeds zien als een one-hit wonder. En ook deze plaat is niet bijzonder te noemen, dit komt voornamelijk omdat ik hem nog geen één keer in zijn geheel achter elkaar heb geluisterd en dat is eigenlijk veelzeggend bij mij en mijn relatie met JH, ik luister zijn songs sporadisch, dan vind ik ze ook wel leuk maar heb nooit echt de neiging om het op repeat te laten staan.

En dit album is over het algemeen ook zo, de repeat knop is maar voor twéé nummers echt aangedrukt, en het door mij meest beluisterde nummer werd ook door de reactie boven mij genoemd en dat is 'Churchill Downs'. Een verwachtte collab samen met 'Drake' (een artiest die ik wél veel op repeat zet) en eentje die ook gelijk binnenstormt. Echter merk je inderdaad op dat 'Jack Harlow' in dit nummer gewoon op een tweede plek staat, 'Drake' deed voor mij toch het betere werk.

En misschien is dit ook een realisatie momentje dat hij wellicht alleen goed presteert bij songs waar hij een gastoptreden verzorgt maar, nooit echt met pakkende songs zelf komt aanzetten. Het is gewoon een middelmatige rapartiest die te erg op gehyped wordt maar geen bijzonder werk levert. Erg mainstream, en voornamelijk erg eentonig. Het nummer 'Nail Tech' is voor mij toch de enige song die nog daadwerkelijk wat heeft geleverd, voor de rest; nee.

Ik weet oprecht nog niet zo goed wat ik hier nou mee moet. Ik was ontzettend hyped over het feit dat er een nieuwe 'Jackboys' uitkwam, maar een collectief zoals de eerste plaat mis ik een beetje. Onder het mom van de signed artiesten onder het label Cactus Jack van onze grote vriend 'Travis Scott' verwachtte ik toch meer van de andere artiesten, waar het toch uiteindelijk meer aanvoelt als een Scott plaat met wat van zijn vrienden.

Prachtig plaatje hoor. Was lekker lopen vanmorgen, ondanks dat ik doorweekt was. Lightning Bolt is uiteraard heel bekend, nooit echt geweten dat hij van Jake was, een herontdekking lijkt het bijna wel. Voor de rest inderdaad een geïnspireerd folk/rock plaatje die zo rechtstreeks uit de jaren zeventig had kunnen zijn. Voor de rest viel mij Note to Self ook erg op. Een prachtige tranentrekker die mij zeker wist te raken tijdens het wandelen, een nummer die me precies wist te raken op de goede plekken.

Jordy kan in mijn ogen (en oren) met dit tweede album niet zichzelf overtreffen, en dat is best jammer. Ik vind Jordy een leuke rapper, die het ook echt wel kan maar, zijn nummers zijn eigenlijk niet echt noemenswaardig in mijn ogen. Zijn plaat van vorig jaar kent nog nummers als 'Entourage' die zowel met beat als tekstueel best lekker blijft hangen, en in mijn ogen is dat wel iets wat deze plaat juist nodig had. 'Therapie' vind ik lekker, 'Andere Life' is leuk en de featuring van Memphis Depay was onverwachts maar, best leuk. Overigens niet zulke bijzondere bars, die steken richting het commentaar op zijn ballie spel was wel echt te verwachten hoor.

De comeback van Halford voelt weer heerlijk aan, en met een plaat als 'Angel of Retribution' knalt de band weer binnen als een bom, en ben ik toch wel blij dat Owens niet zo lang in Priest is gebleven maar Halford snel zijn plekje weer terug genomen heeft. Met morgen het nieuwe album op komst, die ik zeker ga luisteren maar nog niet in mijn marathon verwerk want na dit album moet ik er nog sowieso twee, kan ik toch wel zeggen dat ik met 'Angel of Retribution' wel weer aangenaam vermaakt ben en, dat de jongens van priest weer beter in één gareel spelen.

