Weer een ep...... Van mij part houden ze dat gewoon even voor zich en kom maar gewoon met een nieuw album. Negen minuten tja, bij de meeste black bands is dat gewoon één nummer.

Overigens, mijn geklaag aan de kant; het is wel weer lekker. Die sonar-ping vind ik een leuke toevoeging, verder vrij standaard black maar wel lekker weer! Kanonenfieber is sowieso nog een band die ik wel eens live wil checken, hopelijk volgend jaar naar Soulcrusher.

Ik was vanmorgen in gesprek met een vriend van mij, met wie ik altijd veel Hip-Hop muziek deel, hij kent veel new-school stylish muziek, artiesten zoals 'Drake' en noem maar op en ik drop bij hem vaak het oudere werk, zo zit ik in elkaar, ik hou van oude meuk. Dat is natuurlijk wel een beetje te achterhalen bij mijn luistergedrag, top lijsten en mijn last.fm staat er ook mee vol. Toch delen we samen zo onze gedeelte interesses in bepaalde artiesten, en ook 'Kanye West' is een artiest waar hij iets meer van houdt dan wat ik doe. Toch is dit album niet te vergeten, ook dit album via mijn skate periode (toen heb ik HEEL VEEL muziek ontdekt) leren kennen en ik was eigenlijk best onder de indruk. Al stond bij mij één conclusie snel vast; 'Kanye West' is niet mijn favoriete artiest. Toch heeft zijn muziek ontzettend veel betekent voor de groei van de scene, niet alleen hij als persoon maar ook super veel nummers die hebben ingehakt.

Toen ik door het gesprek vanmorgen weer eens wat van Ye's werk heb geluisterd, kwam daar plots het nummer 'Never Let Me Down' weer eens voorbij kakken, en het was alsof ik het opnieuw ontdekt had, en zat echt ontzettend hard te viben op deze song. Dit deed me eigenlijk besluiten dit album weer eens helemaal te gaan draaien, ondanks dat hij best lang is had ik er heel veel zin in en ik kwam er al gauw achter waarom hij zo goed was. Ik vind dit denk ik wel Ye's beste werk, aangezien hij vaak experimenteert met zijn werk licht niet alles wat hij uitbrengt direct goed in mijn straatje, dit werkje weet veel goed te maken.

Dit album brengt niet alleen ontzettend veel jeugdsentiment met zich mee, het is weer totaal zwingen geblazen. Echt met super gave nummers zoals 'Jesus Walks' waarmee 'West' mij altijd met open mond laat luisteren. De plaat kent wel meer toffe songs maar, kent ook veel spul waar je misschien niet altijd op staat te wachten en veel mee kan. Het zorgde er voor dat de album toch wat aan de langere kant is, en dat stoorde me toch iets te veel. Voor de rest is het genieten geblazen, heerlijke plaat, niet mijn favoriet maar wel een topper.

Het verbaast me dat deze band nauwelijks aandacht heeft op deze site. Het verbaast me ook dat deze band nog geen tien duizend streams per maand haalt op Spotify. Het verbaast me dat deze band eigenlijk niet tot nauwelijks uitbloeit. J.J. heeft samen met 'Matthias Sollak' de fantastische band 'Harakiri for the Sky' opgericht en ook hier zijn ze beiden te horen. Ook die band is nou niet bepaald populair hier op deze website. Het blijven eigenaardige bands en, het depressieve verhaal of ligging van de band dat past natuurlijk niet bij iedereen.

Maar, het is toch best gave muziek wat deze Oostenrijkers weten te maken. Ik zag dat deze plaat was uitgekomen maar heb hem nergens gezien, en zag overigens ook dat hij niet op deze website stond. Daar moest dus verandering in komen. Toen ik de plaat aanzette werd ik gelijk weggeblazen maar, na meerdere luister pogingen is mijn eind oordeel een tikkeltje minder positief. Het blijft een gaaf album maar, soms konden de vocalen me toch niet altijd even goed boeien en dat vond ik best spijtig.

Dit album kent een gros aan feats, met de beste bands. Voor mij was het nummer 'Grab der Wellen' met o.a. 'Groza' het beste die deze plaat kent. Waanzinnig nummer, woest geluid, keiharde sound, depressief en nergens rustig. De andere drie songs kenden ook deze ingrediënten maar, konden toch minder uit de voegen komen.

