Dit jaar is hun meest recente plaat getipt aan mij, die tot heden nog op de eerste plek staat van de releases van dit jaar. Deze plaat uit 2022 is de laatste plaat van deze band die ik nog moest luisteren maar man, wat een ongelooflijk genot was dit zeg! Als ik deze plaat had ontdekt in 2022 was deze ongetwijfeld de strijd aangegaan met het fantastische album van Doldrum, wat uiteindelijk mijn nummer één van 2022 is geworden destijds.

Dit is namelijk gewoon echt een heel lekker plaatje, en eigenlijk gewoon een voorafje voor de plaat die ze dit jaar hebben uitgebracht. Wederom onwijs melodieus maar, het ritmische slaat ook in als een bom. De zang is misschien wat standaard (al gauw iets wat je in black metal gaat hebben) maar hun creativiteit vind ik echt waanzinnig gaaf, en kan ik echt bewonderen maar, ook waarderen.

Ik denk dat Saidan zich langzamerhand ontwikkelt toch wel één van mijn favoriete projectjes van de afgelopen tijd. Deze twee muzikanten uit het Amerikaanse Nashville, Tennessee weten gewoon goed binnen te komen, en ik denk dat ze in de toekomst nog aardig wat leuke projectjes aan ons gaan voorschotelen.

Wederom een ontdekking van Graspop, deze Saguisugabogg uit de verenigde staten. Jonge gasten die nog keiharde death metal produceren, I did like it. Ze zijn dan wel iets ouder dan mij, ze knallen al echt keihard binnen, en dan mag ook wel gezegd worden: dit is een lompe band. Hoewel ik altijd dus dacht dat ze het voor de meme deden (ook met zo'n naam) weten ze nog vrij effectief over te komen. De zanger kent de sportschool duidelijk, en er hangt een goede sfeer.

Op het debuut gezien is deze plaat toch wel een tikkeltje ruiger, en ook een stuk vetter om te horen. Eigenlijk luister ik dit soort death metal alleen nog vaak tijdens het sporten, geen idee thuis komt het niet echt tot zijn recht. Werkt overigens fantastisch.

Ben overigens wel erg benieuwd naar hun toekomstige werk, hopelijk brengen ze nog wat mooie platen uit, ook erg tof om live dus te checken!

Zoals ik al bij het vorige album aangaf is Saturnus de band die deze herfst/winter bij mij zijn werk gaat verrichten, en ik weet zeker dat deze platen in die koude, kille en regenachtige dagen toch echt beter uit de verf komen. Afgelopen woensdag (gisteren) was het voor het eerst weer echt fris na de zomer, waardoor je al gauw buiten liep in je winterjas (wellicht wat overdreven, het windje maakte het vooral koud, en er was geen zon). En voor mijn gevoel komt de sombere toon die Saturnus aanslaat dan toch wel echt binnen.

En ik verhoog ook mijn stem voor deze plaat (4* -> 5*) en meer ook omdat ik nu pas echt hoor wat voor schoonheden deze plaat bezit. Met nummers als 'Inflame Thy Heart', 'Empty Handed', 'A Poem (Written in Moonlight)' en 'Drown My Sorrow' heeft de band me toch wel het meest weten te overtuigen met deze plaat, die immers gewoon van begin tot einde geweldig in elkaar zit. Het pianospel in het begin, de zware grunts, doomriffs, vette solo's die dan idem weer gepaard gaan met zachte vocalen, en een keiharde en kille lyrics, de band weet gewoon echt te overtuigen.

Jammer genoeg dat de band niet meer aandacht krijgt. Ik denk wel dat je tegen dit soort muziek moet kunnen hoor, want het is en kan soms best taai zijn, zo kon ik er in het begin ook niet veel meer mee. Maar ik ben nu meer dan overtuigd, en de band begint steeds meer een groot plekje te krijgen in mijn hart.