Hoewel ik zie dat 'Judas Rising' door de MusicMeter gebruikers als het beste word verkozen vind ik dat persoonlijk niet, en ga ik al snel naar 'Revolution' en 'Hellrider' die voor mij de hoogtepunten waren in de dit album, in revolution zat een perfecte solo werk in verwerkt en 'Hellrider' is gewoon gaaf. Enige uitschieters wat het album toch niet voldoende goed maakt was 'Lochness', hoewel het nummer toch door je koptelefoon héén schiet vond ik hem iets langdradig, en hoewel hij best te beluisteren valt zou ik het persoonlijk niet snel nog eens doen. Ja, Priest is terug in hun oude vertrouwde formatie waar ik maar al te blij mee ben, en het was weer genieten geblazen.

Tussenstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Angel of Retribution
08. Stained Class
09. Turbo
10. Killing Machine
11. Point of Entry
12. Rocka Rolla
13. Demolition
14. Ram It Down
15. Jugulator

Een tikkeltje beter dan 'Killing Machine' maar toch moet ik nog een beetje wennen aan de wat kortere songs en ook 'British Steel' moet even in wennen daarmee. Toch wen je er snel aan, en blijft Judas Priest een geweldige groep en kunnen ze je nog met elk nummer fascineren en dat heb ik wel gemerkt met dit album. Toch is 'British Steel' één van de albums die voor mij de klassiekere nummers bevat waarmee ik Judas Priest al snel mee associeerde, en je raad het al, dat was met het nummer 'Breaking the Law' waarmee ik me sowieso al een paar uur mee heb weten te vermaken wat god ó god, die heeft al een tijd op 'repeat' gestaan (samen met wat andere JP nummers).

Ook dit album wist me gelijk weer te vermaken met de starter 'Rapid Fire' wat toch ook weer een reten goed nummer blijkt te zijn, en daarna volgend met 'Metal Gods' en 'Breaking the Law' wist ik al beter dat het een fijnere zit ging worden dan 'Killing Machine' en misschien nog wel als 'Stained Class'. Ja, dan is dit album misschien stiekem nog best tof.

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Sin After Sin
03. British Steel
04. Stained Class
05. Killing Machine
06. Rocka Rolla

Hoewel mijn gevoel aangeeft dat ik 'Screaming for Vengeance' op sommige punten toch wat gaver vond, en dat vond ik puur qua hardheid een tikkeltje beter, weet Defenders of the Faith mij echt wel te overtuigen dat hij 'Screaming for Vengeance' echt op de hielen zit, en dit wederom een meesterwerk van Judas Priest is.

Beter als het voorgaande album en dit album vond ik het nog niet geweest, waar 'Sad Wings of Destiny' voor mij de absolute topper was voor een hele tijd over scheiden dit album en de album hiervoor toch echt wel de grens en knallen keihard door mijn speakers. Ook 'Defenders of the Faith' weet wederom om te knallen en laat met de eerste vier nummers van het album sowieso weten dat de heren het niet rustig aan gaan doen met dit album, alleen na 'The Sentinel' konden de nummers niet meer aan de hardheid van hiervoor tippen en kon alleen 'Eat Me Alive' me nog echt bekoren. Hoewel ik niet zeg dat de platen slecht zijn, ze kwamen gewoon voor mij gevoel niet bij de hoogte waar de eerste vier nummers en 'Eat Me Alive' stonden.

Toch weten 'Freewheel Burning' en 'Jawbreaker' mij uitstekend te vermaken en zijn in mijn ogen gelijk de toppers van het album samen met 'The Sentinel' die begint met een heerlijke stukje gitaar werk en de solo's waren ook niet mis. Rob Halford zingt de longen weer uit zijn lijf, en ik heb me uitstekend vermaakt met 'Defenders of the Faith', wat in mijn ogen verreweg van slecht is. En zo laat Judas Priest maar weer eens horen waarom ik toch stiekem van ze hou, en dat doe ik al een tijdje.

Tussenstand:

01. Screaming for Vengeance
02. Defenders of the Faith
03. Sad Wings of Destiny
04. Sin After Sin
05. British Steel
06. Stained Class
07. Killing Machine
08. Point of Entry
09. Rocka Rolla

Het tweede album met Owens en ik kan er meer aan wennen, ik heb gisteren een hele tijd naar dit album geluisterd en hem op repeat gehad om toch zodoende 'Demolition' de kans te geven om hem door te laten dringen, aangezien ik de albums met Owens niet gehoord heb hiervoor en ze altijd links heb laten liggen vond ik het wel net zo interessant en goed om het album even wat vaker dan één keer te luisteren.

