Dit is echt wel Rammstein op zijn best en dat zie je gelijk met zes top nummers achter elkaar die kei en dan ook echt keihard zijn. Hoewel Rammstein in mijn beginnersjaren toch wel daadwerkelijk mijn favoriete band was en dit niet meer is, de muziek blijft echt keihard en super nostalgisch en en het gewoon echt kikken, van ver uit het beste album van Rammstein met zes keiharde nummers en dan ongeveer vijf zeer rustige nummers.

Zo, weer even lekker terug in de fantasie wereld van Rhapsody waar Lione ons weer magnifiek door heen weet te leiden. Toch denk ik dat het nostalgie is wat mij de kippenvel laat op doen, want 'Dawn of Victory' is voor mij één van de eerste metal cd's die ik heb gekocht en die ik grijs gedraaid heb 'back in the days', dus sta er ook maar niet van te kijken als ik dit één van de beste platen van Rhapsody ga en blijf vinden, want de band heeft het bij Dawn of Victory voor mij helemaal gemaakt, en het is ook één van de eerste platen die mij in de metal muziek heeft gezogen.

Ik kan letterlijk alle teksten mee zingen en soms misschien wel schreeuwen en dat is waarschijnlijk wel het ergste bij de titeltrack waar ik helemaal mee los ga achter mijn speakerset, het nummer wat ik waarschijnlijk al het langste luister in mijn leven (samen met Amon Amarth en Iron Maiden dan wel), en wat ik natuurlijk ook één van de betere nummers van deze plaat vind.

Daarbij is 'Triumph for My Magic Steel' zeker geen zwakke volger van de ijzersterke titeltrack, die mij ook ontzettend goed wist te vermaken. Dan is de rest van het album gewoon fantastisch en natuurlijk kan 'Holy Thunderforce' ook niet ontbreken, wat op zichzelf al een gaaf nummer is. 'Trolls in the Dark' bevat gave sessies en laat ook maar weer eens horen wat de heren in huis hebben. 'Dawn of Victory' bevat alles wel erg goed, en is voor mij misschien wel het beste album van de heren maar ik denk nog steeds dat het nostalgische vermogen in dit album een sterke rol speelt.

Tussenstand:
01. Dawn of Victory
02. Legendary Tales
03. Symphony of Enchanted Lands

Rhapsody klinkt ook van mij uit als nostalgie in de oren, niet alleen ben ik opgegroeid met nummers als 'Legendary Tales' en 'Dawn of Victory' (dan wel van een ander album), het tweede genoemde nummer is ook één van de eerste metal nummers wat ik ooit beluisterd heb, en waarmee mijn kameraad mij mee geïnfecteerd heeft, dus waardoor Rhapsody één van de bands is waar ik al uren naar geluisterd heb, misschien in totaal al wel dagen, het is ook de eerste band waarvan ik een metal CD van had binnengehaald (en dat gaat allemaal over 'Dawn of Victory'.

Dus zeker een geslaagde keuze om mijn marathonsessies mee door te zetten, 'Rhapsody' staat al best hoog in mijn lijst en daarmee kan ik aansluitende nummers en albums die ik nog nooit of nauwelijks heb gehoord ook eens beluisteren..

We starten best goed met een heerlijk middeleeuws getinte album waarbij het ook bij mij meezingen was geblazen bij sommige nummers, en dat zijn toch vooral de nummers 'Warrior of the Ice', 'Rage of the Winter ' en 'Legendary Tales' waar ik al verslaafd naar heb lopen luisteren. Heerlijk debuut album al zeg ik het zelf, met een leuk typisch Rhapsody tintje er aan gebonden al zeg ik het zelf, kun je dit album niet meer van ze afpakken en weet je zeker dat deze band nog vaker gaat inslaan als een bom.

Ok, ik ben omver geblazen door deze geweldige plaat van Rhapsody, en hoewel 'Dawn of Victory' mij omver geblazen heeft en het qua nostalgie wint is 'Power of the Dragonflame' toch echt wel een tikkeltje beter. De productie is erg fijn, alles klinkt erg gelikt aan elkaar en ook dit album knalt keihard door je speaker set vanaf minuut één en wist me ook zeker te overtuigen.