Het Deense 'Saturnus' is bij mij een band wat nogal onder de radar leefde. Ik kende hun album "Martyre" al wel, en uiteraard kende ik de nodige bekendere nummers van de band maar, daar bleef het uiteindelijk ook wel bij. De band was daarna toch wel weer verdwenen uit mijn beeld en krabbelt eigenlijk langzamerhand weer op. Gelukkig maar want de herfst en winter staan voor de deur en ik heb het gevoel dat met deze koude en kille dagen platen zoals die van Saturnus juist goed uit de verf komen.

Al kon ik stiekem niet wachten, en koos er voor om deze debuut-plaat van deze magistrale Deense band al op te zetten de laatste dagen, en ik ben eigenlijk helemaal verslaafd nu aan de band. 'Christ Goodbye' vind ik zo'n lekker nummer, de teksten, de grunts en de riffs maken echt het hele totaal plaatje wat ik van deze doom metal band verwacht. Paradise Belongs to You vond ik ook heel tof, en ook de rustigere nummers als Pilgrimage of Sorrow en Astral Dawn zijn gewoon zulke super sterke nummers, waanzinnig lekker.

Zeker erg bevallen deze plaat. Ik hou persoonlijk heel erg van die clean zang afwisselend met de zware grunts, al is het hier nog wel meer grunts dan de clean vocals. Over het algemeen een waanzinnig lekkere plaat, die ik zeker nog vaker ga luisteren.

Zo met de sneeuwvlokken uit de lucht komen dit soort platen echt tot hun recht in mijn ogen. Dit is de één na laatste plaat die ik van deze gasten moest checken en het is wederom prachtig. Toch een tikkeltje minder dan hun vorige werkjes, het is allemaal wat strakker, betere productie en ik hou toch meer van dat grauwe randje wat ze bijvoorbeeld bij een Martyre wel hadden. Ook misschien een gemis dat er gekozen wordt voor iets mindere hoeveelheid aan clean zang, juist het gene wat deze band bij mij rechtop houdt.

Maar inderdaad, een band die hun keuzes weloverwogen maakt. Alles klopt, alles past en het is wederom gewoon erg lekker. Toch altijd jammer dat bands als Saturnus best weinig platen uit heeft gebracht, al vind ik wel dat er met elk album toch een berg kwaliteit wordt geleverd, dan maar langer wachten of met minder doen, als het wel perfect is.

De derde plaat van Saturnus maar, deze band blijft verbazen, vermaken en overdonderen door deze compleet waanzinnige muziek. Ik snap tot op de dag van vandaag niet waarom deze band mij twee/drie jaar niet echt lag. Volgens mij was ik toen wel minder van het doom metaal, dus dat zal misschien de reden kunnen zijn. Ik heb groot spijt dat ik vorig jaar hun concert met In The Woods... aan ij heb voorbij laten gaan, wil deze gasten oprecht heel graag live zien, wellicht in de nabije toekomst nog eens!

Melancholisch echt waanzinnig sterk. Elk nummer heeft zijn eigen gevoel, en dat weet men ook over te brengen. Op een grauwe dag als vandaag toch zeker een aanwinst, omdat het sombere geluid van Saturnus je de dag door sleept. Ik ga heel goed op bands die hun teksten over liefde schrijven, wat noemde je dit ook alweer, Love Doom Metal? Of hearthbreak doom metal, hahaha. Nee prachtig, ik ga daar echt te lekker op, doet me wel wat.

Overigens wederom een prachtig schijfje dit. I Long, Pretend en All Alone toch wel persoonlijke favorietjes. Maar ook nummers als Rain Wash Me komt erg in de buurt. Ik ga hier dit jaar (en in de toekomst) nog héél erg van genieten, wat een plaat!

Ook Saxon ben ik een beetje aan het ontdekken. Een band met een erg populaire naam waarvan ik nog niet alles had gehoord. Gisteren vertelde een kameraad aan mij dat ik het nummer 'Crusader' eens moest opzetten en nadat hij hem zelf heeft afgespeeld heb ik besloten het album nu zelf eens helemaal aan te zetten. Tot mijn verbazing vond ik de titeltrack het leukste en die blijft ook erg vers en verfrissend want de rest van het album stelde vrij weinig voor. Nee, buiten de titelsong om vond ik dit album niet zo heel veel aan, jammer.