'Demolition' is beter dan Jugulator in mijn ogen, Owens zit er wat lekkerder in en je kunt merken dat hij langzamerhand tot de groep toegelaten word. Toch kan ik niet wennen, en is dit totaal niet meer de Priest zoals ik hem ken en wil zien. Je kunt echter wel merken dat de groep nu wat zoekende blijft, Halford als frontman had erg veel inbreng en nu is de band veel zoekende naar een nieuwe sound, een goeie sound met Owens die maar niet te vinden is.

Het album begint erg goed, 'Machine Man' is een openening met vooral een super gave drumsolo waarbij het lijkt alsof dit album eindelijk weer eens gaat knallen, knallen na 'Defenders of the Faith' (en dan Painkiller even wegdenken) en de moed zat er goed in. Owens was op dreef en het klonk erg gladjes. Dit gaat even door maar na 'Hell Is Home' is het album eigenlijk niet meer zoveel zoets en dan zijn er nog enige uitschieters zoals 'Subterfuge' haalt het album niet omhoog en blijft ook 'Demolition' een beetje onderaan hangen.

Tussenstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Stained Class
08. Turbo
09. Killing Machine
10. Point of Entry
11. Rocka Rolla
12. Demolition
13. Ram It Down
14. Jugulator

Ik denk dat Judas Priest met het album 'Firepower' toch wel een mooie punt achter hun carrière kunnen zetten, met al een ruim aangename discografie weet de band toch ook met Firepower een fijn album op de wereld te zetten. Echter, gaat het denk ik na dit album niet meer helemaal goed voelen mocht Tipton er helemaal mee gaan stoppen (ook met muziek maken), want dan mist de band Judas Priest toch echt wel zijn gezichten, met een al vertrokken K.K. Downing en dan nu een Tipton door Parkinson. Ook Halford tikt over drie jaar zijn 70ste levenjaar aan, en mochten ze willen stoppen rond die tijd, kunnen ze dat beter nu doen want het kan altijd nog slechter gaan klinken met een 'afscheidsalbum'.

Het niveau wat 'Painkiller' had gaat dit album niet aantikken, en dat zou anders ook wel donders moeilijk worden want Painkiller was een album van zichzelf, een typische 'Once in a lifetime moment'. 'Firepower' kent zijn openers, met nummers als 'Firepower' en 'Lightning Strike' opent het album razend hard en snel, en zit je interesse al ontzettend hoog. Met het nummer 'Guardians' kreeg ik het gevoel alsof de band zei dat ze het wat anders gingen aanpakken met nummers als 'Traitors Gate' knalden de formatie toch wel weer hard door en dan zat je vanaf 'Rising from Ruins' tot aan 'Traitors Gate' wel even te genieten van het werk van de heren, waarna het album met een mooi en rustig nummer 'Sea of Red' eindigde en dat zette een perfecte album op de wereld.

Dit is tevens ook gelijk het einde van mijn Judas Priest marathon, waarmee ik me uitstekend en prima mee vermaakt heb. Firepower is een mooie afsluiting maar de echte pit wat de groep in hun vroegere jaren kende mistte ik hier en daar, en dan klonk het album toch niet bepaald 'nieuw'.

(voorlopige) Eindstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Angel of Retribution
08. Stained Class
09. Firepower
10. Redeemer of Souls
11. Turbo
12. Killing Machine
13. Nostradamus
14. Point of Entry
15. Rocka Rolla
16. Demolition
17. Ram It Down
18. Jugulator

Gemiddeldes:

01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4,00*
03. Slayer 3.21*
04. Twisted Sister 3.00*

Je kunt het gemis van Rob Halford door het album heen voelen, en hoewel Tim Owens zijn best doet om de magische stem van Halford te vervangen wil het niet lukken, het algemene plaatje klopt zo langzamerhand niet meer en er hangt geen Priest sfeer meer want met Halford was de eenheid natuurlijk ontzettend goed gevormd.

