Ik vond hem oprecht niet heel bijzonder. De eerste twee songs deden me niet zo heel veel, en pas bij het derde nummer 'The Dark (Winter)' begon ik me te vermaken. Uada ken ik wel langer, en de tweede plaat van ze vind ik toch nog steeds de beste plaat, en dat is ook mijn ontdekking naar deze band. Met deze plaat hebben ze me in ieder geval niet veroverd, helaas.

UB40 werd er 'vroeger' door mijn moeder met de pap lepel in gegoten, de beste vrouw draaide deze CD van UB40 liever de hele dag, mij raakte het nooit. Nu voor mij alweer zo'n 14 jaar later (zo heel erg oud ben ik ook nog niet) heb ik dit album nog maar eens opgezet, wel digitaal te verstaan. Tot mijn grote schrik en verbazing kon het hele album me nu nog steeds gestolen worden, ik vond er werkelijk niks aan.

Ik heb UB40 vorig jaar live mogen mee maken, de oude formatie is dan wel uit elkaar gehaald het swingende was er zeker niet af. Ook vind ik UB40 altijd erg leuk, het is niet de beste reggae band van de wereld maar echt verschrikkelijk vond ik ze nooit, ik mag op de dag van vandaag nog wel graag naar hun muziek luisteren. Toch schuif ik liever 'Baggariddim' aan de kant. De twee bonustracks 'Don't Break My Heart' en 'I Got You Babe' waren het leukst van het hele album, dat werkt natuurlijk niet! Het is niet mijn stijl, klaar.

UFO heeft even een poosje stil gelegen bij mij, soms is dat goed om met afwisseling een reis door een band zijn/haar discografie voort te zetten. Dit keer dus UFO zijn beurt, de tweede plaat na de terugkomst van Schenker en nog steeds goed te horen wat voor een belangrijke invloed hij heeft gehad bij zijn terug komst, en het klinkt heerlijk. Fantastische riffs, hele leuke solo's waar het toch weer genieten was om naar UFO te luisteren. Het blijft toch een band met de nodige vlagen en stemmingswisselingen, al ben ik wel gewoon echt blij dat de band weer een beetje klinkt zoals ik van ze gewend ben.

Het blijft gewoon heerlijk sappige rock, maar het gitaarwerk van Schenker is gewoon echt te gek. Het is inderdaad dat de productie roet in het eten gooit om echt weer de volle mep aan sterren te ontvangen, want die fade-outs zijn na een tijdje vreselijk irritant en het is toch wel echt verschrikkelijk.

Miss the Lights is inderdaad heel goed, al vond ik Love Is Forever en Unraveled ook heel leuk. Toffe plaat, niet verwacht dat ik er dusdanig van ging genieten.

2016, de destijds nog maar net 18 jarige Wesley op weg met een kameraad richting het Gelredome. Ik had mijn rijbewijs net een maand en het was direct mijn eerste "verre" rit. Daar zaten wij dan, onze eerste echte concert van mijn favoriete band aller tijden: Iron Maiden. Tijdens het wachten en we onze zenuwen bijna niet meer in bedwang konden houden kwam daar het nummer Doctor Doctor. Zonder dat wij überhaupt wisten dat het blijkbaar de opener of de opwarmer van Iron Maiden is, althans door hun gekozen en inmiddels dus niet meer weg te denken voor hun concerten.

Nu dat het album vijftig jaar bestaat is het wederom enorm genieten. Ik heb daarom het besluit gemaakt om nu eigenlijk de albums integraal te luisteren, en zo mijn persoonlijke weg te banen in wat Ronald al; een band met veel ups en downs, al vind ik het persoonlijk een fantastische rock band.

Phenomenon heb ik vandaag eigenlijk al de hele dag op staan, en ik had eigenlijk ook helemaal geen zin om een andere plaat aan te slingeren want de plaat blijft voor mij aanstekelijk leuk. Wanneer Doctor Doctor aan gaat dan fleur ik helemaal op, eigenlijk denkend aan alle leuke Iron Maiden avonden, dus het nummer staat eigenlijk voor good times. En hoewel ik in dat opzicht met vele andere hier nogal een rookie ben in de muziekwereld noch bij de liveshows (Iron Maiden nu 4 keer live gezien), ik kan er van genieten.

Maar, buiten Doctor Doctor om kent deze plaat nog een persoonlijk favoriet. Rock Bottom is namelijk misschien één van dan wel niet mijn favoriete rock nummer wat ik tot heden heb gehoord. Ik denk persoonlijk wel dat hij tot één van mijn favoriete past aangezien ik namelijk niet kan oordelen wat nou mijn meest favoriete ooit is, al is de solo van Rock Bottom misschien wel doorslaggevend, die ik tevens uit mijn hoofd ken, volledig.