Toch laat Rhapsody hier maar weer eens zien waarom ik deze band nu al vanaf het eerste moment heb gewaardeerd, en ook 'Power of the Dragonflame' laat maar gewoon merken dat ik een fan kan zijn van het album en de band met geweldige riffs en gitaarsolo's , leuke middeleeuwse effecten en daarmee onder andere leuke fluitstukken en wederom een fantastische verteller die de zang gewoon goed onderbouwend weet te beheersen.

Het album begint ijzersterk met 'Knightrider of Doom' die kneitertje hard door je speakers heen suist waarna 'Power of the Dragonflame' deze melodieën eigenlijk een beetje weet af te maken en als titelsong ook erg sterk in zijn schoenen staat. 'Steelgods of the Last Apocalypse' is ook een heerlijke schouwspel om naar te luisteren waarna 'Gargoyles, Angels of Darkness' het goed weet af te sluiten met zijn 19 minuten durende speeltijd, waarin midtempo en keiharde riffs uitstekend gevormd worden. Ja, dit album wist mij te overtuigen er meer van de genieten dan het album hiervoor, en staat net wat sterker in zijn schoenen.

Voorlopige tussenstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. Legendary Tales
04. Symphony of Enchanted Lands

Dit tweede album heeft wat minder nostalgische gevoelens op mij, en het lijkt alsof ik deze vaak bewust oversloeg maar waarvoor weet ik niet precies. Nu ik het album de afgelopen drie dagen volop heb geluisterd begin ik steeds meer te snappen waarom ik dit album soms liever links liet liggen en dat was omdat je het album goed door moet hebben mag je het goed snappen en er ook van houden (zoals Lennert ook deels verwoord), en afhaken zou hier erg goed kunnen. Gelukkig weet ik van mezelf dat het hierop volgende album grijs gedraaid is door mij, en ik geef niet zomaar op.

Dit tweede album is geen ramp om uit te zitten, er klinken inderdaad vaak veel geluiden door je luidsprekers waar je toch soms even aan moest wennen, toch kon ik dat aardig snel en dat blijkt ook weer waarom ik 'vroeger' en hedendaags nog steeds best een 'Rhapsody' fan ben want de nummers blijven me constant maar fascineren.

Lione is als verteller toch wel één van de betere in dit vak, en ik kan uren genieten van de vocals die deze man uitkraamt, hoewel het accent er inderdaad vaak aanwezig is, blijft het lekker om naar te blijven luisteren, waar je toch steeds omver geblazen word door hoge noten, kei harde stukken die zichzelf vervullen met mid tot low-tempo stukken waar we bepaalde fluiten en andere middeleeuwse instrumenten voorbij horen komen (als ik het fout heb, corrigeer mij want ik ben geen middeleeuwenkenner). Toch bewijst 'Symphony of Enchanted Lands' hier wel dat hij me minder aangreep dan 'Legendary Tales' dat wist te doen. Maar man o man, wat blijft Emerald Sword een kneiter van een plaat.

Tussenstand:

01. Legendary Tales
02. Symphony of Enchanted Lands

Ik kan me echt wel in de meningen van de twee heren stoppen, ook ik vond dit werkje van de legendarische maar vooral goeie band 'Rhapsody' minder puik dan wat ze eerder hebben later merken. Ik mistte de actie, de vooral sterke en diep meegaande sound van Rhapsody die ze juist zo goed hebben later horen in het voorgaande album 'Power of the Dragonflame' en dan zit het bij mij ook een beetje dwars dat de band er voor kiest zo erg veel overvloed van orkestische sounds er in te gooien die bij de vorige albums soms ver te zoeken was en hier weer juist te veel in overvloed aanwezig was op de voorgrond.

De gitaarwerken waren prima, zo vond ik dat 'Unholy Warcry' en 'Sacred Power of Raging Winds' vaak wel wat mooie invloeden hadden van het geluidje van Turilli alleen is het soms net iets te weinig om echt van te kunnen genieten, daarmee werd hij vaak op de achtergrond geplaatst en waren de lines van Turilli soms erg zwak dat ze weinig invloed op me hadden om weer zo'n heerlijk, en oud vertrouwd 'wow'-gevoel op 'Rhapsody' los te laten.