Deze Luxemburgse melodeath band brengt na wederom een acht jaar hun tweede album uit, onder een self-titled naam zo als dat meestal zo mooi heet. Ik was nogal loved (gezien mijn eerdere bericht van eergisteren) en heb dit album in de afgelopen twee dagen meermaals nog eens op gezet.

Tot mijn verbazing zakt het album toch wat in, in het midden. Want menig metal liefhebber moet 'Mirage' echt even checken, nummer twee op de tracklist. Ontzettend gaaf riff werk, het neigt wat na het werk van 'Gojira'.

Daarnaast hoor je nog erg goed dat de band zijn invloeden ook wat haalt uit het thrash metal werk, de band die in 2003 is opgericht was van origine namelijk een thrash band maar heeft veel band wijzigingen gekend waardoor ze naar de melodeath zijn getrokken, gaaf maar misschien soms niet helemaal hun ding. Je merkt namelijk soms iets te veel invloeden en het album neigt daardoor ook soms meer thrash te zijn dan melodeath.

Zeker geen verkeerd album hoor, met uitblinkers als 'Mirage', 'Merry-go-round' en 'Petrichor' weet de band leuke nummers te leveren, ook tussendoor kent het album een paar leuke metal tracks die niet zo bijzonder zijn, en af en toe een korte track met wat gebrabbel, niks bijzonders.

Leuk maar een te rustig album van de heren van Scorpions. Veel songs passen niet binnen mijn genre en nu ik naar het album ' Scorpions - Blackout (1982) ' zit te luisteren een hele andere wending van de mannen die al 50 jaar in het vak zitten. Zeker kent ook dit album leuke nummers als ' Wind Of Change ' en ' Send Me An Angel ' wat gelijk ook de twee beste songs van het album zijn en misschien ook wel de enige twee waar ik schappelijk naar kon luisteren. Al om al, redelijk album, vooral opzetten als je depressief bent zou ik zeggen.

Ik zie dat AOVV mij al voor is geweest met het toevoegen van deze plaat. Top. Tip vanuit de vriendengroep van de Zes Losse Tanden podcast waarin ik werd getagt dat dit mogelijk wel eens een plaatje voor mij kon zijn, onder het mom: 'de Alcest fans'.

Maar jeetje, wat een onwijs lekkere plaat was dit zeg! Ik snap wel waarom dit een tip voor mij was, ik ben een enorme fan van Alcest (en de jongens uit de groep hebben me ook hard zien gaan laatst bij Soulcrusher), en dit is natuurlijk wel heel erg te linken aan Alcest want het is gewoon diezelfde style maar, ik vind het wel heel lekker hoor. Ik merkte dat ik direct heel goed ging op Psalms to Shout at the Void en de rest van het album moest toch even groeien bij me maar, is nu toch ook wel door gekomen.

Ik durf hier te spreken over een kandidaat voor het eindejaar lijstje, en hoewel dat nog ver voor ons ligt (de tijd gaat sneller dan we willen), heb ik deze uitspraak vorig jaar ook bij Imperium Dekadenz geplaatst en dat is ook uitgekomen dus, wie weet. Ik wil ook even de mensen; madmadder, Johnny Marr, ABDrums, ProGNerD, ASman en ook AOVV even taggen, deze plaat niet te vergeten !

Leuke maar wel standaard deathcore die voornamelijk bij zijn melodische kant de punten er uit kon halen en dat ook wel echt deed. Deze plaat is melodisch best leuk, en dat komt vanaf het eerste nummer mooi naar je toe geblazen maar qua zang is het erg standaard en vond ik het niet echt bijzonder. De features waren leuk, zeker 'Where Millions Have Come to Die' met Phil blaast weer wat meer leven in de plaat nadat hij eigenlijk vrij weg zakt in het standaard. Daarna is de 'Elegy' trilogie ook zeker iets om te noemen en best leuk. Standaard maar, vermakelijk. I dig it, geen eindejaar materiaal.