In 2022 stond Michael Schenker met zijn band live op Graspop Metal Meeting, in de bloed hitte stond ik daar toch als wederom kleine fan (wat je klein mag noemen) vooraan toch te kijken wat deze beste man nou in petto had, en toen hij de populairdere UFO songs ging spelen was ik als een kind zo blij, zeker toen Rock Bottom voor bij kwam.

Goed, je kunt het misschien al lezen. En hoewel sommige tracks wat catchy zijn en UFO zeker goede momenten maar ook slechte momenten kent, komt het er op neer dat deze plaat eigenlijk gewoon voor mij staat als good times, good feeling. Dat is voor een ieder persoonlijk natuurlijk, en zo geld het voor mij. Ik ga deze dagen zeker de rest luisteren, en ik heb er vertrouwen in nog een paar pareltjes te ontdekken, wellicht niet zoals op deze plaat maar, gezien de ratings komen er dus nog wat goede platen langs.

En met dit album uit 2017 sluit ik mijn "marathon" voor de band UFO af. Echt een marathon wil ik het niet per definitie noemen, want ik heb zo nu en dan wel een pauze van de band gehad maar, de hele discografie (en dan luister ik alleen de reguliere albums) heb ik gehad. Nu wil ik ook niet direct zeggen dat dit een waardige afsluiter noem, dan refereer ik liever naar het album 'A Conspiracy of Stars', die tenminste in mijn ogen nog een beetje waardigheid kent en die zelfs nog behoorlijk wist te vermaken. Al merk je wel dat de UFO-koek een beetje op is. Het gaat me overigens niet verbazen als Mogg besluit er nog een album uit te persen, zoals Ronald hier onder mij zegt is hij gewoon bezig met side-projects en zit hij dus niet stil.

UFO is een band met een grote geschiedenis, al was de band wel een warrige bedoeling van leden. Het komen en gaan is dan niet iets nieuws binnen deze band, en wellicht merk je dat ook wel in de kwaliteit van de muziek. Het zijn pieken en diepe dalen, en misschien is deze "The Salentino Cuts" wel het slechtste werk wat ik heb gehoord van deze band. Ik ben zieker geen hater op cover-albums, ik vind ze soms ook best tof maar, hier was het duidelijk niet geslaagd. Mogg zingt in mijn oren toch als een soort natte spons, het kwam er gewoon niet uit.

De plaat trekt trouwens mijn gemiddelde wel echt omlaag bij de band, best jammer maar goed, het is wel de werkelijkheid. Ik eindig dus met een 3.66* gemiddelde, en dus is de best in het algemeen een positieve indruk geweest. En ik ben blij om te zeggen dat de band mij over het algemeen wel gewoon is bevallen, en ik een berg aan leuke nummers als nog heb ontdekt. De bands periode in de jaren zeventig waren in mijn ogen wel echt de beste tijden van deze band, al was de terug komst van Schenker in de jaren negentig als nog een opleving.

RonaldjK ben jij nog van plan UFO door te pakken? Ik ben benieuwd wat je uiteindelijk van alle andere albums vind !

Prachtig stuk wederom RonaldjK, waarvoor heel veel dank! Lees ze echt met heel veel plezier, dat wou ik toch weer even gezegd hebben.

Dit is inderdaad één van de betere albums die deze band kent. De band kent zo zijn dipjes, en weet als een soort heuvelgebied altijd binnen te komen. De vorige twee platen vond ik bijvoorbeeld eigenlijk echt een niveau minder, onwijs cliché met toch eigenlijk maar weinig memorabele nummers. En toch weet je dat UFO wel het niveau beheerst om goede tracks te schrijven, al was het puur om te laten zien dat ze Schenker niet persé nodig zijn om goede muziek te maken.

Ik vond de A-kant persoonlijk wel de minder sterke kant. Het had even nodig om in te komen maar, vanaf Long Gone werd ik wel al wat opgewekt, en is het zoals al werd gezegd: duidelijk dat deze plaat gewoon geen zwakke nummers bevat. Vooral het prachtige nummer Lonely Heart is echt geweldig, en uiteraard voor mij het beste nummer van deze plaat Profession of Violence. Het derde nummer van UFO wat ik trouwens grijs draai, naast Doctor Doctor en Rock Bottom, een heus favorietje van mij dus.