Als eerste ingeving schrok de zang me een beetje af, ik wist niet echt helemaal wat ik er van moest vinden. De aanhouder wint, want vanaf Battle Chant wist de plaat mij te pakken en vond ik het opzich best een toffe zit. Kärv is een atmosferische black metal band die vanaf ongeveer 2021 bezig zijn. Er is echt ontzettend weinig te vinden over deze band, dat maakt het lastig om een beetje informatie er over te vinden, met maar 50 luisteraars op last.fm en 60 maandelijkse luisteraars ben ik echt door de krochten van de hell geweest om ze er uit te trekken. Goed ik heb het ook getipt gekregen .

Toch is het allemaal wel vrij standaard werk volgens het boekje, is geen één track echt memorabel genoeg om nog eens te bespreken en twijfel ik of ik deze plaat nog wel veel vaker aan zet. Het is rauw, en heel atmosferisch zoals ik het graag zie, misschien zorgt dat er ook wel voor dat ik de vergelijking misschien iets te streng opleg. Leuk om eens gehoord te hebben, dat dan weer wel.

De plaat komt overigens van de Nederlandse productiehuis Sneeuwstorm, tja en wat kun je er van zeggen? Ze brengen in ieder geval genoeg cliché black metal de wereld in, daar kan Kärv zich gelukkig van onderscheiden maar, met bands als 'Bloedoffer', 'Duister Maanlicht' en 'Wapenveld' naast je is dat ook niet heel moeilijk lijkt me.

Kensington is toch wel in mijn ogen 1 van de beste NL bands die in het Engels zingen in het rock genre. Lekkere platen die nooit of niet snel vervelen, maar niet echt mijn favoriete klasse en toch wel wat liefjes bij sommige andere bands!

Na vijf jaar lekker cocktailtjes te hebben gedronken is het tijd voor Kerry King om uit zijn stulpje te kruipen en gewoon door te gaan met wat hij leuk vind; muziek maken. Niet zo gek dus dat hij met een solo plaat komt, aangezien Slayer met pensioen was (die treden binnenkort weer op in de VS), heeft hij gewoon alle tijd van de wereld. Hij vind het ook gewoon leuk om die stijl van muziek aan te houden, en dan werkt een solo plaat meer als een soort rip-off bandje te starten.

En toch weet het gewoon niet te boeien. Nu ben ik niet direct de grootste Slayer fan en dat ga ik ook nooit worden, omdat ik de muziek soms gewoon wat eentonig vind. Een nummertje zo tussendoor vind ik heerlijk, daar blijft het ook gewoon bij. En dat is met deze plaat net zo. Om die drie kwartier uit te zitten is gewoon soms een taaie klus, veel songs klinken wel gewoon echt het zelfde voor mij en daar moet je van houden. Ik denk dat de grote Slayer fans van deze plaat zullen smullen, ik doe het gewoon niet.

Kerry King staat dit jaar ook op Graspop festival. Daar ben ik ook het hele festival te vinden en ik zag dat hij moet spelen op een moment dat ik eigenlijk niks anders wil zien. Geeft dus gewoon mooi de gelegenheid deze act mee te pakken, dus dat doe ik ook gewoon. Zal vast veel van deze plaat en wat Slayer classics spelen, dus ben benieuwd.

Na het luisteren van dit album heb ik erg na genoten van het toch wel leuke verhaal in deze plaat. Met zijn oma en de kwade spoken vond ik zijn avontuur erg vermakelijk. Het album is zeker beter geproduceerd dan de vorige twee maar ik kan me er bij aansluiten dat ik het verhaal toch wat beter in elkaar vond zitten dan zijn vorige twee platen, al is hij wel erg in twee strijd met de ook sterke 'Abigail'. Ik denk dat ik deze toch wat meer prefereer dan de voorgaande twee albums puur omdat ik wat lekkere in het verhaal lag. De zang is ook weer perfect, en ik heb uitermate genoten van het instrumentele werk.