Owens doet echt wel zijn best, en dat is door de nummers héén wel te horen en zo vond ik 'Cathedral Spires' verre weg van slecht, echter neigt de band steeds meer naar sounds van 'Iced Earth' te kruipen nu Owens inbreng een rol speelt en dat vond ik toch vaak wel irritant, de feeling en sounds van Priest is er nu totaal af, er is geen pit meer en ik vond alles zwakker overkomen. Ik kan er persoonlijk ook niet aan wennen, en ook ik mis Halfords stem ontzettend, de cover ziet er niet uit en hoewel het nummer wat ik net noemde toch wel gaaf klonk was het allemaal maar slapjes, en kon je er maar weinig raad mee.

Ook zorgt de wat slechtere productie ook niet ervoor dat het album wat omhoog gekrikt word en dan is 'Jugulator' toch maar weer een slechte plaat die Priest uitbrengt in hun catalogus. En hoewel de solo's en riffs vaak nog wel klinken kwam het nergens goed over en bleven de meeste nummers toch wat onafgewerkt achter.

Tussenstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Stained Class
08. Turbo
09. Killing Machine
10. Point of Entry
11. Rocka Rolla
12. Ram It Down
13. Jugulator

Dit album van Judas Priest wist mij wat minder te bekoren. JP kiest een wat andere weg, en waar ze in de vorige albums vaak lange nummers maken hebben ze het hier korter gehouden (we blijven rond de 4 minuten haken). Toch kent ook dit album weer perfecte zangwerken van Rob Halford en ongetwijfeld genoeg goeie gitaarsolo's, waar 'Hell Bent for Leather' toch wel het nummer is wat naar mijn mening er erg goed uit springt. 'Delivering the Goods' is er trouwens ook zo'n ééntje en wederom een openingsnummer wat echt naar binnen tikt.

Ik ben niet echt fan van dit album, het is even wennen dat Judas Priest een wat andere kant op gaat al zal het niet veel mogen uitmaken, en het haalt niet het niveau van de heren naar beneden want ze knallen in veel nummers gewoon nog lekker door. En ook al klink ik wat negatiever, de solo's zijn vaak gewoon wel echt weer om te snoepen.

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Sin After Sin
03. Stained Class
04. Killing Machine
05. Rocka Rolla

Pff, Nostradamus was een veelte lange zit waarvan ik toch niet altijd even veel van genoten heb. Ik moet nog een paar albums en dan is mijn JP marathon afgelopen, en ik moest en zal dan ook 'Nostradamus' moeten luisteren om een voldaan gevoel te geven aan mijn marathon en dan heb ik ook daadwerkelijk alles geluisterd wat Judas Priest mij te bieden heeft in de reguliere albums.

Nostradamus duurt te lang, de midtempo's werden soms vervelend aangezien ze slecht onderverdeeld waren en de introductie stukjes van één a twee minuten werden verveeld saai en haalde het goeie tempo van de eerste paar nummers er snel uit. Het idee van de dubbel CD vond ik niet geslaagd en als ze de top nummers uit deze album gehaald zouden hebben, min de meeste intro nummers dan was hij een stuk beter.

Toch hebben nummers als 'Prophecy', 'Revelations' en 'Nostradamus' waren leuk maar deze halen het niveau van de plaat niet omhoog, en dan zit er toch niks anders op om te zeggen dat deze cd me toch minder geslaagd is als ik gehoopt had, en de Judas Priest pit vond ik er een beetje uit.

Tussenstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Angel of Retribution
08. Stained Class
09. Turbo
10. Killing Machine
11. Nostradamus
12. Point of Entry
13. Rocka Rolla
14. Demolition
15. Ram It Down
16. Jugulator

Wat een ongelooflijk lekker plaat blijft 'Painkiller' en ik denk (want ik heb nog wel een paar albums te gaan in mijn marathon) dat dit sowieso het beste album van de heren bij Judas Priest is en, de laatste voor de tijdelijke stop van Rob Halford, en hij haalt alles uit de kast om nog een laatste goeie plaat neer te zetten en dat is hem aardig gelukt.