Een rommelige band maakt dit nieuwe album van Shokran zeker niet geweldig. Met dramatische samenzang en instrument gebruik kon ik hier niet fijn naar luisteren. Alleen Bring me the horizen kan dat in mijn ogen. Deze Russische band word hem niet voor mij.

Stond in mijn longlist om eens te luisteren, verder geen idee hoe deze er in is gekomen maar, over het algemeen best vermakelijk. Het is lekkere snelle rock die er best op in beukt, leuke solo's en prima tijdlengte. Verder ben ik niet helemaal fan van de zang, geen idee, pakt mij niet heel erg ofzo?

Maar, over het algemeen prima plaatje hoor, leuk om eens gehoord te hebben.

Als fanatieke metalhead had ik nooit verwacht dat ik dit kerstmas album van de pop idool Sia ooit ging beluisteren. Toch heeft kerstmis een zwakte in mijn lichaam dus ik kon het niet weerstaan, en ondanks dat ik pop muziek niet altijd even leuk vind, vind ik Sia een ijzersterke stem hebben waar ze zeker gebruik van moet maken. Dit kerstalbum stelt niet veel voor, waarbij voor mij toch de eerste drie nummers echt leuk waren en de rest van het album zakte al snel wat af. Leuk om eens weer wat nieuwe kerstliedjes te horen en zeker van een goeie zangeres als Sia, waarvan ik toch wel denk dat misschien het eerste nummer het nog wel hoog kan gaan halen.

Het Folk/Roots genre is voor mij best onbekend, ik luister het ook niet vaak en als ik het doe zijn dat vaak wel de bekendere artiesten. Deze Sierra is mij eigenlijk geheel onbekend, en om eerlijk te zijn vond ik het wel lekker. Begrijp wel dat het voor mij een soort uitstapje is naar het onbekende, en als het mij vermaakt ben ik ook zeker bereidt om meer te checken van deze genres.

Ik vond haar stem echt prachtig, het klinkt gewoon het hele album prachtig en dat zorgt er voor dat deze plaat onwijs snel en makkelijk te beluisteren is. Hoewel het ook niet geheel aan de lange kant is, luistert het dus best makkelijk weg.

Ik kan dus wel zeggen wat ik allemaal van dit album vond, aangezien ik niet helemaal thuis ben in het genre kan ik niet zeggen wat beter moest. Ik vond dit vooralsnog gewoon onwijs vermakelijk, en wist mij echt te boeien. Prachtig album en misschien wel eindejaar materiaal.

Veel positieve dingen over gehoord online vooral op facebook maar verder ook niet. De dames worden geprezen als godinnen al viel het voor mij wel een klein beetje tegen. De plaat voelde toch wel wat sfeerloos aan, death metal zeker maar niet van de beste klasse en dat maakt de band vrij neutraal. Er zitten echt wel wat ruige, leuke en mooie stukken tussen op o.a. de gitaar maar het klinkt niet nieuw. De zang kan er best mee door, de verschillende grunt stijlen slaan aan. Misschien dat het nog een luister beurt nodig heeft maar ik werd er niet wild van. Er zitten wat leuke nummertjes tussen die je best kon aanhoren maar geen hoogvliegers, helaas. Live blijken ze beter te zijn volgens mij .