Daarbij vond ik dat Lione ook soms wel iets meer had mogen optreden, en sommige nummers waren erg kill zonder deze fantastische verteller die het altijd zou blijven. Ook van hem had ik een tikkeltje meer verwacht met wat betere en pakkende zinnen. Al zou ik Lione niet snel afkeuren, helemaal niet zelfs. Ik vond persoonlijk 'Symphony of Enchanted Lands Part II' niet goed genoeg overtuigen. Tevens de laatste album onder de naam 'Rhapsody' (zonder 'of Fire' erbij).

Voorlopige tussenstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. Legendary Tales
04. Symphony of Enchanted Lands
05. Symphony of Enchanted Lands Part II

Dan ben ik het toch wel erg eens met de twee heren boven mij, en vooral met Lennert over het feit dat dit album echt Rhapsody onwaardig is, het klinkt niet meer als Rhapsody en het lijkt alsof ik voor de leeuwen word gegooid bij dit album met die erg saaie riff die inderdaad op onder andere 'Tears of Pain' te horen is. Ik vond het een lastige zit, en hoewel Lione er mooi boven op kwam, en gewoon weer goed klonk vond ik hem ook het enige echt goede van dit album, de rust is iets waar ik erg bang voor was: een Rhapsody zonder emotie.

De songs waren vrij simpel, en zo klonken ze ook. De oude meesters lijken hier niet meer aan het werk en dat is zonde, zeker als je weet wat ze in het verleden hebben laten horen dan mis ik hier echt heel veel. Inderdaad het nummer 'Custode di Pace' spat er wat boven uit maar dat is ook wel alles. Toch vond ik de zit jammer, en kijk nu met wat meer tegenzin naar het laatste album.

Voorlopige tussenstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. The Frozen Tears of Angels
04. Legendary Tales
05. Symphony of Enchanted Lands
06. From Chaos to Eternity
07. Symphony of Enchanted Lands Part II
08. Triumph Or Agony
09. Dark Wings of Steel

Toch moet ik lichtelijk een beetje wennen aan dit album van Rhapsody, zeker nu we het ontzettend goeie album 'The Frozen Tears of Angels' achter de rug hebben is het zeker wel zeker dat dit album niet zo goed is als 'The Frozen Tears of Angels' , al komt hij wel aardig dicht in de buurt van dit niveau zeker als je kijkt hoe Lione soms de longen uit zijn lijf schreeuwt, dan weet je zeker dat je weer naar een lekkere Rhapsody nummer zit te luisteren.

Aeons of Raging Darkness klinkt weer lekker, alsof ik gewoon weer naar het vorig album zat te luisteren en dat vatte ik persoonlijk toch aardig goed op. From Chaos to Eternity was precies het zelfde gevoel, prima qua snelheid, een sterke zang en in een mooie evenwicht met elkaar. Al had ik dat niet bij elk nummer zo'n goed gevoel, en een nummer als 'I Belong to the Stars' hadden ze van mij er ook wel uit mogen laten, daar was ik wat minder fan van. En het twintig minuut durende sluiter is heerlijk, geinig verteld met veel leuke orkestische stukken waarbij alles prima op elkaar aansluit, het nummer is hard en zacht goed.

Maar zo ben ik er wel over uit dat dit niet het beste album is van de heren, sterker nog het komt ook niet echt in de buurt en met een paar leuke nummers haalden ze dit ook niet. Alhoewel het album verreweg van verschrikkelijk of slecht is, is het ook niet hun mooiste werk en voelde ik weer een beetje een terug zakking zeker na het sterke album wat ze hiervoor uitbrachten.

Voorlopige tussenstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. The Frozen Tears of Angels
04. Legendary Tales
05. Symphony of Enchanted Lands
06. From Chaos to Eternity
07. Symphony of Enchanted Lands Part II
08. Triumph Or Agony

En dan beëindig ik ook met mijn marathon na het luisteren van 'Into The Legend', die geziene het vorig album toch nog positief uit de kast kwam. Het klinkt weer wat beter, en vertrouwder en sommige stukken waren eindelijk weer Rhapsody waardig. Geen irritante saaie riffs meer, en vaak gewoon ontzettend leuke solo's die voorbij wisten te komen. Het album komt weer aan maar, Rhapsody word nooit meer zo sterk als voorheen en ook dit werk haalt de klasse van 'vroeger' niet.