Ik denk toch wel dat 'Painkiller' het beste is omdat alles zo lekker op elkaar aan sluit, alle nummers rammen door, zijn keihard en heerlijk gemaakt. De riffs en de solo's zijn meesterlijk, zeker de ongeveer 2 minuten durende solo bij het titel nummer Painkiller is gewoon geweldig, en die toon van Halford blijft verrukkelijk in dit nummer.Voor de rest kent het album eigenlijk alleen maar goeie songs, ze halen voor mij niet meer het niveau wat het titelplaat er uit laat schieten maar het nummer 'Night Crawler' komt wel verdomd dichtbij want wat is deze plaat ook heerlijk. En inderdaad, met ‘Battle hymn' die vervolgens aansluit op 'One Shot at Glory’ is de toon gezet en hebben we de hoogtepunten gehad van de Judas Priest carrière.

Ik denk dat Judas Priest met het album 'Painkiller' er zo'n beetje alles wel heeft uitgeperst en het blijft in mijn ogen sowieso één van de beste albums in de metal scéne en waarschijnlijk de beste van deze groep. En het is gelijk een binnenkomer voor de nieuwe drummer 'Scott Travis'.

Tussenstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Stained Class
08. Turbo
09. Killing Machine
10. Point of Entry
11. Rocka Rolla
12. Ram It Down

Er is iets aan dit album wat hem niet volmaakt heeft, er zitten zozeer echt top nummers tussen daar is geen twijfel over mogelijk maar om 'Heading Out to the Highway', 'Desert Plains' en 'Solar Angels' om kent dit niet echt nog meer toppers en was ik ook een stuk minder onder de indruk dan al het werk wat de heren van Judas Priest mij eerder mee hebben voorgeschoteld. 'Point of Entry' is het helaas nét niet, en het zou nooit Priests schoonheid worden want ik mis erg veel in dit album om het een echte goeie JP album te noemen, daar is hij echt wel te zwak voor jammer genoeg.

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Sin After Sin
03. British Steel
04. Stained Class
05. Killing Machine
06. Point of Entry
07. Rocka Rolla

Er is iets aan dit album waarvan je kan zeggen dat het totaal niet goed is. 'Ram it Down' past niet bij Judas Priest, beter gezegd vond ik bijna het hele album Priest onwaardig, en zoals Eddie ook al zegt in zijn reactie hierboven zijn toch vooral de nummers LoveZone, I'm a rocker, Heavy Metal, Hard as Iron en in mijn ogen ook Johnny B. Goode toch de nummers die het een beetje verpesten en dan in een zekere zin dat ze niet meer voldoen aan de Judas Priest eisen die ik nu gesteld heb, zeker na top albums als 'Screaming for Vengeance'.

En ook ik vond vooral de nummers niet aansluiten op elkaar, solo's staan vaak los van de rest van het nummer en het is soms een beetje een rommeltje, en dan moet ik toch zeggen dat dit tot nu toe wel het slechtste album is in de Judas Priest catalogus. Toch kent dit album wederom wel een heerlijk titelnummer, en dat begint het album prima.

Tussenstand:

01. Screaming for Vengeance
02. Defenders of the Faith
03. Sad Wings of Destiny
04. Sin After Sin
05. British Steel
06. Stained Class
07. Turbo
08. Killing Machine
09. Point of Entry
10. Rocka Rolla
11. Ram It Down

Dit één na laatste album van Judas Priest heb ik destijds hij uitkwam aardig vaak geluisterd en is naar mijn mening lang zo slecht nog niet. Toch weet 'Redeemer of Souls' zich niet goed te herpakken uit het slechte beeld van 'nostradamus' en blijft het album toch wel een beetje trikkie om naar te luisteren.

Echter kent de band er wel weer wat pit achter te zetten, en voornamelijk begint het album erg sterk, hard en snel waarna het inderdaad na 'Hell & Back' kakt het weer wat in en word het toch wat stroever om naar het album te luisteren.