Voorlopige Tussenstand:
1. "Them"
2. Abigail
3. Fatal Portrait

Toch wel een stukje beter dan het debuut naar mijn mening. Ik ben nooit erge King fan geweest maar na mate ik deze plaat wat meer heb aangezet en het verhaal wat meer volgde heb ik er toch stukken meer plezier in. De zang van King kan ik erg waarderen in deze plaat, en de productie is uitstekend. Toch ook voor mij was het vaak dat ik deze plaat eens luisterde voor het nummer 'Abigail' die ik erg vet vind. Voor de rest is na het meerdere malen luisteren mij opgevallen dat ik ook de nummers 'Arrival' en 'A Mansion in Darkness' best wel kan waarderen.

De solo's zijn erg vet en die maken het totaal plaatje af. Zo vond ik dat einde in 'Black Horsemen' erg gaaf. En uiteraard de solo's die verder te horen zijn klinken ook heerlijk. De plaat is duister en leuk om te volgen te gelijk. Erg tof en tot nu toe toch wel mijn favoriete King plaat.

Voorlopige Tussenstand:

01. Abigail
02. Fatal Portrait

Het derde album op rij van 'King Diamond' die ik eigenlijk best gaaf vind. Het album gaat voor mij zeker de strijd aan met het album '"Them"' waarbij ik het verhaal leuker vond om te volgen. Het album zorgt in ieder geval voor meer sfeer, en ik denk dat ik na de tweede luisterbeurt er wel over uit ben dat ook dit album voor mij het beste tot zoverre is (ik heb nog wat te gaan). 'Diamond' is qua zang erg vermakelijk maar het album knalt al binnen met 'At the Graves' en word gevolgd door het sterke (en inderdaad dromerige) nummer 'Sleepless Nights'. Daarna volgen er verder nog zeer sterke en leuke nummers die instrumentaal goed zijn en je mee zuigen door het avontuur, het album eindigt met het instrumentale nummer 'Cremation' en die vond ik persoonlijk ook heel leuk.

Voorlopige Tussenstand:
01. Conspiracy
02. "Them"
03. Abigail
04. Fatal Portrait

Ik wou eigenlijk naast 'Annihilator' toch een tweede artiest als marathon nemen, ik kon merken dat het wat eentonig kon worden en door wat variatie maak je het jezelf altijd leuker. Ik heb King Diamond laatst gezien op het Dokk'um Open Air festival waar hij als headliner gepland stond na 'Cannibal Corpse' waar ik samen met mijn kameraad voor kwamen. Ik ben zelf nooit enthousiast genoeg geweest om Diamond echt eens bloot te leggen en erg goed voor te gaan zitten om te luisteren. Maar, na een toch wel leuke show ben ik wel overgehaald wat vaker te luisteren na de beste man, de stem bevalt me dus dat is al gauw een pluspunt. Ik heb dus nog maar weinig werkjes van Diamond gehoord en ook 'Fatal Portrait' is mij geheel langs gegaan, en om de marathon van start te brengen moet je natuurlijk beginnen bij het debuutalbum. Dit album wist mij wel te overtuigen, al heb ik het gevoel dat zijn latere werken toch beter worden (zo heb ik Abigail al wel eens geluisterd).

Toch wisten de nummers 'Charon' en 'Haunted' mij wel te vermaken, alleen vond ik dit wel de enige twee goede nummers op deze plaat. De rest is leuk, maar soms iets te lief misschien of niet heel bijzonder te noemen. Ik ben er van overtuigd dat ik King Diamond wel leuk ga vinden, en hopelijk gaat de marathon mij daar wel merendeels bij helpen.

Dit derde album van Korn en tevens hun doorbraak is redelijk weg te luisteren. Toch heeft deze Nu-metal band gelijk laten merken dat het niet mijn favoriete band kan worden, toch wel een paar riffs waarvan ik vertraagd werd en eigenlijk de liedjes soms eentonig begon te vinden. Er zitten zeker zijn super hits tussen als een ' Freak On A Leash ', voor de rest laat het album het soms iets te veel links liggen. Ik heb me prima vermaakt met het luisteren naar dit album al, zijn mijn verwachtingen voor Korn niet waargemaakt, helaas!

Korn zwakt af. Toch wel op een gebied dat de meerderheid van de nummers op het album 'Issue' saai zijn. Ook al kent dit album een echte Korn klassieker, ik heb er niet echt van 'genoten'. Toch is dit wel weer een typisch Korn albumpje maar, ik ben nooit echt 'fan' geweest van deze heren maar de originele songs spreken me altijd wel aan. Al om al, redelijk album.