Productie gezien is het allemaal niet geweldig. Toch weet 'Hammerhead' toch vet uit de kast te komen met prima solo's, prima zang en fijne nummers. Jammer dat de band zo onbekend is gebleven onder de metal fanaten maar als je het album mee kan pikken zal ik hem zeker niet laten liggen! Echter heb geen hoge verwachtingen van de band, veel nummers vallen wel onder middelmaat en eigenlijk vond ik persoonlijk 'Time Will Tell' en 'Will To Survive' er uitspringen, de rest is meer bijzaak. Al waren de eerste drie nummers ook zeker niet verkeerd maar was 'Crying as I Fall' toch wel een nummer die wel matig was en ook zo klonk. 'Will To Survive' is wel mijn favoriet, en het album is zeker leuk mee genomen maar een toppertje zal het nooit worden.

Een ontdekking vanuit "Maak Kennis met Metal Anno 2024", ik meende eentje van jouw toch, ProGNerD? Je hebt er zelf nog niet op gestemd, zeker doen! Ik was best onder de indruk toen ik deze band voor het eerst hoorde, de 48 maandelijkse luisteraars op Spotify brengen mij ook altijd in nieuwsgierigheid, een vrij onbekende en onder de radar band die over het algemeen met dit EPtje best leuke muziek produceert.

Het is overigens wel muziek wat wellicht niet heel spannend is verder. De Post-Metal sfeer zit er immers lekker in maar, daar blijft het ook wel bij. De titelsong Eldhav is in elk geval behoorlijk lekker, en ik moet zeggen dat de hele plaat wel swingt, dus daar ligt het ook niet aan.

Hoewel het dus best bekend werk is (vrij standaard post-metal) ben ik wel onder de indruk, en dermate genoeg dat ik ook erg hongerig ben voor eventueel toekomstig werk van deze gasten. Geïnteresseerd ben ik dus zeker.

De Harakiri zoals ik geïntroduceerd met ze ben en in mijn ogen toch wel hun beste plaat. Wat hierboven mij wordt gezegd is eigenlijk al het complete plaatje waar deze plaat aan voldoet. Het is een hartverscheurende en keiharde post-black metal plaat uit Oostenrijk waar Karg (V. Wahntraum) toch maar eens zijn stem laat gallen waardoor er kippenvel ontstaat op mijn hele lichaam. Met fantastische solo's, riffs en drumwerk blaast het je huiskamer binnen, met toch wel één van de meeste depressieve platen 'The Traces We Leave' is dit voor mij nog steeds de nummer één van Harakiri kamp.

Het enige wat mij in de weg staat bij dit album is de ongelofelijke lengte die er aan vast hangt. Maar echt waar, een fantastische trip en ik begin deze band sowieso de laatste tijd al wat langer te waarderen. Post-black op zijn best te noemen, met een fantastische sound en band waar bij Karg echt waanzinnige krijsen door de microfoon blaast me de nodige emotie, pijn en verdriet wat ook te horen is in hun andere albums. Waanzinnige band en zeker een album die in de top 10 gaat eindigen dit jaar.

HFTS is op mijn radar gekomen nadat ik het prachtige 'The Traces We Leave ' leerde kennen, al wel helemaal terug in 2017. De jaren daar naar creëerde de band toch een soort relatie met mij, waar de krijsen van Karg door merg en been gaan, je diep in je ziel konden raken en je eigenlijk de pijn die deze band uitte ook echt goed voelde. Toen deze nieuwe plaat werd aangekondigd was ik direct enthousiast. Mede ook omdat een cover van Radiohead er op ging komen, ook omdat ik de band inmiddels al een paar keer live heb mogen zien en volgens mij waren er ook plannen voor de aankomende Hedon show.