Geweldig album dus, en het eerste album die ik ontdekte nadat ik deze band had ontdekt (wat te lezen was bij Phenomenon). UFO creëert met deze plaat toch weer meer liefde, en laten toch weer eens horen waarom ik zo'n fan van deze band kan zijn, want zoals ik al zei: het is vooral wel met pieken en dalen bij deze band, en dat blijft altijd jammer.

De terugkeer van Schenker doet de band duidelijk veel goeds. Want na vier toch wat mindere platen is dit eindelijk weer eentje van UFO waar ik weer volop van kan genieten, sterker nog, het haalt misschien soms een vleugje van hun beste dagen. Natuurlijk keren ze niet terug naar dat niveau, het wordt in ieder geval flink opgekrikt door Schenkers gitaarspel, en dat is precies wat deze band nodig had.

De plaat knalt eigenlijk direct en goed binnen met het nummer A Self Made Man, fantastische track. Eigenlijk volgt daarna een tracklist waar ik maar weinig slechte nummers op kan noemen, geen één misschien zelfs. De band weet eindelijk weer wat pit te brengen, en het vonkje slaat zeker over.

De re-recordings van Doctor, Doctor en Lights Out hadden van mij dan gewoon weer niet gehoeven, dat verpest het feestje in mijn ogen gewoon weer. Ik snap sowieso nooit waarom artiesten proberen hun pareltjes licht te veranderen, het origineel is al gewoon onwijs goed en heeft gewoon geen verandering nodig, laat dat alsjeblieft ook zo.

Goed, deze plaat (en de terugkeer van Schenker) was duidelijk het gene wat de band nodig had, hier zijn ze gewoon wel weer terug op het niveau waardoor ik van de band ben gaan houden.

De eerste plaat na de reünie met Schenker en het bevalt me eigenlijk bijzonder goed. Ik had ook niet verwacht dat ik dit een leuke plaat ging vinden, misschien ook meer omdat de band in na de eerste keer zonder Schenker eigenlijk snel bergafwaarts ging. Echter met de komst van Vinnie Moore redt deze plaat ontzettend, en hoewel Schenker niet onvervangbaar is creëert Moore wel gewoon de nodige sfeer en zorgt daarmee ook gewoon dat deze plaat echt swingt.

De vorige twee platen (Sharks en Covenant) hadden wel een walgelijke productie, deze lijkt opgelost te zijn nu? In ieder geval niet meer van die schreeuwlelijke fades tijdens de nummers, en daardoor luistert het ook een stuk makkelijker weg. Mogg had er duidelijk zin in, en zingt echt heerlijk. En met de nummers When Daylight Goes to Town en Mr. Freeze heeft de band weer twee nummers gebracht die in mijn afspeellijstje staan. Heerlijk!

'Across the Open Sea' is toch wel mijn favoriete 'Unleashed' album als ik heel eerlijk moet toegeven. De spicy-riffs zijn vanaf de eersten seconden al weg te snoepen en daar val ik toch echt wel voor. Heerlijk potje muziek met een fantastische opener. 'To Asgaard We Fly' kent denk ik wel de meest catchy riff in dit album, gevolgd overigens door heerlijke nummers. We worden mee gezogen in de tijd en het album raast er door heen, en eindigt met een leuke cover van 'Judas Priest'. Zeker mijn favoriet.

Oh en voordat ik het vergeet erbij te voegen. Dit albums heeft in mijn ogen ook de gaafste cover van de 'Unleashed' discog.

Voorlopige tussenstand:

01. Across the Open Sea
02. Where No Life Dwells
03. Shadows in the Deep

Het tweede album is mijn optiek minder krachtig dan zijn voorganger en de albums die hier na komen. De nummers blijven overigens nog steeds wel pakkend en zijn zeker niet verkeerd om te horen maar de catchy riffs en leuke solo's vallen soms wat weg hier. Al hoewel het op vocaal gebied nog krachtig genoeg is, vond ik het dus zelf niet de beste plaat van deze band. Er zitten wel een paar leuke nummers aan en het album zit makkelijk uit, gewoon goeie muziek meer ook niet.

Voorlopige tussenstand:

01. Where No Life Dwells
02. Shadows in the Deep

Met een debuut als dit weet 'Unleashed' echt binnen te knallen. Loodzware death metal geluiden met fantastische riffs en geweldige solo's, niet te vergeten het toffe stem geluid van Johnny Hedlund. Bands die als thema vikingen of het Paganisme hebben, hebben bij mij sowieso al een voorsprong maar met dit album weet Unleashed echt binnen te knallen. En na zo'n beetje al 350+ plays op Last.fm is het tijd maar eens de hele discog te checken en die ook bij te houden hier op MusicMeter.