De nieuwe gitarist weet er pit in te brengen, en dat is vaak ook goed te horen. Toch is natuurlijk een boegbeeld van Judas Priest verdwenen en dat was ook te zien toen Halford de band had verlaten, echter is het gemis van Downing wel iets minder dan dat ik dat had met Halford. Het nummer 'Halls for Valhalla' had het album op de kaart gezet in mijn ogen en heeft het album ook weer iets gered, want hiermee gingen we toch weer wat terug naar de oude roots. Al om al, een prima album die toch redelijk vlot en fijn weg luisterde, heerlijk om weer eens te horen.

Tussenstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Angel of Retribution
08. Stained Class
09. Redeemer of Souls
10. Turbo
11. Killing Machine
12. Nostradamus
13. Point of Entry
14. Rocka Rolla
15. Demolition
16. Ram It Down
17. Jugulator

Dit Judas Priest album is de opener van mijn nieuwe marathon, echter ook het debuut album van de heren uit het Verenigd Koninkrijk en dit debuut album is me toch wat minder in de smaak gevallen dan werken die ik ken van JP. De band is zoekende, dat kun je hier veel lezen maar dat hoor je ook wel echt in het verschil van de nummers, al maakt dit nummers niet persé slecht, het is nog niet de Judas Priest die we gewend zijn en dat maakt echt niet veel uit. Dit album kent alsnog heerlijke nummers en dan toch kijkend naar het titelnummer 'Rocka Rolla' en 'Never Satisfied'. Na het tweede nummer kent het album vooral wat rustigere nummers (als was de bonustrack 'Diamonds And Rust' wel weer wat harder en die klonk ook niet verkeerd) en sluit dit debuut album zich rustig af.

Opletten als je dit album via Spotify gaat luisteren (wat ik veelal ook doe), dan zijn de nummers Winter, Deep Freezem, Winter Retreat, en Cheater samengevoegd tot één nummer. En jammer genoeg vond ik Deep Freezem en Winter Retreat echt verschrikkelijk!

Judas Priest slaat in als een bom en met 'Sad Wings of Destiny' laten ze horen wat ze in petto hebben, ze waarschuwen ons voor wat er gaat komen: steen goede en keiharde Heavy Metal waarop ze staan te springen om het vooral naar voren te brengen. Het album begint al keigoed met een super opening's nummer 'Victim Of Changes' waarop 'The Ripper' volgt. Het album is daarmee nog niet gemaakt, want 'Dreamer Deceiver' gaat prachtig gepaard met 'Deceiver' wat beiden top nummers zijn. Hoewel de band er daarvoor koos het iets rustiger aan te doen na dit nummer, met vooral een ballad 'Epitaph' sluiten ze het album weer ijzersterk af met 'Island Of Domination' en hiermee is een nieuw stempel gedrukt op de metelscéne.

Waar Judas Priest in 'Rocka Rolla' nog erg zoekend zijn lijkt het erop dat ze in 'Sad Wings Of Destiny' laten horen dat ze klaar zijn om ons om ver te blazen met geweldige gitaar solo's, heerlijke nummers en vooral wat hoge tonen uit de keel van Rob Halford. Heerlijk album, en ik krijg steeds meer zin in deze marathon!

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Rocka Rolla

Bam, die zit weer. Judas Priest knalt hier weer even goed binnen na een lichtelijke dip en 'Screaming for Vengeance' knalt het huis weer binnen. Judas Priest verraste mij ook een beetje, aangezien ik deze hardheid toch wat verleerd was bij Judas Priest en dan was het album 'Point of Entry' daar zeker geen steuntje mee in de rug want man o man, wat was dat een verschrikking voor bij dit album.

Heerlijk knallen, de band speelt weer zuiver en hard, maar ook goed hard met geweldige solo's en een prima zangwerk van Rob Halford, alsof we ons alvast moeten klaar zetten voor wat er nog gaat komen (ja ik heb Painkiller al geluisterd voor de marathon). Toch kent dit album erg goeie nummers en ik ben vooral onder de indruk van het erg strakke nummer en tevens titel nummer 'Screaming for Vengeance'. Echter begint het album al ontzettend goed met een 42 seconde durende intro en daarna gelijk over na het andere sterke nummer 'Electric Eye'. 'Screaming for Vengeance' heeft me goed gedaan, en ik ben ontzettend positief over het album, we moeten trouwens het nummer 'Fever' ook niet onderschatten want die is ergens ook echt héél goed.