Slayer maakt stappen vooruit en dat is in 'Christ Illusion' goed te merken. Een terugkerende Lombardo is te horen en je kan merken dat hij de heren weer een beetje op sleeptouw mee neemt en dat lukt hem aardig. King speelt zeker in sommige nummers gewoon lekker door, hij kiest er niet voor om al te veel te vernieuwen maar het gaat ze al beter af. Van Araya word ik geen fan meer en dat is ook wel weer te horen in dit album want ik blijf me maar irriteren aan zijn stem, en zoverre ik me kan herinneren heb ik dat altijd al gedaan, behalve in de eerste albums van deze groep daar kon hij er nog wat van maken, maar hij word ook ouder en het klinkt er niet beter op. Deze plaat kent zijn nummers, 'Jihad' en 'Cult' maken het al snel weer goed en voor de rest ramt de band zijn nummers er weer door, echter door de vorige drie platen is het moeilijk om weer te 'genieten' van Slayer, al begon de hardheid in zijn positieve kant weer een beetje zijn opmars te maken, al bleef het niet lang en was dit gevoel en geluid ook vaak weer snel weg als we toch weer in herhaling vallen.

Toch ben ik ook van mening dat de Emmy's niet meer serieus te nemen zijn na de winst door Slayer met het nummer 'Eyes Of The Insane' want zelfs dit album kent al betere nummers dan het nummer dat gewonnen heeft, en dat is toch best wel lachwekkend.

Tussenstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention
07. Christ Illusion
08. God Hates Us All
09. Diabolus in Musica
10. Undisputed Attitude

Met dit album laat Slayer maar weer piek fijn weten dat ik geen fan meer ga worden van deze groep. Toch weet Slayer hier wel weer een beter werkje neer te zetten dan dat ik hiervoor heb gehoord en daar ben ik maar al te blij mee, nu was het zo dat ik op een gegeven moment ook wel klaar was met 'Diabolus in Musica' maar de eerste vijf nummers kon ik nog redelijk van genieten alleen daarna kakte het toch weer wat in, en ben ik ook geen fan van dit geluid onder de naam van Slayer. Wederom erg teleurstellend van deze groep en ik hoop stiekem toch wel op een verbetering, op een plaat waarbij we het geluid dat Slayer ooit gemaakt heeft weer terug kunnen horen want dit gaat nergens over. Toch weet 'Diabolus in Musica' wel weer een paar nummers op mijn Spotfiy lijst te toveren en vond ik 'Stain of Mind' wel een leuk plaatje.

Tussenstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention
07. Diabolus in Musica
08. Undisputed Attitude

Mwah, een iets minder goed werkje van de heren van Slayer. Het aller eerste album zonder Lombardo wat in mijn ogen geen reet uitmaakte, want Paul Bostaph speelde een aardige plaat. Toch word het allemaal wat eentonig, merk weinig vernieuwing en ik heb het wel eens gezien met Slayer. Waar Slayer toch zo goed was begonnen met 'Show No Mercy' kennen ze een grote stap terug bij Divine Intervention. Ik vond de nummers maar wat klakkeloos neergelegd. Waar het eerste nummer van het album nog wel leuk klinkt en hij het samen met Dittohead het album wel moet maken, merk ik toch dat ik mijn interesse in Slayer wat kwijt begin te raken.

Ik besluit echter wel door het wat vaker luisteren van Reign in Blood en Show No Mercy dat ik SNM toch wat beter vind.

Tussenstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention

Hoewel dit album toch aardig begon met 'Disciple' is al snel daarna duidelijk dat ik wederom geen fan ga worden van 'God Hates Us All' en stelt Slayer net zoals met de voorgaande twee albums me toch weer redelijk telleur en kan ik er geen touw meer aan vast knopen. Araya is zijn klasse al een tijd kwijt, met hier weer veel geschreeuw waar we weinig mee kunnen klinkt het vaak steeds slechter in de oorschelpen. Eentonigheid kent weer zijn hoofdrol en daar zijn de heren niet makkelijk van af te slaan, de riffs klinken vooralsnog het zelfde en het word me allemaal een beetje saai. Dan hoop je toch vaak dat men wat probeert met een album en als ik dan nummers als 'Exile' en 'Bloodline' hoor begin ik weer wat hoop te zien maar die hoop verknallen ze vaak weer, en dat blijft toch het zelfde bij deze groep. Alhoewel hij beter is dan zijn twee voorgangers, is dit wederom weer een album die niet weet te slagen in mijn bibliotheek en laat Slayer zien dat ook ik geen fan meer ga worden.

Tussenstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention
07. God Hates Us All
08. Diabolus in Musica
09. Undisputed Attitude

Hoewel deze plaat wat minder klinkt als hun debuut album zet Slayer hier wel weer een werkje op de kaart waar je u tegen mag zeggen. Hij duurt niet lang, maar met een gemiddelde van vijf minuten per nummer (sommige wat korter) kun je wel zeggen dat hij lekker door raast met inderdaad een Araya in bloedvorm en dat is te merken. Er zijn aardig wat fijne riffs in deze plaat terug te vinden en de solo's pakken ook goed uit. Hoewel ik hem dan wat minder pakkend vond dan het debuut album van Slayer kun je niet zeggen dat dit werkje slecht is, sterker nog, hij komt wel aardig dicht in de buurt van het debuut album alleen is het nog net niet. Agressie genoeg en dat brengt toch weer een knallende plaat naar buiten.

Tussenstand:

01. Show No Mercy
02. Hell Awaits

Deze erg populaire Slayer plaat heb ik al wel eens vaker geluisterd maar nog nooit wat van laten horen hier of ergens anders, ik kende Slayer niet maar al mijn vrienden vertelde me dat ik sowieso 'Raining Blood' eens moest gaan luisteren, en toch door dat besluit ben ik in Slayer gerold en kende ik dit album al wel. En tot zoverre ik kan horen is dit tot nu toe de beste plaat die Slayer heeft gemaakt, maar toch zit 'Show No Mercy' deze plaat op de hielen want veel beter dan het debuutalbum vond ik 'Reign In Blood' niet alleen vond ik hem net ietsjes fijner klinken en zijn de populaire platen als 'Raining Blood' en 'Angel of Death' ook een stuk beter. Het klinkt beter, Araya is nog steeds in bloedvorm en de solo's zijn ook erg fijn. We kunnen zien dat Slayer hier op hun beste waren met een geweldig viertal die een super trashmetalband vormen, en het klinkt ook nog eens goed, hard en ruw. Dan moet ik toch zeggen dat dit tot zoverre nog de beste plaat is, al zit 'Show No Mercy' erg dichtbij.

Tussenstand:

01. Reign in Blood
02. Show No Mercy
03. Hell Awaits

Hoewel ik nog niet zo lang metalhead ben (geruime 5 jaar nu) kan ik mij wel bekoren tot veel muziek in deze genre. Ik kan me dus nog niet veel voorstellen van andere albums, andere bands soms zelfs nog en ik durf ook geen vergelijkingen te maken binnen het muziekgenre welk album nou het beste is van welke band (ik kan dus niet beweren of 'Pleasure to Kill' van Kreator leuker of beter is, aangezien ik deze nog nooit gehoord heb), dus in die discussie meng ik mij liever niet. Toch houd ik mijn mening nu bij 'Slayer' een band die ook in mijn ogen niet de beste band gaat worden waar ik ooit naar geluisterd heb, sterker nog dat ik waarschijnlijk sommige platen van deze band liever niet meer aanraak.

Toch weet 'Repentless' mij op sommige stukken wat te boeien, en hebben ze na hun slechte albums (in mijn ogen) zichzelf toch weer lichtelijk omhoog gewerkt waardoor ik dit laatste album van deze groep toch nog wel leuk vond om af te luisteren, en is mijn gevoel om de albums vroegtijdig stil te leggen totaal niet meer van toepassing. Toch is dit niet de Slayer waarvoor ik ooit ben gaan luisteren en ook met dit album kunnen ze me wederom niet meer om toveren tot een 'fan', al vond ik hun eerdere werken toch wel een stuk beter (en dan spreek ik over Show No Mercy tot Seasons in the Abyss). Het zang klinkt bij sommige nummers weer wat beter, al weet Araya mij op veel nummers ook niet te boeien.