Er zaten zeker een paar sterke nummers op het album. Zo vond ik vooral 'Distant Sky', 'Into The Legend' weer heerlijk strak, en prima nummers om mee los te gaan. En ook nummers als 'Winter's Rain' en 'Rage of Darkness' wisten gewoon goed en lekker binnen te stormen, en met de rest van de nummers is ook het album 'Into The Legend' geen straf om uit te zitten, het luistert lekker weg met soms erg mooie harde stukken er tussen.

En dan kan ik met een gerust hart ook deze marathon positief afsluiten, en was ik zeker na 'Dark Wings of Steel' hier nogal sceptisch over. Het vertrek van Lione gaat een gemis worden in de geschiedenis van Rhapsody, en ook ik ben toch wel een beetje bang voor de toekomst van deze band die in het verleden ontzettend strak uit de kast wist te komen. Ja, Rhapsody was een leuke marathon, en ik zet het muziek graag nog vaker op, en ook dit album gaat zeker nog langs komen.

(voorlopige) Eindstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. The Frozen Tears of Angels
04. Legendary Tales
05. Symphony of Enchanted Lands
06. From Chaos to Eternity
07. Into the Legend
08. Symphony of Enchanted Lands Part II
09. Triumph Or Agony
10. Dark Wings of Steel

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4,00*
03. Rhapsody (of Fire) 3.95*
04. Slayer 3.21*
05. Twisted Sister 3.00*
06. Mötley Crüe 2.94*

Oooh eindelijk na twee toch echt wel verslechterende albums kent Rhapsody hier hun pit weer, alsof ze de vermissende draad weer oppakten en er weer mee door zijn gaan spelen want wat klinkt 'The Frozen Tears of Angels' toch verschrikkelijk goed, en dan weet je gewoon zeker dat het werk van hiervoor zeker niet voor deze heren in de schijnwerpers staat, sterker nog je bent het gewoon niet gewend van een groepering als 'Rhapsody' zeker niet als ze met albums komen als 'The Frozen Tears of Angels'.

Ik dacht eigenlijk dat ik de energierijke 'Rhapsody' zoals ik ze voornamelijk ken kwijt was geraakt, en dan serieus in de zin dat hun echt keiharde albums nu verleden tijd was geweest. Maar met 'Sea Of Fate' begint het album toch wel erg sterk, het nummer wat er op volgt is nog wat twijfelachtig maar met het nummer 'Reign of Terror' staat 'Rhapsody' weer als een huis want wat klinkt dit nummer toch echt fantastisch, met een weer 'schreeuwende' Lione die niet weg te slaan is, en ook weer als een baksteen zijn woorden naar buiten brult zoals ik dat toch echt wel van hem verwachtte. En dan raast het album door, en heb je het totaal niet door dat er nog een mid-tempo nummer tussen hangt genaamd 'Lost in Cold Dreams' aangezien de band je inderdaad weer vast kon pakken en je er door heen sleurde alsof het niks was.

En dan ben ik er van overtuigd dat Rhapsody 'Of Fire' weer op het juiste pad zit met geweldige gitaarstukken, leuke orkestische geluiden die er in verwerkt zitten en dit keer niet overdreven veel, je ontdekt hier wel het verschil aan dit soort geluiden met o.a. het album 'Symphony of Enchanted Lands Part II' waar dit te overdreven naar voren kwam en werd gehaald door de heren. 'The Frozen Tears of Angels' is weer een fantastische binnenkomer waarmee de heren weer een stempel achter hebben gelaten, en ben ik weer erg fan van de sound en heb ik weer meer zin in deze marathon gekregen na het horen van 'The Frozen Tears of Angels'.