Tussenstand:

01. Screaming for Vengeance
02. Sad Wings of Destiny
03. Sin After Sin
04. British Steel
05. Stained Class
06. Killing Machine
07. Point of Entry
08. Rocka Rolla

Dit derde album heeft mij toch weer weten te vermaken, hoewel ik toch 'Sad Wings of Destiny' wat beter vind klinkt 'Sin after Sin' echt niet verkeerd, sterker nog dit is een album waarin we weer hele sterke aspecten van Judas Priest zien en dan vooral het geweldige zangwerk van Rob Halford is hier toch wel op zijn hoogtepunt. Het album trapt geweldig af met een bijna zeven minuut durende nummer 'Sinner' waarin we weer een geweldig werkje van Judas Priest horen.

Diamonds and Rust is ook erg goed, en toch wist ik honderd procent zeker dat ik het nummer ergens van kende totdat ik las en zag dat het een nummer van Rocka Rolla is, tuurlijk, had ik moeten weten! Echter klinkt deze versie wel wat beter (heb snel de Rocka Rolla versie er nog even naast gezet), maar voor de rest word het album (na Starbreaker) wat rustiger waarna we weer geweldig eindigen met het prachtige nummer 'Dissident Agressor'. Jammer genoeg dat het nummer later gecoverd is door 'Slayer', al vond ik uiteraard de Judas Priest versie beter.

Ook ik ben het er over eens dat 'Dissident Agressor', met een langere afspeeltijd ook één van de beste platen van Judas Priest had kunnen worden maar, door de korte tijd lengte valt het nummer erg snel weg al sluit hij uiteraard weer prachtig aan op zijn voorganger 'Here Come the Tears'. Daarbij heeft dit album een zeer fijne productie maar vond ik hem net het niveau wat 'Sad Wings of Destiny' had niet halen en blijft hij voor mij daar net iets onder steken, al zit 'Sin after Sin' het voorgaande album wel erg op de hielen en laat Judas Priest maar weer eens horen, en ze bewijzen hierbij dat het een band is waar we nog veel van gaan horen (destijds) en die zeker niet stil gaan zitten, al kijkende dat dit album amper een jaar na 'Sad Wings of Destiny' is uitgebracht. Toch moet ik aanhalen dat mensen met Spotify het nummer 'Race With the Devil' ook eens moeten opzetten, want dit is gewoon een goed werkje wat een beetje weggestopt word.

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Sin after Sin
03. Rocka Rolla

Wederom is ook dit Judas Priest album gewoon een topper, en ook hier laten ze eens zien hoe technisch goed ze kunnen zijn met geweldig gitaarwerk en een Rob Halford die steeds beter begint te klinken. Ook dit album begint klasse met een top nummer 'Exciter' en langzamerhand rolt het album wat verder, hoewel de nummers erna weer wat rustiger zijn zoals ik al gewend ben bij Judas Priest knallen ze vooral vanaf 'Saints in Hell' de nodige solo's er weer doorheen.

Ook dit album kent een prima bonusnummer 'Fire Burns Below' die ik aanraad ook eens te luisteren. Voor de rest vond ik het album niet veel beter dan het voorgaande album 'Sin After Sin' maar het klinkt allemaal weer erg strak, goed en hard wat toch de kernwaarde van Judas Priest lijkt te worden.

Tussenstand:

01. Sad Wings of Destiny
02. Sin After Sin
03. Stained Class
04. Rocka Rolla

Tja, we zijn wel beter gewend van de heren bij Judas Priest maar om nou te zeggen dat Turbo één en al rampzalig is dan zeg ik daarop nee. Turbo is een album waarop het lijkt dat ze van de afgelopen twee top albums wat overgebleven nummers bij elkaar hebben geraapt en hiervan Turbo hebben neergezet, zo komt het althans erg over. Toch blijft Turbo een leuke plaat, en kent hij ook echt wel leuke nummers wees daar maar niet bang om maar ik ben, tijdens het schrijven van dit stukje aan het luisteren naar de live nummers die op de '30th Anniversary' album staan en ik ben er ook heilig van overtuigd dat de nummers echt harder klinken als ze live gedraaid worden want zo los vond ik sommige best slapjes.