En dan zet ik toch een einde achter deze marathon door alle albums van Slayer geluisterd te hebben, en kan ik toch jammer genoeg mede delen dat deze band mij niet heeft weten te boeien en dat vind ik spijtig. Ook ik ben niet iemand die valt voor de kunsten van Slayer, al zou ik de eerste vijf albums altijd nog wel eens aanzetten, omdat die gewoon goed zijn maar alles na Seasons in the Abyss laat ik liever links liggen. Een redelijke marathon maar ik ga snel door na de nieuwe. Ik ben fan van dit systeem om alles van zo'n band achter elkaar te luisteren, en dit zou ik ook blijven doen.

Eindstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention
07. Repentless
08. World Painted Blood
09. Christ Illusion
10. God Hates Us All
11. Diabolus in Musica
12. Undisputed Attitude

Ook bij dit album merk ik weer dat Slayer zich wat rustiger optrekt, niet zo rustig als mijn gevoel zei tijdens het vorige album maar zo ruw als 'Reign in Blood' hebben ze niet meer laten merken. Al hoewel de gitaarklanken je door de kamer slingeren, en deze nog steeds kakkie hard zijn kan je weer merken dat Araya na Reign in Blood nog steeds een beetje keelpijn heeft en het qua zang wel wat rustiger doet. Dit neemt niet weg dat ze met 'Seasons of the Abyss' gewoon weer een goeie plaat op de markt hebben gegooid maar het is gewoon wat rustiger dan de eerste drie albums die ik van ze gehoord heb. Al om al ben ik nog steeds fan van Slayer en ik vind ook dit album gewoon weer tof, en hij luistert lekker en makkelijk weg.

Tussenstand:

01. Reign in Blood
02. Show No Mercy
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven

Hoewel ik een fanatieke metalhead ben en altijd druk bezig ben met deze muzieksmaak moet ik wel vertellen dat ik nooit echt geïnteresseerd naar Slayer heb lopen luisteren. Nu ik dan toch klaar ben met mijn 'Megadeth' marathon heb ik besloten alle albums van Slayer langs te gaan, niet omdat ik dat mezelf dwing maar puur om het feit dat nu natuurlijk het nieuws naar buiten is gekomen dat Slayer gaat stoppen en wij waarschijnlijk naar hun laatste concert willen gaan, en dat betekend wel dat ik een beetje in de Slayer straat moet zitten en hun muziek wel moet kennen. Nu ben ik dus begonnen aan Slayer en hun eerste album knalt hem er echt heerlijk door met veel goeie riffs, een prima zang en in het algemeen een goeie productie. Met nummers als ' Metalstorm / Face the Slayer ' en ' Black Magic ' knalt Slayer zijn nummers door je luidsprekers en is het album toch wel erg gaaf en voor het eerste album dat ik van deze formatie heb mogen horen ben ik zeer enthousiast en heb ik zin om Slayer door te luisteren. King en Jeff Hanneman hebben een uitstekend bandje gevormd met Araya en Lombardo.

Tussenstand:

01. Show No Mercy

Het is even wennen na Reign in Blood om Slayer in een plaat te horen als South of Heaven, zeker als het erop lijkt dat Araya er voor gekozen heeft het wat rustige aan te doen, want zoals hij in Reign in Blood zijn longen er bijna uit schreeuwde komt hier toch het wat lievige gedeelte van Araya vrij. En dan kom ik toch wel op de conclusie dat dit vierde album van Slayer niet hun beste werk is maar over het algemeen blijft het een vrij goeie plaat en houden ze het niveau en tempo over het algemeen nog erg hoog. En ook voor mij is de plaat 'Dissident Aggressor' erg tegen gevallen wat ik jammer vind en ik ben er waarschijnlijk wel van overtuigd dat dit tot nu toe nog het minste werkje is van het viertal.