Voorlopige tussenstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. The Frozen Tears of Angels
04. Legendary Tales
05. Symphony of Enchanted Lands
06. Symphony of Enchanted Lands Part II
07. Triumph Or Agony

Inderdaad een ontzettend trage productie van de heren bij Rhapsody, of beter gezegd 'Rhapsody of Fire' waar we nu mee te maken hebben, die me in veel gevallen maar weinig te pakken hadden, waarmee ik soms ongeïnteresseerd raakte en bijna het hele album veelte sloom is om in mijn ogen onder de naam 'Rhapsody (of fire)' te vallen, zeker als je weet wat voor een producties de heren hier voor hebben weten neer te zetten slaat dit toch wel alles. En zeker met 'Symphony of Enchanted Lands Part II' achter de rug had ik gehoopt dat ze niet zo'n zelfde fout maakten, en hoewel het overdreven orkestische geluid toch wel wat weg viel, zeker gezien met het op genoemde album vond ik dat de pit er zeker nog wel mistte en zeker voor een goeie razendsnelle band als Rhapsody is dat onmisbaar.

Toch kende dit album ook wel zijn toppers, zo vond ik de titeltrack 'Triumph Or Agony' erg aangenaam waar het album toch eindelijk wat begon te worden, en gevolgd door vele mid-tempo en toch nog wel af en toe wat leuke nummers vond ik het in het algemeen maar wat smakeloos, en heb ik toch anders bij dit album gezeten dan wat Rhapsody wel eens eerder heeft behaald, en dan is ook Triumph Or Agony een gemiste kans in mijn ogen.

Voorlopige tussenstand:
01. Power of the Dragonflame
02. Dawn of Victory
03. Legendary Tales
04. Symphony of Enchanted Lands
05. Symphony of Enchanted Lands Part II
06. Triumph Or Agony

'Narita' is werkelijk een schitterende plaat. Hoewel de heavy metal invloeden qua gitaargeluiden steeds vaker naar buiten komen houdt de band zich nog erg strak vast aan de hard rock. Het nummer 'Waiting For The Taking' vond ik zelf qua zangstijl best leuk, en daarna houdt de album zich wat in. Het covernummer van 'Born To Be Wild' was leuk en uiteraard het titelnummer 'Narita' is erg tof gedaan. Ik ben zeker een fan van de plaat en ga hem vaker draaien, toch beter dan het debuut.

voorlopige tussenstand:

01. Narita
02. Rock City

Riot. Een band die ik nog niet heel erg kende maar, door een discord server was mij deze band weer naar boven komen drijven. De eerste plaat heeft daarna ook mijn interesse weer echt gewekt en door wat informatie door last.fm was ik eigenlijk klaar om er een marathon voor te beginnen. De eerste plaat komt eigenlijk al als een bom binnen en staat als een huis.

De zang is erg goed, met felle tonen en leuke pakkende teksten weet 'Riot' al enige indruk te wekken. Ook de gitaarsolo's waren van goede klasse. Toch neigt de band nog erg naar hard rock. De band weet wel lekker een beat te geven maar is soms nog wat cliché zeker op vocaal gebied.

Toch blijkt deze plaat nog een sterk debuut. En weet 'Riot' mij zeker te overtuigen deze marathon door te zetten, toffe muziek!

Toch deze maar aangezet gisteren en vanmorgen zeker na de vele positieve berichten die ik lees op internet van deze band. Met een vrij hoge verwachting begonnen, en het begon eigenlijk best goed. De rustige melodische stukken vond ik leuk, de afwisseling met de saxofoon was even wennen maar werd erg sterk. Ik zelf ben fan van de 'Death Metal' scene en kon genieten van deze plaat die zeker wel hoog gaat eindigen in de jaarlijstjes van de metal liefhebbers. Echter weet ik zelf nog niet of ik hem er in plaats, de band weet van alles wel wat te pakken en dat keihard door te blazen maar bepaalde tunes houden me toch wat tegen. Maar over het algemeen ramde de plaat aan één stuk goed door en ben ik vrij onder de indruk.

Vrij tamme plaat, Rotting Christ is een tijdje wel een favorietje als band geweest maar, deze plaat ga ik denk ik ook niet veel vaker meer draaien. Het bekende formule, waardoor het soms wat eentonig klinkt. De eerste drie tracks vond ik niet bijzonder, daarna wordt de plaat wel kleine beetjes beter.