Toch weet Scorched niet helemaal mijn verwachtingspatroon te halen, sterker nog, misschien ben ik zelfs lichtelijk teleurgesteld wat ik heb gehoord. Heal Me is een prachtige track, en zet een behoorlijk hoge lat op voor de rest van de plaat alleen, vind ik persoonlijk dat geen nummer die lat nog verder kan bereiken. Ik mis toch de diepgang die ik vroeger voelde bij de band, misschien zelfs een beetje te vlakjes. Maar goed, ik kan ook niet ontkennen dat ik wel gewoon genoten heb van de plaat, en me er wat dat betreft ongeacht de negatieve noten toch nog best mee heb vermaakt. De Radiohead cover is wel gewoon vet geworden, en Heal Me is zeker een blijvertje. De rest van de plaat moet zichzelf misschien nog wel wat meer bewijzen, al denk ik wel dat meer luisterbeurten daar de mogelijkheid toe gaat geven.

Ik schrok ontzettend na het luisteren van dit album. Niet omdat het zo slecht is nee, zeker niet! Meer om te horen hoe erg ze naar beneden zijn gegaan met hun nieuwe album. Dit album is, zoals de reactie boven mij ook al wel zegt heeft de band aardig wat invloeden van de vorige generaties en dan doel ik zeker op de vocals die ik op veel momenten vind klinken als Slayer, Paul Di'Anno en een zang waarvan ik nu gewoon niet op de naam kom maar waar ik binnenkort weer naar luister en het me weer naar boven schiet. De plaat kent verschillend erg leuke gitaar stukken waarvan ik heb kunnen genieten, fijne solo's en algemeen een leuk thrash geluid. 'Hatchet' liet hier horen wat ze konden en waar ik zomaar fan van kan worden maar die nieuwe plaat is dan zeker wel om te huilen!

Toch een beetje een vergeten album van mij kant, zeker van het jaar '2020'. Destijds bij de release kapot geluisterd maar, nooit op gestemd, blijkbaar. 'Havok' is juist dat gene wat ik zoek in thrashmetal, en deze gasten jagen de oudjes op, met keiharde riffs, scherende vocals en een prachtig partij solo's. Vandaag deze plaat weer eens opnieuw geluisterd en het blijft een waanzinnige luisterbeurt, één van de betere thrashbands die er nu bestaat, dat sowieso.

Deze band weet alleen al met zijn covers te overtuigen maar, de muziek maakt het totaal af. Deze plaat is ook mijn introductie met deze band en ik was meteen verkocht. Ik meende dat ik hem tegen kwam via last.fm op een profiel wat ik graag volg, en toen ik hem in een metal discord server gooide werd hij ook met open armen onthaald.

Ik ben het eens met hierboven, de band is sfeervol maar, nog niet echt een style wat ik eerder voorbij heb horen komen. Het paganistische maakte het wel af, en dat zijn natuurlijk invloeden die we kennen ook in de black metal scene maar, Havukruunu zorgt er een eigen sausje over heen te gooien. De solo's zijn erg gaaf, helaas doet deze plaat net iets ten onder zijn opvolger uit 2020. Desalniettemin is dit gewoon een kei-harde black metal plaat, met mooie en gave melodische stukken toegevoegd, waar het nieuwere album toch wat meer van kent.

Met Papierwerk neemt Heffelini mij echt mee met een trip down memory lane, dertien jaar terug als veertienjarige regelmatig in aanmerking gekomen met dit album tijdens het chillen op het skatepark. Nooit echt een Hef fan geweest destijds, en nu vind ik zijn latere werk ook wel echt een heel stuk leuker. Maar het is een leuke luisterbeurt om weer eens langs te gaan. Hoogvliet en Kutleven toch nog steeds favorietjes hoor die ik ook weer rustig in mijn afspeellijstjes heb gezet. Deze plaat echt te lang links laten liggen, maar toch stiekem altijd wel leuk om weer eens te horen.