Tussenstand:

01. Reign in Blood
02. Show No Mercy
03. Hell Awaits
04. South of Heaven

Ook bij mij is één ding héél duidelijk nadat ik deze plaat eindelijk heb afgesloten, hardcore/punk weet ik veel wat ze er allemaal nog bij verwerken is zeker niet mijn style van muziek, en ook ik heb met pijn en moeite deze plaat uit moeten luisteren. Het is zelfs zo erg, dat ik geen enkel nummer van deze plaat in mijn Spotify lijst heb geknikkerd, wat ik bij veel albums wel heb dat ik soms wat nummers hoor die echt goed zijn, ik heb dat echt niet bij dit Slayer album. Kom op, nummers als 'Spiritual Law' en vooral 'Violent Pacification' zijn echt verschrikkelijk en ik heb me 32 minuten geïrriteerd aan deze plaat. De kracht die Slayer ooit in zijn albums heeft gestopt (en dan praat ik vooral over de eerste drie) zijn ze totaal kwijt, Slayer klinkt nog steeds 'hard', maar wel 'hard' slecht, geen enkel nummer heeft mij weten te vermaken en ook in mijn huis word deze album nooit meer opgezet, daar zijn we het dan tenminste over eens want dit is toch wel het slechtste werkje wat Slayer tot nu toe heeft neergezet, schandalig.

Tussenstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention
07. Undisputed Attitude

Wederom laat Slayer zien dat ze een prima plaat kunnen maken, en dan vooral met de twee nummers 'World Painted Blood' en 'Psychopathy Red' wisten ze me prima te vermaken en ik had het gevoel dat het hele album zo moest zijn, dan was er weer een prima Slayer plaat op de markt gekomen. Echter zijn de helft van de nummers niet meer als belovend en vallen we al snel terug in het straatje waar Slayer in belandt is en dat is vooral een saai en eentonig straatje. Veel nummers hebben geen impact meer, en er word een beetje moedeloos naar geluisterd. Dan kom ik er al snel op uit dat ik wederom geen fan kan worden van dit album, en hoewel de heren stukje bij beetje weer wat omhoog klimmen is het nog steeds niet voldoende.

Tussenstand:

01. Show No Mercy
02. Reign in Blood
03. Hell Awaits
04. Seasons of the Abyss
05. South of Heaven
06. Divine Intervention
07. World Painted Blood
08. Christ Illusion
09. God Hates Us All
10. Diabolus in Musica
11. Undisputed Attitude

'Spiderland' neemt je als luisteraar geheel mee in zijn eigen wereld, heerlijk wegdromend blijf ik maar constant genieten van deze plaat, die ik dankzij deze website heb leren kennen overigens. De band kent veel aspecten maar de duistere tint deed me alles. Het schreeuwerige van ' Nosferatu Man' of de pakkende tekst van 'Washer', het raakte me allemaal. Ik ben langzamerhand wel een beetje verliefd geworden op deze plaat, en constant als ik hem aangooi vliegen de veertig minuten voorbij. Helaas mocht de band hierna geen nieuwe muziek meer uit brengen omdat de band simpel weg werd opgeheven, dit is de grondlegger van zoveel moois wat nog is gekomen erna.

Pure kunst zou ik het bijna willen noemen, maar dit is wel de soort muziek waarvoor ik duidelijk leef. Ik blijf genieten, en dat zeg ik niet bij elk album. Ik kan nog wel zoveel er over vertellen maar, dat is hier al genoeg gedaan. Zet hem op, doe je ogen dicht en geniet. Voordat je het weet, is het voorbij.

Slipknot - .5: The Gray Chapter

Super album weer van Slipknot en heb sommige nummers nu al grijs gedraaid, en kan echt genieten van dit soort muziek. Slipknot is wat dat betreft niet mijn favo band maar Slipknot - .5: The Gray Chapter heeft toch een plekje gescoord in mijn top 10, tot nu toe! Misschien word hij er binnen kort afgestoten. Gave nummers en mooi albumpje weer, tof!

4.0*