Ik heb echter wel twee keer over het album gedaan nu, aangezien ik de eerste keer toen ik er door heen ging mijn concentratie bij de nummers vaak kwijt raakte. Toch wist de twee luister poging mij meer te overhalen en dan zijn nummers als 'Turbo Lover', 'Out in the Cold' en ik vond persoonlijk 'Parental Guidance' toch wel erg leuke nummers om naar te luisteren, en word het nergens een verschrikking. Alleen vond ik zelf wel dat het album 'Turbo' niet kan tippen aan veel werk wat hiervoor uitgegeven is, en blijft het gewoon een album wat hem net niet geworden is, en dan vond ik zeker de zang van Halford wat achter wegen gelaten.

Tussenstand:

01. Screaming for Vengeance
02. Defenders of the Faith
03. Sad Wings of Destiny
04. Sin After Sin
05. British Steel
06. Stained Class
07. Turbo
08. Killing Machine
09. Point of Entry
10. Rocka Rolla

Het in 2016 uitgekomen Mariner waar Julie Christmas samen met post-metal band Cult of Luna een duo-album hebben gemaakt kan ik erg bekoren. Het is dan eigenlijk jammer dat ik nog geen jaar geleden eigenlijk af wist van het album. Cult of Luna stond namelijk vorig jaar als headliner op het Soulcrusher festival (waar ik ieder jaar trouw naar toe ga) en hoewel ik niet echt bekend ben met die band wou ik dus wel even wat van hun werkjes checken, waaronder ook dit album voorbij kwam. Hoewel ik niet de grootste fan van Cult of Luna ben, kon ik dit album juist wel aanhoren voornamelijk door de zang van Julie Christmas. Duidelijk mag zijn dat 'The Wreck of S.S. Needle' mijn favoriete track van dat album is, waarbij ik nog goed kan ophalen toen ik deze voor het eerst hoorde. Ik liep namelijk buiten te wandelen, en kreeg rillingen van haar krijs, zo mooi, zo goed en zo hard dat het door merg en been gaat. En dat lukt niet iedereen.

Toen ik dit jaar hoorde dat Christmas met Ridiculous and Full of Blood aankwam zetten was ik direct om. Ik ben immers fan geworden van haar zang en kon niet wachten op deze plaat. Vandaag was dan de dag dat ik tijdens het wandelen deze voorbij hoorde komen in mijn releases lijst, het volume ging wat omhoog en de zonnebril bleef omlaag. Ik verwikkelde me eigenlijk helemaal in haar album en raakte niet afgeleid. Eigenlijk kende ik de eerste twee tracks al, die had ik al wel eens gehoord maar de rest van het album was voor mij nog wel nieuwigheid.

Toch betrapte ik mijzelf op één ding, en dat werkte eigenlijk volledig ten nadelen van het album. Ik was namelijk opzoek naar die track die voor mij dat effect van 'The Wreck of S.S. Needle' weer omhoog wist te krikken. Een track die weer door merg en been scheurde en ik eigenlijk stijl achterover ging slaan. Jammer genoeg bleef dat uit, en vond ik het zonde dat er eigenlijk geen echte track dit gevoel terug bracht. Supernatural wist dichtbij te komen maar, het was het telkens net niet. Mijn verlangen was dus best hoog, en dan kom je vrij bedrogen terug.

Toch, is dit een prachtig album. Want wanneer je deze plaat nog eens luistert zonder een verlangen, dan komt deze plaat echt anders binnen. Het is gewoon wederom meesterlijk werk van Julie, die zichzelf gewoon weet te onderscheiden van de klasse om haar heen. Het is een aparte stem, ik hou er van, je moet het wel kunnen aanhoren. De plaat duurt gelukkig nergens te lang, en is makkelijk uit te zitten, en stiekem heb ik echt wel genoten van deze plaat hoor.