Ik heb er eventjes een tijdje naar geluisterd maar, ik vind het wel weer vet hoor. 'James McBain' heeft mijn hart verovert na het onwijs vette concert tijdens 'Soulcrusher' vorig jaar waar ik eveneens toch aardig verrast werd door de onwijze intensiteit die hij mee brengt het podium op. Ik ben al naar aardig wat concerten en feestjes geweest, en ik moet zeggen dat dit wel één van de beste concerten is geweest wat ik heb gezien. Niet qua decor trouwens maar, wel hoe hard het feestje was.

Wellicht mede daardoor heb ik best veel verwachtingen op deze plaat gelegd, en 'McBain' weet er aardig wat mee te doen. Het is natuurlijk muziek wat niet héél origineel is maar, ik vind het beter dan sommige andere bands in het genre. En dat had hij overigens al wel gecreëerd voor het concert. Ook in deze plaat laat hij zijn veelzijdigheid weer eens zien, en het is om te smullen.

De opener 'The Nuckelavee' is erg strak, vette solo's, krijsende stem zoals we het gewend zijn. Echt lekker om te horen, en zo trekt het album eigenlijk makkelijk door. 'Warlocks Grim & Withered Hags' was al uit maar vind ik ook erg vet. Voor de rest kent het album ook wel meer leukere songs, al vond ik het verder niet benoemingswaardig genoeg. Maar ondanks mijn enthousiasme, is het ook niet helemaal wat ik verwacht. Zoals ik al zei en zoals al eerder benoemt wordt is de plaat eigenlijk best veilig. Hij gaat rustig aan het werk (althans wat je rustig mag noemen), volgens het boekje vooral.

Ik blijf de plaat zeker nog wel vaker draaien wat dat betreft. Blijft al om al, ondanks het lichte kritiek toch gewoon een lekkere rag plaat. Voor de fans erg leuk maar, ik denk voor velen niet heel bijzonder.

Inderdaad, muzikaal (instrumentaal) dik voor elkaar, lekkere solo's en heerlijk thrashgeluid maar man ó man wat klinkt die zang slecht zeg of, moet je er even aan wennen? Vind het eigenlijk wel een beetje Tom Araya stijl maar dan nog weer een tikkeltje slechter, nee echt goede zang kent deze band niet nee. Productie vond ik aardig maar daar is ook alles wel mee gezegd.

'Hirax' is mij niet echt bekend, ken eigenlijk maar één nummer van de hele band en dat was 'Baptized by Fire'. Dus nee, ik kende het album verder niet maar ik stond er ook niet bepaald raar van te kijken dat ik de band niet héél erg kon waarderen. De zang ging van slecht naar oorverdovend vals en dat kwam na 'El Rostro de La Muerte' wel het meeste aan bod. De één minuut durende nummers tja, valt weinig over te zeggen maar de echt langere nummers als 'Satan's Fall', 'Flesh and Blood' en 'El Rostro de La Muerte' klonken buiten de zang echt tof, en daar zaten ook heerlijke gitaarwerken in verstopt. Ik denk dat, met een andere zanger, deze band veel en veel hoger zou scoren!

Matige stoner rock plaat. Ik zelf ben nooit groot fan geweest van de vrouwelijke stemmen in rock en metal muziek en ook 'Holy Grove' wist mij er niet van te overtuigen. Niet dat, dat het album genekt heeft voor mij want ik vond het allemaal niet spannend klinken, en zelfs soms wat eentonig aanvoelen. De langere nummers brachten niets fantastisch met zich mee en ook het gitaarwerk was van een redelijk niveau alleen wist ook niet helemaal te overtuigen. Waar de eentonig en saaiheid toch snel een overmacht begonnen te krijgen, duurde het allemaal net te lang. Nee, 'Holy Grove' is niet mijn luisterbeurt geweest, misschien dat ik hem in de toekomst nog eens aan slinger dat moet ik allemaal nog even zien.

Terug van een intens vierdaags Graspop, met weer de nodige leuke ontdekkingen. Zoals elk jaar komen er vaste bands voorbij die ik ken en wil horen, maar ik laat mij ook graag verassen. Een kameraad van mij is voor het eerst meegegaan met ons dit jaar, die ook erg in de punk-rock en dit soort emo/pop-rock bands thuis is. Wij hebben hem zover gekregen dat hij mee ging naar de front row bij Iron Maiden en daarna zelfs Judas Priest, dus dan ben ik persoonlijk ook niet de moeilijkste om mee te gaan naar dingen die hij leuk vind, en zo vond de groep het ook best leuk, een beetje geven en nemen, toch?

Hij had het al een tijdje over deze band 'Hot Milk', waar ik eigenlijk niet zo heel veel van verwachtte. Normaal gesproken niet écht mijn genre dit, maar ik begin het wel steeds vaker leuker te vinden, hoewel ik het echt met vlagen luister. Nu ik terug denk aan Graspop van dit jaar is Hot Milk zeker een band die mij heeft verrast. Hannah Mee is knetter gek, en dat charmeert haar en deze band ook. Duidelijk de 'main character' en dat vooral op het podium. De band is onwijs jong, ze bestaan nog maar zeven jaar, maar hebben al wel meer dan een half miljoen maandelijkse streams, en zijn blijkbaar vrij populair aangezien de Metal Dome op Graspop relatief vol stond.

Het jeukte eigenlijk direct na het concert al om meer van deze band te luisteren, en nu ik dus weer thuis ben heb ik direct deze plaat op gezet. Hun nieuwe plaat komt aanstaande vrijdag uit, maar ik was enorm benieuwd. Toch blijft het dus Pop Rock, en daar was ik al wel een beetje bang voor. De plaat weet niet de indruk achter te laten zoals ze dat live deden, waar de band echt heel leuk is om mee te pakken. Dat rauwe randje van de live show mis ik wellicht toch op de plaat zelf.

Maar het blijft wel vermakelijk genoeg om uit te luisteren, en ik betrap mijzelf er op dat ik deze plaat nu alweer voor de tweede keer aan het luisteren ben. Het verbaasde me enigszins wel dat hier nog helemaal niet op was gestemd, dus dan ben ik de eerste die van mij hier laat horen. Dit album zit vol met het cliché wat wellicht niet heel lekker in mijn straatje valt (Bloodstream, Zoned Out) maar, deze plaat kent ook wel echt bangers waarvan mijn favoriet Party on My Deathbed is, die live ook echt uit de speakers knalde en dus ook wel wat indruk (en herinneringen) heeft achter gelaten. Migraine knalt er overigens ook wel echt hard uit.

Al om al een leuk album, die mij best ligt. Maar helaas hebben die paar afwijkers er voor gezorgd dat mijn stem erg voorzichtig is. Wellicht dat ik het cijfer in de toekomst nog wat omhoog druk, want misschien is het wel een enorme groeier.

Wederom een ontdekking vanuit Graspop, en wederom eentje die ik zelf niet eens op mijn radar had staan. Een maatje van mij wou deze band graag zien, en hoewel ik het niet kende speelde er niet echt iets heel bijzonders naast dus ben ik maar mee gegaan. Ik kwam er bij het luisteren van de eerste plaat al wel een beetje achter dat de band live een stuk leuker is dan zo op het schijfje, al is deze nieuwe plaat van deze heren wel een stukje beter dan zijn voorganger.

Voor de rest kan ik hier niet zo heel veel bijzonders over vertellen, 22 minuten is best kort en het lijkt alsof ze er nogal makkelijk van af willen komen. Het is allemaal ook geen spannende muziek, maar het kent best harde momenten en wordt met vlagen zelfs nog wel leuk. Nummers als Afterlife zijn nogal cliché en daar moet je doorheen, maar Godspeed vind ik dan wel weer heel vermakelijk.

Het blijft live in mijn ogen een stuk beter dan op plaat, en daar ga ik ook niet van afwijken. Zeker als de zanger besluit om boven in de Jupiler Stage te klimmen en daar door te gaan, is uiteraard levensgevaarlijk, ze zetten zichzelf wel op de kaart!